menu

Blue Jasmine (2013)

mijn stem
3,28 (940)
940 stemmen

Verenigde Staten
Drama / Komedie
98 minuten

geregisseerd door Woody Allen
met Cate Blanchett, Sally Hawkins en Alec Baldwin

Een huisvrouw geniet van het goede leven in New York totdat een acute crisis haar dwingt om zich een meer bescheiden levensstijl aan te meten in San Francisco. Haar zus is hier ook woonachtig. In haar nieuwe woonplaats maakt ze ook kennis met een man.

Trailer

https://www.youtube.com/watch?v=upUyBmPWTl4

Wanneer je deze, als ook andere ingevoegde media op de site wilt zien, dan moet je hier even toestemming voor geven.

Met het tonen hiervan wordt er mogelijk door een andere partij cookies geplaatst en/of wordt je ip-adres geregistreerd, zonder dat MovieMeter hier invloed op heeft. Lees ons privacybeleid voor meer informatie over hoe MovieMeter met je privacy omgaat.

zoeken in:
avatar van Filmhoek.nl
Woody Allen heeft voor de zoveelste keer een meesterwerk op zijn naam staan. Ben je een fan van zijn werk, dan mag je deze absoluut niet missen. Heb je nog nooit eerder werk van Allen gezien? Dan is dit dé film die je laat zien waarom je daar verandering in moet brengen. Blue Blue Jasmine is een prachtige tragikomedie die je nog lang bij zal blijven.

avatar van eRCee
3,0
Beetje een middelmatige film over een actueel onderwerp. Blue Jasmine is een personage-gericht drama rond Jasmine (Cate Blanchett), die start als een puissant rijke vrouw uit de upper-class van New York en eindigt in San Fransisco als een psychisch wrak zonder enig bezit of perspectief. Aan de andere kant hebben we haar sympathieke zus Ginger, die het beste van haar gewone leven probeert te maken ondanks de tegenslagen die ze deels door Jasmine te verduren krijgt. Er is relatief weinig humor, het drama blijft wat aan de oppervlak hangen (hoewel de opbouw van het verhaal goed te noemen is), acteerwerk is dan weer prima. Al met al blijft Blue Jasmine steken in een vakkundig gemaakte film die niet verder probeert te reiken dan het simpelweg zijn van de nieuwste productie van Woody Allen.

4,0
Het wordt volgens mij bij elke Woody Allen gezegd en komt ook regelmatig terug in de recensies: "dit [xxx] is de beste Woody Allen film in jaren" - over zijn Engelse uitstapje, zijn vlucht naar Zuid-Europa, zijn terugkeer naar NY met Whatever Works etc etc...

Maar hier is-ie dan echt! Woody Allen's beste film sinds Husbands and Wives (1992) of misschien zelfs wel Hannah and Her Sisters (1986) of mischien wel.... Cate Blanchett is soms misschien op of over de rand, maar minstens zo vaak of vaker is ze weergaloos. Zelden iemand vaak zo verlopen, dronken, uitgelopen make-up en zo gezien. En het slot , verloren. helemaal geen make-up is de meest treffende bankjes scène sinds Sue (1997) of Vive l'Amour. 't Wordt denk ik wel hollen of stilstaan voor wat betreft deze rol van Blanchett ik kan me ook voorstellen dat mensen afknappen op haar personage dan wel hoe Blanchett hier invulling aan geeft.

De flashbacks zijn erg goed getimed . Eigenlijk is dit dée kracht van de film - hiermee wordt het heden ingevuld met het verleden (de taak van flashbacks), maar het maakt hier extra de ontwikkelingen in het heden overbodig, zodat er steeds springen van enkele uren/dagen gemaakt worden. De onwaarschijnlijke (adoptie)zussen met dito (onwaarschijnlijke) accenten: het werkt maar net, maar de toon - er zijn one-liners, er ís te lachen - is hedendaags en de timing is perfect en de cast (toch al nooit iets om over te klagen bij een Allen) doet het fantastisch, tot de kleinste rollen aan toe. Baldwin is bij mij echt aan een revival bezig met zijn recente rollen bij Allen en ook in dat Streep-vehikel.

