Foxcatcher (2014)

Uitstekende film waarin een miljonair een worstelkampioen onder zijn hoede neemt. Ondanks dat de film ook over worstelen gaat, staat dit mijlenver weg van een sportfilm. Een wat afwijkende toon door o.a. een traag tempo en nogal ingetogen acteerwerk. De personages en hun onderlinge verhoudingen blijven boeiend. Ook een goeie opbouw waarbij je constant blijft voelen dat er iets niet in de haak is. Channing Tatum en Steve Carell zetten twee sterke rollen neer.

Als je een schieten-en-tieten-blockbuster verwacht, of als jouw criterium van 'goede film' wordt ingegeven met 'kijkt lekker weg', dan kom je met deze film bedrogen uit, en ik zeg dan;... niet kijken!

Als je van een film houdt die niet perse hoeft te voldoen aan de standaard film-ingrediënten, en als je daarbovenop bereid bent je te laten gaan in een ongemakkelijke zit, dan zit je goed.

Mocht je bovendien van formidabel acteerwerk en dito verteltrant houden, dan zeg ik: kijken!

Wat is deze film goed geregisseerd! Iedereen leek de toon te begrijpen, en er helemaal, in alle ingetogenheid voor te gaan. Vooral Steve Carell stal de show.

Eerlijk is eerlijk; het was een lange zit, dat wel. Vooral het fysieke duurde me te lang, en dat kwam ik alleen skippend door.

De onbehaaglijkheid beklijft een dag later nog en dat betekent voor mij dat de film allerminst een niemendalletje is. Dus echte filmliefhebbers: kijken!

Daarom veel kijkplezier... eeeh kijk-narigheid toegewenst : ))

3.5 *

“Coach is the father. Coach is a mentor. Coach has great power on athlete's life.”

Oef, wat is dit een langdradige en saaie film. Weinig dialogen, veel starende blikken, mager uitgewerkte personages en een saaie cinematografie. Gelukkig zijn de acteerprestaties wel uitstekend. Vooral Tatum maakt indruk als zwijgzame Mark en ook Ruffalo is goed als diens broer David. Carrell vond ik op zich ook wel goed alhoewel zijn maniertjes gaan irriteren. Je zit op een gegeven moment niet meer naar een mens van vlees en bloed te kijken maar naar een typetje.

De personages blijven ook erg abstract omdat er te weinig achtergrondinformatie wordt gegeven en het verhaal zo traag en gortdroog wordt opgediend. Lange films zijn helemaal niet erg en trage films al helemaal niet als het verhaal goed is en je kan meeleven met de personages. In Foxcatcher heb je geen idee waar regisseur Bennett Miller heen wil met zijn verhaal en wat hij nou wil zeggen over deze personages en hun beweegredenen. Waarom Mark en Du Pont zo’n sterke band hebben en later ruzie krijgen is mij nog steeds volstrekt onduidelijk. Ik moest echt al mijn doorzettingsvermogen aanspreken om de film uit te kijken en dat kan toch de bedoeling niet zijn bij het kijken naar een film. Dat bij een film geen enkel personage, scene of verhaallijn mij zal bijblijven gebeurd zelden maar Foxcatcher lukt het aardig. Jammer, want de acteurs zijn wel uitstekend.

Knappe rollen van de cast, maar lekker in de film kom je geen moment. Deels door de afstandelijke karakters, deels ook omdat de beweegredenen niet goed uit de verf komen. Het begint al met de reden waarom Mark Schultz samen wil werken met de vreemde vogel (die si er niet). Ook vreemd waarom zijn broer ineens wel aansluit en de climax kwam als donderslag bij heldere hemel.

Fikse tegenvaller.

Qua stijl kan deze film aansluiten bij films als The Fighter en Warrior. 't Is allemaal wat kleurloos, erg droog en wat bits qua toon. Maar Foxcatcher is dan nog wel de meest gestileerde in dit genre, vooral het tempo krijgt een aardige knauw, waardoor de film best traag voortkruipt.

