Blue Jasmine (2013)

Goeie film over twee geadopteerde zussen die elkaars tegenpolen zouden kunnen zijn. Een boeiend hoofdpersonage en ook een goed verhaal dat niet chronologisch verteld wordt. Ondanks de soort van ontknoping tegen het einde, zet dit het geheel niet in een ander perspectief. Een uitstekende cast waarbij Cate Blanchett en Sally Hawkins eruit springen.

Ik ben wel bekend met de naam Woody Allen maar nadat ik zijn werk opgezocht had bleek dat ik nog geen één van zijn films gekeken had. Blue Jasmine was dus mijn eerste ervaring met het ouvre van Woody Allen. En het smaakt naar meer!

Nu ben ik altijd al een fan van Cate Blanchett geweest, en opnieuw bewijst ze een ontzettende pure en natuurlijke actrice te zijn. Vind haar echt groeien in haar rol en naarmate het einde van de film vind ik haar acteerprestaties echt Oscarwaardig. Ook haar adoptiezus mag een eervolle vermelding krijgen want ook zij speelt erg goed.

Het is een op zich niet zo heel moeilijk verhaal over een fall from grace van de ene zus die intrekt bij de andere zus. Het is mooi, lief en dramatisch om het verloop te zien. De aftakeling van Blanchett is zeer goed weergegeven, ook door middel van uitstekend gebruikte flashbacks. Absoluut een film die me heeft kunnen bekoren.

4*

8/10 (IMDB)

Een matige drama/komedie film...

Saai verhaal...

Komedie is mijn smaak niet....

Prima acteerwerk...

Wel leuk bekende acteur Alec Baldwin en

actrice Cate Blanchett ...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Prima achtergrond geluid

(Dolby Digital)...

Geen moeite waard...

Ik houd wel van het sfeertje in deze film. De film weet mij de hele tijd te boeien, maar het is totaal geen komedie. Meer een drama / romantiek. Met de nadruk op drama. Je sluit de film alleen af met een onbevredigend gevoel, omdat er geen einde aan de film zit! Daar heb ik echt een hekel aan en breng ik een 0,5 ster in mindering.

Ik ben geen groot fan van Woody Allen, maar zijn laatste paar films weet ik wel te waarderen en daar hoort deze film ook bij.

Het typische Woody Allen achtige verhaal zit gewoon leuk in elkaar en hetzelfde geldt voor de uitvoering (inclusief het visuele en muzikale gedeelte, dat laatste uiteraard ook met de typische Woody Allen achtige kenmerken). Dat komt met name op conto van de cast en vooral natuurlijk Cate Blanchett in de rol van "Jasmine" die goed en leuk speelde. Het is ook niet bepaald een straf om circa 90 minuten lang te kijken naar haar. Het moment waarop de duistere en louche zaken van Jasmine's rijke echtgenoot "Hal" (leuk gespeeld door Alec Baldwin) naar bovenkomt en waardoor "Jasmine" in één klap alle luxe en aanzien kwijt raakt, was wel geinig. Op dat moment krijgt het verhaal ook een andere leuke wending en moet ze zelfs voor het eerst werken. Deze film moet het overigens vooral hebben van de vele leuke dialogen want de meeste humor is in het algemeen wat droog en flauwtjes.

Al met al is dit gewoon een leuke Woody Allen film, waarbij de nadruk vooral ligt op drama (wel luchtig). Vanwege de vaart en de duur van het verhaal kijkt de film zich ook nog eens lekker weg. Wel jammer van het einde, wat eigenlijk geen einde was.

P.S. geinig dat de zeer grofgebekte komediant Andrew Dice Clay ook een rolletje heeft in het verhaal. Ik kon zijn humor altijd wel waarderen. In deze film is hij overigens niet grofgebekt.

