La Vie d'Adèle (2013)

De "schoolscènes" zijn onmisbaar om Adèle in haar omgeving te plaatsen en geven daarnaast een deel van haar persoonlijke ontwikkeling weer. Aanvankelijk is ze een schoolmeisje, één van de groep. Daarna zie je haar vervreemden van haar school(vrienden). Vervolgens wordt ze zelf leraar/begeleider en is daarin onderdeel van een team. Tenslotte draagt ze (moederziel) alleen de verantwoordelijkheid over een klas leerlingen terwijl haar persoonlijk leven in stukken is gevallen. Er is dus een groei naar volwassenheid en tegelijk een doorgaande isolering. Het personage van Adèle en datgene wat ze doormaakt en wat je als kijker meebeleeft, krijgt hierdoor reliëf.
Overigens vind ik emotioneel een scene zoals de Afrikaanse dans (na het stuklopen van de relatie, Adèle die je gewoon inwendig ziet huilen achter een strak masker) of het in tranen uitbarsten nadat ze afscheid heeft genomen van de kinderen bijzonder sterk. Of de strandscène.

Ongelooflijk sterk (en naturel) geakteerd coming-of-age drama, sober in beeld gebracht. De film is enigzins in opspraak gekomen door een paar expliciete lesbische seksscenes, maar de reakties daarop zijn uiteraard behoorlijk overtrokken. De betreffende scenes zijn intiem en smaakvol in beeld gebracht, wat mij betreft; nergens wordt het pornografisch. Maar goed, waar het om draait is de relatie tussen twee jonge vrouwen, van erotisch geladen kennismaking tot bitterzoet afscheid. Deze relatie is zeer overtuigend uitgewerkt en bij vlagen behoorlijk aangrijpend. Drie uur is wellicht wat aan de te lange kant, maar ik heb me geen moment verveeld.

Het leven van Adèle...

Ik moet bekennen dat ik eigenlijk vrij weinig van deze film wist en het ook allemaal niet zo heb gevolgd destijds. Wat ik vandaag een beetje na las is dat de film best wel voor wat ophef heeft gezorgd en dat mensen enorm naar deze titel uit keken. Mazzel voor mij dat ik hem meteen kan kijken.

Zelf heb ik het niet vaak, dat een film nog lang in mijn hoofd blijft zitten na het kijken. La Vie d'Adèle heeft dit wel voor elkaar gekregen. De film heeft enorm veel indruk op me gemaakt en raakte me best wel hard. Waarom? Omdat La Vie d'Adèle mensen een grote spiegel voor laat houden wat pure liefde nu eigenlijk is, hoeveel pijn het kan doen en wat het waard is.

We volgen het leven van Adèle, die er achter komt dat ze lesbisch is en een relatie krijgt met Emma. Beiden komen uit een ander sociaal milieu en het is best lastig om deze relatie in stand te houden. Maar het lukt beiden wel, doordat ze helemaal voor elkaar gaan en elkaar echt gelukkig maken, hoe verschillend ze ook zijn qua karakter en achtergrond. Dat eerste uur van de film is echt geweldig. Het geeft een fijn gevoel dat ze elkaar hebben gevonden. Daarna volgt helaas wel een iets minder interessant uurtje als we zien hoe ze lange tijd samen leven, maar het laatste uur zorgt toch wel weer voor een heel overtuigend slot, als we langzaam de eerste barstjes in de relatie tussen beiden zien, totdat Adèle de fout van haar leven maakt en een tijdelijke affaire met een collega krijgt. De scene waarin ze het Emma moet vertellen met de daarbij volgende knallende ruzie en break-up is echt enorm goed, die breuk komt gewoon zelfs hard aan. En ook al was Adèle fout bezig, toch kon ik nooit kwaad op haar worden. Emma liet de relatie ook wel een beetje lopen door veel te druk met haar werk te zijn. Het is natuurlijk dan geen excuus, maar enig begrip had ik wel in deze situatie. Wat dan volgt is dat we de lijdensweg van Adèle zien, die zichzelf oud had zien worden met Emma, nadat ze al als scholiere met haar kreeg en nu als volwassene nog duidelijker beseft dat ze niet zonder haar kan. Het is zeer pijnlijk om haar zo te zien lijden. Dat komt helemaal tot uiting in een fantastische scene in het restaurant, als ze toch samen nog eens afspreken, waaruit blijkt dat Emma wel verder is gegaan met haar leven en een relatie heeft, terwijl Adèle eenzaam blijft lijden. Dieptriest, maar ook wel schitterend om te beseffen hoe diep de liefde voor iemand kan zitten. Uiteindelijk volgt een laatste scene in de kunstgalerij waar Emma haar collectie toont en Adèle komt kijken. Het gesprek tussen haar en Emma voelt ongemakkelijk aan en uiteindelijk vertrekt Adèle. De kijker mag bepalen wat dat betekende. Heeft ze het een plek gegeven en was dit de afsluiting of blijft ze nog veel langer lijden en kan ze het niet meer aan Emma te zien? Zelf ga ik voor een mix. Ze heeft nog veel verdriet, maar het heeft een plek gekregen.

