Oculus (2013)

Vond 'm veel meer dan een aardig tussendoortje. Oculus leunt op een sterk scenario dat langzaam op gang komt en vooral aan het begin wat vervelend heen en weer springt tussen heden en verleden. Het lijkt een standaard horrorfilmpje te worden over een broer en zus die een trauma uit het verleden moeten verslaan in het heden. Maar hoe langer de film duurt, hoe meer toen en nu met elkaar verweven raken. Je raakt met de hoofdpersonen gevangen in hun waanbeelden, zodat je aan de waarheid van alles wat er gebeurt moet twijfelen. Ingewikkeld maakt dat het niet, wel beangstigend. Wat aan het begin dus storend is, blijkt aan het einde juist de kracht van de film. Ook het verteltempo blijft toenemen, waardoor de film het laatste half uur eigenlijk gewoon constant spannend is. Uitstekende horror die het niet van schrik- en geluidseffecten of SFX hoeft te hebben, maar die vooral door het uitstekende scenario spannend is.

It' s not real.....

Wat is echt, wat is nep. Aardig verhaal over een spiegel met manipulatieve duistere krachten.

Film bevat geen heftige schrikmomenten maar heeft op zich een spannende opbouw met een passende niet storende soundtrack. De flashbacks van het verleden naar het heden en weer terug vond ik niet vervelend, het maakt juist dat je bij de film blijft. Het middenstuk daarentegen duurde me iets te lang zonder dat er veel gebeurde maar het end maakte het weer ruimschoots goed.

Oculus heeft voor mij bewezen dat het meer is dan een gemiddelde horror film. Het zat er uiteraard aan te komen: aan de poster en het verhaaltje te zien zou het waarschijnlijk een flop worden. Ik heb dit soort specifieke horror films al vaak gezien, en heel vaak was het vrij slecht. En op de poster zetten: "the producer of paranormal activity and insidious" zegt ook al vaak wat. Mijn vooroordeel over deze film bleek onterecht te zijn.

Mike Flanagan weet met Oculus een andere richting in te gaan dan andere in zijn soort. Vaak worden dit soort horrorfilms cliché, borduren voort op een verhaal dat al een ontelbaar keren is verteld. Oculus weet dat met een interessant/sfeervol verhaal anders te doen. Daardoor voelt het meteen fris aan en na de eerste paar minuten weet je: dit gaat wat worden. Je wordt meteen in het diepe gegooid: een intro is er eigenlijk niet, maar een hele spannende scene wel. Oculus weet bijna perfect het heden met het verleden te laten verbinden. Zo goed als naadloos zie je flashbacks overgaan in het heden en andersom. Ik zie wat fijne overeenkomsten met Insidious.

Het verhaal van Oculus is standaard maar de uitwerking is mooi. Ik kan eerlijk zeggen dat ik nog nooit een karakter in een film zich zo heeft zien voorbereiden voor een ontmoeting met het paranormale, dan in Oculus. Simpelweg grandioos om te zien dat er hele logische en slimme voorbereidingen worden getroffen om het kwaad te trotseren. Je krijgt hierdoor meteen sympathie voor de karakters, en dat vind ik vaak lastig bij een hele hoop horrorfilms waar bijvoorbeeld mensen vrij dom een spookgebouw instormen en het dan gek vinden dat ze vrij weinig kunnen doen en één voor één om worden gelegd. De muziek begeleid de film prima. Nergens indrukwekkend maar weet de kijker effectief op het puntje van zijn/haar stoel te laten zitten met duistere, bijna bombastische muziek.

Er wordt fijn geacteerd in Oculus. Naar mijn mening vrij onbekende acteurs die prima werk afleveren. Karen Gillan speelt een uitmuntende rol: een intelligente vrouw die wetenschappelijk omgaat met het paranormale. Velen (onder andere mezelf) zouden haar karakter vaker willen zien in een horrorfilm, om wat intelligentie te brengen in plaats van dat eeuwige "slachtvee" gedrag.

Als conclusie kan ik zeggen dat dit een reuze meevaller is. Niet indrukwekkend of vernieuwend maar weet met een frisse blik een onderscheidende horrorfilm af te leveren in een zwaar verzadigd genre. Hier dan ook meteen het grootste compliment voor Oculus. Dat gezegd voelt het verder helaas wel standaard aan en ook waren de acteerprestaties vrij standaard. Het enige wat deze film echt onderscheidt van andere in het genre is het interessante concept en de fijne uitwerking daarvan. Een aanrader voor horror fans.

