Foxcatcher (2014)

@Seam Echt geen saai en veilig drama ....! Zag hem tijdens de premiere bij het BFI London Filmfestival. Het publiek was enorm verrast door de casting van Carell, totaal niet komisch, echt een dramatische rol voor hem die hij geweldig neerzet. Hij speelt John DuPont erfgenaam van het wereldwijde chemische concern en aangezien het hier een waargebeurd verhaal betreft, zal het concern en de familie wel behoorlijk hebben dwars gelegen. Bennett Miller heeft 4 jaar moeten wachten, maar won wel de Best Director Award in Cannes. John DuPont is een excentrieke, eenzame en zeer verwende jongen in een milieu waar alleen trofeeen tellen. Hij is niet als moeder Vanessa Redgrave goed met paarden en besluit coach te worden van wereldkampioen worstelen Mark Schulz. Er wordt een heel trainingskamp ingericht en alle publiciteit gezocht alleen maar om DuPont een gezicht (en olympisch goud ) te geven. Door zijn gekte, mislukt e.e.a. en sleurt hij ook oudere broer Dave (gespeeld door Mark Ruffalo) en diens gezin (Sienna Miller)mee in de ellende. Sterke film met goede acteerprestaties, maar geen Oscarmateriaal. Door de duur van 138 minuten is hij gewoon te lang en bij sommige lange scenes zakt hij wat in. Het verhaal is verrassend genoeg en vreemd ook dat dat altijd onbekend is gebleven.

Acteurs

Ben maar eens vroeg begonnen met de Oscarfilms kijken. Hoewel de nominaties nog niet bekend zijn is de kans erg groot dat deze wat nominaties gaat krijgen.

Het is dan ook zeker een film waar ze bij de acadamy warm voor lopen. Top notch acteurs, niet te arthouse maar wel een bepaalde sophistication. Het klinkt alsof ik er wat op neerkijk. Maar dat is het niet. Ik was best geboeid door de film. Tatum, Carell spelen uitstekend. Ook Ruffalo waar ik nooit erg van overtuigd ben is zeer sterk. Carell lijkt op het oog wat te graag met deze rol uit zijn komedie keurslijf te willen ontsnappen. Maar gaandeweg blijkt hij toch meer te kunnen met zijn rol. De scene dat hij wat uitlegt en zijn moeder toekijkt van een afstand is even ongemakkelijk als sterk.

Bennett is daar ook vrij goed in. Helaas is uiteindelijk het thema net niet helemaal mijn ding. Zit weinig sfeer in die sport. De onheilspellende sfeer zit er ook de gehele tijd in waardoor het einde niet zo heel hard binnenkomt. Bennett kiest voor mij net de wat te rustige paden op om een thema waar ik weinig mee heb echt boeiend te maken. Bij een thema wat mij meer ligt, zoals bij Moneyball, kan hij zo weer 4 sterren ontvangen, maar hij blijft altijd net teveel the perfect gentleman om naar de absolute top te geraken.

3 sterren.

Wat een ijzersterke rollen zetten,Carrel en Tatum neer zeg....misschien wel de beste rollen van hun leven....hier bewijzen deze twee dat ze veel meer kunnen dan comedy.

Ook Ruffalo zet een prima rol neer maar dat heeft hij al eerder gepresteerd in zulke films.

Verder een film wat eigenlijk voor 99% gewoon een drama film is...het verhaal is niet altijd overal even boeiend maar het is zo,n feest om naar te kijken(door het acteerwerk)dat deze film 4 sterren van mij krijgt.

Carrel en Tatum zetten gewoon twee sterke typetjes neer kan ik wel zeggen.

Fijne film waarbij in het begin de karakters nogal komisch aandoen door bijvoorbeeld de aparte manier van bewegen en kijken van Mark Schulz, uitstekend vertolkt door Channing Tatum. Gaandeweg wordt het drama groter en groter.

Aanrader dit, door het sterke acteerwerk en het interessante verhaal.

Sterk geacteerd, maar niet interessant genoeg. Het eind voelt ook onnatuurlijk aan, alsof daar wat minuten uit zijn weggesneden.

Een bizar portret van de armoedige rijkaard John Du Pont, een man met Norman Bates-issues, en zijn worstelobsessie (latente homo-erotiek?).

