The Thin Red Line (1998)

Property. The whole fucking thing's about property

Terrence Malick is al sinds jaar en dag een grote naam in het filmwereldje en het verbaasde me dat ik eigenlijk nog zo bijzonder weinig van hem heb gezien. Nu is het sowieso geen veelfilmer, al lijkt hij de laatste jaren wel opeens in overdrive te zijn geschoten, maar het is toch iemand met een aantal grote titels op zijn naam. The Thin Red Line was er zo eentje van en ik hoopte vooral dat dit me beter ging bevallen dan The Tree of Life waar ik vandaag de dag nog steeds niet goed weet wat ik er van moet vinden.

Dat is iets dat ook voor The Thin Red Line gaat opgaan vermoed ik. Nu ben ik sowieso geen fan van oorlogsfilms en al zeker niet van zo'n lang uitgesponnen oorlogsfilms, maar wat Malick ermee doet is toch redelijk atypisch. Ironisch genoeg kwam deze in hetzelfde jaar uit als Saving Private Ryan en de twee films kunnen niet meer dan dit van elkaar verschillen. Malick trekt vooral de kaart van sfeer en kiest veel minder voor het plot. Dat geeft een ietwat bevreemdende ervaring waarbij er eigenlijk geen enkel hoofdpersonage is (Adrien Brody was trouwens in de veronderstelling dat hij dat was, totdat hij er bij het kijken van de film achter kwam dat zijn rol danig was ingekort tijdens het monteren) en waarbij gevechten worden afgewisseld door natuurbeelden. Visueel erg mooi (die openingsscène met de krokodil zet meteen de toon, hoewel daar eigenlijk bitter weinig gebeurt) maar ik moet toch net iets meer hebben. Het is ook zo'n film waarbij je eigenlijk makkelijk een 10 minuten kunt missen zonder uiteindelijk al te veel gemist te hebben.

Malick legt een zekere dualiteit in zijn beelden, maar doet dat ook in de personages. Identificeren met de soldaten is redelijk moeilijk omdat het allemaal zo afstandelijk blijft, maar de scène waar een soldaat een Japanner neerschiet en dat luidkeels uitroept maar dat je dan ondertussen zijn interne voice-over hoort waar hij beseft dat hij het ergste wat een man kan doen heeft gedaan is bijzonder te noemen. Omdat er 20 jaar tussen deze en Malick's vorige film lag, wou ook zowat half Hollywood meedoen. Veel acteurs kregen de kans niet en degene die er wel inzaten zagen hun rol serieus ingekort worden. Talloze bekende gezichten daardoor ook, maar dat werkt echter niet altijd even goed. George Clooney, John Travolta, ... Het zijn rollen die erg geforceerd ogen en dan is er gelukkig nog een Sean Penn of Jim Caviezel om de boel wat recht te trekken. Zeker Caviezel is wel erg goed op dreef als Witt en is voor mij het gezicht van de film.

Misschien dit jaar Radegund eens een kans gaan geven, als Belg zijnde moet je de Belgische acteurs die het in Hollywood zijn aan het maken toch wat volgen. Hopelijk een iets meer gestructureerde film want hoewel dit visueel soms overdonderend mooi is, is het toch niet het type cinema dat me ligt. Het blijft wel ergens nazinderen, dat wel.

3*

Cinematografisch zeer hoog in te schatten en alhoewel er al zo veel films gemaakt zijn met mensen midden het oorlogsgebeuren, is ook op dat punt de film van uitzonderlijk goede kwaliteit.

Malick stelt de gedragingen van de mens doorheen het oorlogsgeweld centraal. Een weelde aan goede acteurs is hem hierbij behulpzaam.

“War don't ennoble men. It turns them into dogs... poisons the soul.”

