The Thin Red Line (1998)

Eens herbekeken en The Thin Red Line blijft een mooie, gevoelige en poëtische oorlogsfilm. Visueel bij momenten fraai (zeker de zwemscènes), hoewel ik The Tree Of Life op dat vlak toch nog wat meer bravoure vond hebben. Bij de acteurs viel vooral Caviezel me op, prachtige uitstraling heeft die. Toch weet Malick me ook hier niet echt helemaal tot op het bot mee te slepen. Net als The Tree Of Life dus 3,5*.

One being.

Malick's aanwezigheid in de film wereld is me sinds misschien twee maanden geheel ontschoten, nadat ik per ongeluk in contact kwam met Tree of Life, die uiteindelijk zag, om was, ging ik kijken naar meer van zijn werk. Thin Red Line lag het meest voor het pakken, letterlijk, in de winkel. Gelijk gekocht en maar eens aangezet op mijn vrije dagje.

Er is al veel gezegd over de film. Hoewel ik bij ToL veel symboliek dacht te zien, vond ik dit gewoon meer naar de filosofische kant op gaan. Oorlog zoals je maar zelden ziet, het heeft gevoel maar is, ondanks de voice-overs mannelijk en ruig en in zoverre heftig. Ik ben enorm voorstander van voice-overs, vandaar dat waarschijnlijk Malick's werk me ook zo goed ligt. Alleen kan ik begrijpen dat het soms ''te'' word voor bepaalde mensen. Het kan wat sentimenteel overkomen, terwijl dat in mijn ogen juist niet de bedoeling is. Het is alsof Malick precies de grens tussen filosofie en sentimenteel kent, want het is precies goed.

Audiovisueel bijzonder. Muziek doet heel erg veel in deze film en in combinatie met de zweverige beelden is het een echte beleving om deze film te bekijken. Wat ik vooral zo fijn vind aan een film is dat er herkenning zit in kleur en contrasten. Zo leent Thin Red Line zich aan de prachtige natuur (evenals ToL) en voelt het echt als iets 'buiten''. Waarschijnlijk omdat de wind zo mooi naar voren kwam met het hoge gras had ik echt een beleving en een voorstelling hoe dat zou voelen.

Heel blij met de aanschaf, het is wel wat toegankelijker dan Tree of Life, alleen weet ik hier niet zo veel te vertellen. Er is veel over gezegd en eigenlijk is de film gewoon heel mooi in beeld en geluid. De film is niet zo zeer spannend maar weet wel te boeien. Het kaart wat interessante vragen op, en wat ik vooral zo fijn vind is dat er alleen vragen worden gesteld. Malick laat jou zelf antwoorden, al hebben zijn vragen soms wat retorisch.

Beschaduwd meesterwerkje, 4,5 ster zal nog wel een paar keer herzien worden

Het is zonder meer een goede film, maar zo goed als hij in veel recensies hier wordt neergezet kan ik 'm toch nauwelijks vinden. En het bewijs daarvan levert m'n geheugen al ietwat: halverwege begint me te dagen dat ik deze film toch al misschien eens gezien heb. En op driekwart komt er nog iets bij, niet alleen heb ik 'm gezien, hij staat in m'n dvd verzameling. Toch kennelijk niet zo'n indruk achtergelaten, als ik dat zover kwijt was.

Maargoed. Waar ik al wat moeite heb is bij de contemplatieve voice-over die probeert een soort zingeving te vinden voor de oorlog - nou niet precies iets waar heel veel zin in te vinden is. Toch niet in het soort verhaal wat hier verteld wordt. Maar erger dan de voice-over op zich vind ik dan het contemplatieve aspect van de inhoud - het haalt alle vaart uit de film, en dan duurt het toch wel erg lang allemaal. En de verovering van de heuvel zelf is op zich best boeiend - en zeker ook prachtig gefilmd - maar dat onderdeel van het verhaal leunt ook al erg op de lange adem. Die twee bij elkaar geteld maken het echt veel te langdradig wat mij betreft.

Wel dan weer geniaal gefilmd en heel mooi gespeeld. Dat mag ook wel met zo'n waslijst aan topacteurs. Je zou voor minder een avond gaan zitten kijken, en het maakt bijna de langdradigheid goed.

Zo bijzonder als Badlands zullen films van Malick niet meer worden in mijn ogen, maar de beste man weet ook in the Thin Red Line een uiterst boeiende en sfeervol portret van een oorlog in beeld te brengen.

Waar enkel 1 persoon eerder erin slaagde om een geheel eigenzinnige oorlogsfilm te maken die zich totaal onderscheidt van de rest(Stanley Kubrick, Full Metal Jacket), slaagt Malick hier ook voor een groot gedeelte in.
Brute actiebeelden met indrukwekkende bominslagen overal om je heen worden afgewisseld met zeer sfeervolle en rustige beelden waarbij je gedachten van de verschillende personages induikt. De een interessanter dan de ander, maar het brengt wel een bepaalde soort rust over naar de kijker. Tegelijk brengt het ook een intenser gevoel van het beleven van een oorlog naar boven.

