La Vie d'Adèle (2013)

Films van drie uur behoren qua speelduur meestal niet tot mijn favorieten. Ik kan me meestal maar moeilijk voorstellen waarom een film drie uur nodig zou hebben en ook deze film heeft er wat mij betreft moeite mee. De eerste anderhalf uur zijn bijna perfect, maar de tweede helft is een sprong in tijd en verhaal die ik eigenlijk niet op die manier verwacht had.

Maar eerst het positieve; de eerste helft is zoals gezegd echt heel erg goed. Adèle komt als puber bijzonder geloofwaardig over. Haar onzekere maniertjes die ze heeft met bijvoorbeeld haar haren, de verwarring en tweestrijd die ze regelmatig voelt ten opzichte van haar vrienden en haar geaardheid, haar huilbuien en haar verlegenheid en soms weer uitbundigheid. Toch wel erg leuk en boeiend om naar te kijken. De extreme close-ups overigens niet altijd. Voor het grootste deel is het supergoed geschoten, en draagt de stijl uiteraard 100% bij aan de inhoud, maar soms vind ik het er nogal onsmakelijk uitzien, zeker als er gegeten wordt.

Het is vrij verrassend dat het ineens best wel porno wordt. Ik wist dat er seks in zou zitten, maar dit leek me nou typisch zo'n film waarin je een hoop huid, gekus en gestreel ziet, en waar de rest aan de verbeelding overgelaten wordt, maar niets was minder waar. Ik doe daar zeker niet moeilijk over, vond het wel leuk dat het zo expliciet werd in een tot dan toe best jeugd-achtige film. Normaal gesproken wordt er kuis weggecut, onder het mom van 'en nu hebben ze seks, etc', maar nu is de seks gewoon onderdeel van het verhaal. Ook weleens verfrissend, want waarom eigenlijk niet? Dat mensen weglopen in de bioscoop... uit schaamte begrijp ik het wel (hoewel het zonde is om daarvoor de rest van de film te missen), maar wat er voor de rest zo erg is aan ('normale', niet-perverse) seks in een film zal ik wel nooit begrijpen.

Na zo'n anderhalf uur (ik vermoed 'chapter 1') zakt de film in, omdat het conflict of plotverloop wat uit lijkt te blijven. In ieder geval komt het wat te laat. Je vraagt je af waar de film nog ruim een uur heen moet. Waar de eerste anderhalf uur een prachtige zoektocht naar haarzelf is heeft de tweede helft teveel overbodigheid. Het merendeel is nog steeds prima om naar te kijken en erg goed geacteerd - net als de seks is ook de ruzie niet beknopter dan nodig, en de dramatische break-up gaat lekker lang door - maar scènes als dat feestje bij haar en Emma thuis en vooral de stukjes waarin ze lesgeeft zijn veel te lang uitgesponnen en hadden ook wel de helft korter gekund zonder echt aan betekenis te verliezen.

Overigens bijzonder dat ze doorheen de film echt ouder lijkt te worden, ook al verandert haar uiterlijk niet bijzonder veel. Echt een bijzondere prestatie van Adèle Exarchopoulos. Ze moet nogal wat laten zien in deze film, en dat doet ze dan ook erg knap.

Al met al nog wel een ruime voldoende, maar dat is meer dankzij de eerste dan de tweede helft. (4,5* - 3.5*). Kan me zelfs voorstellen dat ik het bij eventuele herziening wel gezien heb na anderhalf uur.

4*

PS. ik heb inmiddels de controverse rond de regisseur en de 'uitbuiting' van de actrices gelezen, en hoewel het me een licht bitter nasmaakje geeft omdat ik het zielig voor ze vind beoordeel ik de film wel gewoon als het eindproduct dat het geworden is.

Een film benadert de perfectie wanneer het voor de kijker niet meer mogelijk is om realiteit en fictie te onderscheiden. En dat had ik in La Vie d'Adele : slaapt Adele? Of doet ze maar alsof? Huilt Adele? Of doet ze maar alsof? Khechiche zit drie uur lang op de huid van dit beeldschone meisje en soms leek hij bijna geobsedeerd door haar : de bijna pornografisch gefilmde seksscènes laat hij eventjes voortkabbelen maar dat vond ik eerder passend dan storend. Hij laat immers geen moment voorbij gaan om het passionele aspect te beklemtonen. We zwerven als kijker mee als een beestje op haar schouder vanaf de ontdekking van haar seksualiteit tot een passionele relatie en een pijnlijke breuk. . Hij blijft gefixeerd op haar blik en haar twijfels, die een weerspiegeling zijn van wat er zich binnen in haar afspeelt. Niet enkel dat : het levert zelfs nu en dan waanzinnig mooie shots op. Wanneer Adele en Emma elkaar kussen, terwijl het zonlicht tussen hen inschijnt is zuivere mystiek, een scène die als een droom blijft hangen. Een emotionele rollercoaster van begin tot eind, een tour-de-force van Khechiche en een verdiende Gouden Palm.

