La Vie d'Adèle (2013)

Ik ook niet, maar dat de dames het van lieverlee gênant begonnen te vinden, moge blijken uit dit interview met hen.

Fetisjisme zie ik er niet zo in, eerlijk gezegd. Voyeurisme daarentegen wel. En dan is doel een groot woord, maar ik acht het zeker niet onmogelijk dat Kechiche speelt met dit aspect van film, zowel stilistisch (de intieme cameravoering) als inhoudelijk (de taferelen die hij voor de camera laat plaatsvinden). Vergeet niet dat voyeurisme dankzij internet en vooral Facebook een actueler gegeven is dan ooit, en in filmkijken zit in zekere zin eveneens een stuk voyeurisme. Dit spel gaat Kechiche volgens mij bewust met de kijker aan, en ik merk bij mezelf dat dit tot ambivalente gevoelens leidt (zie bijvoorbeeld de climax van La graine et le mulet). Dat laatste zou best eens een doel kunnen zijn van Kechiche ja.

@ BBarbie; ik ken deze verhalen, maar het blijft toch een weergave door een journalist, dus dat kan het al heel gekleurd maken. Tot nu toe zijn de actrices van Kechiche vaak onderscheiden (ook de Gouden Palm werd nadrukkelijk aan Exarchopoulos en Seydoux toegekend), dus iets doet hij goed op de set.

Best een heftig stukje.

Ik betwijfel of dit de bedoeling was. De stijl is ontegenzeggelijk voyeuristisch in zekere zin, maar vooral gelinkt aan de de seksuele beleving van de personage en dan vooral Adèle, niet zozeer aan die van de kijker van de film. Puur kijkend naar het verhaal speelt voyeurisme totaal niet geen en past het niet in de thematiek van de film. Rear Window en Peeping Tom zijn voorbeelden van films die voyeurisme thematisch behandelen en er direct vragen over stellen bij de kijker, maar bij La Vie d'Adèle is me dat wat te gezocht.

Dat voyeurisme geen rol speelt in het verhaal wil ik wel beamen, maar ik doel meer op de interactie tussen film en kijker, en wat de regisseur doet om daarin te sturen. La vie d'Adèle gaat niet over voyeurisme maar maakt van z'n kijkers voyeurs. (En als je eraan twijfelt of dat de bedoeling was raad ik je echt La graine et le mulet aan.)

Adèle... en La Graine... zijn twee totaal verschillende films. A. is veeleer een klassiek liefdesdrama, terwijl grote delen van La G. wel wat weg hebben van een reality show. Als er al sprake is van voyeurisme (ik ben trouwens nog niet zo ver), dan is dat veel meer van toepassing op La G. dan op A.

Niet zo verwonderlijk overigens dat het voor sommigen zo aanvoelt, want In een interview heeft Kechiche eens gezegd: "I don't want it to look like life. I want it to actually be life. Real moments of life, that's what I'm after." Hij komt vaak heel erg dicht in de buurt van wat hij wil.

La Vie D’Adele was vorig jaar de grote winnaar op het Cannes Filmfestival. Ze werd met volle lof ontvangen en won de Palm D’Or op dit grootse filmfestival. Het was ook de eerste keer dat niet alleen de regisseur maar ook de hoofdrolspeelsters de mooie prijs in ontvangst mochten nemen. Zo aan dit te horen, moest dit wel iets heel erg bijzonders zijn. Ik heb de film een aantal maanden geleden, zo eind van het jaar, in het filmhuis gezien.

In La Vie D’Adele volgen we de 15-jarige Adele. Ze is een typisch meisje voor haar leeftijd; heeft veel vriendinnen en heeft ook haar eerste vriendje, Thomas. Het eindigt allemaal niet zo leuk want Adele voelt toch geen liefde voor de knappe Thomas. ’s Nachts heeft ze echter wel fantasieën dat een vrouw met blauw haar in haar bed kruipt. Later komt ze deze vrouw, Emma, in het echte leven tegen. Adele heeft het nu in de gaten: ze valt op meisjes. Ze wordt verliefd op Emma en dit is het begin van een bijzondere, heftige liefdesrelatie.

Ik weet nog toen ineens uit alle gaten van de filmindustrie de positiviteit van deze film kwam gesprongen. We zouden hier te maken hebben met een groots meesterwerk. Eerst dacht ik dat dit zo’n film was waar je helemaal naar moest gaan rondspeuren en je ook maar geluk moest hebben dat hij zo gaan draaien in een van de filmhuizen, laat staan in de lokale bioscoop van Pathé. Gelukkig werd de film zo populair dat hij veel heeft gedraaid en dat ik er de kans voor heb gekregen. Op begeven moment stonden er zelfs posters van de film op de bussen die in mijn stad reden. Toen had ik wel in de gaten: dit is een film die ik absoluut moet gaan zien.