avatar van wibro
3,0
Tja, wat moet ik hier nou van zeggen. Een film over een vrouw in een enorme identiteitscrisis. Daar heb ik al heel wat films van gezien en op een goede waardering hebben ze bij mij nooit kunnen rekenen. Ook Cate Blanchett niet die voor mij een van de meest vreselijke personages neerzette in de geschiedenis van de cinema. Zo'n vrouw als Jasmine zou ik al na een dag de deur uitgeschopt hebben. Deze vreselijke arrogante loser die de hele leven nog nooit een flikker heeft uitgevoerd dan behalve teren op haar rijke vent en andere wil zeggen hoe ze moeten leven. Mijn sympathie ging uiteraard uit naar haar zoon en haar zus Ginger die niets moesten hebben van dat elitaire rijkeluisleventje van die vreselijke lelijk ogende Jasmine en hun eigen gang gingen.
Meer wil ik eigenlijk niet kwijt over deze film die voor mijn gevoel toch tot de mindere films behoort van Allen. Dat ligt zeker niet aan het acteren van de hoofdrolspelers - dat was zonder meer goed -, maar meer omdat ik niet meer in de stemming ben van dit soort identiteitscrisis films met doorgaans vreselijke mensen. Geef mij toch maar een feel-good movie zoals Midnight in Paris. Voor mij een van de beste films van Woody Allen van de afgelopen 10 jaar.
Waarom deze film behalve een drama ook een komedie genoemd wordt is mij trouwens een raadsel. Ik heb deze film ervaren als 100% drama.

3,0*

avatar van cordiacovens
3,5
Prima film, maar dat komt echt vooral door Cate Blanchett. echt een geweldige rol.

avatar van The One Ring
4,0
Een auteursfilm die gekaapt wordt door een actrice. Blue Jasmine is herkenbaar Woody Allen, maar nooit eerder werd een film van hem zo gevormd door een acteur (behalve als hij zelf de hoofdrol speelde, maar dat is een wat ander verhaal). Ik vraag me zelfs af hoe de film zou zijn als Blanchett niet Jasmine speelde, of in ieder geval als iemand die rol wat minder indringend gebracht zou hebben. De stijl van de film is onmiskenbaar Allen, evenals de toon en de plotontwikkelingen. Blanchett speelt echter zwaarder dan ik ooit eerder bij Allen heb gezien (ik heb overigens nog enkele van zijn serieuze drama's te gaan, waaronder Interiors). Het personage voelt veel meer psychologisch ontwikkeld aan dan ik van Allen gewend ben en ik vraag me af hoeveel daarvan van Blanchett komt en hoeveel van Allen. Let op de scènes zonder Blanchett: die zijn toch wat losser, wat meer typisch voor Allen in zijn latere carrière. Blanchett lijkt echter zo goed in haar rol te zitten dat ze een donkere wolk over de film brengt iedere keer dat ze verschijnt en dat komt volgens mij niet alleen door het script.

Dit is gewoon een tour de force voor Blanchett. Zo eentje van het type waarvan je zo vroeg in het jaar al zeker wint dat er een Oscarnominatie in zit en wellicht een overwinning. Blanchett was lange tijd een favoriete actrice van mij, maar na haar rol als Bob Dylan in I'm Not There (haar beste rol), viel ze me eigenlijk altijd tegen. Het leek enerzijds miscasting (met name in Indiana Jones 4, The Curious Case of Benjamin Button en Robin Hood), maar voorheen leek ze juist in iedere rol te stoppen te zijn. Wie anders kan zowel Elizabeth I, Katharine Hepburn en Bob Dylan spelen en tussendoor ook overtuigen in de komedie van An Ideal Husband, als Elf in The Lord of the Rings en in een weergaloze dubbelrol in Coffee and Cigarettes? Blue Jasmine is vooral een herontdekking van een fantastische actrice, die misschien even haar passie voor het vak verloren was, maar het hier terug vond.