Woody Allen is terug op Amerikaanse grond met een prachtige en kenmerkende Woodiaanse film, op basis van een sterk script, juiste mix van actie/drama en een subliem spelende Cate Blanchett. Het verhaal over de noodlottige ruil van een huisvrouw, van upperclass NY naar een bescheiden bestaan in San Francisco is bijzonder fraai vormgegeven. Het aanpassingsdilemma van de protagonist en het grote contrast met haar pleegzus creëert voor de rol van jasmine een interessant verhaal, dat d.m.v. flashback mooi uiteengezet wordt. Woody Allen zet met -Blue Jasmine- een zeer fraaie film neer en i.c.m. het sublieme acteerwerk van Cate Blanchett een welverdiende 4 sterren beoordeling.

Na wat positieve reactie me ook eens aan deze gewaagd en 'k vond deze niet mis. Een drama die door de niet chronologische vertelstijl boeiend bleef.

De cast deed het ook prima, al was het toch vooral Cate die er uitsprong.

De film zag er wel goed uit, maar 'k vond de film nu ook niet superspeciaal.

Woody Allen heeft opnieuw een scenario geschreven met een sterke hoofdrol voor een vrouw van middelbare leeftijd. Cate Blanchett heeft er dankbaar gebruik van gemaakt.

Het verhaal begint in medias res. Jasmines mislukte huwelijk krijgen we in flashbacks te zien. Door met een rijke man te trouwen was ze opgeklommen van de lagere middenklasse in San Francisco naar de hogere middenklasse in New York. Op haar achtergebleven zus was ze gaan neerkijken. Nu moet ze de vernedering ondergaan om bij diezelfde zus te gaan aankloppen voor onderdak.

Het is gemakkelijk om deze antiheldin te veroordelen, maar veel mensen zouden in haar plaats hetzelfde gedaan hebben. Ze wilde alleen maar een gemakkelijk leventje. Het is bijna onmogelijk om een normaal vriendschappelijk contact te onderhouden met mensen uit een andere sociale klasse.

Door haar man te verklikken heeft ze in haar eigen voet geschoten. Ze had van zijn alimentatie kunnen leven. Geleidelijk dringt het tot haar door dat de zeven vette jaren achter de rug liggen. Psychisch brokkelt ze verder af.

Zoals vaak koos Woody Allen voor New Orleans-jazz, in dit geval de trompet van King Oliver en Louis Armstrong. Op het einde zingt de rauwgevooisde Lizzie Miles het burleske liedje A Good Man Is Hard to Find; niet bepaald emancipatorisch maar wel toepasselijk bij deze vrouw die haar geluk zoekt in het aan de haak slaan van een rijke man.

Woody Allen zoals we hem kennen, met een tragikomische kijk op het dagelijks leven en herkenbare situaties.

Een vloeiende script en een zeer geslaagd werken met flashback, wat de film, zoals het eigenlijk hoort, nog levendiger houdt.

Cate Blanchett, die werkelijk schittert (Ook een pluim voor de make-up) hield er zowel een Oscar, een Golden Globe als een Bafta aan over en ook Sally Hawkins werd genomineerd voor haar aandeel in de heerlijk uitgespitte toestanden met haar zus.

Woody Allen as I like it.

En, meende ik niet in een bepaalde scène, in het begin van de film, Woody te herkennen op de achtergrond, ergens achter glas ?

Krijgt hij nu ook nog Hitchcock-manieren.

I used to know the words. Now they're all a jumble

Blue Jasmine stond al een tijdje op het verlanglijstje, tezamen met het overige werk van Woody Allen dat ik nog niet heb gezien. De reden waarom het echter een tijd duurde eer ik me hier aan waagde is dat ik Allen's vorige, To Rome with Love, niet echt kon smaken. Dat en het feit dat ik de cinema release blijkbaar compleet heb gemist en de DVD nog nergens voor een goed prijsje was tegengekomen. Gelukkig besloot het plaatselijke cultuurcentrum om de film opnieuw in roulatie te nemen.