Mooie film die denk ik toch alleen interessant is omdat het Adele betreft. Al was dit personage vervangen door een (onaantrekkelijke) homosexuele jongen dan had ik dit nooit kunnen kijken. Weet ook niet of ik nu wel of geen respect moet hebben voor de filmmaker, hij heeft de twee dames geestelijk en lichamelijk gemarteld om deze film te maken, denk toch het tweede. Toch is dit een erg mooie film die af en toe zo realistisch aanvoelt dat je er bang van wordt.

trailer net weer even gekeken, krijg gelijk zin om de film nòg een keer te zien. Misschien nog maar even wachten.

Zat trouwens te denken dan eerst de graphic novel eens te lezen, zijn er mensen die dat al gedaan hebben?

Het is maar wat je voortkabbelen noemt. Tien minuten seks na elkaar of één lange scène van tien minuten. .. in beide gevallen zie je tien minuten lang seks. Waarom zou één lange scène van tien minuten dan beter zijn geweest?

In La Vie D'Adele worden deze lange seks-scènes in dienst gezet om de fysieke kant van de seksuele relatie tussen Adele en Emma neer te zetten en over te laten komen. Ik vind het verre van pornografie. Bij porno moet de seks je doen opwinden, je doen vermaken. De seks in deze film heeft overduidelijk een andere functie.

Zeker gelijk heb je. In mijn vorige post heb ik het ook over "bijna pornografisch gefilmd". Hoe je het ook bekijkt, er wordt weinig aan de verbeelding overgelaten.

Levert toch wel een wezenlijk verschil op. Ik vond het door de redelijk vlugge montage, de verschillende cameraposities en het wisselen van standjes minder naturel en oprecht overkomen dan de rest van de film. Het bracht zelfs een licht komisch effect teweeg. Niet door de handelingen an sich, maar door de wijze waarop het in beeld werd gebracht. Het had wat mij betreft allemaal een stuk intenser kunnen zijn. Nu haalde het me gewoon wat uit de film.

Ben het dan ook eens met Knisper. Kechiche laat de seksscènes niet voortkabbelen, maar probeert er te veel mee te doen, waardoor het binnen de context van de rest van film nogal misplaatst aanvoelt.

Het heeft mij niet gestoord moet ik zeggen, al snap ik je punt zeker wel.

Bijna grandioos.

Zelden heb ik een drie uur durende film geweten die zo gemakkelijk weg kijkt. La Vie d'Adèle vertelt perfect wat het wil vertellen, verslikt zich nooit en is zo - ondanks de trieste ondertoon - enorm licht verteerbaar. Dat wil uiteraard niet zeggen dat deze film niet kan blijven hangen, want in mijn geval is dat weldegelijk het geval.
Beide "helften" zijn perfect gebalanceerd. De eerste is misschien wat leuker, wat swingender op één of andere manier, maar de eindafrekening gebeurt uiteraard op het einde en dan moét het gewoon juist zitten, anders werkt de film niet echt. Nu goed, het zit juist. En hoe. Liefdesverdriet dat erg herkenbaar getoond wordt, puur en oprecht.

Grootste troef is Adèle Exarchopoulos. Léa Seydoux doet het ook niet slecht, maar Adèle blaast iedereen weg en neemt heel de film over - ook al is het eigenlijk al haar film. Er zijn nog een stuk of 2 andere actrices wiens eerste rol (die ik zag) overdonderend was, maar deze eerste kennismaking steekt zelfs daar met kop en schouders bovenuit.

En ook regisseur Abdellatif Kechiche verdient lof. Hij weet gewoon perfect waar hij naartoe wil, en godzijdank voor mezelf ben ik het daar volledig mee eens. Ergens in het midden vroeg ik het mij af: "Gaat het nu verder door met die relatie, of hoe zal het nu zitten?"
Ik kan alleen maar toejuichen dat de relatie geen al te prominente rol heeft, al bepaalt het wel Adèle's gemoedstoestand. Momentjes zoals de depressieve huilbuien voelen authentiek aan. De seksscènes hadden dat ook kunnen zijn en ondanks het feit dat ik toejuich dat men seks wil laten zien zoals het er meestal aan toegaat, vind ik het net wat te fake overkomen. Zeker die eerste keer heeft een te choreografisch gevoel. Het klinkt misschien raar of te autobiografisch, maar wat meer geklungel had mij een beter gevoel gegeven.
Naast camerawerk dat dicht op de huid zit - evenwel zonder jeukerig te zijn - is ook een fijne soundtrack aanwezig. In combinatie met scènes die nuttig zijn - en dat zijn ze allemaal, ondanks de speelduur - levert het fantastische cinema op.