La Vie d'Adèle heeft grote indruk gemaakt, dat mag duidelijk zijn. Visueel is de film zeer goed, met een camera die dicht op de huid van de 2 hangt, waardoor je constant het gevoel hebt dat je een documentaire kijkt en hen een beetje begluurt. Verder kent de film een paar seksscènes, waarbij de langste ongetwijfeld voor het meeste ophef zorgt. Het zit tussen erotiek en porno in, zo intens, lang en gedetailleerd mag je als kijker mee kijken. Uiteindelijk had dat wel iets korter gemogen, want na een paar minuten weet je het wel. Al is het natuurlijk ook weer niet vervelend om te zien. En die scenes hebben natuurlijk wel waarde, want ze tonen aan hoe intens ze met elkaar om gaan. Qua levenswijze verschillen ze van elkaar, lichamelijk zitten ze geheel op 1 lijn.

Tot slot verdienen beide actrices een groot compliment. Léa Seydoux is uitstekend als de kunstzinnige Emma, maar de echte ster van deze film is natuurlijk Adèle Exarchopoulos die haar rol van Adèle zo waanzinnig goed en intens speelt. Ze beheerst elke emotie. Het komt ZO enorm naturel en echt over wat zij laat zien. Daarnaast is ze een prachtige meid met een geweldige uitstraling. Ook dapper dat ze ook haar minder aantrekkelijke kanten laat zien. Zo loopt het snot regelmatig over haar lip als ze over-geëmotioneerd is. Het was geweldig om haar verhaal dat enkele jaren loopt te mogen volgen, van een jonge, onzekere scholiere tot een hopeloos verliefde lesbienne tot aan een volwassen vrouw die helemaal gebroken is door liefdesverdriet.

Ondanks dat de film een tikje aan de lange kant is door een iets minder tweede uur, vlogen de 3 uren speeltijd wel echt voorbij doordat het verhaal boeiend, realistisch en aangrijpend is. Toen de aftiteling begon, vond ik het weer jammer dat het voorbij was. Absoluut een meesterwerk.

4,5*

Adèle Exarchopoulos is fenomenaal, je leeft continue met haar mee en haar gezicht vertelt duizenden verhalen en emoties. Het is heel fraai gefilmd. Maar het blijft toch een one man show, zoals Adèle iedereen overvleugeld. En daar is niets mis mee.

Meh.

Gooi twee Dardenne films achter elkaar, gooi er een paar vrijpartijen in en je hebt blijkbaar een nieuwe Gouden Palm. Maar net als de films van de broertjes Dardenne kon het mij allemaal erg weinig boeien.

De relatie tussen de twee vormt het interessante deel van de film, maar is erg beperkt. De aanloop gaat vooral over Adèle als vertwijfelde puber, de hele nasleep ... njah, gaat gewoon over Adèle's personage, maar veel lijn kon ik in het laatste uur niet meer vinden eigenlijk. Het dobbert vooral door tot we op een gegeven moment de 3 uur bereikt hebben en de film compleet uitdooft.

Het "ik duw mijn camera in je gezicht" camerawerk van deze film vond ik slecht werken. Kan mooi zijn maar daarvoor is Kechiche absoluut niet gestileerd genoeg. Het resultaat is een lelijke film in een lelijk decor met aardig wat lelijke mensen. Nog zo'n Dardenne kenmerk. Emma komt uit een compleet ander milieu, maar ook het kunstenaarswereldje is nu niet bepaald mijn favoriete setting. De clash tussen beiden is er dus vooral één waar ik geen partij hoef te kiezen, maar daarmee ook heel wat bindig met de personages verloor.