De muziek ondersteunt de beelden op een subtiele manier, maar om te zeggen dat ik het nu nog kan neuriën? Nee! Wel zijn de landschappen waar de gevechten zich afspelen op een unieke manier in beeld gebracht door Malick. Je zweeft als het ware over de heuvels heen en af en toe krijg je door een soort van first-person view het idee dat je er zelf tussen loopt. Missie geslaagd!

Wel jammer dat de film een tikkeltje te lang duurt, de sequence na de verovering van de heuvel voelt toch eigenlijk een beetje overbodig aan en maken de film wel een half uurtje te lang. Ook hadden er wel iets minder bekende koppen gebruikt kunnen worden, mensen als Travolta en Clooney komen nog even langswippen, maar weten eigenlijk niet te overtuigen.

Ruim 3,5*

p.s. gebruikt Malick nou dezelfde schommel beelden als in the Tree of Life? Jammer, want ik vond dat erg fraai in the Tree of Life, maar hij lijkt het idee hier dus ook al gebruikt te hebben.

Waanzinnige film.

Wil hem eigenlijk snel nog eens zien, want ik heb het idee dat ik helemaal niet zoveel zinnigs kan zeggen omdat je bijna verplicht bent ook het verhaaltje te volgen. Ik ben eigenlijk veel meer geinteresseerd in de details, voice-over, sfeer, en het audiovisuele. Al weer Mallick de madness al goed over te brengen i.c.m. een filosofisch en poëtisch tintje.

Visueel is het echt een plaatje, prachtige gedetailleerde shots, veel beweging en super camerawerk. De muziek is ook geweldig, vooral hoe er gespeeld wordt met achtergrondgeluiden.

Het verhaal is wat langdradig misschien, als je er veel waarde aan hecht, soms stoorde het me wat dat er net iets te veel aandacht voor was, maar dat is denk ik meer een probleem van de film voor het eerst zien dan dat Mallick daar zelf mee bezig is geweest.

Het is echt een film waar je merkt dat bijna alles klopt, jammer genoeg heb ik het nog niet allemaal ontdekt, dus begin ik met 4.5*

Sinds het magistrale Tree of Life verslaafd geraakt aan de visionair Terrence Malick. Altijd een beetje links laten liggen, waarom weet ik ook niet. Erg mooie film maar toch nog een lichte tegenvaller omdat ik er meer van verwacht had.

The Thin Red Line begint erg mooi, met het segment van Jim Caviezel. Prachtige shots, een erg mooie omgeving, fijne filosofische feel en de magie die The Tree of Life mij deed voelen was ook hier weer enorm voelbaar. Sterke muziek en dit leek weer een heerlijke beleving te worden. Helaas slaat dat om als Malick het begint met het privates segment, die erg lang duurt maar op een gegeven moment begint te sleuren...

... want de filosofische content begint zwaar op de achtergrond te verdwijnen, met af en toe wel een klein hoogtepuntje maar komt voornamelijk niet verder dan wat ethische bezwaren. Spijtig, want dit is toch één van de zaken die Malick zo interessant maakt. De all star ensemble van cast is geweldig, en acteren ook op een enorm hoog niveau. Malick weet ook altijd zijn cast het maximale te laten presteren.

Helaas is The Thin Red Line niet larger than life gebleken waar The Tree of Life dat wel is. Qua beeldtaal ook minder krachtig, wat betreft poezie en filosofie wat minder intrigerend en ook visueel minder. Jammer, al zegt dat veel over het niveau van The Tree of Life want ook weinig tegenhangers die zich kunnen spiegelen aan Malick. Ik zag in The thin Red Line een film die hetzelfde niveau nastreefde maar helaas is dat niet het geval. Nu kan ik wel The Tree of Life in mijn top 10 zetten, eindelijk en is duidelijk Malick's magnum opus. Deze is helaas niet zo omvangrijk als die. Al is dit nog steeds een prima films, met poëtische en filosofische lagen maar helaas komen die te sporadisch om de hoek kijken. Maar al met al, enorm sterke film van Malick weer.

Redelijke film over een groep Amerikaanse soldaten die tijdens de tweede wereldoorlog Guadalcanal bestormen. Traag maar absoluut mooi gefilmd. Het camerawerk samen met de mooie natuur leverd vele prachtige shots op. Maar het geheel is te spiritueel naar mijn smaak en hierdoor langdradig. Een cast met veel bekende namen leveren goed werk. Zeker geen reguliere oorlogsfilm.