3,5*

Spannend.

De tweede helft is beter dan de eerste, maar dan nog is het bovengemiddeld goed. Frisse insteek en gelukkig wordt er goed omgegaan met de clichés. Sterker nog, de hoofdpersonages kaarten de voorspelbaarheid zelf aan.

Goede balans tussen het verleden en het nu. De opbouw van het verhaal was rap en duidelijk. Al snel was duidelijk welk vlees je in de kuip had. De introductie, door middel van flashbacks, was goed neergezet.

De kindacteurs deden het verrassend goed. Goed gecast, geloofwaardig omdat de film deels uit de kindertijd en deels uit "11 jaar later" bestond.

Nergens echt eng, maar zeker spannend. De sfeer is erg sterk en de onderhuidse spanning is voelbaar. Gelukkig niet welke minuut en cliché schrikmoment van dicht- of openslaande deuren, maar echte, verrassende BAM! momenten. Thank God.

Einde was ook dik in orde, precies zoals ik het graag zie. Flabbergasted de bioscoop uitlopen.

Top.

Mirror, mirror on the wall, who's the scariest of them all?

Oculus is genieten pur sang, voor zowel de liefhebber van het genre als voor de mensen die van een goede psychologische thriller houden. De titel moet het doorgaans niet hebben van een goedkoop schrik bejag, maar gooit hem meer op de onderhuidse spanning. Eenzelfde onderhuidse spanning die Sinister ook al tot zo'n topper wist te maken is ook voor een deel verantwoordelijk voor het succes hier. Daarnaast heb je ook nog eens te maken met een enorm sterk verteld verhaal, en redelijk realistische personages. Het gegeven doet wellicht anders vermoeden en lijkt niet bepaald de prijs voor meest originele script te krijgen, maar hoe het verhaal hier uiteengezet wordt is een sterk staaltje regisseurswerk. De geschiedenis van de spiegel wordt hier uitgebreid uit de doeken gedaan zodat je als kijker alvast warm gemaakt wordt voor wat komen gaat (en geloof me, wat komen gaat valt allesbehalve tegen) maar er wordt ook weer niet zoveel prijsgegeven dat er niks meer voor de kijker zelf in te vullen valt. Kortom, de makers weten hier precies welke vragen ze wel, en welke vragen ze juist vooral niet moeten beantwoorden. Ook is het knap gedaan hoe het heden en verleden hier naadloos in elkaar overlopen.

De spanningsopbouw is hier precies goed, en na verloop van tijd begon ik mij dan ook steeds ongemakkelijker te voelen. Totdat ik geneigd was om op een bepaald punt de zaal te verlaten. Dit kwam niet omdat je continue de stuipen op het lijf wordt gejaagd door goedkope schrikeffecten, -zoals ik hierboven al aangaf komen deze slechts minimaal naar voren- maar meer vanwege het feit dat de sfeer op een gegeven moment zo naar wordt dat je hem bijna kunt proeven en deze echt onder je huid kruipt. Dit zie ik als een enorm compliment naar de regisseur toe, want als je dit kunt bereiken weet je dat je met een topper binnen het genre te maken hebt. Veel bloed en afgehakte ledematen zijn hier gelukkig ook minimaal aanwezig, wat ook duidt dat je je als regisseur niet achter dit soort zaken hoeft te verschuilen om een horror film, een horror film te laten zijn.

Het moge duidelijk zijn dat ik lyrisch over Oculus ben en dan ook bijna de volle mep uit ga delen aan deze titel. Waarom dan niet de volle 5 sterren? Er waren namelijk nog wel enkele gebeurtenissen waar ik mij nog wel aan stoorde. zo vond ik het bezoek van de vriend van Kaylie overbodig te overduidelijk en was deze scené er te overduidelijk alleen maar ingestopt om makkelijk te shockeren. Cliché en zeer voorspelbaar. Eveneens vond ik de vele geesten, die ook door de spiegel vermoord waren, eveneens te prominent aanwezig richting het einde. het waren dit soort kleine dingetjes die de film ervan weerhouden op een 4,5* te blijven staan in plaats van een 5. Neemt niet weg dat ik nu al durf te zeggen dat dit een van de betere films van het jaar geworden is. Gaat dat zien!