Mijn probleem zat vooral bij Carell en Tatum, die echt zo'n ridicule personages neerzetten dat ik bij momenten het gevoel had naar een zwarte comedy te kijken. Tatum loopt de hele film met een pruillipje rond (en lijkt wel stoned, zelfs voor hij aan de drugs gaat) en Carrell gaat duidelijk gebukt onder z'n protheses. Ik zal binnenkort de docu over de echte persoon nog wel eens kijken, maar dit leek echt nergens naar.

Verder is het verhaaltje ook niet geweldig boeiend. Verrassende wending naar het einde toe, voor wie het verhaal nog niet kende, maar ik vond het nu niet bepaald opzienbarend of geweldig geschikt voor een verfilming.

Miller probeert er wel iets van te maken, de film zelf is op zich wat opvallender dan ik origineel verwacht had, het is dan ook jammer dat Miller keer op keer de verkeerde keuzes neemt, waardoor het resultaat echt alle richting en impact mist. Miste alle betrokkenheid bij verhaal en personages, vooral omdat ik die laatste nooit echt serieus kon nemen.

1.0*

Beste bewijs dat comedy actors vaak voor goeie drama acteurs maakt, hoewel Carell niet veel meer hoefde te doen dan uitdrukkingsloos en wat warrig door het verhaal heen te hobbelen. Wie meer info wil over het rare sfeertje op het Dupont landgoed, moet dit lezen: Foxcatcher True Story vs Movie - Real John du Pont, Mark Schultz - historyvshollywood.com

Verklaart veel, hoewel de suggestie van sexual harassment (van Dupont richting Mark) niet waar zou zijn. Ik werd een beetje kriegelig om naar het chagrijnige gezicht van Tatum te kijken. Ruffalo is de echte uitblinker in deze film.

Vooraf was ik een beetje bang dat de rol van Carell teveel zou doen denken aan "de clown die zo graag Hamlet wil spelen", bijna een karikaturaal voorbeeld van een acteur die wil laten zien meer dan alleen maar een komiek te zijn door heel zelfbewust een zware dramatische rol aan te pakken (met het levensgrote risico vooral gekunsteld en pretentieus over te komen), maar al spoedig zat ik zó in de film en was ik zó gegrepen door Du Ponts al vanaf de eerste seconde benauwende personage dat ik die achterdocht van me af moest zetten. Eveneens prachtig spel van Tatum als enigszins onnozele binnenvetter (hoewel dat loopje met die nadrukkelijke X-benen wel enigszins gemaniëreerd aandoet) en Ruffalo als de slimmere en vastberaden broer die tenslotte toch overstag gaat. Du Ponts uiteindelijke actie komt voor sommigen hier als een verrassing, hetgeen schijnbaar conform de werkelijkheid is volgens de IMDb-trivia, want ook daar blijkt dat in het echt "nobody believed Du Pont was capable of doing what he did", en ook ik had niet verwacht dat hij na het spannen van de hamer ook nog eens de trekker zou overhalen, maar tegelijkertijd paste dat ook wel weer bij zijn toegenomen paranoia en zijn excentrieke trekjes (een sportevenement organiseren waar de deelnemers jou laten winnen, zelf koste wat kost de absolute baas willen spelen, een tank in huis halen...). Knappe, broeierige, beklemmende film.

Angstaanjagend.

In Nederland niet echt bekend als sport geloof ik, worstelen. En dan zeker niet als topsport of iets waar je je nou op zou gaan focussen als je het in je hoofd haalt om ooit nog eens op de Olympische Spelen terecht te komen. Ongeveer even populair als curling misschien. Maar dat ligt in Amerika wel wat anders, en zeker in de staten in het midden - om maar even een term als bible belt te vermijden.