”In this world, a man, himself, is nothing. And there ain't no world but this one.”

Prima film van Terence Malick, die visueel echt wonderschoon is, maar ook inhoudelijk nog wel wat te vertellen heeft. Het verhaal wordt redelijk fragmentarisch aan de kijker voorgeschoteld, waardoor een en ander wat moeizaam op gang lijkt te komen. Het is ook niet direct een oorlogsfilm zoals anderen. Waar je veel actie zou kunnen verwachten, is dat hier zeker niet het belangrijkst. Malick maakt een antioorlogsfilm, maar doet dat op zijn geheel eigen wijze met redelijk wat flashbacks, een aantal surrealistisch ogende scènes, daarbij ondersteund door de acteurs, die goed werk afleveren.

Toch kun je hierbij ook verkeerde verwachtingen krijgen, als je bijvoorbeeld de namen van de acteurs op de DVDhoes ziet. Op de hoes staat bijvoorbeeld de naam van George Clooney vermeld, maar als hij twee minuten in beeld is, dan is het veel. Maar iemand als James Caviezel, die ik in andere films nooit bijzonder vond, speelt hier wel erg sterk. Hetzelfde geldt voor iemand als Sean Penn, die de soldaat moet voorstellen, die twijfelt over alles en de oorlog duidelijk ziet als een soort van hel waarin hij terecht is gekomen. Centraal staan dan ook meer de personen, die de oorlog ondergaan en niet zo zeer de oorlog of het vechten zelf.

Waar ik echter bij The Tree of Life echt volledig in het verhaal en de beelden vastgezogen zat, daar schoot ik er bij The Thin Red Line nog wel eens uit. Ook hier is duidelijk een filosofische laag aanwezig, maar ik werd er wat minder door gegrepen. Dat neemt niet weg, dat ook dit een prima film is, die visueel schitterend is, met soms echt fantastische beelden, maar dat is al bijna normaal met iemand als Malick aan het roer. Veel andere regisseurs kunnen vaak alleen maar dromen van dit soort mooie beelden.

Een unieke kijkerervaring en een unieke oorlogsfilm, zoveel is zeker.

4,0*

Een betere film heeft als kenmerk dat je bij de eerste kijkbeurt al onder de indruk bent en dat iedere volgende kijkbeurt een grotere waardering oplevert, althans zo werkt dat voor mij. Dit is van toepassing op de meeste films van Malick en dat maakt hem voor mij toch wel mijn favoriete cineast van allemaal, dit kan ik met steeds meer zekerheid stellen. Gisteravond deze voor de tweede maal gezien, hij werd vertoond op groot scherm in de Uitkijk en dat kon ik natuurlijk niet laten schieten. Wat ik heb genoten.

Hij begon laat, om 23.00 uur en ik twijfelde of ik moest gaan want ik herinner me dat sommige delen van de film mijn aandacht licht wegzakte en drie uur blijft aan de lange kant voor een film. Maar deze twijfel werd meteen al weggenomen door de intro scene met Caviezel in het dorp van de inheemse bevolking. De typische Malick stijl van beelden plakken, van de zonnestralen die door de tropische bomen vallen, de glimlachen op de gezichten van verschillende mensen, water in de zee, interactie van mens en natuur, de vragende voice-overs en de dans en ritmisch gezang op het eind. Bij mij haalt dit puur geluk naar boven, goede emotie en een soort levensvreugde. Toen wist ik meteen al weer wat voor topfilm dit is en dat ik hem zonder meer uit ging zitten.

Ik kan nog wel uren over Malick doorpraten en schrijven, maar zijn stijl waardeer ik gewoon extreem. Het is meer vraag dan antwoord. De menselijkheid; de verbazing, onzekerheid, twijfel, daadkracht die in The Thin Red Line word gecombineerd met realisme, actie en oorlog is zo puur en zuiver, zo goed. De harmonie tussen beeld en geluid is ook zo goed in balans, met name de scene waarbij ze het Japanse kamp invallen vanuit de mist en er een diepe ambient track op de achtergrond speelt terwijl de voice-over vragen stelt over goed en kwaad. Deze herziening maakte het voor mij vrij duidelijk dat ik mijn stem met één ster moest verhogen naar de 5. En iedereen die de kans krijgt om deze in de bioscoop te zien, niet twijfelen en doen.

ps. Ik kom erachter dat ik de films van Malick waardeer op hun lengte, hoe langer hoe beter . Met The New World natuurlijk als onbetwiste nummer één.