Niettemin, een geweldige performance maakt nog niet meteen een geweldige film en Allen levert hier prima materie. Het zijn als meer mensen opgevallen dat dit een gemoderniseerde, ietwat luchtigere (relatief gezien) versie is van A Streetcar Named Desire en de manier waarop Allen dit verhaal aanpast aan deze tijd is erg fijn. Met de slinkse economische deals die in het verhaal zitten lijkt het zelfs als Allen actueel wil zijn (voor het eerst in zijn hele carrière), maar het kan goed toeval zijn. Hij blijft toch vooral een meester van dialogen en scherpe, ironische ontwikkelingen en op dat gebied is hij hier in topvorm. En de casting is over het algemeen weer helemaal top, al vond ik Bobby Canavale soms wat over-the-top, terwijl hij op andere momenten weer indrukwekkend was. Vooral Andrew Dice Clay en Sally Hawkins maken hier indruk in de bijrollen. Die laatste is gewaagd qua talent aan Blanchett, ze krijgt alleen niet zo'n spannend personage.

Ik moet ook een kleine persoonlijke noot toevoegen die er extra voor zorgt dat Blue Jasmine meer waardering van mij krijgt. Ik heb zo'n inzinking ooit van dichtbij meegemaakt en door de realisme waarmee Blanchett acteerde kwam dat beeld weer erg sterk bij me terug. Nee, ik was niet zelf degene die inzinking doormaakte, maar ik zag er genoeg van om hiervan soms de rilling te krijgen. Dat einde, waarin Blanchett op een bank tegen haarzelf praat, is helemaal raak in dat opzicht, vrees ik. Ik kan me trouwens goed voorstellen als er nog eens berichten komen hier die Blanchett over-the-top vinden, maar ik kan getuigen dat ze het perfect speelt.
4*

3,5
Een nieuwe Woody Allen film is er natuurlijk elk jaar en hoewel niet altijd even sterk, besloten we Blue Jasmine in het Filmtheater te kijken. Geen verkeerde inschatting want al na een paar minuten was het duidelijk dat we met onze neus in de prijzen waren gevallen.

Een sterke Kate Blanchet vertolkt de titelrol. Een op de rand van instorting balancerende praatzieke vrouw van hogere klasse die door het faillissement en de suïcide van haar overspelige echtgenoot (Alec Baldwin, eveneens in een sterke rol) noodgedwongen bij haar halfzus intrekt. Deze woont in een huurwoning in een mindere buurt van San Francisco, is gescheiden en werkt als caissière in een buurtsupermarkt.

Gelardeerd met flashbacks maken we nader kennis met de twee halfzussen, blijft een clash tussen de verschillende sociale klassen niet uit en zien we Jasmine steeds verder wegzakken in zelfmedelijden op haar zelfverkozen dieet van zenuwpillen en wodka.

Wat ons betreft terecht dat nu al gefluisterd wordt dat Blanchet voor haar rol in deze film een oscar moet krijgen. Typisch en ditmaal (gelukkig) ijzersterk Allenentertainment van de bovenste plank. Gaat het zien!

avatar van boukeve
4,0
Blue Jasmine was voor mij een van de sterkste Woody Allen-films in jaren. Waar Midnight in Paris vooral heel vermakelijk is, maar weinig diepgang kende en You will Meet a Tall Dark Stranger vooral heel hol aanvoelde werkt Blue Jasmine op twee niveau's.

Ten eerste is het een sterke karakterstudie van de gevallen societydame, gespeeld door Cate Blanchett. Waar de personages in Allens films de laatste jaren hun karikatuerele beginpunt niet altijd overwonnen, vond ik Jasmine Francis in de loop van de film wel haar derde dimensie vinden.

Ten tweede werkt het personage als een allegorie van de menselijke zwakte zoals we die ten tijde van een economische crisis terugzien. Waar het ene jaar alles geweldigis en de bomen tot in de hemel groeien, deugt het andere jaar niets. We lijken wel manisch depressief met zijn allen, wandelend op een heel dun koord waar we iedere moment vanaf kunnen vallen.

Lees de langere recensie hier: Blue Jasmine (ZUBB)

avatar van wwelover
4,0
Het is weer eens andere Woody Allen film als zijn laatste twee (die ik overigens erg leuk vond). Het verhaal is goed en leuk gedaan met dat switchen van tijd. Het is natuurlijk geniaal gespeeld door Blanchett en de rest van de cast is ook top. Ben al lang blij dat Allen zelf niet meespeelt. De humor is ook weer goed en de sfeer uitstekend. Zeker één van de betere Allen films.