De beste film van 2013(?), sowieso al een erg degelijk filmjaar.
Kleine 4,5

La Vie d'Adèle mag zich één van de meest besproken films van 2013 noemen en dat maakt een mens toch al snel nieuwsgierig. Achteraf kan ik goed begrijpen waarom, want het is een zeer gedurfde film, met veel close-ups, vooral ook tijdens de lange seksscènes. Dat soort momenten zijn natuurlijk de momenten waar mensen hier over kunnen vallen. Op zich kan ik dat best begrijpen, want hoewel ze zeker functioneel zijn, duren ze best lang en je kunt je altijd afvragen of dit echt noodzakelijk is.

Ik had er persoonlijk niet zo last van. Ik vond ze prima passen in het verhaal. Het eerste uur had ik zelfs goede hoop, dat dit weleens de beste film van het jaar zou kunnen worden. Het eerste uur was ontzettend goed. Ik zat enorm in het verhaal en de passie, die langzaam maar zeker steeds meer erin sluipt, wordt een aantal keren op een geweldige manier aan de kijker overgebracht. De ontluikende liefde tussen de twee dames is geweldig om te zien, vooral ook omdat er erg goed geacteerd wordt, waarbij ik Léa Seydoux toch wel de absolute ster vind, hier. Adèle Exarchopoulos is vooral in het eerste gedeelte erg goed, maar zwakt, net als de film, richting het einde enigszins af.

Wel jammer, dat de tweede helft het niveau wat naar beneden gaat. La Vie d'Adèle blijft zo zijn momenten houden, maar het kijken naar de relatie, die langzaam maar zeker uitdooft, is allemaal wat minder boeiend, dan het ontstaan ervan.ik had ook het idee, dat er soms net een stapje teveel in de tijd wordt gesprongen.

Dat neemt allemaal niet weg, dat ik het een bijzondere film vond, waarvan het eerste uur het beste is wat ik aan cinema uit 2013 heb gezien. Jammer dat die laatste twee uur dat dan bij lange na niet zijn, maar dan nog blijft het een bovengemiddelde film, met sterk acteerwerk en een aantal erg sterke momenten.

3,5*

Een topper van een drama... Met allerlei emoties in sterke hoedanigheid . En een camera voering waar Adele sterk in beeld houd...Wat goed uitpakt in de emotionele spelmomenten, maar wat mij betreft iets minder mocht.. Al bij al een van de betere drama's.

Gedurfd, uitstekend acteren en een uitstekend verhaal.

van die 180 minuten hadden er van mij wel 60 af gemogen. Nu, door het in herhaling vallen, toch wat te langdradig.

Hopelijk gaan we die Adèle Exarchopoulos vaker zien. Fijne verschijning & prima actrice!

Torenhoge verwachtingen die niet ingelost werden helaas. La vie d'Adele is een aardige film maar ik snap de vele lofuitingen hier niet. Ten eerste ontbrak wat mij betreft totaal de aantrekkingskracht tussen de 2 dames, ik voelde t in ieder geval nauwelijks (i.t.t. bijvoorbeeld een Fucking Amal). De sexscenes, daarvan was me totaal onduidelijk wat daar nou de bedoeling van was. Als de regisseur iets opwindends wilde laten zien dan is dat wat mij betreft totaal mislukt. Wilde ie shockeren, dan sloeg ie ook daar de plank mis. Maar zo had ik dat had eigenlijk bij veel scenes. Neem nou al die scenes op de school bijvoorbeeld, wat wilde ie daar nou mee laten zien ? Het voegde totaal niks toe aan het verhaal en toch liet ie elke keer maar weer dat klasje zien. Verder waren het nogal open deuren die ie hier intrapte: dat een lesbische relatie misschien wat gevoelig ligt bij je klasgenootjes nou dat zullen niet veel mensen in twijfel trekken en dat ouders hier misschien niet altijd op zitten te wachten, ook daar hoef je geen professor voor te zijn. En ga zo maar door. Eigenlijk kan je wat mij betreft dan ook gerust de conclusie trekken dat inhoudelijk deze film mislukt is.