Was een sterke oorlogsfilm en blijkbaar ook de concurrent van Saving Private Ryan, en in het begin lijken de 2 films ook behoorlijk veel op elkaar (ze hebben bijvoorbeeld allebei de scene dat het leger aankomt aan een strand)

Maar dit was voor mij wel een realistische oorlogsfilm waar het gewoon weer niet om heldendom draait maar gewoon om overleven. De oorlogsscenes zagen er erg knap uit en ook vooral dat landschap sprak me erg aan en ik had niet echt snel het idee dat ze in Japan waren. Verder is de hele enorme lijst aan acteurs ook erg goed. Denk dat ik bijna geen film heb meegemaakt, met zoveel sterren in een. Dus zeg maar over 10 hoofdrolspelers. Ik moet zeggen dat ik daar soms een beetje moeite mee heb, aangezien je ook dan vaak acteurs uit elkaar moet houden. Ook de band tussen de soldaten en de wil om te overleven speelde hier een groot rol.

Wat mij betreft een prima oorlogsfilm.

3,5*

Gemengde gevoelens.

"Gemengde gevoelens" klinkt misschien negatief, maar dat ben ik niet. The Thin Red Line is een fantastisch stukje pure cinema. En toch.

Er zijn zo'n 3 à 4 personages die veruit de meest interessante zijn; had daar iets meer focus opgelegen in plaats van op het in beeld brengen van "grote namen", dan was dit epos compleet geweest.

Die 170 minuten zouden met minder personages ook goed te verteren zijn geweest. Het contrast tussen de verwoestingen van de mens en de rustige vastheid van de natuur is een hoofdpersoon op zich. Ik zou eeuwig naar dat fantastische schouwspel kunnen kijken.

Jim Caviezel, Ben Chaplin en Elias Koteas zijn misschien wel de minst bekende namen uit de sterrencast, maar acteren wel het best. Iemand als Sean Penn is ook geen onaangename toevoeging, maar daar blijft het bij.

Nick Nolte daarentegen kan zoveel schreeuwen met die lelijke rokersstem van hem als hij wil, indruk maken doet hij nooit. Maar ook de bijdrages van pakweg John Travolta, John Cusack, Woody Harrelson of godbetert George Clooney zijn te dom voor woorden. Geld opbrengen zullen zij wel doen, maar daar vloekt het dan ook: The Thin Red Line is allesbehalve de zoveelste commerciële, opgeklopte oorlogsfilm vol met macho's.

De filosofische mijmeringen zijn één ding, maar ik heb vooral genoten van het visuele. Deze film is zonder enige twijfel de mooist gefilmde oorlogsfilm ooit. Weg met chaotische, schokkerige en sensatiegerichte beelden; de rustige, poëtische en dromerige aanpak van Terrence Malick is veel en veel beter. Zelfs actiescènes zoals één van de vele bestormingen van de heuvel (één van de betere oorlogsscènes ooit) verliezen de focus van het geheel niet uit het oog.

Lang niet alle filosofische quotes hebben me kunnen bekoren, maar waar Malick en co wél met glans in geslaagd zijn is het menselijk maken van zijn personages (de op het eerste zicht melige flashbacks met Miranda Otto hadden eeuwig mogen doorgaan).

Ook Hans Zimmer verrast vriend en vijand. Hij toont hier dat hij meer, veel meer kan dan alleen bombastische geluiden produceren. De fijngevoelige achtergrondmuziek valt bijna niet op tussen al de visuele pracht en praal en dat is zelfs bijna een schande, maar toont aan hoe perfect de verpakking is.

3,5

The Thin Red Line is een mooie film die af en toe helaas wat inzakt. Of (om het op een positieve manier te brengen): De film kent veel hoogtepunten. Maar tussen deze hoogtepunten voelde het allemaal wat langdradig aan. De flashbacks naar de vrouw van één van de soldaten vond ik bijvoorbeeld wat overbodig, en af en toe zelfs vervelend.

Verder stoorde ik me aan de schakelingen tussen verschillende personen. Er waren nogal wat soldaten die telkens om beurten de hoofdrol leken te hebben. Ik kon ze in ieder geval niet allemaal onthouden. Persoonlijk had ik daarom liever gezien dat de film zich op één bepaald persoon of i.i.g. een kleiner groepje had gericht.

Wat me echter vooral bijblijft aan deze film zijn de prachtig neergezette omgeving en realistisch weergegeven omstandigheden waarin de soldaten zich bevinden. Op de momenten dat er wat meer actie in de film komt, is niet altijd even goed te volgen wat er precies gebeurt en dat is nou precies wat de film zo realistisch maakt. Je krijgt het gevoel dat je zelf één van de soldaten bent.

"You're just running into a burning house where nobody can be saved."

Geweldige herziening gehad, maar eerlijk gezegd twijfelde ik daar ook niet aan.