Norman Bates ("mother") meets Veruca Salt ("I want an Oompa-Loompa wrestlingteam now!"!)

Een intrigerend drama over een sport waar ik niks mee heb. Dat ik dan geboeid blijf kijken komt dus door de trieste geschiedenis eromheen. Dat het op waargebeurde feiten is gebaseerd maakt het allemaal net even spannender. Ik had van de broertjes Schultz en Du Pont persoonlijk nooit eerder gehoord.

Het einde vond ik perfect gekozen omdat juist zo de nadruk wordt gelegd op de sport, de sporters en het enge karakter van DuPont.

Thumbs up voor Carell die met het neerzetten van Du Pont bewijst meer te zijn dan een 40 year old virgin.

Drie uitstekende staaltjes acteerwerk, maar het is Channing Tatum die er bovenuit steekt.

Typisch dat juist hij de enige is die niet genomineerd is voor een Oscar, maar goed...

Er gebeurt niet enorm veel, maar het hele wereldje is zo bizar dat je je niet verveelt. Het is eigenlijk een psychologische thriller die naar één explosie toe werkt, zonder al te veel capriolen onderweg.

Het engere tweelingbroertje van Warrior, in zekere zin.

Foxcatcher is een oerdegelijke en intelligent drama ondersteund door drie ijzersterke acteerprestaties. Het slowburn tempo bevalt me wel maar helaas is het geheel niet zo enerverend. Het is vooral het spanningsveld dat wordt gecreëerd door het onstabiele karakter van Carell's personage en Carell weet die waanzin ook heel goed neer te zetten maar het is verre van voldoende om echt een goede film op te leveren.

Het emotionele gewicht was voor mij gewoon te onvoldoende, en dat is toch de core business van Foxcatcher. Wat wel grappig is is dat Foxcatcher een combinatie is van de thema's van Bennett's vorige films Capote en Moneyball. Oerdegelijk maar Foxcatcher weet die extra mile niet te maken. De buzz is voor mij wat onterecht gebleken.

Film die veel wil vertellen, niet alles lukt om te vertellen en toch te lang duurt. Er had makkelijk wat uitgeknipt mogen worden en tegen het einde begint het wel te slepen. Daarnaast is de film inhoudelijk niet sterk genoeg dit te compenseren. Als gezegd, er komt een boel langs, maar niet alles wordt even sterk uitgewerkt, zeker de relatie tussen de broers had wat beter gemogen. En dat gaat wringen op het eind als de pay off moet komen, maar je een stukje opbouw en inhoud mist. Vooral Tatum is niet echt te begrijpen in zijn keuzes en gedachten, dus meeleven met hem lukt niet meer.

Maar goed, an sich is de film best heel aardig, met een vrij originele opzet, aardige locaties, prima muziek en vooral een aantal sterk acterende mannen. Zeker Steve Carell zet een heel eng personage neer, grappig en triest ook tegelijk. Zijn intonatie, houding, het lijken tics maar maken er eigenlijk een mens van die nooit helemaal doorgrond wordt. Wat is hij ook? Excentriek? Homo (die ondertoon zit wel in de film met die worstelende mannen)? Ergens is het jammer dat je het niet echt te weten komt, anderzijds maakt het de film wel bijzonder. Tatum is verder heel aardig, al zie ik hem liever iets minder in zichzelf gekeerd en vooral Ruffalo zet een fijn personage neer. 3,0*.

Foxcatcher is een film die je niets doet, maar die je niet snel vergeet. Regisseur Bennett Miller (Capote, Moneyball) levert een stilistisch en donkere film af waarin drie mannen centraal staan die in een soort driehoeksverhouding te werk gaan met één gezamenlijke liefde: worstelen. Drie complexe karakters vormen samen de basis van deze bijzondere film waar de rillingen van over je lijf gaan lopen. Niet omdat het eng is, maar omdat regisseur Miller fantastisch goed is in sfeer opbouwen. Een zeer goed gemaakte film, maar waarna je de zaal koud zal verlaten.