Desalniettemin, de dames acteren heerlijk naturel, de montage en cameravoering vond ik zeer goed te pruimen en kom dan toch op een kleine:

3 *

Het lijkt wel of we een andere film gezien hebben gmx, de aantrekkingskracht tussen de meisjes vond ik zelf zeer duidelijk voelbaar. Open deuren intrappen mag overigens best in een film, dat maakt het juist realistisch, ik snap niet hoe dat een kritiekpunt kan zijn.

Als laatste trek je de conclusie dat de film mislukt is. Daar wil ik graag bij opmerken dat het merendeel daar anders over denkt, dus wellicht kun je die conclusie beter slechts op jezelf betrekken. Smaken verschillen.

Als er nu net iets wel is, dan is het wel aantrekkingskracht tussen beide dames. Vandaar ook de (expliciete) seksscènes, om het fysieke aspect van hun relatie in de verf te zetten.

Bah. Het is een liefdesverhaal / coming-of-age-verhaal. Dat kan maar op een aantal manieren verteld worden. Snap de kritiek niet zo.

Snap ik helemaal niet. Inhoudelijk? Ik heb het idee dat je één of andere boodschap in deze film zoekt die er niet is. Behalve dan misschien 'Love hurts'. En wat dat betreft is die meer dan overgekomen.

Aardig coming of age drama van een vrij simpel meisje. Mooi realistisch in beeld gebracht en goed geacteerd. Maar waar steekt deze film boven het maaiveld uit? Ik heb het niet kunnen ontdekken.

Eens. Ik vond de aantrekkingskracht ervan af spatten, zelden zó geloofwaardig gezien zelfs. mesmerizing

De twee hoofdpersonages hebben een erg verschillende sociale achtergrond. Adèle komt uit een braaf burgergezinnetje dat de traditionele normen en waarden hoog in het vaandel draagt. Omdat financiële zekerheid belangrijk is, wil Adèle een job als lerares. Lesbische gevoelens zijn een taboeonderwerp en ze eten spaghetti.

Emma groeide op in een progressief milieu, beïnvloed door mei '68. Ze is openlijk lesbisch en dweept met Sartre. Ze studeert schone kunsten uit passie, niet voor financiële zekerheid. Bij haar thuis eten ze oesters en andere zeevruchten.

Als gevolg van die verschillen is hun relatie gedoemd om te mislukken. Adèle ziet zichzelf als een hetero die een uitstapje maakt, terwijl Emma een ernstige, langdurige relatie wil.

Visueel valt de symboliek van de kleur blauw op. In het begin draagt Adèle grauwe kleuren en regent het. Wanneer ze de blauwharige Emma voor het eerst ziet, schijnt de zon en ervaart ze een coup de foudre. Later draagt Adèle een blauwe haarband, wat het meest in de buurt komt van je haar blauw verven en toch nog als normaal beschouwd wordt in haar milieu. Blauw is eigenlijk een koude kleur, maar bepaalde soorten helder lichtblauw kunnen toch sensueel zijn: cyaan, turkoois, azuurblauw, lapis lazuli...

Léa Seydoux was me al opgevallen o.a. in "Midnight in Paris". Het grappige is dat ze daar een uitgesproken heterorol speelt met evenveel overtuiging als hier de lesbienne. Adèle Exa-dinges is een ontdekking door haar puurheid en ongekunsteldheid.

Deze verfilming van Le bleu est une couleur chaude van Julie Maroh wijkt op enkele punten af van de graphic novel. Adèle heet er Clémentine en zij sterft.

Ik voelde de aantrekkingskracht totaal niet, maar dat is blijkbaar subjectief. Ik vind het wel moeilijk om aan te geven waarom dan niet. Waarom zag ik het wel bij films als "Fucking Amal", "Mulholland drive" en "Naissance des Pieuvres" ? In al die films spatte het wat mij betreft van het scherm. Maar hier voelde ik het niet, het liet me allemaal koud. Het lag in ieder geval niet aan de acteerprestaties, die waren goed.

En ik snap jouw opmerking niet zo. Een 'coming of age verhaal kan maar op een aantal manieren verteld worden'? Ik kan wel duizend manieren verzinnen. De film duurt 3 uur, waarom zou je dan scenes keer op keer laten terugkomen, zoals die school scene, zonder dat het ENIG nut vervult ? Waarom niet gewoon meteen 3 uur lang die school scene ? Snap je wat ik bedoel ?

Ja dat is misschien wel zo. Een soort van boodschap vind ik altijd wel prettig bij dit soort films, iets wat je tot nadenken zet over de liefde. Maar uiteraard is dat geen verplichting, bij de films die ik hierboven noemde, allemaal ook handelend omtrent lesbische relaties, ontbrak die boodschap ook. Ik werd daar echter WEL gegrepen, ik denk door een combinatie van editing, cameravoering, score en verhaallijnen die bij mij (veel) beter aansloegen.