Exarchopoulos kon mij ook niet overtuigen. Enkel misschien in het begin, al vond ik haar daar vooral erg houterig acteren. Als "volwassene" valt ze echt compleet door de mand, maar blijkbaar ben ik één van de weinigen die dat vindt. Haar personage boeide me in ieder geval geen moment. Zelfde geldt eigenlijk voor Seydoux, enkel tijdens hun eerste scene op het bankje lijkt er wat te leven tussen de twee.

La Vie d'Adèle is ook vooral zo'n drama waar er niet genoeg geweend kan worden. Zolang er geen snot over de camera druipt is het niet dramatisch genoeg. Als liefhebber van Aziatische verstildheid heb ik ook hier weer weinig mee, sowieso wordt die "transformatie van jongere naar volwassene" wat mij betreft altijd véél en véél te zwaarmoedig behandelt. Alsof iedereen minstens een goed hartverscheurend trauma hoeft meegemaakt te hebben om volwassen te worden.

Compleet mijn soort film niet, schrik dan ook een beetje dat mensen (eRCee met name) mij deze regisseur hebben aangeraden. Blijkbaar is mijn smaal dan toch iets minder helder als ik zelf dacht, want dit zijn toch het soort films waar ik normaal mijlenver vanaf blijf (of strooi met 0.5*- 1.0*).

Buiten de romance die zich in een kort middendeel even ontplooit een film waar ik helemaal niks mee heb. Wel een waardige Palm winnaar, misstaat niet tussen de Dardennes en compagnie.

1.0*

Verrassend hoor, jouw cijfer

Ik kan me niet de indruk onttrekken dat jij helemaal niks met dit soort films hebt, die inspelen op je emotie. Geen idee of het klopt hoor.

Sja, als je alleen maar films wil kijken die in je eigen (smalle) straatje passen moet je dat natuurlijk zelf weten. De reden voor het advies om tenminste iets van Kechiche te kijken is dat hij een eigen visuele stijl heeft (vooral door de compromisloosheid waarmee hij het concept van het op de huid filmen doorvoert). Niet jou stijl blijkbaar, maar dan nog had iets meer erkenning daarvoor niet misstaan.

Ach ja, normaal krijg ik vooral kritiek dat ik teveel films buiten m'n (smalle) straat kijk. Ook weer eens wat anders.

Vond het visueel verder nergens opvallend of uniek. Heb deze stijl al eerder gezien, lelijkheid nog lelijker en droever maken is mijn ding gewoon niet. Naast het werk van de Dardennes deed het mij ook terugdenken aan Grbavica, al is het dan vooral die lelijkheid en tristesse, niet zozeer het camerawerk.

Het gaat eigenlijk niet om het kijken als zodanig, maar om het open staan voor. Dus ik denk dat m'n punt wel in dezelfde hoek valt als die andere kritiek...

Verder zie ik de link met de Dardennes niet of nauwelijks. La vie d'Adèle is niet een sociaal drama en kaart geen maatschappelijke problemen aan, maar is juist heel intiem en persoonlijk, het brengt daarin een verbluffende combinatie van alledaagsheid en grootsheid. La vie d'Adèle heeft daarnaast veel meer visuele flair (hoezo lelijkheid? hoezo tristesse?) dan de Dardennes. De super-dynamische, fysieke maar wel strakke cameravoering zonder establishing shots gecombineerd met een opvallende helderheid en vrij subtiel kleurgebruik van Kechiche vind ik, nogmaals, toch tamelijk onderscheidend (je zou, dit is geen grapje, eigenlijk nog een film van hem moeten kijken, dan zie je wel hoe eigen zijn stijl is).

Overigens: ik blijf staan achter m'n tip in zoverre het me waardevoller lijkt om een, zoals ik het zie, stilistisch onderscheidende regisseur een kans te geven dan de 31e film van Wai-keung Lau op te zetten.

Och, eRCee, stop er maar mee, want het heeft geen enkele zin. Dit is zo ongeveer de standaardreactie van Onderhond op films die goed liggen bij een groot deel van de filmliefhebbers. Om hem moverende redenen wil hij daar kennelijk niet bij horen of heeft hij een hekel aan films, die een groot aantal mensen mooi vindt.