4*

avatar van John Lee Hooker
4,0
Tot op heden had ik geen al te hoge pet op van Woody Allen (ik had nog maar een paar van zijn fabricaties aangetroffen) maar nu weet ik wel zeker dat de beste man iets goed kan doen. De eerste paar minuten moest ik even wennen aan de vele dialogen en de - niet meteen uiterst interessante - inhoud maar wanneer je er met de gedachten bij blijft zie je hoe geweldig deze acteurs hun rol vertolken en dat is al zo'n tachtig procent aan winst. De personages spelen voortreffelijk samen en komen zeer overtuigend over. Er wordt ook treffend afgesloten; precies op het moment dat er ook niets meer verteld hoeft te worden.

4,0
Topprestatie van Blanchett; haar humeurwisselingen zijn soms echt akelig om te zien. Maar ook de rest van de cast zoals Cannavale en vooral Hawkins haalt het beste uit zichzelf.

De regisseur bedient zich nog wel eens van clichés en onwaarschijnlijkheden in het plot, maar die dienen voornamelijk om de film meer schwung te geven. Dankzij een fenomenale timing bovendien erg onderhoudend. Geen scène te veel. Zoals de beste Allens. Toch maar een kleine 4*

avatar van Mescaline
3,5
Mescaline (moderator)
Na To Rome With Love was ik een beetje teleurgesteld in Woody en hoopte daarom ook dat hij met Blue Jasmine weer de betere kant op ging, en dat was gelukkig ook zeker het geval.
Het gaat voor mij persoonlijk te ver om dit als 1 van de aller beste werkjes te beschouwen maar een grote stap vooruit in vergelijking met vorig jaar is het zeker.

Zoals vaker gezegd speelt Cate Blanchett haar rol met volle overtuiging en heb je geen moment het verlangen dat een andere actrice haar rol op zich had genomen, het personage komt perfect tot leven bij deze grote en talentvolle actrice.
Het mooie een Blue Jasmine vind ik ook dat je in het begin als toeschouwer best wel een paar vooroordelen ontwikkeld over bepaalde personages waar je later op terug komt.
In het bijzonder doel ik dan op het personage van Bobby Cannavale,(Chili) die later in de film toch een hoop meer inhoud en goedheid blijkt te hebben dan je op het eerste gezicht op zijn (macho) uiterlijk en houding kan beoordelen.

Blue Jasmine heeft godzijdank een veel sterker randje dan het bij elkaar geraapte To Rome With Love, van mij mag het nog wel iets scherper omdat ik te verwend ben met wat Woody in het verleden tot leven heeft gebracht maar het woord teleurgesteld kan ik gelukkig een jaar later weer achterwegen laten.

Ik ben een stuk positiever over deze film, het heeft een zelfde soort sfeer als You Will Meet a Tall Dark Stranger, alhoewel die film meer mijn voorkeur heeft ben ik toch blij dat Woody dit jaar weer met een sterkere en meer Woody waardige film is gekomen.
Voor dit moment hou ik het op een 3,5 die erg dicht tegen een 4 aan zit.

avatar van Knisper
3,5
Fijne film, maar wel een aparte. ik kan mij niet goed identificeren met het karakter en de achtergrond van Jasmine, maar ook het milieu van haar zus spreekt me niet zo aan. Het is dan ook vooral de timing en de opbouw, die deze film redden. Goed genoeg geschreven, goed genoeg geacteerd zonder ergens heel afzonderlijk of memorabel te zijn. In ieder geval met een stuk meer ziel, dan 'To Rome With Love'.

avatar van voskat
4,0
Onbegrijpelijk dat er hier vooral wordt gesproken van een "leuke" film, want het verhaal is gewoon enorm droevig.
Sowieso één van Woody's beste, maar niet eentje die je van puur plezier gelijk nog eens wilt zien. Vooral ook dankzij Cate Blanchett's personage... de eerste keer dat ze die monoloog afratelt is het grappig, maar daarna wordt het steeds meelijwekkender, op het griezelige af.

Kijkt Woody trouwens Boardwalk Empire?

avatar van Flat Eric
3,5
Nooit een fan geweest van Woody Allen films. Deze vond ik overigens wel te pruimen. Heerlijke tragi-komische film met een goed acterende Cate Blanchett die haar rol heel sterk neerzet.
Kijkt lekker weg.

avatar van arno74
2,5
Aardige film die voor mij toch iets te oppervlakkig en eenvoudig blijft. De personages vond ik toch teveel weg hebben van de typische en clichématige karikaturen van arme domme arbeider en een ijdele vrouw/snob uit een rijk milieu.