Ja ook daar stoorde ik me aan, al die zwart-wit stereotypen. Bekrompen arbeidersgezinnetjes die spaghetti eten, haha. En in een homobar zie je alleen maar zoenende homo's. Ben nog nooit in zo'n bar geweest, mn vriendin wel die zei dat dat toch echt niet bepaald van veel realisme getuigde, waar ik ook geen moment aan twijfel.

Gezien zijn kritiek op bepaalde scènes, vermoed ik dat gmx de essentie van de film ontgaan is. Die essentie is de ontwikkeling van een middelbaar schoolmeisje uit een eenvoudig milieu tot een jonge vrouw met alle emoties die bij dat proces horen: vertwijfeling, verdriet, ruzie, liefde, tegenslag, teleurstellingen en valkuilen. Het is allemaal terug te vinden in het uitzonderlijk knappe acteerwerk van Adèle Exarchopoulos. Dat maakt dit zo ongeveer tot de ultieme coming-of-age film. De manier, waarop regisseur Kechiche de toeschouwer met veel close-ups dat proces van dichtbij laat volgen is vaak adembenemend, soms zelfs ongemakkelijk.

gmx vergelijkt deze film met Fucking Åmal en Naissance des Pieuvres. Ook mooie films, maar die kunnen in de verste verte niet tippen aan deze film. De vergelijking met Mulholland Dr slaat helemaal nergens op. En of ze wel of niet zoenen in een homobar doet er helemaal niet toe.

Dus volgens jou is een coming-of-age film ultiem zodra er vertwijfeling, verdriet, ruzie, liefde, tegenslag, teleurstellingen en valkuilen inzitten ? Noem mij eens 1 coming of age filmpje waar dat NIET in zit ? Dat zit toch in ELKE coming of age film ? Dat maakt een film niet goed, dat zijn basis ingredienten.

Over smaak valt niet te twisten, maar waar La Vie D'Adele me geheel koud liet, was dat bij bovengenoemde films het omgekeerde. Om een voorbeeld te noemen, ik miste in deze film een scene die er uit spatte, een scene waar je nog heel vaak aan terug zult denken. Bijvoorbeeld in Naissance des Pieuvres die prachtige scene in die discotheek op de muziek van The First Rebirth: YouTube - Jones & Stephenson - The First Rebirth @ Vizí Liliomok 2007 (Water Lilies - Naissance Des Pieuvres) Kippenvel ! Maar ook dat zal ongetwijfeld persoonlijk zijn.

Hoezo niet ? Ik heb nog nooit een lesbische relatie gezien die meer aangreep, meer spatte, meer leefde dan in die film.

OK maar het moet ook voor de kijker duidelijk zijn dat het een homobar is en niks anders.

Ik heb de indruk, gmx, dat jij de lesbische relatie van Adèle met Emma ervaart als het hoofdthema van deze film. Dat is niet mijn ervaring. In het begin van de film is duidelijk dat Adèle (nog) geen lesbienne is. Of ze dat aan het eind van film wel is, daarover geeft de film geen uitsluitsel. Adèle's liefdesrelatie met Emma is een fase in haar volwassen worden. Dat volwassen worden heb ik ervaren als het hoofdthema.

Dat ik het de ultieme coming-of-age film vind, zit hem niet in de thema's maar in het buitengewone acteerwerk van Adèle Exarchopoulos. Haar optreden maakt het tot de beste c-o-a film, die ik ken.

Of je dit nou een coa filmpje of een film over een (lesbische) relatie vindt, dat maakt verder toch niet zo veel uit. Dat hier goed geacteerd wordt is zeker het geval. Ik denk dat het vooral is dat naar mijn smaak er veel te weinig met score/muziek wordt gedaan en die enkele keer dat t wel wordt gebruik zie ik er het nut weer niet zo van in. En dat er nogal eens vreemde keuzes worden gemaakt voor scenes, zoals die continu herhaalde schoolscenes of die sex scenes van 8 minuten, terwijl ze aan andere dingen weer veel te snel voorbij gaan (die scene in t gras, het verkennende 'voorspel' had wat mij betreft juist weer wat langer mogen duren). Inhoudelijk de diepte gaat het ook niet in, daar is iedereen het wel over eens. Wat overblijft boeit mij dus gewoon niet zo maar ieder zijn ding.

gmx "(...) ieder zijn ding."

Zo is het maar net.

Wat vond je zo goed aan die schoolscenes dan ? Daar ben ik wel benieuwd naar.