Het meest opmerkelijke aan The Thin Red Line is hoe goed Malicks, zachte, lyrische en zweverige stijl past bij oorlog. De manier waarop de oorlog constant in contrast staat met de onverschillige natuur is prachtig en zorgt regelmatig voor kippenvel. Die slag om die heuvel is wellicht de beste veldslag ooit op film vastgelegd, mede doordat je de tegenstanders aanvankelijk maar zelden ziet, terwijl het wuivende gras alle aandacht krijgt. Dat brengt een hoop spanning met zich mee, maar het gaat nooit ten koste van de diepere laag die in feite gaat over de zin van het leven, iets waar je over na kunt denken als je constant op het punt lijkt te staan om te sterven. Kennelijk had ik er in mijn eerste kijkbeurt in 2006 moeite mee, maar eigenlijk vloeien die voice-overs die typisch Malick zijn hier perfect over in het geheel, zelfs al zijn er nog een paar wat te gekunsteld.

De schaamteloos poëtische aanpak is sowieso heerlijk. Ik zat al meteen in de film vanaf het serene begin met Jim Caviezel, maar Malick laat die aanpak nergens voor schieten, ook niet voor cynische scènes met door hun carrière geobsedeerde leiders of de harde behandeling van Japanse gevangenen. Alles is gelijk onder Malicks oog. Overigens ook echt een extra pluim voor de muziek, die was echt schitterend. Ook was het me voorheen niet zo bewust opgevallen hoe goed de cast is (de dieren incluis).

Net als bij The Tree of Life is de precieze bedoeling van Malick wat vaag. De waanzin van de oorlog, man versus natuur, religie en vergankelijkheid zitten er allemaal in, maar Malick laat open wat hij ermee bedoelt en volgens mij staat het open voor de kijker. Tegen het einde trekt de film een beetje, maar verder is het een constant boeiende kijkervaring.

Ik verhoog naar 4,5*

Prachtige film. Boeiend verhaal en zeer mooie beelden. Vooral de eerste twee uur zijn boeiend, daarna wordt het toch iets te veel. Iets korter zou toch iets beter zijn, want het laatste uur was het soms langdradig en saai. Ook vond ik die flashbacks niet echt een toevoeging hebben aan de film. Ondanks dit heb ik erg genoten van de film. Opvallend was ook de grote hoeveelheid cameo's.

Vlak nadat ik deze site ontdekte heb ik in korte tijd veel hoog aangeschreven films gezien waarvan ik tot dan toe het bestaan niet kon vermoeden, en The Thin Red Line was er één die grote indruk op me maakte. Een klein beetje tot m’n schrik blijkt dit alweer acht tot negen jaar geleden (!), en veel van die belangrijke films heb ik niet of nauwelijks herzien. Hoewel het verhaal, de beelden en muziek van The Thin Red Line eigenlijk niet zo scherp meer op m’n netvlies stonden, hield ik wel altijd een bepaald ‘gevoel’ bij deze film, en nu ik ‘m na al die jaren weer aan zette had dat gevoel me ook onmiddellijk weer te pakken. Het contrast tussen natuur- en oorlogsbeelden roept nog het meest een soort droefheid op, terwijl de mijmerende voice-overs tot overpeinzingen dwingen - misschien sijpelt het wat door naar deze tekst. Welnu, hoewel er in acht jaar tijd ook verschrikkelijk veel veranderd is, is dit meesterwerk gewoon een meesterwerk gebleven. 4,5*

Wat een lange zit en zeer vermoeiende film.

Ooit had ik al eens een poging gewaagd om deze film te zien en

was toen afgehaakt.

Nu wel helemaal gezien en ik heb me hier doorheen moeten worstelen.

Ik vond het zo zweverig allemaal,werd echt irritant.

Ik miste als kijker enige diepgang van de soldaten zodat je met ze meeleeft,nu ontbrak

dat gevoel.

Ik had meer het gevoel van: pfff... nog niet afgelopen.

Ondanks de prima cast en mooie beelden van het eiland deed deze oorlogsfilm

het niet voor mij.

2* matig.

Voor de derde keer herzien, en The Thin Red Line stijgt iedere keer weer in waardering. Voor de derde keer ook mijn cijfer verhoogd.

Prachtige zweverige "oorlogfilm". Zelden is gras en natuur zo mooi gefilmd. Door die dromerige sfeer komt de oorlog een beetje als een waas over je heen. In de film wordt ook gesproken door John C. Reilly over dat het hem allemaal niets meer kan schelen. Hij is als het ware in een roes. "Numbness" zoals Penn's karakter het mooi verwoord. Die sfeer brengt Malick goed over op de kijker. Hij neemt je zo mee in de dromerige, haast poëtisch beelden, waardoor je een wat verdovend effect krijgt. Hierdoor werkt het tweede deel ook stukken beter. Je begrijpt de mannen.