Misschien dat het vanuit de American Dream wel beter te behappen is dat de zus van de hoofdpersoon met zoveel gemak de man dumpt met wie ze ging trouwen om op zoek te gaan naar iemand met geld, maar mij kon het toch niet echt overtuigen.

De film is ook behoorlijk voorspelbaar, op het eind na, waar ik een moralistische afsluiting had verwacht, ofwel van de American Dream waarbij iedereen schatrijk eindigt, ofwel van een snob die haar rijke periode te boven komt en met minder weet te leven. Kortom, een happy end. Het open einde (de vrouw gaat nog steeds gebukt onder haar drang naar rijkdom) liet bij mij toch een beetje een ontevreden gevoel achter. Na anderhalf uur weten we nog niet hoe het met haar afloopt.

Filmtechnisch uitstekend, maar met dit verhaal had Woody best meer er uit kunnen halen.

avatar van blurp194
2,0
Woody Allen.

De man die op een enorme schare fans mag rekenen, die zelfs bij wat zijzelf een 'mindere Allen' vinden nog bovengemiddeld hoog scoren. Helaas, ik hoor daar niet bij. Waarom kijk je dan naar zijn films, wordt er wel eens gevraagd... nou, omdat je volgens mij een goede film meer waardeert als je af en toe ook eens een slechte ziet.

Waar de fanboys en -girls als regel over doordraven is dat er in Allen's films zulke mooie dialogen zitten. Ik zie het niet. Noem me eens een citaat, en dan een die we allemaal over tien jaar nog foutloos op kunnen zeggen - zoals de tekst van Lucius in Pulp Fiction. Hoeft niet eens van deze film, mag ook van de vorige twee. Zou me verbazen als dat iemand lukt.

Maargoed, laat ik het over deze film zelf hebben. Een stelletje door-en-door onsympathieke personen, die hun oninteressante leven op een onhandige manier verprutsen. Nauwelijks de moeite waard om een uur of anderhalf van je leven aan te verspillen. En dan nog met een ietwat moralistische nadreun als einde. Tsja, ik zal er wel iemand mee tegen de schenen schoppen, maar ik ben er echt niet kapot van. Het plot is nogal erg geïnspireerd op de klassiekers, A Streetcar Named Desire wordt daarbij genoemd, maar het is aan de andere kant ook wel zo volslagen cliché dat er wel meer voorbeelden van te vinden zijn. Het stereotype van rijk en geld kwijt, arm en gelukkig is tenslotte zo uitgetreden als wat - het enige verschil is dat in deze film iedereen onsympathiek, ongelukkig, en egoïstisch is.

Qua acteren, Cate Blanchet doet het niet onaardig, speelt een weinig verheffend karakter en laat daarbij een hele serie emoties en weinig flatteuze gezichten zien. Toch kan ik het geen acteursfilm vinden, het verhaal trekt daarvoor teveel aandacht naar zich toe, leidt af. En hoewel de kleinere bijrollen op zich goed gespeeld worden, valt Alec Baldwin af en toe behoorlijk door de mand, hij staat in een aantal scenes nogal erg zijn lines af te draaien. Net als Bobby Canavale overigens.

Ook in de montage af en toe een slordigheidje. Wellicht iets waar ik anders overheen zou kijken, maar het gedweep met Allen maakt me daar toch wat kritischer op dan gemiddeld. Tenslotte, alle meningen ten spijt, ik kan er echt niks meer in zien dan een slordig en liefdeloos gemaakte film.

Maargoed, ik heb me er dan ook bij neergelegd. Woody Allen is mijn ding niet.

avatar van mjk87
3,0
Bijzonder lichtvoetige film van Allen weer, maar wel beter dan enkele Europese uitstapjes. Ditmaal dus een vrouw die anderen aanspreekt op hun levensstijl, hen een loser noemt maar eigenlijk zelf altijd afhankelijk was van anderen. De vergelijking met Kazans films hierboven snap ik, al had ik die link zelf niet direct gelegd, vooral ook doordat Blanchett afhankelijk is van the kindness of a husband. Maar goed, dat personage an sich is best heel aardig bedacht en kan tot veel moois leiden. Wie wil ziet ook een link met Allens carrière. Vroeger altijd succesvol in New York, maar nu naar andere steden om centjes te sprokkelen.