Zijn argumentatie in het afkraken van min of meer populaire films raakt vaak kant noch wal. Zo slaat in dit geval de vergelijking van Onderhond van deze film met de werken van de gebroeders Dardenne als een tang op een varken. Dat snapt iedereen. Maar dat is nog niet genoeg. Vanuit het niets haalt hij er dan ook nog Grbavica bij?! ’s Mans wegen zijn ondoorgrondelijk.

Het interesseert mij verder niet, maar volgens mij wil hij gewoon dwarsliggen en/of opvallen. Laat hem nou verder maar in z’'n kleine, eigengereide wereldje. Het doet mij in ieder geen pijn dat hij zich herhaaldelijk belachelijk maakt.

Nu ja, het was niet m'n bedoeling om voor de zoveelste maal een discussie over OH's stemgedrag aan te zwengelen. Laten we het zoveel mogelijk houden bij de inhoudelijke discussie over waarom "Adèle" wel of niet visueel interessant zou zijn.

Deze film deed me in verste verte niet Dardenne denken. Deze film deed me feitelijk aan geen enkele film denken, razend knap eigenlijk. Drie uur lang zo intens met een personage meeleven vind ik uniek. Het dicht op huid kruipen vond ik geweldig. Het ging wel om die ene persoonlijkheid, ik vond de medespelers ook niet echt uit de verf komen of geen echt belang hadden.. Maar is dat belangrijk? Het kan zelfs opzet geweest zijn, imo is alles gericht op Léa Seydoux en dat maakt deze film zo enorm sterk. Bekijk de film puur uit het oog van Léa Seydoux en verdrink daarin.

Ik moet waarschijnlijk wat meer van de regisseurs zien om verder op de verschillen in te gaan, maar het is net hetgene wat hen bindt wat mij zo énorm tegenstaat.

Zeker het eerste half uur is de setting van de La Vie erg gelijkend aan L'enfant (de film die ik zag van de Dardennes). Het duurde tot de scene in de gay bar dat ik doorhad dat de film zich in het hedendaagse afspeelde. Kon evengoed ergens in de jaren '80 gesitueerd zijn, het verschil in van de achtergelegen kutdorpjes is amper merkbaar. Buiten de muziek om krijg je tijdens de film sowieso maar weinig clues dat het niet 20-30 jaar geleden plaatsvindt.

Verder ogen beide hoofdrolspelers ook érg onverzorgd. Het type mensen (en hoop dat niemand zich al te aangesproken voelt) waarvan ik hoop dat ze niet naast mij op de bus komen zitten (toen ik nog wel eens met de bus ging). Dan werkt het "camerawerk tot in de poriën" van Kechiche echt niet bevorderend. Ik vond het een vieze, armtierige en triestige setting.

Verder is Kechiche's stijl vooral realistisch ingesteld. Enige pogingen om daaraan te ontsnappen (de kussende meisjes voor een ondergaande zon) zijn kitscherig en vaak lelijk, net zoals het kleurgebruik in het algemeen. De film oogt grijs en dof, enigszins apart voor een film die "Blue Is the Warmest Color" als alternatieve titel heeft.

Om nog maar een film te noemen die bij mij eenzelfde soort afgunst oproept (en qua stilering weer net wat anders is, maar toch hetzelfde effect heeft): Etre Et Avoir.

Zo, wist niet dat jij zo goed op de hoogte was van het werk van Wai-keung Lau. Misschien moet je zelf maar eens wat meer buiten je "eigen straatje" kijken?

Onderhond, je praat alles dood en daar haal je je pleziertje uit. Je snapt de essentie van de film niet. Maar ergens wil je toch je gram halen, misschien omdat je onbewust graag de emotie zou willen proeven en je daar te kort schiet.

Het is misschien omdat L'enfant nou net de enige Dardenne is die ik niet zag (tenminste van 1996 en later, de eerste twee nauwelijks geziene films tel ik even niet mee) maar ik vind de vergelijking, ook met de tweede uitleg van Onderhond nog echt totaal onbegrijpelijk. En er worden nogal wat films gemaakt die wel op de Dardennes lijken. In de recente wereldcinema hebben ze behoorlijk wat invloed gehad (overigens is nogal wat daarvan inferieur aan wat ze zelf maken, maar dat terzijde). Maar dit zou ik er nooit mee geassocieerd hebben.