'Foxcatcher' Recensie - Filmtakers

Indrukwekkende film en ik vond het dus totaal niet saai of langdradig in tegenstelling tot anderen. Het is alleen wel een beetje jammer dat het dus blijkbaar wel heel erg verdraaid is tov de werkelijkheid. Hoe dan ook wel een bijzonder verhaal. En de drie main karakters zijn uiterst boeiend en natuurlijk grandioos neergezet. Toch wel gek om Carell zo te zien (zeker aangezien ik de laatste 2 maanden volop The Office aan het kijken ben). Maar hij bewijst niet voor de eerste keer ook gewoon een hele goed acteur te zijn. Zelfde geldt voor Tatum, heeft natuurlijk nogal een reputatie maar vond hem al steeds beter worden. Verdiende eigenlijk ook wel een Oscar nominatie. En Rufallo is ook weer erg sterk. Visueel ook een sterke film.

4*

"Coach is the father. Coach is a mentor. Coach has great power on athlete's life."

Blijkbaar gebaseerd op een waargebeurd verhaal, hoewel de film het één en ander heeft verdraaid. Nu ben ik niet zo bekend met hetgeen wat zich heeft afgespeeld, dus ik liet het maar op me afkomen.

In eerste instantie dacht ik dan ook dat John E. du Pont een befaamd worstelcoach was, maar eigenlijk is hij niets meer dan een psychopathische multimiljonair die in zijn zelfbedachte wereldje leeft waarin hij zichzelf alles toe-eigent. Op zich een prima gegeven om op voort te borduren zou je zeggen.

Jammer genoeg faalt 'Foxcatcher' erin om een pakkend verhaal te vertellen; het is meer een aaneenschakeling van gebeurtenissen. Er wordt wel een onheilspellende sfeer gecreëerd, ondersteund door een - opvallend - trage pacing. Toch is het simpelweg te weinig om je als kijker geboeid te houden. Ergens in het geheel zit er wel een intrigerende karakterstudie in verstopt, maar deze is helaas te miniem uitgewerkt.

Wat de film overeind houdt is het sterke acteerwerk van respectievelijk Channing Tatum, Steve Carell en Mark Ruffalo. Tatum als de overpeinzende worstelaar die zo graag op zijn eigen benen wil staan. Ruffalo die een innemende broer speelt en het beste met iedereen voor heeft. En uiteraard de transformatie van Carell die als du Pont nooit te doorgronden is in al zijn grilligheid. Drie gedenkwaardige personages wier motieven nooit echt duidelijk worden, om vervolgens plotsklaps te eindigen.

Al met al bij vlagen een indringend drama, maar meeslepend wordt het nergens. Daarvoor wordt het hele gebeuren te oppervlakkig gebracht.

3,0 Sterren.

Foxcatcher kan wellicht gemakkelijk afgedaan worden als een kille en afstandelijke film, maar het is wat mij betreft ook een bewijs dat zo'n aanpak ook een grote impact kan hebben. Niet dat ik dit bewijs nodig had, want ik ken meer voorbeelden die goed hierop inspelen, maar het is veelgehoorde kritiek. Toegegeven, Bennett Millers vorige twee films vond ik ook wat afstandelijk (en in het geval van Capote ook kil), maar daar vond het voor mij geen plaats. Dat doet het wel in Foxcatcher.

Het is natuurlijk een waargebeurd verhaal over worstelaars, een wereldvreemde miljonair en uiteindelijk een moord en als zodanig levert het al een goede film op, maar Miller lijkt opvallend genoeg meer ambitie te hebben. Het lijkt een heuse film te zijn over al dan niet Amerikaanse overwinningsdrang en over de verschillen tussen rijk en arm; dat laatste overigens niet op een manier die je zou verwachten. De tragedie zit hem in dat gebied niet dat de gebroeders Schultz niet rijk zijn, maar dat Du Pont door zijn rijke achtergrond in zo'n isolatie is opgegroeid dat het zijn beeld van het leven buiten zijn landhuis totaal vertekend is. Tijdens het kijken vroeg ik me aanvankelijk af waarom hij niet Dave Schultz in persoon benaderde om hem op Foxcatcher te krijgen. Toen Du Pont Dave bezocht in zijn hotelkamer met de familie erbij werd het me duidelijk: hij heeft zijn eigen terrein nodig, omdat hij niet alleen daar de baas is, maar ook gewoon die omgeving begrijpt. De eenzaamheid is voelbaar en als hij niet zo'n engerd was zou ik er waarschijnlijk flink medelijden mee hebben gehad.