Toch nog wel één van de meest aangekaarte oorlogsfilms die ik graag wou zien maar tot kort geen kans had gegeven eens een uitbundige kijkbeurt te geven en dat moest eens veranderen. Deze film verteld een prachtig verhaal die eigenlijk best simpel is maar doet dit wel in een thema waar men nog niet heel geïnteresseerd in is of was tijdens de tweede wereldoorlog, dat was toch wel de oorlog tussen Amerika en Japan. En natuurlijk om Amerika’s eigen ego te strelen zijn ze erg trots op die oorlog.

Deze film kent een erg leuke cast waar een paar goeie namen toch iets te kleine rollen hebben gekregen. ‘John Travolta’ bijvoorbeeld heeft maar een paar minuten schermtijd die ik juist wel leuk vond passen maar ook ‘Woody Harrelson’ had ik liever veel langer willen zien. Wellicht ook wel omdat het één van mijn favoriete acteurs is, dan ben je automatisch wat meer fan van een persoon. Toch weet de cast het over het algemeen goed te doen, waar ‘Sean Penn’ onder andere een goede rol heeft neergezet.

Het verhaal was simpel maar wel goed, we volgen de Amerikanen die een Japans eiland willen veroveren waar een vliegveld op zit. Ze moeten hierdoor wel het land kruisen en dat gaat niet zonder gevaar, wanneer ze namelijk de berg over willen steken komen ze de Jappen tegen die ze tegen proberen te houden en er een hevig gevecht ontstaat die de Amerikanen weten te winnen zo doordringen tot het kamp; daarna zijn ze nog niet klaar en moeten toch op hun hoede zijn als er een groot Japans leger oprukt in het bos.

Het gene wat me toch wat tegen staat is de lange speelduur, wat toch ook wel veel gepraat is en het bij mij na een tijdje wel had mogen stoppen maar ‘Terrence Malick’ had daar duidelijk wat andere ideeën over en gooide er constant weer wat meer bij, het had veel eerder kunnen stoppen.

Maar, buiten dat is het echt wel een interessante oorlogsfilm die op veel punten goed wist te raken en voornamelijk erg interessant was. Hoewel ik de film in tweeën had gesplitst om het af te kunnen kijken was de actie zeker fijn en de creatie van de oorlog was heersend. Ook mooi gedaan vanaf de Japanse kant.

4.0*

Mooi.

Van Terrence Malick heb ik nog niet veel films gezien. Momenteel maar drie achter de rug, deze daarbij inbegrepen. Tot nu toe heeft hij me altijd weten te overtuigen, al vreesde ik er even voor dat hij met deze film een verkeerde omgeving had uitgekozen nadat het begin nogal stroef van start kwam. Eenmaal in de natuur lijkt Malick zijn element gevonden te hebben.

Wat vooral opvalt aan deze film is hoe knap de oorlogsscenes in beeld gebracht worden. De camera zweeft rustig en beheerst door de velden heen, waarbij de oorlogen zowel onvoorspelbaar als vakkundig in beeld worden gebracht. De eerste oorlog gaat wel erg lang door alleen. Ik meen meer dan een uur lang, en aangezien het alles behalve spanning opborrelt weet het niet voor zo lang te boeien.

Mooie omgevingen, sterk acteerwerk en een aantal scenes die bijzonder confronterend zijn. Helaas voor Malick interesseren de diepgaandere dialogen en voice-overs me niet zo. Het geeft de film een diepere laag, maar de acteurs kunnen niet op een manier vertellen die me aanspreekt. Erg droevig, intellectueel en diepgaand, maar na en tussen zulke lange scenes van schieten en oorlog is dat niet meer iets waar de aandacht naartoe kan gaan.

The Thin Red Line onderscheidt zich zonder meer van andere oorlogsfilms, of je dit nou wil accepteren of niet. Waar andere oorlogsfilms zich erg expliciet focussen op hard geweld en moraal, laat deze juist het perspectief door een rustige en eerlijke lens zien. Je 'zweeft' zegmaar met de personages mee op een reis door de heuvels die ze in dienen te nemen heen. Het duurt alleen te lang voor een film die niet veel kan bieden op spanning en dreiging. Wellicht dat de dialogen kunnen charmeren, of de aparte sfeer wellicht, maar op mij had het een wisselend effect. Wel prachtig in beeld gebracht en zonder meer uniek. Malick gaat lekker zo. Binnenkort nog maar wat aanklikken.