Ik zie buiten de Franse taal en een zeker streven naar realisme eigenlijk nauwelijks overeenkomsten. Niet stillistisch, niet qua vertelling en het grootste verschil is wel de opbouw van de scenes en hoe die samen de film vormen (voor mij de sterkste kant van deze film). Ja, bij beide komt de camera vaak dichtbij, maar zelfs de manier waarop is totaal anders (bij oudere D'ardenne-films is dat met vaak handheld-camera, bij nieuwere komt de camera steeds minder op de huid). Vind deze film in heel veel opzichten erg Frans en de Dardennes nauwelijks in een Franse filmtraditie staan. Ik moest eerder vooral aan Pialat denken (al heb ik daar ook pas twee films van gezien, wat eigenlijk te weinig is voor zo'n vergelijking) en bij vlagen zelfs een beetje aan Cassavetes (maar dan vooral vanwege lange scenes die spanning halen uit de context waarin ze in de film staan). Maar goed, dit is ook voor mij pas de eerste Kechiche dus misschien blijkt dat ook weer anders als ik meer heb gezien. Dat zijn trouwens ook beide regisseurs waarvan ik vrij zeker ben dat Onderhond er helemaal niks mee gaat kunnen.

Zozo, wat vraag jij normaal gezien per uur?

Maar ik snap in ieder geval wel genoeg van de kern om te weten dat de film om Exarchopoulos draait, niet om Seydoux. Laten we hopen dat dat gewoon een onzuiverheidje was van jouw kant.

Zelfs qua setting niet? Weet dat het gevaarlijk is om specifieke voorbeelden aan te halen omdat ze op zichzelf vooral overkomen als mierenneukerij, maar die eerste spaghetti-scene alleen al. Het servies waaruit de familie eet hebben ze volgens mij geleend van de set van De Witte van Sichem. Verder het ongeïnteresseerde gedrag aan tafel, de focus op het gesmak en de varkensachtige manier van eten. Middleclass it ain't.

Ach ja, laten we dit stuk van de discussie maar afsluiten en het erop houden dat ik het jammer vind dat m'n tip zo slecht is gevallen.

Wel opvallend dat je de film 'dof' noemt, 'grauw' kan ik me nog iets bij voorstellen omdat Kechiche vrij weinig echt felle kleuren gebruikt (het is allemaal wat gedekter), maar ik vind dat de beelden juist een grote helderheid bevatten.

Ook dat zal wel grotendeels uit de setting zelf komen. Er zijn een paar scenes die eruit springen, wanneer Kechiche nogal opvallend met de zon speelt, maar verder kom ik gewoon weer uit bij m'n tristesse opmerking.

In de vergelijking met de films van Maurice Pialat kan ik een heel eind meegaan. Ook die plaatst zijn personages te midden van een brede sociale context (familie, vrienden). En ook hij laat zijn acteurs zonder enige opsmuk hun ding doen (La Gueule Ouverte !). Kediche doet dat ook: zie L'Esquive en La Graine et le Mulet. Kediche maakt het leven niet mooier dan het is. Dát en het weergaloze acteerwerk van Adèle Exarchopoulos maken deze film tot een van de beste films van 2013. Als ik dan toch een puntje van kritiek moet noemen: de roemruchte vrijscène had van mij best wat korter gemogen.

Ik kan me goed voorstellen dat Onderhond deze film wat minder vindt, zijn filmsmaak wat kennende. De kracht van de film is ook niet bepaald visueel, maar eerder emotioneel. Een ander ding is de vergelijking met films van de broers Dardenne, regisseurs die me buiten Le gamin au vélo niet bepaald konden overtuigen tot nu toe. De personages van de Dardennes zijn volgens mij wat marginaler en merk je weinig van emoties bij de hoofdrollen. Dat staat bij La vie d'Adele veel meer centraal. Ik moest dan ook totaal niet aan Dardenne denken bij deze film.

Niet meer dan een willekeurige (nou ja: bijna dan) film die zich ook deels in de lagere klassen afspeelt, eerder minder zelfs. De details die je noemt worden door Kechiche veel meer benadrukt dan de Dardennes zouden doen, omdat het een deel van het verhaal haalt in het nadrukkelijk tegenover elkaar zetten van twee sociale omgevingen. De Dardennes staan min of meer middenin hun omgeving terwijl Kechiche van buitenaf observeert.

Misschien moet ik dan toch nog maar eens een Dardenne kijken, want vond het bij L'Enfant compleet en volkomen in your face. Al is het bij La Vie d'Adèle inderdaad wel zo dat het als contrast dient voor het wereldje van Emma, het resultaat is voor mij hetzelfde.