Wat me bevalt aan zowel het script als aan de regie is dat het nooit te nadrukkelijk wordt en Miller graag dingen onuitgesproken laat. De personages zijn niet vaag, maar ook niet altijd even makkelijk te doorgronden. Dat zorgt ervoor dat de sfeer niet alleen onheilspellend is, maar eveneens ietwat mysterieus. Daarnaast weet Miller een openheid in interpretatie van de personages goed te combineren met juist een zeer specifieke benadering van vooral locatie. Foxcatcher Farms is zo'n setting die bijna een personage op zichzelf wordt.

Iets aan deze donkere film kwam bij mij onverwacht stevig binnen. Het is lang geleden dat Hollywood met iets aankwam dat zo ongemakkelijk en verontrustend aanvoelt, ondanks dat het verdomt lang duurt voordat het serieus mis gaat. De sfeer en de regie voelen zo precies aan, dat het bijna wonderbaarlijk is dat Miller kennelijk een jaar nodig had voor de montage, onder andere omdat de film oorspronkelijk vier uur duurde. Ik ben benieuwd wat er precies op de planken is blijven liggen, maar kennelijk is dat in ieder geval een groot deel van de rol van Sienna Miller als Dave Schultz' vrouw. Volgens haar was dat deel van de film een tweede hoofdplot, ondanks dat het hier nauwelijks voorkomt.

De cast heeft het meeste aandacht gekregen en daar kan ik weinig aan toe voegen, behalve deze korte documentaire uit 1988 van John Du Pont, waarin vooral opvalt dat die manier van praten met veel vreemde korte pauzes geen trucje van Carell was. Sommige mensen werden afgeleid door de prothese en de neus van Carell, ik vond het compleet geloofwaardig.

Tot nu toe twijfelde ik een beetje aan Bennett Miller als regisseur, vanaf nu ben ik zeer benieuwd of hij deze lijn kan voortzetten.
4*

Foxcatcher is een heel interessant drama dat het verhaal verteld van de worstelaars Mark Schultz en David Schultz en hun relatie met de excentrieke miljonair John Du Pont. De film neemt de tijd om het verhaal uit een te zetten. Dat verveelt geen moment. De kwaliteit is er van af te lezen en je wordt vanaf het eerste moment in het verhaal gezogen. Foxcatcher heeft een goed verhaal, geweldige acteerprestaties en een bijna altijd aanwezige spanning.

Steve Carell is simpelweg magistraal als John Du Pont. Hij is bijna onherkenbaar. Carell bewijst dat hij meer kan dan komedie en bewijst hier onomstotelijk dat hij met verve een hele serieuze rol kan spelen. Ik had mijn twijfels over het acteerwerk van de man, maar bij deze geef ik toe dat ik fout zat. Carell speelt een man die alles heeft, en ook weer niets. Het is af en toe zelfs bijna eng om te zien hoe emotieloos Du Pont er uit ziet. Een type persoon die van alles verbergt achter zijn uitdrukkingsloze gezicht. Channing Tatum is ook zeer goed als de worstelaar Mark Schultz. Een rol die heel goed bij Tatum past. Het is heel interessant om de ontwikkelingen te zien tussen Du Pont en Mark Schultz. Mark Ruffalo heeft ook een fijne rol als de broer van Mark, tevens een worstelaar. Ook hij wordt steeds dieper in de wereld van Du Pont getrokken.

Bennett Miller heeft heel goed werk afgeleverd. Een onvervalst stukje kwaliteit cinema. De personges zijn interessant en het verhaal is heel goed uitgewerkt. Ik heb me geen moment verveeld. Als kijker wil je alleen maar dieper gezogen worden in de wereld van de drie heren die langzaamaan richting een climax gaan. De dialogen zijn van een hoog niveau. Maar vooral de blikken en gezichtsuitdrukkingen (mimiek) zijn zeer overtuigend. De film sluit af met een goed einde. Een aanrader.