Beelden zien er werkelijk prachtig uit. De oorlog op zijn mooist gefilmd. Zoals gezegd is gras nog nooit zo mooi gefilmd. Maar ook de rest van de natuur levert erg mooie plaatjes op. De cast levert topwerk af, waar ik dit keer erg onder de indruk was van het spel van Nolte. En dan nog de prachtige muziek. Ingetogen, melodieus en ook haast poëtisch. Ook op de juiste momenten ingezet.

Zag de film nu op tv, jammer genoeg weer een verknipt beeld en helaas ook niet kunnen genieten van de sounddesign en de vervelende reclames. Hierdoor begon het naar het einde toe wat te slepen. Wel een filmdie ik snel eens op Blu-ray wil aanschaffen. Ik twijfel er dan ook niet aan dat deze film nog meer in waardering gaat stijgen.

Oorlogsfilms horen zo realistisch te zijn dat het bijna voelt alsof je er zelf bent. Ze horen je inzicht te geven in die situatie, zonder deze te romantiseren. Dat doet deze klassieker dus verkeerd. Er staat echt niemand met een viool naast je als een naaste of jijzelf ligt te creperen. Zeer irritant dus dat deze film ook als er niets aan de hand is de situatie wil toedekken in een soort bedje van sentimentele muziek. In een oorlogsfilm wil ik alleen geluiden horen die er ook daadwerkelijk zijn. Als het even kan mag er gebruik worden gemaakt van surround sound zodat alles je om de oren kan vliegen. Fijn is anders, maar dat is de bedoeling ook niet. Toch lijkt deze klassieker te willen dat je bij het leger gaat en mee gaat knokken.

De voice-over die bijna de helft van de film vult met, gelukkig, non-religieuze, filosofische bullshit is ook zeer irritant. In het begin is het nog wel om aan te horen. Maar als dan het zoveelste mooie beeld komt met de voice-over zou je willen dat deze eruit waren geknipt zodat de film zeker de helft korter geduurd zou hebben. Want de film is ook veel te lang. Terwijl het eigenlijk maar gaat over een kleine sub-missie.
Daarnaast zijn de beelden van de vrouw van een van de soldaten niet mijn ding. Ze laten haar maar steeds zien als romantische ziel in een zweverig jurkje en wat witte, kanten gordijntjes. Zonder dat ze zelf behalve dat een leven lijkt te hebben. Als ze haar dan toch willen toevoegen, geef haar dan ook echt wat te doen. Dat ze tegen het einde een ander heeft maakt het niet beter.

Qua acteren gaat er gelukkig best veel goed. De meeste hoofdrolspelers doen het vat mij betreft prima. Ik ben blij dat Travolta hier maar een hele kleine rol had, want dat was niet overtuigend. Clooney was in zijn minirol al een stuk beter.

Toch voor deze klassieker een:
2*

Tot mijn schande heb ik nog nooit een Malick gezien. Aangezien ik toch tijd zat had, dan maar gelijk deze van bijna drie uur. En het was een blijde kennismaking.

Malick maakt een anti-oorlogsfilm, maar wel een bijzondere. Hij kiest voor een soort dromerige sfeer, alsof je als kijker zojuist een shock hebt gehad en alles een beetje langs je heen glijdt. De geluiden worden gedempt en altijd ruist er muziek mee op de achtergrond. Zo wordt het een trance met een prachtige schoonheid, ook door de mooie beelden waarin fijn wordt gespeeld met invallend licht. En dat maakt het contrast zo mooi met oorlog en de gevechtsscènes die hard en rauw zijn.

Overigens maakt de inhoud bij deze film me weinig uit. Dat quasi-gefilosofeer in de voice-over en de thema's die Malick behandelt. Ze zijn er wel, maar blijven toch ook op de achtergrond doordat hij je echt meeneemt in de film. Niet dat ik helemaal werd meegesleurd, maar eerder een soort klein prettig roesje. Ook de acteurs lijken allemaal inwisselbaar. Enkel de bekende koppen zorgen dat er nog enige herkenning is. Verder is de film af toe wel rommelig verteld zo op het oog. Maar ook dat maakt me bij deze film eigenlijk niets uit.

Niettemin duurt de film te lang. Niet enkel door het langzame tempo waardoor de film begint te slepen, maar ook vooral doordat het laatste uur niet heel veel meer toevoegt. Jammer, want de beelden, muziek en sfeer blijven heerlijk. Toch 4,0*.

Dit is na Badlands, The New World en The Tree of Life de derde film van Terrence Malick die ik zie. En deze is mij het best bevallen.