Wat de film echt heel geniaal doet is de beklemmende sfeer neerzetten van zowel de volslagen pathologische situatie tussen de erfgenaam en zijn moeder, als de even zieke sfeer in het team dat hij opzet. Maar daar zit dan wel een klein stemmetje bij in mijn hoofd dat dat ook iets is dat wellicht toch wel wat bij de topsport hoort. Topsporters zijn aparte mensen, dat moet wel om een noodzakelijkerwijs buitengewone prestatie te kunnen leveren. Maar dat levert niet altijd echt heel gezonde en prettig normale psychologische situaties op, dat is daar de keerzijde van. Niet dat dat per definitie slecht is, tenslotte, er zijn al meer dan genoeg gewone mensen, maar de film laat wel vrij meedogenloos zien hoe dat werkt.

Ook indrukwekkend is hoe Carell en Tatum acteren. Raar, vlak, mat, monomaan en nauwelijks humaan, zo komen ze over. En dan de weinig betere Ruffalo die daar dan een soort van mediator tussen moet zijn. Epic fail, maar wel erg knap geacteerd en ook erg sterk van de regie.

Niet dat dat een leuke film oplevert overigens. Ik hoef 'em niet nog eens te zien, dan ga ik me maar zorgen maken over de topsporters in mijn kennissenkring.

Het verhaal mag op zich misschien wel boeiend zijn en Tatum, Carell en Ruffalo kruipen misschien wel sterk in de huid van hun personages, maar de stijl waarin dit gefilmd wordt wringt dit alles vakkundig de nek om. Deze beeldtaal, die je ook aantreft in The Wrestler en in films die prijzen willen pakken in Cannes, ben ik simpelweg spuug-, spuug- en spuugzat (dat kon je al lezen in mijn bespreking van La vie d'Adèle). Vanop een afstand observeert de camera de dagelijkse gebruiken van de personages, scènes zijn liefst volledig dialoogloos en scène-overgangen zo abrupt mogelijk. Resultaat is een opeenstapeling van nietszeggende beelden en voor zich uit turende personages met wie je maar geen voeling krijgt. Hierdoor kan het je ook geen zier schelen hoe het nu uiteindelijk met hen afloopt. Heren en dames regisseurs, verband deze stijl nu alstublieft eens naar de prullenbak en kom voor de dag met een verfrissende aanpak, die er wél in slaagt om je fascinatie voor de personages te laten ontwikkelen.

’t Kan natuurlijk met mijn leeftijd te maken hebben, maar het viel niet mee om wakker te blijven bij deze bloedloze film met welgeteld één hoogtepunt: de gewelddadige climax, die zo maar uit de lucht komt vallen, want alles wat daaraan voorafgaat heeft amper een relatie met die climax. De film mag dan gebaseerd zijn op waargebeurde feiten, dat is nog geen garantie dat het ook echt interessant is, alle Oscar-nominaties ten spijt.

Ok.

Eigenlijk een compleet andere film dan ik had verwacht dat het zou zijn. Maar goed, ik kende het waargebeurde verhaal in de film dan ook niet, wat wel bijzonder was, omdat ik dit soort gebeurtenissen juist wel een beetje ken.

Ik verwachtte dus vooraf vooral een sportfilm met wat drama daarbij. Dat het de focus dus eigenlijk helemaal niet zo op de sport legt was dus best bijzonder uiteindelijk. Maar goed, dat kan, alleen wil dat niet zeggen dat de volle focus op de drama juist weer zo goed is.

Het acteerwerk is absoluut het beste aan de film. De onherkenbare Carell gaat volledig op in zijn rol en creëert daarmee een heel apart karakter. Je vind hem vreemd, maar aan de andere kant krijg je op een vreemde manier een soort sympathie voor hem. Tot aan het einde dan.

Ruffalo was ook een complete verrassing. Veel betere rol die ik normaal van hem zie. Tatum was ook gewoon goed, maar verwatert, ondanks zijn ruimte in acteerwerk, toch wel wat bij de andere twee heren. Maar een Carell zoals dit, daar kom je eigenlijk gewoon niet overheen.