4*

Dit noodlottig verhaal is een ijzersterke vertolking van de nogal verontrustende psyche van John du Pont. De film is een ijzersterke karakterstudie die zijn ondersteuning vindt in evenzo ijzersterk acteerwerk. Alle lof voor Carell en Tatum's optredens, want die twee zetten een onvergetelijk prestatie neer. Het verhaal is traag maar niettemin zeer boeiend, doordat het donker en zeer mysterieus blijft gedurende de gehele speelduur. Chapeau voor Bennett Miller die in biopics toch wel heer en meester blijkt te zijn.

Ik had Steve Carell niet herkend. Nu heb ik niet niet gigantisch veel producties gezien waarin hij meespeelt, maar het feit dat ik zo'n bekend gezicht niet had kunnen associëren vind ik eigenlijk al direct een groot pluspunt. Ik heb respect voor zijn optreden in Foxcatcher en ook Tatum speelt een andere rol dan we van hem gewend zijn (continu een soort domme blik in zijn ogen). Het plot an sich heeft best potentie en als je weet dat er waarheidsgetrouwe gebeurtenissen in zijn verwerkt neemt de intensiteit enigszins toe. Er zijn veel opties en je weet nooit echt welke kant het geheel op zal gaan. Tegelijkertijd heeft het me niet echt kunnen imponeren en verliep het einde niet heel erg naar mijn smaak. Nog steeds een bovengemiddeld resultaat, maar uiteindelijk iets minder als dat ik verwacht van een thriller met een dergelijk kaliber.

Afschuwelijke opbouw waardoor ik mij bijna de hele tijd heb afgevraagd waarom ze in godsnaam besloten hebben hier een film over te maken. Carrell en Tatum lopen rond alsof ze persiflages spelen inclusief rare bekken en gekke loopjes. De enige die er nog wat van maakt is Ruffalo.

Ja David wordt aan het einde neergeknalt, en ja het is onverwacht (als je het verhaal nog niet kende), en de opbouw ernaartoe had interessant uitgewerkt kunnen worden (zoals ikhebsmaak hierboven al aangeeft), maar dat is absoluut niet gebeurd.

2 sterren, eigenlijk alleen voor Mark Ruffalo

Uitstekend gespeeld door de hele cast, maar dit waargebeurde verhaal wordt nogal traag en over de hele linie genomen niet echt boeiend verteld. De personages blijven daarnaast ook wat abstract. Vooral de moeite waard door de maffe, vervreemdende rol van Steve Carell, hier bijna onherkenbaar als eccentrieke en schatrijke worstelcoach John Du Pont.

Mooi gemaakt drama, dat misschien niet voor iedereen even toegankelijk is. Het tempo is wat laag, maar verre van storend. Boeiend zelfs door het knappe regie werk van Miller. De film wordt daarnaast mede gedragen door het uitstekende acteerwerk van met name Carell en Ruffalo. Hun acteren is van hoog niveau. Carell zet de rol van de vage Du Pont perfect neer. Verder is er een leuke bijrol van Redgrave. De minimalistische soundtrack is perfect gekozen. Topper. 4.0

Best een redelijke film. Wel veel te lang. Daardoor soms war saai. Muziek was prachtig.

In tegenstelling tot veel voorgangers vond ik het einde - dus de moord van du Pont op Dave helemaal niet verrassend. Als kijker wordt je meegesleurd in het psychisch verwarde wereldje van Du Pont, waar-ie constant met wapens bezig is. Wat dat betreft vond ik het verloop van deze prent redelijk voorspelbaar.

Bennett Miller heeft de touwtjes goed in handen. Qua regie zit het goed. 'Foxcatcher' is een degelijk geheel, met het Du Pont landgoed als bijzondere setting. Echter zat ik regelmatig met de vraag waarom hier een film over gemaakt is. Echt interessant vond ik het niet en aan het einde van de rit beklijft het gevoel je dat het nét even wat te lang duurde allemaal. Weinig mis met de cast verder, de rare loopjes, opplakneuzen, oren, etc. storen niet. Leuk om Carrell in zo'n rol te zien, als zielige, gestoorde rijkaard.