This great evil, where is it coming from...?

Het was wel weer eens tijd om mijn all time favourite en nr.1 te kijken. En het is toch wel wat, dat een film je zo raakt, en je blikveld zich door blijft ontwikkelen en dat je toch altijd weer meer ziet.

The Thin Red Line is Malick's magnum opus, zijn hoogtepunt waar alles samen valt, een filosofisch meesterwerk. De film had maar liefst 7 Oscars nominaties op zak waarvan er geen één verzilverd werd helaas, waarvan Zimmer's soundtrack nog wel het meest veilige paard leek om op te wedden. Bevestiging of niet, groots is The Thin Red Line en groots blijft The Thin Red Line, iets dat niet iedereen zal begrijpen en dat hoeft ook niet. Hier heb je iets mee of niet.

Dualiteit, hoop, vrees, verlangen, de dood, het leven, dromerig, eerlijk, wreed, compassie, woede, inzicht, verschillende gradaties van onverschilligheid. Het komt allemaal voorbij en laat de mens op zijn best en slechtst zien. Maar bovenal lijkt de westerse mens niet op zijn plaats in dit paradijs dat oneindig groot en sterk is en honderd jaar later nog steeds sterk, vier en ongrijpbaar zal zijn in tegenstelling tot die mensen met hun wapengekletter. Over nietig gesproken...niet te vergeten de harmonieuze dorpjes met bevolking levend in eenvoud.

Filosofisch geladen zijn de overpeinzingen over de dood en het leven, de zin van alles, als officier zijnde bewust soldaten de dood insturen, relativering, de glansrol van Penn als pessimist sergeant Welsh met als tegenhanger de nog veel boeiendere Caviezel als de serene gewetensvolle en vergevingsgezinde soldaat Witt. Maar waar The Thin Red Line nog wel het meest in slaagt is de angst, de dunne rode draad, het moment tussen doodsangst en waanzin, heldhaftigheid en lafheid, het vermogen te handelen of in apathie te geraken. Wat wordt deze goed gevangen door de camera, nog nooit werd de angst van soldaten zo goed gebracht net als de angst tijdens het sterven. Neem Tella of Keck waar de emotie afdruipt, of de waanzinnige angst die Doll tot een heldhaftige daad drijft, zo onvoorstelbaar goed geacteerd. Voor velen hun grandest hour wat dat betreft. Om nogmaals de poëtische schoonheid van sommige voice overs aan te halen. Hoogtepunt die ik toch moet aanhalen is de scène waarbij men het Japanse kampement binnen valt, de kolder, de roes, de waanzin, zo waanzinnig goed gevangen en kracht bij gezet door Zimmer's soundtrack. Ja, andermaal heeft The Thin Red Line me overtuigd van zijn mix, boodschap en kunde.

'If I never meet you in this life, let me feel the lack. A glance from your eyes, and my life will be yours...'

Prachtig geschoten film, maar mooie beelden maken nog geen goede film. De potentie voor een goede film is aanwezig, het probleem is alleen dat regisseur Malick niet weet hoe hij een film moet starten of eindigen, en dat er gemakkelijk een vijftigtal minuten geknipt kan worden uit de film, een kwartiertje op het einde en een dik halfuur op het einde. Veel beelden en zaken die gewoon ook niet echt relevant zijn. De voice over was ook nergens voor nodig, voegt helemaal niets toe en gaat werkelijk nergens over. Show don't tell is bij film zeker van toepassing. En als er één film waar het echt niet nodig is, is het wel deze. Over het algemeen ben ik nog mild omdat Malick met veel nog relatief goed weg komt omdat er bij een oorlogsfilm niet zoveel "plot" aanwezig moet zijn. De beelden spreken voor zich. Maar ik betwijfel of hij iets voor mij is eerlijk gezegd.