De film is wat saai, maar ook niet zo saai. Vooral in het eerste deel moet de film nog wat op toeren komen. Visueel is het erg grauw, geen enkele bijzonderheden daarbuiten. De camera doet weinig bijzonders, enkele settings zijn knap maar daar blijft het dan wel weer bij.

Duurt uiteindelijk wel lang. Het drama zelf is best afstandelijk, waarbij je nooit echt een band krijgt met de karakters. De moord op het einde was compleet onverwacht natuurlijk, maar uiteindelijk krijg je geen sympathie met Ruffalo omdat het allemaal te afstandelijk blijft.

Het is wel ok, maar een enorm goed drama vond ik dit nu ook weer niet. Daarvoor is het niet al te interessant, ondanks de krachtige acteerprestaties, en is het emotioneel gewoon niet helemaal lekker.

Velen noemen het saai en langdradig.

Ik vind dat normaal gesproken ook hinderlijk, vooral bij die ellendige Nederlandse drama films die slechts 90 minuten duren, maar het lijkt alsof je al 4 uur kijkt, omdat het zó stil en zó saai is, dat het voelt als een marteling.

Maar bij dit soort films heb ik dat totaal niet, omdat het een waargebeurd verhaal is en dan kijk ik er toch anders naar. Dan kan ik er meer begrip en geduld voor opbrengen.

Dus voor mij was dit een goede film, geen moment saai, goed geacteerd en goed nagedaan met de make-up effecten.

Deze film vorige vrijdag voor het eerst gezien.

Het interessante verhaal kwam naar mijn gevoel onvoldoende van de grond. Aan alleskunner Steve Carrell zal het in ieder geval niet gelegen hebben, zijn mysterieuze personage wist van begin tot eind te intrigeren. De man die omwille van zijn rijkdom en rechtlijnige visie op het eerste gezicht vol zelfvertrouwen blijkt, wordt in de film tevens voorgesteld als onzeker in zijn zoektocht naar moederlijke en vriendschappelijke erkenning. Waar Channing Tatum mij minder wist te overtuigen in zijn rol als de getormenteerde worstelkampioen Mark Schultz, deed Mark Ruffalo het wel erg goed als zijn broer Dave.

Ik ben het eens met de voorgaande recensies die stellen dat de film wat langdradig voortkabbelt. Het einde kwam daarentegen geheel abrupt. Hier zat meer in. 3*

Broers David [Mark Ruffalo] en Mark Schultz [Channing Tatum] wonnen allebei een gouden medaille tijdens de Olympische Spelen van 1984 in Los Angeles. Drie jaar later bereiden de broers zich samen voor op de Olympische Spelen van 1988. Plotseling krijgt Mark een uitnodiging van de steenrijke John du Pont [Steve Carrell] om te komen trainen op zijn landgoed Foxcatcher waar hij een fraai trainingscomplex heeft laten bouwen. David kiest er echter voor om bij zijn gezin te blijven en daardoor moet Mark het voor het eerst in zijn leven zonder hem stellen, maar al gauw beseft John zich dat hij David nodig heeft om ook maar enig kans van slagen te hebben. Carrell is ronduit angstaanjagend als de warrige miljonair met een ernstig moedercomplex. Channing Tatum rekent overtuigend af met zijn imago als mooiboy en volgde bovendien een loodzware training om te overtuigen als Olympisch worstelkampioen. Ook Ruffalo en Vanessa Redgrave (als Johns moeder) maken indruk in deze psychologische thriller die vanaf het begin bol staat van de onderhuidse spanning.

Een film over worstelen, er zijn er al enkele gemaakt, dus deze ook maar eens geprobeerd. De film duurt zo'n 2 uren, maar jammer genoeg lijkt het ook zo lang. De film begint nochtans veelbelovend, maar het middenstuk kabbelt maar verder. Het einde vond ik redelijk vaag.

De cast deed het goed en de film zag er ook goed uit.

Jammer van het wat onevenwichtig verhaal.