En dan is het tof om te zien dat To Rome with Love blijkbaar een toevallige misser was, want met Blue Jasmine weet Allen weer de gebruikelijke hoge toppen te scheren. Deze keer eens geen film waar een stad centraal staat, maar waar de focus ligt op één iemand. Jasmine, die me wel eens aan een vrouwelijke versie van die typische neurotische Allen personages deed denken, is dan ook de katalysator van de film. Ze komt van een leven waar ze in het middelpunt van de belangstelling stond en dat wordt verder doorgewerkt in de film zelf. Het is daar dat het interessant wordt, want Jasmine is misschien wel één van de interessantste personages die ik tot nu toe ben tegen gekomen in het oeuvre van de New Yorker. Sympathiek is ze niet, maar ze heeft een soort van tragikomische vibe rondom haar die ik wel kon waarderen. Bovendien weet Allen regelmatig nog verrassend uit de hoek te komen, zeker het telefoontje van Jasmine naar de FBI had ik eerlijk gezegd niet verwacht, waardoor dit het bewijs is dat hij zijn touch nog steeds niet kwijt is. Vond vooral ook de wisselwerking met flashbacks en het heden lekker in elkaar overvloeien, ik heb het al erger geweten.

Eerlijk is eerlijk, ik vermoed dat een groot deel van de aantrekkingskracht van Jasmine niet enkel aan Allen en zijn script/regie is te wijten. Cate Blanchett heb ik nooit slecht gevonden, maar het is ook geen actrice waarvoor ik zou thuisblijven. Hier trekt ze echter de film geheel naar zich toe en blijf je als het ware gehypnotiseerd staren naar elke moment dat ze in de film te zien is. Je zou dan denken dat de film inzakt wanneer ze er even niet in voorkomt, maar dat wordt gelukkig goed opgevangen met een resem sterke acteurs. Sally Hawkins vormt het perfecte evenwicht voor Blanchett en Alec Baldwin stijgt boven zichzelf uit onder de regie van Allen. De zwakste schakel is Louis C.K. die nooit echt lijkt te passen in het geheel, maar dat is een klein hekelpunt.

Woody Allen en Cate Blanchett, het is een combinatie die meer mag voorkomen. Ik blijf het verbazingwekkend vinden dat de regisseur tegen zo'n hoog tempo films maakt en dat er altijd wel iets in zijn films zit dat me weet aan te spreken. Blue Jasmine is ongetwijfeld één van zijn beste, al is de weg gelukkig nog lang.

4*

Eigenlijk heeft de film niet veel omhanden; de film heeft een minimaal verhaal. Daarentegen wel een Blanchet die de hele kar trekt. Fantastisch geacteerd. Dat heft elkaar weer lekker op. Erg goede actrice (terechte Oscar). De muziek was ook okee, en de sfeer was goed in de film. Nergens te diepzinnig, nergens te luchtig. Maar ik vraag me af hoe lang de film mij bijblijft.

Heerlijke film met een leuke sfeer in San Francisco. Typisch Woody Allen film inclusief met mooie jazz muziek. Iedereen acteerde perfect, maar Blanchett was echt de ster. Ik vond dit een van haar beste rollen. Een stuk beter dan To Rome with Love (2012) die ik onlangs heb gezien. Fles wijn er bij en genieten van deze film.

Leuke weetje: die Hermas Birkin tas die ze draagt in deze film is rond de $18k

Dikke 3.5*

Wat is dit een goede film! Een juweeltje.....Die Woody Allen is een fenomeen op filmgebied. En Cate Blanchett zet een rol neer waarbij ze zichzelf overtreft. Geen wonder dat ze er een oscar voor heeft gekregen. Drama, humor en mooie dialogen. Het zit er allemaal in.

Cate Blanchett is Jasmine French, afkomstig uit New York, Park Avenue. Ze is golddigger, pathologisch leugenaar en heeft ook last van zenuwinzinkingen. Met een vervelend verleden achter de rug trekt ze in bij haar 'zus' in San Francisco die heel anders in het leven staat. De clash tussen classy kosmopoliet vs. klootjesvolk wordt door Woody Allen schitterend uiteengezet in dit drama met her en der grappige momenten. Via flashbacks vallen de puzzelstukken van dit drama op hun plek, waarbij Blue Jasmine steeds sterker wordt richting het einde. Was een tijdje geleden dat ik een film van Allen zag, maar heb weer genoten mede door de glansrol van Blanchett.