Echt bijzonder of diepgaand wordt 'Foxcatcher' niet mijns inziens. De nadruk wordt constant gelegd op de gedachtegang van du Pont. Wat gaat er in zijn hoofd rond? Waardoor je als kijker al snel veel dingen duidelijk hebt. Al met al, best een prima film om eens gezien te hebben. Maar nergens echt hoogstaand.

Wat een waanzinnig goede rol van Steve Carell als de zonderlinge John Du Pont. Ik had hem nauwelijks herkend! Na anderhalf uur moest ik wel enige moeite doen om de aandacht er bij te houden omdat het beeld van de excentrieke John Du Pont dan wel zo'n beetje compleet is. De lengte van deze film is misschien het enige minpuntje. De film is niet alleen als drama getypeerd maar heeft tevens het lable 'thriller' gekregen. Hoewel er zeker sprake is van spanning tussen de hoofdpersonen zat ik niet op het puntje van m'n stoel. De kwalificatie 'thriller' vind ik dan ook misplaatst. Wel is het een bijzonder verhaal van twee broers met een bijzondere ontknoping.

Kijk Hollywood kan het wel, interessante verhalen vertellen, mits ze het tempo maar niet onnodig opschroeven. Hier wordt keurig de tijd genomen met het verhaal over John du Pont, miljardair die uit bepaalde overwegingen (patriottisme, verveling, om indruk te maken op zijn moeder) besluit het VS-worstelteam voor de Olympische spelen van 1988 (Seoul) te gaan trainen.
Verhaal was mij niet bekend, ik zou me er ook niet te veel gaan inlezen. Fantastische rol van Steve Carell, geweldig gefilmd en zonder alle irritante cliché's die sportdrama's normaliter zo strontvervelend maken.
Meesterwerkje!

Alhoewel Ik best begrijp dat deze Foxcatcher het bij het meer fijnbesnaarde deel der filmliefhebbers goed zal doen, want; goed geacteerd, rustig kalm tempo en vertelwijze met een eigen sfeer, kon ik er uiteindelijk maar weinig mee.

Karakters blijven vervreemd en afstandelijk, en eigenlijk vond ik het hele verhaal niet zo bijzonder intressant. De grootste pluspunten en wat wel mijn aandacht wist te trekken zijn toch de eigenlijk totaal tegenovergestelde levens van de enigszins gesloten wat autistische Mark Schulz en de excentrieke en getraumatiseerde miljardair DuPont en hoe deze elkaar kruisen en in elkaar verweven raken. Broer Dave is de stem en vertegenwoordiging van de redelijkheid in deze waarvoor hij uiteindelijk tragische genoeg de ultieme prijs moet betalen. Helaas voelt het geheel voor mij te lang uitgesponnen en te afstandelijk aan om echt hierin meegesleurd te worden.

Rest een dappere, en ja ook eigenzinnige, poging van regisseur Miller om eens een ander soort sportdram op de planken te brengen.

2.5* daarvoor.

Sterk. Boeiend van begin tot eind. En dan is dan vooral te danken aan hoe Miller met zijn personages omgaat. Sobere regie, iets dat wel past bij de stemming van z'n film en verder veel ruimte voor z'n cast om er iets moois van te maken. Vanaf het begin. De openingsscène, de training tussen beide broers; de verhoudingen zijn meteen duidelijk. En dan moet du Pont nog zijn entree maken, die die verhoudingen vervolgens constant onder druk zet met zijn in zekere zin ongrijpbare optreden.

Ik heb Carell's komedies meestal links laten liggen, misschien is het dan wat gemakkelijker meegaan in hetgeen hij hier neerzet, maar het is hoe dan ook een glansrol als, ja, wat eigenlijk? Dat er iets grondig mis is met hem, is al snel duidelijk, maar het blijft een moeilijk te vatten mannetje. Iemand wiens hele leven in scène lijkt gezet, een verwend nest en eentje met een houding die doet denken aan een zielig tekenfilmfiguurtje. Een haast onwezenlijke verschijning in dat trainingspakje.

En iemand die nogal wat te doen heeft met zijn moeder. Het zijn geen paarden, die worstelaars. Telkens als hij in beeld is, borrelt het, ik heb die vermeende traagheid dan ook niet als zodanig ervaren. Wellicht rondom de broers, waar Ruffalo bekoort, dat hoort te doen en Tatum het net wat moeilijker krijgt, omdat zijn karakter naarmate de film vordert een beetje wordt afgeschreven. Daar staat dan weer een droog slot tegenover. Carell verrast. Ornithologist, Philatelist, Philanthropist! En nog veel meer..