4,5*

Oculus weet het simpele basisgegeven effectief uit te werken met een slim verhaal en een goed doordachte vermenging van flashbacks en het heden. Hierdoor weet Oculus de gehele speelduur onder je huid te kruipen en is de constante dreiging voelbaar.

Het is alleen jammer dat het omzetten van die onderhuidse spanning slechts gedeeltelijk wordt ingelost verderop in de film, want buiten dit om wordt de film helaas nooit echt eng of ongemakkelijk.

Toch wel positief verrast.

3,5*

Best fijne horrorfilm met een goede dosis spanning, die voornamelijk tijdens de gehele tweede helft van de film voelbaar is. De flashbacks verweven met het heden, is een goede manier om het verhaal te vertellen: Groot pluspunt aan de film, want dit was erg goed uitgewerkt. Ook omdat je hierdoor meegaat in de waanbeelden van Kaylie en Tim en niet weet wat nu echt is en wat gemanipuleerd is door de spiegel.

Toch zitten daarbij ook de minpunten van de film. Ik miste de gehele film lang iets. Of het nou een verklaring was, of meer helderheid binnen de waanbeelden: Ik miste iets. En de verwachtingen dat ik op het einde van de film een completer gevoel van het verhaal zou voelen, werden niet ingelost, helaas. Dat maakte voor mij dat al het bovennatuurlijke van de spiegel gewoon te willekeurig aanvoelde en dit was gewoon een redelijke domper voor mijn filmervaring, want het nam spanning af.

Het is bij lange na geen slechte film en in de toekomst zal ik Oculus nog weleens een herkijkbeurt gunnen, want het beschikt over genoeg spannende scenes en een prima verhaal (wat heel goed werkt met de wisselwerking tussen flashbacks en scenes uit het heden!).

Voor nu toch een *3

Nare film. Schrikmomenten moet je meemaken in de bios. Ik herken het voortdurende nare gevoel dat sommige hier beschrijven. Het mindfucken is brilliant.

"De spanningsopbouw is hier precies goed, en na verloop van tijd begon ik mij dan ook steeds ongemakkelijker te voelen. Totdat ik geneigd was om op een bepaald punt de zaal te verlaten."

Dit is echte horror.

Ik had echt weer eens zin in een echt enge bioscoopervaring, en Oculus leek de perfecte film.

En hoewel er een paar aardige schrikmomenten in Oculus zaten werd het nooit echt eng. Het verhaal is wel leuk bedacht, en de film rotzooit lekker met je hoofd, maar omdat je je aandacht er constant aardig bij moet houden gaat dat een beetje ten koste van de ervaring. Het feit dat heden en verleden met elkaar verweven worden en uiteindelijk in elkaar overvloeien leidde niet af, en het is toch wel opmerkelijk dat van een spiegel daadwerkelijk een echte dreiging uit kan gaan.

Het was wel mooi om te zien hoe goed de hoofdrolspeelster zich had voor bereid. Ja, goed dat er nog horror is waar over is nagedacht en waar je als kijker ook een beetje bij na moet denken. En als je dan goed na gaat denken kan je de uitkomst van de film wel raden; zodra je het grote anker ziet hangen gaat een happy ending het raam uit. Maar het was wel een aardige ontknoping van deze aardige horror/thriller.

O, en trouwens, als je niet tegen dit soort films kan, ga dan niet naar de bioscoop zoals dat stelletje asocialen die toen ik in de zaal zat met hun telefoons NAAR HET BEELDSCHERM GINGEN ZITTEN SCHIJNEN en dat blijkbaar erg grappig vonden. Zo laat je echt een gebrek aan sociale vaardigheden en respect voor je medemens zien. Niet dat dat soort mensen op deze site komen (toch?), maar dat moest er even uit...

Oculus is voor mij wel een ouderwets geslaagde horrorfilm met een beklemmend sfeertje en bijpassende muziek ter ondersteuning. Gooi ook nog wat goede acteurs in de mix en je hebt een topfilm. Nee helaas niet. Om te beginnen jammer dat de eerste 45 min net iets te loom waren.
Ten tweede had het toch wel ietsje enger gemogen met meer schrikeffecten. En eigenlijk is die Kaylie maar een irritant wijf. Vooral wanneer ze die videoboodschappen opneemt. Toen dacht ik, hou alsjeblieft je muil en doe iets nuttigs.