En met Foxcatcher de volgende stap in mijn film marathon van gisteren en daarmee een film die ik al een keer zag, overkwam als raar, maar waar toch een bepaalde interesse was blijven hangen. De film tegenkomen bij de kringloop was de volgende stap in een herkijk die dus gisteren plaats vond waar ik dit zware drama andermaal tot mij nam en toch zeker wel indruk maakte.

De film begint treffend met het beeld van Mark ploeterend, zwoegend, doordrenkt met een gevoel van eenzaamheid. Het is Lieuwe Westra die mij meteen te binnenschiet met zijn verhaal over de eenzaamheid, de kadaverdiscipline en de weinige glans die het leven van een topsporter heeft wanneer je in de greep bent van een dergelijke stramien en wat dit psychologisch met je doet en dat is met Mark niet anders in alle eenzaamheid, triestheid en levend van een karig inkomen. De aanwezigheid van broer Dave zou een pluspunt moeten zijn aangezien, hij zelf in het wereldje zit en situaties kent, toch zit het duidelijk niet lekker tussen de twee en is het niet vreemd dat Mark kwetsbaar is en vatbaar voor het aanbod dat gedaan wordt. En zo komt John Du Pont in beeld, excentriekling, miljonair, en kennelijk gek van de worstelsport met het idee dat hij het nationale worstelteam internationaal naar een hoger niveau kan tillen. Maar de ene Shultz kan niet zonder de andere Schultz, en Dave lijkt toch de talentvollere en vooral degene die tactisch en technisch het meest onderlegd is. Hem aan het team toevoegen blijkt de opmaat voor spanningen en problemen.

Wie een spectaculaire en actievolle film wil zien kan beter zijn heil ergens anders zoeken. Want Foxcatcher kan met recht een zwaar en stug drama genoemd worden maar is daardoor niet minder interessant, want Foxcatcher loopt over van de psychologische drama en spanningen tussen de karakters en er wordt fantastisch geacteerd. Rufallo is zoals altijd goed, Tatum schudt definitief het stripper/mooiboy imago af maar het is toch vooral Steve Carell die de show steelt als de excentrieke, wereldvreemde, warrige, onvoorspelbare John Du Pont. Want wat een karakter, wat een problematisch figuur die ontzettend met de schaduw van zijn moeder worstelt, je zou toch serieus bang worden van die wazige en starre blik. Het is het ingrediënt voor een explosief mengsel samen met de gebroeders Schultz en diens spanningen, jaloezie en een soort van aantrek/afstoot reactie. Mark kan niet overweg met zijn broer die beter is, maar hij kant het ook zeker niet alleen.

Prachtig is omgeving van Pennsylvania, sterk zijn details binnen de training, kleding, tijdsbeeld en zoiets kleins als de bloemkooloren. Naar verluid was Channing Tatum heel wat weken in training om zijn rol geloofwaardig te maken. Dan toch nog even een punt van kritiek, die betreft het tijdsvlak waarin dit allemaal afspeelt en kennelijk zit Mark jaren op het landgoed van Dupont. Zo heeft men het over de aanloop naar de Spelen en Wereldkampioenschap van 88 terwijl de afloop van het drama zich toch in 96 bevindt. Het is een detail binnen een film die verder zorgvuldig opgebouwd wordt waar het laatste half uur borrelt van de weerstand, opgekropte frustraties en spanningen binnen de driehoek. Iets dat ontzettend zuur is aangezien Dave toch absoluut het beste met zijn broer Mark voor heeft.

En zo bevalt Foxcatcher deze tweede keer mij al vele malen beter en toont zich als een uitermate goed opgebouwd en gelaagd drama over de eenzaamheid en psychologische valkuilen van een sporter. Bijna onnodig te zeggen smaakte mij deze film goed en verbaas ik mij toch wel een heel klein beetje dat deze film niet een beter gemiddelde heeft. Maar goed smaken verschillen zullen we maar zeggen.