Af en toe, heel af en toe, schemert er in deze film een aanwijzing door waarvan je zou kunnen zeggen 'Hé, heeft die kerel van Annie Hall deze gemaakt?' De tandarts die zegt 'Je kan heel wat over mensen te weten komen door in hun mond te kijken,' bijvoorbeeld, of Jasmines monoloog in het vliegtuig en de luchthaven. Voor de rest kabbelt dit filmpje gezapig voort. Cate Blanchett doet het voortreffelijk in haar rol en ook Alec Baldwin is geknipt voor zijn personage, maar het geheel komt te weinig tot leven. Ik wijt dit aan de opbouw: de oorzaak van de verzuurde relatie tussen Jasmine en haar zus en ex-schoonbroer wordt plompweg weggegeven door het gewoon te zeggen, terwijl we die door het gebruik van flashbacks net gaandeweg hadden kunnen ontdekken. Daardoor is er geen sprake van enige spanning in deze als een soap in beeld gebrachte hervertelling van A Streetcar Named Desire. Woody toch, zo'n kans laten liggen door slordig om te springen met de structuur van je scenario! Ik denk dat ik gewoon nog eens wat films uit jouw hoogdagen moet zien.

Aardig, maar te vrijblijvend om echt te beklijven. Blanchet acteert sterk maar speelt een onuitstaanbare opportunist waarmee het onmogelijk meeleven is.

Af en toe – héél af en toe – wordt het publiek via een vertolking herinnerd aan het vernuft dat nodig is om een rol met verve neer te zetten. Dankzij Cate Blanchett behoort ‘Blue Jasmine’ tot die categorie, uitgevonden voor een zeldzame film hier en daar.

De toon is deze keer opvallend destructief, of beter: de gelaagdheid is frappant. Waar tragikomedie bij Woody Allen de laatste jaren dikwijls het omgekeerde betekende – komitragiek, ofzoiets – is ‘Blue Jasmine’ de uitzondering. Zijn dissectie van een wereldje waarin niets telt behalve schone schijn, uiterlijk vertoon en groot geld, is treffend. Net zozeer is de psychologie van het centrale personage uitstekend uitgewerkt. Toch draagt ook deze creatie Allens typische signatuur – algehele vrolijkheid die een zegen is, toch in een tijd waarin cinema over ernstige thema’s niet zelden in miezerige ernst blijft steken.

Kortom, erg over te spreken. Heb luidop gelachen, ben verontwaardigd geweest, kon me plaatsvervangend schamen en voelde uiteindelijk een diep mededogen. Juist ja, dat is best veel emotie voor een recente Woody Allen!

3,5*

Phew... Inderdaad een invoelbaar depri film. Vooral door het koortsachtige spel van misschien wel de belangrijkste actrice na Meryl Streep, Cate Blanchett. Geruststellende gedachte was voor mij dat ze in het eggie er heel warmpjes bijzit, zo ga je er in op. Ik vind eerlijk gezegd Woody Allen's latere films (veel) beter te pruimen dan die eindeloze relatieperikelen films waarin hij zelf een rol speelt.

Flaubertiaanse zedenschets met etherische nimfe Cate Blanchett als ex-societydame. Haar acteerwerk is inderdaad oscarwaardig, al vond ik haar 'na de val' scherper als gedesillusioneerde, passief-aggressieve kenau. Haar passages met Alec Baldwin zijn wat repetitief, die hadden meer vuurwerk kunnen gebruiken. Sally Hawkins is dan weer leuk als de muizige 'zus' die in een ander milieu terecht is gekomen. Knap hoe Woody Allen een deprimerend gegeven - vrouwen die hun eigen identiteit verwerven via hun relatiekeuzes - laat schuren met een jazzy soundtrack en een warm kleurenfilter. Het maakt de wrange onderlaag tot iets wat terloops en onsentimenteel passeert, terwijl het bij mij hard binnenkomt omdat de negatieve implicaties voor deze figuren toch enorm gaan zijn.