In veel (horror)films krijg je voldoende achtergrondinformatie zodat je weet hoe of wat. Oculus is wel heel erg mysterieus wat dat betreft. Een bezeten spiegel en klaar. Ik stel mezelf dan de vraag: waarom is de spiegel bezeten? Wie is de entiteit in de spiegel? Wat wil zij? Wat is er gebeurd? Aan de ene kant wil ik dit dus erg graag weten, maar aan de andere kant is het vaak weer zo'n clichégeval. Vrouw krijgt spiegel cadeau van haar man, vrouw wordt vermoord door haar man, vrouw besluit daarom als gekwelde ziel de spiegel in te nemen omdat ze boos en verdrietig is. Vervolgens voelt ze zich geroepen om iedereen die in het bezet van de spiegel is, het leven zuur te maken. Oké, laat in dat geval de achtergrondinfo maar achterwege.

Oculus weet met een (relatief) klein budget overtuigende effecten te tonen. The Conjuring is in vergelijking met deze film heel duur. Oculus had een budget van 5 miljoen en The Conjuring 20 miljoen. Sinister deed het helemaal netjes met maar 3 miljoen. Helaas vind ik Sinister dan niet zo goed. Ik lees dat veel mensen Oculus niet eng genoeg vinden en hoewel ik het zelf iets enger had willen zien, was het voor mij wel eng genoeg om te kunnen zeggen dat het best een enge film is. Oja, en nog een pluimpje voor de kinderen. Ze acteerde beide erg sterk!

Oculus is een spannende film met een fantastische laatste +/-30 min. Net iets minder dan The Conjuring en net iets beter dan Mirrors.

Alweer een occulte horrorthriller over een huis waar het spookt, deze keer door de aanwezigheid van een 18e-eeuwse spiegel die de geest van een ieder die zich in haar directe omgeving bevindt manipuleert.. Elf jaar na een familiedrama waarbij hun vader en moeder om het leven kwamen, ontmoeten Kaylee en Tim af in het huis waar hun ouders om het leven kwamen. Kaylee heeft via een list de pas geveilde spiegel in kwestie in beslag genomen en plaatst deze in het huis, enerzijds om te bewijzen dat de spiegel bewoont wordt door demonen, anderzijds om de spiegel te vernietigen.

Het moderne verhaal komt langzaam op gang en is eerlijk gezegd niet zo interessant, ondanks enkele effectieve griezelscènes. Maar de flashbacks van 11 jaar geleden zijn uitstekend geacteerd, waarbij Annalise Basso en Rory Cochrane uitblinken als respectievelijk de jonge Kaylee en de vader. Het constant heen en weer schakelen tussen heden en verleden wordt op den duur verwarrend en de finale had een stuk subtieler gekund, maar desondanks is dit één van de beste occulte horrorfilms sinds Paranormal Activity en dat maakt dit zeker de moeite waard.

Goed.

Maar helemaal geweldig vind ik deze films toch nooit. De mensen achter Sinister, Insidious en The Conjuring houden er een typisch stijltje op na, stijlvol en solide, maar echt eng wil het toch nooit worden.

Flanagan zorgt op zich wel voor wat leuke variatie in de vertelling. De opzet is verder niet zo boeiend, haunted mirror en al wat er bijhoort, niet zoveel anders dan een doorsnee Amityville Horror aflevering. Maar net als bij Absentia gokt hij meer op mysterie dan échte horror.

De flashbacks in het begin dienen vooral als bliksemafleider voor het tweede deel, waar Flanagan heden en verleden in elkaar laat lopen zodat je als kijker eigenlijk nooit goed weet wat je nu net te zien krijgt. Deed mij een beetje denken aan de trucs van Kon in Perfect Blue, al vond ik het daar wel beter en geslepener uitgevoerd.

Visueel is het oké, alleen wel erg braaf. Acteerwerk is ook te doen, al moet ik zeggen dat ik hier de kinderen beter vond acteren dan de volwassen mensen. Toch best apart. Het enige wat ik uiteindelijk vooral mistte was een beetje spanning. Hoewel Flanagan voor een leuke aanpak kiest, voelt het allemaal teveel als bekend terrein aan.

3.0*

"It was the mirror."

Vandaag in de bios met lage verwachtingen meegepakt, omdat ik van een vriend had vernomen dat de film niet zo goed is. Gelukkig heb ik me er wel mee weten te vermaken.