Een goede drama/sport/biopic verhaal...

Een waargebeurd verhaal...

Prima verhaal...

Prima acteerwerk...

Bekende acteurs Mark Ruffalo en Channing Tatum...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Prima achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Opzicht was dit wel een redelijk waargebeurt Drama (de betiteling Thriller vind ik persoonlijk nergens opslaan en ook het einde verandert daar niets aan), waarvan het verhaal wist te boeien en waarvan de uitvoering ook wel goed was en zeker wat betreft de cast. Maar het hele verhaal is wel vrij saai en vooral zeer langdradig.

Omdat ik niet wist dat het om een waargebeurd verhaal ging (ik had nog nooit gehoord van John du Pont en de gebroeders Schultz en aan worstelen vind ik ook niets aan, dus wat dat laatste betreft zit ik wel op één lijn met de moeder van John du Pont ), vond ik het einde (wel opeens een tijdsprong van 8 jaar) wel verrassend en heftig en zag ik het ook niet echt aankomen. Dat komt mede omdat de voorgaande twee uren gewoon saai zijn en het verhaal ook traag verloopt. Het verhaal zit wel aardig in elkaar met de nodige dramatiek en en drie hoofdrolspelers, te weten John du Pont, Mark Schultz en David Schultz, worden goed uitgediept en krijgen ook de nodige aandacht.

Met name de rol van Steve Carell (die zich voornamelijk bezig houdt met flauwe komedies) als de excentrieke, zielige, aandachtsgeile en eenzame schatrijke worstelcoach John Du Pont was goed. Sowieso is hij vrijwel onherkenbaar (je herkent eigenlijk alleen zijn karakteristieke stemgeluid) in deze film, maar hij speelde zijn rol ook gewoon goed en overtuigend. Ook Channing Tatum in de rol van de ietwat onnozele en zielige worstelaar Mark Schultz (goudedenmedaille winnaar op de Olympische Spelen van 1984), die in eerste instantie op handen wordt gedragen door John du Pont en die hem als een soort vriend beschouwd, speelt goed en overtuigend en hetzelfde geldt voor Mark Ruffalo in de rol van de aardige en sympathieke worstelcoach David Schultz die tevens de oudere broer is van Mark Schultz. David Schultz heeft tevens een liefdevol gezinnetje (vrouw en dochtertje), is een warmhartig persoon en is zorgzaam voor Mark Schultz, die juist een eenzaam en saai leven lijdt en verlangt naar aandacht die hij in eerste instantie ook krijgt van John du Pont. De overige cast speelt maar een minimale rol in het verhaal en dat is best jammer met actrices als Vanessa Redgrave (als de moeder van John du Pont) en de fraaie Sienna Miller (als de vrouw van David Schultz).

Dat deze film genomineerd was voor diverse Oscars kan ik me goed voorstellen, maar dat hij geen enkele Oscar heeft gewonnen kan ik me ook goed voorstellen want daarvoor was het allemaal te saai en te langdradig en het verhaal is ook zeer sober en triest en dat laatste is van toepassing op het leven van Mark Schultz en vooral John du Pont. De laatste is een goed voorbeeld van "dat geld niet (altijd) gelukkig maakt". Al met al leuk om eens gezien te hebben dit Drama, maar meer ook niet.

Langzaam uitgebouwde biopic die, op het einde na, amper elementen heeft om het echt boeiend te houden.

Steve Carrell is wel goed als de verwaande miljardair, maar voor de rest is er weinig geslaagde karaktertekening.

Ook amper wat muziek en dat ware misschien wel nuttig geweest om het naar de kijker toe gevoeliger te maken.

Eigenlijk een teleurstelling.

wat een trage film zeg. Zelfs als je op dubbele stand doorspoelt is het nog een slome bedoeling. De hele film zit je te wachten op wat meer vaart en actie, maar dat blijft uit. Acteerwerk wel redelijk, maar echt veel te sloom en langdurig. En daardoor voor mij te saai en te teleurstellend.