Toch had Allen hier veel meer mee kunnen doen, maar hij besluit expres niet de diepte in te gaan maar het geheel komisch en luchtig te houden. Jammer, want als Allen er echt voor gaat krijg je zoiets schitterend als Match Point. Nu is het echter een aardig filmpje dat voortkabbelt, niet altijd even spannend en goed is, maar gelukkig nog wel in fijne warme kleuren gefilmd, met mooie locaties en prima acteerwerk. Vooral Blanchett is goed, temeer Allen steeds flash-backs gebruikt en je haar dus in verschillende stadia van haar psyche volgt, en altijd weet je in welke zij zich bevindt. Maar nogmaals, was de toon serieuzer geweest, dan was dat acteerwerk waarschijnlijk echt tot zijn recht gekomen. 3,0*.

avatar van BBarbie
3,5
Ik vrees dat ik nooit een grote Woody Allen-fan zal worden. Zijn films scoren bij mij door de bank genomen wel een ruime voldoende, maar m.u.v. het sprookjesachtige Midnight in Paris ben ik tot op heden nog niet echt uitschieters tegengekomen. Dat geldt ook voor deze film met een tamelijk rommelig verhaal, waarin heden en verleden vaak naadloos in elkaar overvloeien.
Gelukkig heeft Allen twee topactrices weten te strikken voor de voornaamste rollen. Naast de uitstekende Sally Hawkins is dat een alweer voortreffelijke Cate Blanchett. Haar vertolking komt kwalitatief dicht in de buurt van die van Vivien Leigh in het enigszins vergelijkbare A Streetcar Named Desire, maar blijft er net als de film in zijn geheel toch wel wat van verwijderd.
Zeker geen slechte film, maar geen topper, al zou het mij niet verbazen wanneer Blanchett hoog gaat scoren in de race om de Oscars.

avatar van Macmanus
3,5
Weer een leuke Woody.

Of hij nou echt wat anders doet nee, maar zijn films staan of hangen bij mij af van hoe boeiend ik de personages vind. In zijn vorige was het allemaal wat te zelfgenoegzaam. Hier is Blanchet toch wel een erg leuk karakter. Ze is gek en dat is leuk om te volgen. Zo simpel is het misschien wel. Een golddigger die zo eenzaam en alleen is dat alleen haar status haar gelukkig kan maken. Treurig maar Allen vertoont het op zijn gebruikelijk manier.

Visueel blijft Allen er weinig van kunnen. Begint al met een shot dat omhoog lijkt te gaan bij de woning in San Francisco en opeens stopt of dat shot waar de camera met Blanchet meedraait en dan weer terug draait en stop bij een lege muur...vrij matig allemaal. Dat is nou eenmaal zo bij Allen, gelukkig is hij qua karakters weer goed op dreef.

3.5 sterren

avatar van gauke
4,0
Na een aantal mindere producties en vooral het teleurstellende 'To Rome With Love' weer een goede film van Woody Allen. Een komische, lichtvoetige, scherpzinnige tragedie over leugens en verdringing van feiten waarin de bittere waanzin voortdurend op de loer ligt. Het verhaal is in de kern diep serieus maar zit vol magie, grappige momenten en mateloos overdreven personages. Allen zorgt voor cynisme, zijn ironie zit vol met woordgrappen en op de spits gedreven kritiek op de samenleving. De professionele cast weet van wanten; de vernietigende hoofdpersoon wordt door een imponerende Cate Blanchett gespeeld.

avatar van Ste*
2,5
De film heeft te maken met hetzelfde euvel als sommige andere Allens; door het gebrek aan een echt verhaal wordt het vanaf de helft wat minder interessant. Het gebrek aan echte humor is ook jammer, maar eigenlijk heb ik ook allang geen hoop meer dat hij ooit nog met dezelfde scherpte komt als in zijn jaren '70/'80 hoogtijdagen.

Op zich is het wel weer terug naar zijn vertrouwde stijl, waar hij een stuk beter mee uit de voeten kan dan met zijn vorige twee films, waarin hij verviel in allemaal flauwe kunstgrepen (Midnight in Paris met het tijdreisgedoe, en From Rome with Love met de verschillende flauwe verhaallijntjes).
De casting is wel leuk, Sally Hawkings vind ik een goede actrice in Mike Leigh-films, leuk om haar eens hier te zien.