Het gegeven van een bezeten spiegel deed me eigenlijk niet zo veel, omdat ik de spiegel niet dreigend vind overkomen. Net als Tim was ik dus enigszins sceptisch waartoe de spiegel in staat is. Maar gaandeweg de film vordert, begin je er als kijker wel meer in te geloven. Dit komt mede doordat het heden zowat naadloos is verweven met het verleden. Hierbij doen de kindacteurs het opvallend beter dan hun volwassen equivalent.

Echt eng wordt het helaas nergens, maar door de gedegen spanningsopbouw heeft 'Oculus' zo wel zijn - gestoorde - momenten. Wat dat betreft wordt er een lekker duister sfeertje neergezet, waarbij je als gevolg van enkele waanideeën soms zelf het spoor bijster bent. Door deze aanpak komen bepaalde dingen zeker harder aan. Het is dan ook te prijzen dat Mike Flanagan niet zomaar voor goedkoop effectbejag is gegaan.

Al met al een goede psychologische horror. Het onconventionele einde bewijst dat maar weer eens.

3,5 Sterren.

Weer zo'n fijne thriller (wil dit niet echt in de categorie horror plaatsen) waarbij je je als kijker volledig in een mindfuck bevindt. Naarmate de film vordert zijn de overgangen tussen huidige en verleden tijd steeds regelmatiger en door alle momenten dat er dingen gebeuren die niet zijn wat ze lijken weet je nooit echt waar je aan toe bent.

Ik had graag wat meer informatie gekregen over het hele achterliggende verhaal van de spiegel. Jammer dat daar geen aandacht besteedt is. Maar verder was het een prima thriller met een paar geslaagde schrikeffecten.

3,5*
7/10 (IMDB)

Onderhoudende thriller (ik vind het niet echt horror eerlijk gezegd) over een behekste spiegel en het verleden wat daaraan vast zit. Ik hou toch altijd wel van dit soort films waarbij de onderhuidse spanning goed voelbaar is. De film blijft tot het einde toe wel boeien, al miste ik wel een echte climax waar je goed van schrikt. De film was spannend, maar niet erg eng en dat vind ik wel jammer.

Het is ook geen typische ghost-movie zoals er al veel van zijn gemaakt de laatste jaren en dat is dan wel weer positief. De insteek van de film ligt duidelijk op het verhaal, waarmee je tot het einde toe bezig bent. Dat je niet al te veel weet en komt te weten houdt de film toch fris. Qua acteerwerk moet ik die jonge kinderen trouwens een compliment maken. Deden dat vrij goed. Beter dan de volwassenen zelfs.

3,5*

Het oog is een film die zich vooral laat kenmerken door het vele aan plot en lange opbouw van het verhaal. Hierbij vindt er op een locatie tussen broer en zus een dialogen circus weer waar je U tegen kunt zeggen. Spanningsmomenten zijn er wel maar waren amper voelbaar. Om nu te spreken over een vernuftige vloek waarbij sprake is van ijzingwekkende horror en een psychologische meesterwerk, lijkt deze film toch behoorlijk te falen.

Tja deze film was toch veel minder goed dan ik gedacht had.

Het eerste uur van de film vond ik zeer matig. Vooral de acteerprestaties en het lange gepraat van die oudere zus waren echt hinderlijk. Af en toe een goede spanningsopbouw met een schrikmoment maakte de film nog een beetje boeiend. Het geswitch van heden naar verleden was echt verschrikkelijk irritant . De film werd door die wisseling van tijd saai en moeilijk te volgen.

Na het eerste uur kwam de spanning er meer in. Het verhaal werd duidelijker en ontwikkelde zich positief. De schrikmomenten werden beter, en er zaten wat gore stukken in. Het einde was toch nog redelijk onvoorspelbaar.

Deze film kon het helaas niet halen bij andere horror films, zoals sinister of the Conjuring. De film was simpelweg matig door de acteurs, vele tijdswisselingen, en minder goed getimede schrikmomenten. Het was het allemaal net niet.

2 *

Redelijk.

Niet verkeerd, maar wel een formulewerkje waarvan er al zoveel gemaakt zijn en worden. Keek best lekker weg, maar spannend wordt het niet echt. Regelmatig doelloos verwarrend door het heen en weer geflits tussen twee dimensies.