Leuke film over een rijke tuthola die alles is kwijtgeraakt en zich niet kan settelen in de echte wereld. Leuke dialogen en een prachtrol van Blanchett. Weer een prima filmpje van Allen!

Toen ik voor het eerst de verfilming zah van A streetcar named Desire uit 1951 met Marlon Brando en Vivien Leigh (misschien wel de twee beste filmvertolkingen die ik ooit heb gezien) was ik daar behoorlijk ondersteboven van, en de vele malen die ik de film daarna heb herzien heeft hij weinig tot niets aan kracht ingeboet. En het is misschien niet eerlijk, en andere kijkers zullen hier wellicht geen last van hebben (misschien omdat ze Streetcar niet kennen, misschien omdat ze gewoon niet de neiging hebben om deze twee films met elkaar te vergelijken), maar bij mij drong zich bij Blue Jasmine constant de vergelijking met die eerdere film op, en daarbij schiet Allens film op alle fronten tekort. Cate Blanchett zou dan nog de reddende engel kunnen zijn, maar hoewel ik haar normaliter héél hoog heb zitten vind ik haar vertolking als Jasmine / Jeanette erg gekunsteld en bestudeerd : het is misschien wel de eerste keer dat ik de "touwtjes" bij haar zie, en achteraf zou ik haar Oscar ook eigenlijk liever bij Judi Dench voor diens ontroerende rol in Philomena terecht hebben zien komen. En nóg een uiterst vervelend trekje: Allens liefde voor oude-stijl-jazz en liedjes uit die periode is bekend, maar zijn constante gebruik daarvan in zijn films daarvan gaat me zo langzaam maar zeker wel op de zenuwen werken, en wanneer de muziek daar dan ook nog eens zo ongeschikt voor is als in dít geval vraag ik me af of de music-editor hier niet met de vuist op tafel had moeten slaan. Maar ja, dat doe je natuurlijk niet bij iemand die als levende legende zo'n respect wordt betoond. Ikzelf kan in ieder geval noch voor het verhaal noch voor de vertolkingen noch voor het gebruik van muziek in deze film ook maar enig enthousiasme opbrengen.

Ik ben bang dat je gelijk hebt Stefan. De 'verliefdheid' betreft eerder de actrice, Cate Blanchet, dan de strontverwende Jasmine. Maar haar zus.... nee toch?

Zeer sterk. Misschien wel Allen's beste die ik heb gezien. Vreselijk mens die Jasmine... tegen het einde nam ik duivels genoegen in alle narigheid die haar overviel. Zij is een vrouw uit een van oorsprong bescheiden milieu maar die verslaafd is geworden aan een mondaine levensstijl door haar huwelijk met een rijke businessman. Haar materialistische leventje valt echter aan diggelen wanneer blijkt dat haar man haar al jaren bedriegt (en bovendien een oplichter blijkt te zijn).

Berooid zoekt ze haar zuster op die haar onderdak aanbiedt om haar te steunen. De manier waarop ze over haar veel bescheidener zus en diens "looser" van een vriend praat getuigt dat ze op hen neerkijkt. Al snel begrijp je ook dat Jasmine in feite een oppervlakkige vrouw zonder talent is die afhankelijk was van het rijkeluisbestaan om zich in stand te houden. De slimme zet van Woody Allen vond ik dat ze Jasmine opnieuw verliefd laat worden op weeral een rijke man die haar uit de "miserabele" sociale toestand kan redden.