Echt slecht is het niet, vooral het acteerwerk is wel in orde, maar als een film me na 40 minuten al verveelt doet hij toch iets verkeerd. Het is toch net iets te nikserig allemaal.

2,5* - 3*

avatar van kappeuter
4,0
kappeuter (crew)
Fenomenale en tragikomische rol van Cate Blanchett.
Tragikomisch, waarbij de nadruk toch wel op de tragiek komt te liggen.
Blue Jasmine draait om Jasmine, een vrouw die een hele voorraad maskers heeft om de schijn op te houden. Maskers die te zwaar voor haar worden, waardoor regelmatig haar ware aard naar boven komt. Als blikken konden doden…...
Sally Hawkins (Happy-Go-Lucky) speelt haar zus, iemand met een opgeruimd karakter, pretentieloos en dus min of meer haar tegenpool.
Blue Jasmine gaat over de clash tussen working class en (vergane) rijkdom. Woody Allen haakt scherp in op de gevolgen van de financiële crisis en figuren als Bernard Madoff.

avatar van david bohm
2,5
De Jasmine uit de titel is een onuitstaanbaar kreng die om niemand en nergens meer geeft dan het ophouden van de schone schijn. Cate Blanchett zet haar overtuigend neer en ook de rest van de cast doet haar werk naar behoren. Toch vind ik het niet echt een sterke of leuke film. Wat traag en saai en voor Allen standaarden vrij matige dialogen. Redelijk.

avatar van Norma
3,0
Jasmine vond ik een treurig maar boeiend personage, en daarmee meteen de absolute kracht van de film. Blanchett zet haar fantastisch neer. Met al haar onhebbelijkheden en imago van de oppervlakkigheid zelve overduidelijk niet meteen iemand die zich populair maakt, maar gaandeweg kon ik toch ook wel iets van sympathie voor haar voelen en al met al vond ik haar een stuk interessanter dan de rest.

Ik had juist wat moeite met die zus en haar vrienden, ik kreeg steeds het gevoel dat het de bedoeling was dat Jasmine hoe dan ook negatief bij hen af moest steken, terwijl ik me meer en meer ging ergeren aan hun gedrag. Ik vond hen ook net iets te veel typetjes. Het theatrale van Blanchett vond ik dan weer uitstekend bij haar personage passen en daarom wel geloofwaardig.

De vertelstructuur met de flashbacks houdt het levendig, de zonnige locaties voorkomen dat de film deprimerend aanvoelt. Allen heeft er geen sightseeing San Francisco van gemaakt overigens wat de film op zich ten goede komt. (en ook weer een beetje jammer is omdat het een heerlijke stad is) Tegelijkertijd had de toon naar mijn smaak nog wel wat minder luchtig mogen zijn; het blijft nu nog allemaal redelijk “gezellig” waardoor de neerwaartse spiraal waarin Jasmine zich begeeft geen indruk op volle sterkte maakt en, Blanchett's schitterende vertolking ten spijt, wegebt zodra de film is afgelopen.

avatar van Spetie
3,5
Dit is toch echt de film van Cate Blanchett geworden. Wat een klasse rol levert zij hier af. Ik hoorde haar onlangs zeggen dat als Woody je belt, je niet kunt weigeren, maar Allen mag hier zelf natuurlijk ook wel in zijn handjes knijpen met zo'n actrice. Ze maakt haar personage erg afwisselend, iemand die moeite heeft om van bepaalde gewoonten en haar vorm van levensstijl af te komen en tevens iemand die oh zo menselijke trekjes vertoond.

Net zoals in de meeste films van Allen, gaat het ook hier over problemen in de relationele, familiare sfeer. Elk personage hier heeft zijn of haar onvolmaaktheden en dat geeft Blue Jasmine voor mij toch een zekere mate van onvoorspelbaarheid, iets wat ik best prettig vond.

De dialogen zijn vermakelijk, de personages vrij kleurrijk, net als de locaties. Allen weet het allemaal feilloos in beeld te brengen, al miste ik hier net de echte top scenes, die de beste Allens in mijn ogen in ieder geval allemaal wel hebben. Wel is Blue Jasmine in ieder geval weer een stukje beter dan To Rome with Love.