Met een wat strakkere regie en wat meer originaliteit zou dit een veel sterkere film zijn geweest. 5.5/10*

Aardige horror film. Het verhaal laat wat vraagtekens achter, maar wordt verder vakkundig in beeld gebracht. Zeker het switchen van naar toen en nu verdient een compliment. De film blijft spannend, maar echt creepy wordt het niet. Gillan maakt een matige start, maar vordert in haar rol tegen het einde van de film. Geen slapeloze nachten, maar best vermakelijke horror. 3.0/3.5

Opgerekte/ uitgebouwde versie van regisseur Mike Flanagan's korte studentenfilm uit 2006, Oculus: Chapter 3- The Man With The Plan. Niet beter of slechter, alleen duurt alles ditmaal ruim anderhalf uur in plaats van dertig minuten. Het verhaaltje is in ieder geval te karig om de volle lengte te boeien en vooral tegen het einde is de rek er behoorlijk uit. Flanagan zorgt voor een aantal creepy momenten en vooruit, ik schrok ook wel een paar keer, maar er wordt teveel geleuterd en de personages zijn niet bepaald interessant.

Eindelijk weer eens een horrorfilm om van te smullen, geen remake of weer iets van hetzelfde.

Oculus neemt zich de tijd om de spanning en het verhaal heerlijk op te bouwen, iets waar ik erg van hou. Op deze manier krijg je een goede band met de personages en kun je je een stuk beter in de film inleven. Het verhaal achter de film is dik in orde, al blijft het soms een beetje wazig, dit bevorderd wel de spanning.

Wanneer de film eenmaal los is, word je compleet in het verhaal meegezogen, de spanning, de wisselingen van tijd, je weet niet meer wat echt of niet echt is... De film blijft tot het (geweldige) eind toe super spannend, enkele leuke schrikeffecten erbij en je hebt een goede horrorfilm met een goed verhaal. Dat is precies wat Oculus is!

3,5*

Enigszins tegenvallend.

Geen horrorfilm die om gore draait maar meer een psychologische horrorfilm. Wel een film waarin het acteerwerk best aardig is. De film wordt vrij langzaam opgebouwd waardoor er mede een aardige sfeer ontstaat, maar het is juist het ontbreken van spanning waardoor naar mijn idee de film tekort word gedaan.

Fascinerend is het juiste woord

omdat dit onderwerp, dat nogal veel (te veel) wordt gehanteerd in de recente horrorfilms op een originele en wel leuke tot gave manier wordt gebracht. Ook de vele overgangen tussen het verleden en heden waren wel geinig.

Maar net zoals pakweg een The Conjuring worden deze films nergens eng (in dit geval werkten de schrikmomenten maar heel zelden en waren ze vooral in het begin sterk geforceerd), in dit geval kon ik me zelfs volledig niet inleven en dat blijf ik spijtig vinden.

Aardig filmpje.

Wel een beetje krampachtig bij elkaar gesleept, dat de mensen uit de flashbacks op een zeker moment ook in de huidige tijdslijn langskomen ging me wat ver. Lijkt een beetje op genreverwarring, en vanaf dat dat in de film kwam vond ik de spanning wat wegvallen. Wel een mooi concept, en de 'kill switch' is een goed gevonden idee.

De acteurs vond ik best goed, geen bekende namen bij voor mij.

Nu ben ik al sowieso geen liefhebber van horror - ik houd niet van schikeffecten, en al zijn die er soms niet wel de gedachte daaraan met de spanning daarbij - , dus heel veel verwachtingen had ik niet, maar deze wilde ik wel zien als redelijke mainstream en de bijzonder aantrekkelijke (rood haar blijft prachtig) Karen Gillan.

Maar goed, op zich is dit best een redelijk originele film. Vooral omdat het geheim van de spiegel deels al bekend is doordat er in twee tijden wordt gespeeld. Zeker in het begin wordt ook leuk met de tijden gespeeld, maar tegen het einde werd dat wel minder en werd het vooral chaotisch waardoor je als kijker nooit helemaal zeker wist wat je nu zag.

Verder is de film niet heel mooi geschoten, maar af en toe leuke camerastandpunten en vooral in het begin sterke montage, vooral met het gespring tussen de tijd, dat tegen het einde wel rommeliger en minder ritmisch werd. Ook is lang niet alles even spannend of interessant en de jonge broer en zus spelen ook beter dan hun tienergenoten wat nooit heel heel goed teken is. Vooral de oude Tim vond ik maar erg matig en vervelend. 2,0*.