Voorafgaand wist ik natuurlijk dat je met deze regisseur aan het roer, geen klassiek oorlogsepos hoeft te verwachten. Wat de kijker wordt voorgeschoteld is ook alles behalve dat. Maar in mijn geval was dit alles behalve teleurstellend. De filosofische insteek, opgevuld met veel natuurlijke schoonheid beviel mij geweldig. Dit is niet de film waarin je een band creëert met de personages op zich, of een spannend actieverhaal te zien krijgt. Daarentegen wordt je meegenomen op een reis naar de krochten van het menselijk bestaan. Na het zien van deze film, raak je bijna gedesillusioneerd over waar de mens toe in staat is. De film start met paradijselijke taferelen bij een inheemse stam. Een van de hoofdpersonen denkt hier zijn Utopia te hebben gevonden. Al snel wordt hij echter weer bij zijn regiment gesleurd en met zijn neus op de feiten gedrukt. De even later volgende gevechtsscenes vormen een bruut contrast.

Malick weet wat mij betreft in The Thin Red Line voor het eerst de ideale combinatie tussen het spirituele en narratieve te vinden. Bij zijn andere werken neemt het eerste het te vaak over, wat voor een onevenwichtig geheel zorgt. Hier was het echter perfect in balans. Ik geef daarom ook een beoordeling van 4 sterren, maar bij herziening zal deze score zo maar eens omhoog kunnen schieten.

Film is eigenlijk niet te vergelijken met Saving Private Ryan. Ieder zijn eigen voorkeur!

Beide films zijn ook niet accuraat volgens de historici.

Op Guadalcanal stierven meer soldaten aan ziektes dan in gevechtssituaties, wat ik bijna niet ben tegengekomen in deze film. In Private Ryan is er nooit een groep soldaten op pad gestuurd om er eentje terug te halen.

Deze film krijgt van mij een 4.5, Saving Private Ryan een 5.0, alleen al vanwege de beste scene ooit gemaakt: De Omaha beach landing!

Prima film, echter wel iets wat te traag. Muziek vond ik goed.

Deze film heeft van alles een beetje, maar is nergens uitzondelijk goed.

Apocalyse Now heeft veel meer diepzinnigheid, Platoon heeft veel meer de gruwelijke gevechten en Saving Private Ryan heeft een sterker verhaal. Deze film heeft van alles wat, maar te weinig om in het geheugen te blijven plakken.

De beelden van Guadalcanal zijn prachtig en de film geeft een goede weergave van de impact van oorlog.

Malicks manier van filmmaken heeft ook hier een haast bedwelmende uitwerking op me. Toch wel één van de sterkste oorlogsfilms die ik de laatste tijd heb bekeken.

Een oorlogsfilm waarbij de focus vooral op de beleving van de soldaten zelf ligt. Een aardige sterrencast, waarvan menigeen overigens maar kort aan bod komt (met name Travolta en Clooney). Mooie (natuur)beelden worden afgewisseld met gevechten en overpeinzingen van de soldaten. Qua acteerwerk en camerawerk prima. Toch wordt de lange speelduur niet geheel gerechtvaardigd, mede door het lage tempo en het gebrek aan diepgang bij de meeste personages. Het had zeker een half uur korter gemogen.

“This great evil, where's it come from? How'd it steal into the world? What seed, what root did it grow from? Who's doing this? Who's killing us, robbing us of life and light, mocking us with the sight of what we might've known? Does our ruin benefit the earth, does it help the grass to grow, the sun to shine? Is this darkness in you, too? Have you passed through this night?”

Machtige oorlogsfilm die je in een trance beleeft. Het begin alleen al met de prachtige beelden en muziek die perfect samenkomen en je gelijk meesleuren in de film. Ik keek op een gegeven moment op de klok en er waren gewoon al 40 minuten verstreken zonder dat ik het in de gaten had.

The Thin Red Line is zeker een oorlogsfilm maar meer nog een fascinerend inkijkje in de ziel van de soldaten. Malick laat door de beelden van het inheemse volk en de natuur ook zien dat ondanks de oorlog het leven gewoon doorgaat. Het geeft een mooi contrast. De filosofische voice-overs en de scènes tussen een soldaat en zijn vrouw zijn niet altijd even interessant, maar dragen wel bij aan een bijna hypnotiserende kijkervaring. De actiescènes zijn voortreffelijk gefilmd met het hoge gras dat voor een bijna onzichtbare vijand zorgt. De lange scene als de soldaten een kamp binnenvallen is echt briljant. De scènes tussen Caviezel en Penn zijn hoogtepunten maar eigenlijk zijn er geen zwakke plekken in het imponerend rijtje acteurs. The Thin Red Line is echt zo’n film die bij herziening alleen nog maar beter kan worden.

The thin red line is een aparte oorlogsfilm geworden en ligt bijvoorbeeld verwijderd van Saving private Ryan dat eveneens datzelfde jaar uitkwam. Terrence Malick focuste zich tijdens de film veelvuldig op de emoties van de soldaten tijdens de oorlog. Het zorgt ervoor dat de film en het verhaal traag op gang komen, maar in mijn ogen des te realistischer naar voren komt. Geen verheerlijking van de oorlog, integendeel. The thin red line neigt eerder naar een anti-oorlogpropaganda.