3,5*

avatar van james_cameron
3,5
Cate Blanchett is voortreffelijk in deze tragikomische film van Woody Allen, zijn 45e (!) als regisseur. De plot is redelijk standaard uitgewerkt; het zijn de goed getroffen personages en de sterke dialogen die de film meerwaarde geven. En dan met name het bizarre neurotische personage van Blanchett. Uiteindelijk behoort de film niet tot het beste werk van Allen, maar dit is oneindig veel beter dan zijn vorige film, de miskleun To Rome With Love. En zijn volgende film staat al weer in de steigers. Ongelooflijk, het werktempo van die man...

avatar van Sergio Leone
2,5
Meh.

Zoals verwacht is ook Blue Jasmine mij te nerveus. Ik kan uiteraard wel genieten van het scherpe kantje dat er af en toe aanzit, maar over het algemeen kan ik voor dit soort film niet rustig gaan zitten. Dat typische neurotische ligt mij niet.

Daardoor kan ik ook niet ten volle genieten van Cate Blanchett, die hier sterke (breekbare) momenten afwisselt met over-the-top acteerwerk. Ik hou er niet echt van. Sally Hawkins acteert beter, me dunkt.

Verder heeft dit zo'n typisch Woody Allen-sfeertje al heb ik lang niet al z'n films gezien. Zijn immer neurotische hoofdpersonages in acht genomen verwacht ik ook niet dat dat snel zal gebeuren. De flashbacks brengen de voor mij nodige afwisseling, al is de inhoud ervan niet echt boeiend. De soundtrack is gezellig achtergrondmateriaal, zonder meer.

2,5

avatar van Kind.of.human
4,0
Typische W. Allen-film. Mooi uitgewerkt verhaal. Het kwam op mij over alsof Cate B. in haar rol moest groeien. Ik kon me het eerste deel van de film niet in haar rol inleven, vond het "te clean" geacteerd. Maar later in de film, als ze barstjes begint te vertonen in de facade die ze tegen beter weten in probeert op te houden, wordt de rol en de film steeds geloofwaardiger en authentieker. Een 4,0.

avatar van TheDiningDead
4,0
Cate Blanchet verricht een tour de force als de onuitstaanbare, deerniswekkende omhooggevallen Jasmine. Jasmine is een soort professionele echtgenote: een vrouw die haar identiteit ontleent aan de wijze waarop zij haar rol als welgestelde eega weet in te vullen, als vormgever van de huiselijke decadentie, als gastvrouw voor de andere leden van de nouveau riche, etc. Kortom, een vrouw als sociaal distinctiemiddel, niet veel meer dan het juiste krijtstrepen power suit, een ornament. Jasmine speelt een gedienstige, passieve bijrol in het fallocentrische toneelstuk waarin haar man, Madoff-kloon Hal, routinieus neergezet door Alec Baldwin, de twijfelachtige hoofdrol speelt. het risico van de bijrolactrice is uiteraard dat zij voortijdig het scenario uit kan worden geschreven. We treffen Jasmine dan ook aan in een moment van crisis, waarin zij op zoek moet naar een nieuwe manier om zichzelf te definieren: studie, een baan, een bestaan van betrekkelijke onafhankelijkheid. Blanchet laveert als Jasmine succesvol tussen archetype en menselijkheid, ingetogenheid en hysterie.

Allen weet door middel van een aantal tamelijk ingenieus ingepaste terugblikken treffend te verbeelden hoe zij de illusies van het verleden niet van zich af kan schudden. Jasmines blues bestaat uit de trieste wijze waarop zij zich niet aan haar wanen weet te ontworstelen. Het is deze fragiliteit die dit afgrijselijke personage uiteindelijk verkropbaar en meelijwekkend maakt.

Verreweg het sterkste moment in deze film is het eind, waarin de (nu wellicht definitief) aan de waanzin ten prooi gevallen Blanchet, als een in zichzelf gekeerde tragische tegenhanger van Forrest Gump brabbelt over de 'box of' herinneringen aan klatergouden cartierkettingen die haar leven is.

Gast
geplaatst: vandaag om 21:53 uur

geplaatst: vandaag om 21:53 uur

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.