Deze film wilde ik destijds (een paar maanden geleden) eigenlijk in de bioscoop zien, maar daar is het door omstandigheden nooit van gekomen. Achteraf gezien ben ik eerlijk gezegd wel blij dat ik hem niet in de bioscoop heb gezien, want de film valt gewoon vies tegen.

Het verhaal is opzicht wel leuk verzonnen, maar de uitvoering is matig en het wordt ook nooit echt spannend of creepy. Ook heerst er geen eng sfeertje en zijn er eigenlijk ook geen echte schrikmomenten (misschien eentje dan). Sowieso vond ik het eerste uur zeer saai en vervelend om naar te kijken met het continue achterlijke gekibbel tussen broer (Tim) en zus (Kaylie). Ook het steeds switchen tussen het heden en het verleden (soms liep het zelfs samen) vond ik storend. Pas in de laatste 30 minuten wordt het allemaal wat boeiender en interessanter en gebeurt er eindelijk ook wat, maar het flauwe en ook zeer voorspelbare einde valt dan weer enorm tegen. Ook de cast (eigenlijk maar een handvol) valt tegen met als dieptepunt de irritante Brenton Thwaites als de volwassen Tim. Alleen Annalise Basso als de jonge Kaylie en Garrett Ryan als de jonge Tim weten nog een beetje te overtuigen.

Nee, voor een Horror valt deze film gewoon vies tegen en zelfs de relatief korte duur van circa 100 minuten helpt daar niet bij, want het verhaal verloopt gewoon heel traag en saai.

Mindgames... films die waanbeelden en realiteit door elkaar mengen zijn altijd wat lastig om te volgen. Ook bij deze psychologische griezelfilm (horror is het niet) wordt enige concentratie vereist. Het eerste uur vond ik heel goed, waarbij alles geheimzinnig wordt gehouden en beetje bij beetje onthuld wordt wat broer en zus tien jaar eerder hebben meegemaakt. Daarna wordt het iets ingewikkelder, wanneer de twee verhalen in elkaar lijken over te lopen maar ook dat zijn weer illusies . Het einde mocht wel iets sterker maar de "truc" die hier opgevoerd wordt werkt toch redelijk. Nergens meesterlijk en soms gebruikt de regisseur het potentieel niet dat hij onder de hand heeft (met de vele camera's in de ruimte werd weinig gedaan). Toch vond ik het behoorlijk.

Nogal stuurloos inderdaad. Bovendien niet al te eng, meer mysterieus dan angstaanjagend. Er gebeurt overigens eigenlijk lang niet heel erg veel, maar vliegt op een gegeven moment alle kanten uit. Wat niet eens heel vervelend was, best origineel qua structuur maar daarmee nog niet bijster goed. Hielp ook niet dat de hoofdrolspeelster een verschrikkelijke wijsneus was. Het einde was verder typisch inspiratieloos.

2.0*

Prima acteerwerk en goed camerawerk maken een trage film met een uiterst mager verhaallijntje en een waanzinnig slecht plot helaas niet beter.

De reden waarom ik graag geestenfilms zie is omdat ik de klassieke uitwerking, de weelderige locaties en de trage spanningsopbouw wel kan pruimen (denk bv. The Haunting). De reden waarom ik tegenwoordig zelden omvergeblazen wordt door dergelijke films, is omdat de makers het schijnbaar nodig vinden om te pas en te onpas de trukendoos open te trekken en de kijker te overdonderen met spectaculaire effecten. Occulus valt een beetje tussen beide in. Je kan het moeilijk een subtiele film noemen, maar de klassieke ingrediënten domineren wel het script. Zo is er die prachtige spiegel (ik zou er best zo eentje willen thuis, ware het niet dat ik er geen nodig heb omdat ik toch geen spiegelbeeld heb, maar dat terzijde) die omwille van het ontwerp alleen al het nodige mysterie brengt. De tegengestelde personages en hun handelingen leveren soms boeiende scènes op, net zoals heden en verleden dat door elkaar loopt, maar uiteindelijk is het allemaal net niet. Nooit echt spannend, weinig geslaagde schrikmomenten, te wijten aan het sound design en het verhaal neigt teveel naar melig gezinsdrama. Bij zulke films heb ik achteraf vaak het gevoel dat ze gebaat zouden zijn bij meer suggestie in plaats van pasklare antwoorden. Dat is met Oculus helaas niet anders.