Er zijn nu eenmaal geen helden in de oorlog. Elkeen is slachtoffer en het is het lot dat bepaalt om je de oorlog overleeft of in een kist met vier planken naar huis wordt gestuurd. Wat je te zien krijgt zijn tengere mannetjes (Brody, Leto, Koteas) die door menig macho verweten worden als de eerste de beste "wankers". The thin red line kent een indrukwekkende cast die hun naam en faam bevestigen en hierbij met stip Nick Nolte als ijzervreter Colonel Tall alsook Sean Penn als sergeant Welsch. Wat de naam van George Clooney staat te doen op de cover van de DVD is me een raadsel, want hij doet amper mee en heeft geen noemenswaardige rol.

The thin red line bevat een aantal gruwelijke gevechten, mooi in beeld gebracht, dus echt saai wordt het nooit. Maar Malick zorgt voor een grote contradictie door deze oorlogstaferelen te laten samenvloeien met de mooie fauna en flora die het eiland te bieden heeft. Daarnaast is de film doorspekt met psychologische dialogen over angst en de zin van oorlog. En vooral niet te vergeten: het lange wachten, wachten op actie? Wachten op de angst te sterven? De spanning is ondraaglijk voor de soldaten en wordt magistraal op het scherm geprojecteerd.

Voor mij kwam de film nooit saai over. Integendeel, de tussenstukken waren momenten om zich net ten volle in de personages in te leven. Alles zit goed in deze film: cast, decor, mooie close-ups van het waaiende hoge gras, muziek, insteek, ... Knap! De aanval op het dorp met de bange Japanners zal me steeds bijblijven: Ook hier geen moordlustige meedogenloze vijanden, neen, pure mensen gevoed door angst in het diepst van hun ziel. Mooi!

Zo... voor deze film is een behoorlijke blik aan bekende acteurs opengetrokken: Penn, Travolta, Clooney, Cusack, Brody, Harrelson, Reilly, en ga nog maar even door. Normaal gesproken vind ik dat alleen maar afleidend, maar daar had ik in deze film niet zoveel last van. Dat komt vooral door de echtheid. Sommige scenes zijn dusdanig rauw dat deze meteen onder de huid gaan kruipen. De vele voice overs hadden van mij niet gehoeven, maar al met al een ontzettend sterke film. *4.0

Ondanks dat de film te boek staat als een klassieker, deed het me maar weinig. Het verhaal is gesitueerd rond de slag om het eiland Guadalcanal in de Stille Zuidzee, dat door een Amerikaans peloton op de Japanners veroverd moet worden. Een belangrijke gebeurtenis want dit was de eerste nederlaag van de Japanse landstrijdkrachten en een keerpunt in de Pacifische Oorlog. Helaas is er maar weinig van terug te zien en horen we veel meer de gedachtewereld en individuele visies van de soldaten. Met acht verschillende voice-overs was dit ook te veel van het goede.

Echter kwam de film bij mij ook nogal geknutseld over. Er zijn weliswaar louter mooie beelden te zien maar gevechtsscènes worden vakkundig de nek omgedraaid. Menigmaal door het tonen van flora en fauna (een stel grassprieten of een insect) Maar ook door in te zoemen op een acteur die dan wat filosofisch geneuzel mag wauwelen (ansichtkaart wijsheden) of Woody Harrelson die even mag vuilbekken. Ook als er wel actie was; Zoals bij de dikke mist, waarbij men geen hand voor de ogen zag en de daaropvolgende bijna slapstick-actie, voelde het meer als leuk camera-trucje.

Er wordt een fragmentarische manier van vertellen gebruikt, vooral door flashbacks die weinig toevoegde en die veel afbreuk doen aan de film. Gek genoeg is er ondanks dat de nadruk lig bij emoties en drijfveren van de mensheid in een crisissituatie en het ontbreken van een hoofdrolspeler(s) er maar weinig medeleven te voelen voor de aanwezige acteurs. Waarbij juist de meeste bekende sterren te zien zijn in vervelende cameo's (vooral George Clooney en John Savage). De enige die nog wel overtuigt is Nick Nolte.

Een standaard oorlogsfilm is het niet en op sommige momenten werkt de film ook zeker wel maar te vaak greep de film mij op geen enkele manier en keek ik naar de klok door verveling. Vandaar dat ik niet een hogere rating kan geven.

Eerste half uur erg fijn, maar eenmaal in het slagveld toch wel erg langdradig en saai. Af en toe nog wel wat mooie plaatjes, maar deze zijn té schaars en de focus lag dan gewoon teveel op standaard oorlogsgeweld.

2*

Opnieuw bekeken en blijf bij mijn eerste mening.

De film is me té lang en wordt daardoor wat saai en vooral langdradig.