Rijkdom, status en succes zijn niks om te benijden, lijkt de regisseur te willen zeggen, deze mensen zijn vaak ongelukkiger dan mensen die veel minder hebben in dit leven. Tegen het einde is Jasmine goed voor het gekkenhuis Alle acteurs doen het echt goed en met veel goesting; uiteraard met Blanchett die eruit springt

Nu niet dat ik al veel films van Woody Allen zag, toch niet in verhouding tot zijn oeuvre, maar als er eentje passeert op TV, dan durf ik mijn digicorder wel in te stellen. Manhattan vind ik tot op heden zijn beste, maar ook deze Blue Jasmine vond ik best te pruimen.

De film vertelt het verhaal van twee zussen. De één is een normale echtgescheiden vrouw uit de lage middenklasse die steeds verkeerde partnerkeuzes maakt. De andere is een mondaine arrogante vrouw die zich profileerde in het walhalla van de rijken doordat haar man een succesvol zakenman is. De relatie tussen beide zussen is geforceerd en Jasm8ne heeft lang neergekeken op haar zus en haar leventje totdat ook zij aan de grond zit.

De film start erg sterk en toont aan wat voor een persoon Jasmine is. De scène met haar buurvrouw in het vliegtuig is treffend voor wie ze is: egocentrisch, narcistisch en verwaand. Ook in de eerste scènes met haar zus lijkt het precies of ze de verhalen van haar zus niet wil horen. Later groeien ze naar elkaar toe om dan opnieuw de polariserende toer op te gaan. De mannen in het verhazl zijn vrij stereotiep neergezet, maar de acteerprestatie van Cate Blanchett zet toch alles in de schaduw. Geweldige perfomance! Zo’n vreselijk mens vond ik het nu ook weer niet. Ok, ze is een bepaalde snobbistische standaard gewoon, maar ze trachtte toch opnieuw zelf de draad op te pikken om zelf carrière te maken (ook al loopt dat niet zo vlot).

Fijn waren ook de flashbacks met Hal die een leuke afwisseling gaven. Ook toen was Jasmine niet gelukkig, maar toen kon ze nog genieten van haar rijkdom en omgang met de hogere klassen. Veel schone schijn dus. Boucquet was eigenlijk Bucket, wel Jasmine was oorspronkelijk ook iets volkser (naam ontsnapt me even). Leuk filmje!

Een heerlijke film. Wat vind ik Sally Hawkins en Cate Blanchett toch topactrices, en de film zit mooi in elkaar. Een goed verhaal waar ik van begin tot eind geboeid naar bleef kijken, mede door het geweldige spel en de intrigerende personages die Hawkins en Blanchett spelen. Sterk! 4*

Het blijft een boeiende karakterstudie, ook bij herhaling. En in dat opzicht ook een verfrissend uitstapje voor Allen, die meestal net meer op het komische mikt dan op het tragische zoals hier. Blanchett krijgt terecht veel lof voor haar performance maar ook de visagie en regie trekken dit naar een hoger plan. De scenes waarin ze een nerveus wrak geworden is zijn daardoor erg overtuigend. En helemaal haten kon ik haar ook niet omdat haar relaas ook wel begrijpelijk was (ik heb nog niet gehoord van rijen vol met vrouwen die een knappe, rijke man afgewezen hebben) en zij gewoon pech had waar veel andere vrouwen hun luie en luxe leventje hebben kunnen voortzetten. Maar die kille arrogantie en dat egocentrisme en narcisme, het wegkijken...herkenbaar en stuitend. Echt zo'n type die het eigenlijk al als een privilege ziet om ermee te mogen praten.

Allen films zijn vooral acteursfeestjes. Het blijft vrij puur, geen vernuftig camerawerk, amper een soundtrack. Maar er is altijd iets te genieten, hoewel er geslepener dialogen en vernuftigere plots uit Allen's pen zijn gekomen dan hier.

Er zitten inderdaad wat geforceerde toevalligheden in om het tempo erin te houden en expositie te beperken. En het vlot heen en weer springen in de tijd maakt het niet makkelijker maar wie scherp blijft kan wel beredeneren wanneer het zich afspeelt.