Die bedoel ik natuurlijk, een verschrijving van mijn kant, natuurlijk bedoel ik Adèle Exarchopoulos. Je mag van mij één ster geven, ik vind je beweegredenen daarvoor maar heel zwak. Een film kan je tegen staan, daar heb ik meestal niet veel woorden voor nodig. Je gaat aan de essentie voorbij, dus ik neem aan dat je dat niet gevoeld hebt. Jammer voor je zo'n emotionele armoede.

Wat een hautaine houding hier zeg. Man man man. De essentie gaat aan je voorbij, als je de "emotie" niet voelt bezit je emotionele armoede. Het is aan de maker om de kijker te overtuigen, niet andersom.

Echt een kwestie van voel je het of voel je het niet. Users die voor anderen gaan bepalen hoe je film moet beleven. Brrr. Als OH zijn mening nou niet zou onderbouwen ok.

Ik heb het niet gevoeld, dus gaat de essentie van de film (het -mee-leven met Exarchopoulos) inderdaad aan mij voorbij. Da's een logisch gevolg bij dit soort karakterdramas. Die opmerking over emotionele armoede zullen we verder maar weer negeren.

Maar de discussie gaat er vooral over of de vorm daar wat aan had kunnen veranderen. Wat mij betreft is deze te zwak om enige impact te hebben, andere mensen denken daar duidelijk anders over.

Niemand kan toch ontkennen dat door een film opgeroepen emotie grotendeels ontstaat door de manier waarop iets verteld wordt, nog meer dan door de precieze feiten. Sterker nog; die feiten zijn min of meer betekenisloos, het is fictie, en gaan pas leven zodra je je als kijker verbonden voelt met wat er op het scherm gebeurt. Daarvoor is de manier van 'vertellen' van doorslaggevend belang, en in film is het voor een (groot) deel de camera die vertelt.

Natuurlijk kan je er dan over discussiëren welke vorm in welke situatie het best werkt. Jij houdt over het algemeen wellicht van een minder directe aanpak en zal misschien meer voelen als er minder wordt getoond. Hoe dan ook is het de vorm (in de breedste zin) die zowel voor jou als voor mij grotendeels bepaalt of er emoties worden losgemaakt.

Ik hou meer van verstilde emoties inderdaad. Kleine of subtiele veranderingen en bewegingen die duidelijk maken wat er speelt in iemand's hoofd. Het luide geroep met breed armgezwaai is minder aan mij besteed. Als de cameravoering daarop inspeelt is het dan ook nog dubbelop.

Verder wel eens met je vorige bericht eens, maar een camera kan ook alleen maar registeren wat er op de set gebeurt (even los van CG en digitale bewerking - niet zo relevant hier). Het gaat voor mij eigenlijk al mis met de keuze van dramatiek. Ik zie dat nog wel werken als dat op een agressieve manier ondersteund wordt door de camera (denk aan een Irréversible), maar het observerende (van dichtbij) werkte voor mij vooral averechts dan.

Wat een schitterende en intense film is dit, wow. Heel af en toe ben je volledig van je stuk na het zien van een film.

Als tiener had ik dat na het zien van Jurassic Park in de bioscoop. Ik was als jonge jongen gefascineerd door dino's en toen zag ik ze als 17-jarige voor het eerst 'alive' op het witte doek.

Twee jaar geleden was ik wederom volledig onder de indruk van een film, zonder dat ik hem in woorden begreep, maar qua beleving, qua ervaring voelde ik wel dat de film klopte. Ik heb het uiteraard over The Tree Of Life.

Eerder was ik al 'in awe' van het tweede gedeelte van Contact, de film met Jodie Foster.

Ook de films Another Earth en Melancholia doen mij veel, maar wat La Vie d'Adele met mij deed, was van een andere categorie. Na afloop ben je wat onrustig, ontdaan en blijft alles nog lang nasidderen. Terwijl ik feitelijk niks nieuws of schokkends heb gezien. Maar het is de beleving van de film, het gevoel, het gevoel van passie en liefde die zo overduidelijk en intens in beeld werd gebracht, dat de 3 uur echt zo voorbij waren. Vooral de vele blikken van Adele Exarcholoulos waarbij ze haar nieuwe wereld, haar nieuwe ervaringen nog niet onder woorden kan brengen: goud.