Toen ik uit de zaal kwam was ik helemaal tevreden. Voor mij de beste film van 2013. Er wordt hier werkelijk waar iets heel bijzonders neergezet wat we nog nooit eerder hebben gezien.

Mijn lof gaat uit naar de twee prachtige actrices, Adèle Exarchopoulos en Lea Seydoux. Ik heb gekeken naar twee bijzondere acteerprestaties. Wat een intensiteit en wat een aantrekkelijkheid straalt er van deze twee vrouwen af zeg! We volgen hen in hun rollen als Adele en Emma. Je komt erg diep in het leven van deze twee lesbiennes en je voelt ook echt hoe anders het is als je op die manier geaard bent (ik bedoel ik heb heel erg veel respect voor mensen die op deze manier hunzelf zijn echt waar, maar deze film laat ook zien dat niet iedereen daar zo over denkt bijv. een aantal van die vriendinnen op school). De liefde straalt er vanaf, maar ook de pijn die in zo’n relatie kan terugkomen (en soms ook niet meer geheeld kan worden). Bovendien heb ik zelden een lesbische relatie in een film zo lichamelijk en fysiek aangezien. De seksscènes die in deze film inmiddels een flinke controverse hebben opgewekt gaan heel ver, maar het is er echt om de fysieke kant van zo’n seksuele relatie neer te zetten.

De regisseur, Abdellatif Kechiche (wat een moeilijk uit te spreken naam!), is iemand die ik al vaker heb voorbij horen komen maar helaas heb ik buiten La Vie D’Adele nog geen enkele film van hem gezien. Dat moet ik dus zeker gaan doen, want met deze film spreken wij van vak meesterschap. Ik vind Kechiche’s regie ook best wel controversieel en experimenteel. Zo vind ik de manier hoe de crew heeft gezegd dat ze nooit meer met hem willen samenwerken omdat hij hen zo onder druk zet een vrij grove uitspraak. Kechiche zei zelfs dat de film niet zou moeten worden uitgebracht. Godzijdank is hij er wel gewoon! De manier hoe Kechiche met de camera omgaat vond ik ook wel heel erg bijzonder. Hij speelt met het perspectief want bij de niet-seksscènes voelt het dat wij als kijker naar het beeld kijken maar bij de expliciete seksscènes voelt het alsof er een derde persoon is waar de camera staat (wie weet de regisseur zelf misschien?). Dit geeft het een bepaald voyeuristisch tintje met zich mee.

Ook voelde film poëtisch. Het terugkerende gebruik van de kleur blauw (de Engelse titel is Blue is the Warmest Colour) is een verwijzing naar de persoon waar Emma voor staat → de liefde. Aangezien Emma blauw haar heeft. Tenslotte vind ik de dialogen ook schitterend. Er worden meerdere keren discussies gehouden over filosofen, in bijzonder Jean-Paul Sartre. Ik vond deze gesprekken interessant. Ze waren ook belangrijk want ze kwamen meerdere keren terug.

2 punten voor de lesbi-scenes, de rest kon me gestolen worden. Toen die ook begonnen te vervelen heb ik hem afgezet.

Dit is een site voor filmliefhebbers joerve, en persoonlijk heb ik wat moeite met trieste downloaders die alleen een film 'binnen halen' om vervolgens door te skippen naar een seks-scène en daar de gehele film op beoordelen.

Ik heb niet geskipped naar de sexscenes, ik heb hem 2 uur lang serieus zitten kijken maar de film duurt gewoon te lang

Oftewel na de sexscenes werd het wat lastiger de film uit te zitten .

Ik heb lang hiernaar uitgekeken en het wachten was vooral op een degelijke release; blij verrast dat Netflix 'm deze week in de catalogus heeft opgenomen. En ik moet zeggen dat ik het eens ben met alle lovende berichten.

'La Vie d'Adèle' is een mooie coming-of-age film waarbij voor de verandering eens het ontdekken van het lesbische leven centraal staat. Op zich is het gegeven weinig vernieuwend te noemen, maar de uitwerking staat als een huis. Dit is te danken aan Adèle Exarchopoulos die met verve haar personage portretteert. Ze komt ongekunsteld over met haar kleine trekjes, zoals haar warrige haar en het steeds ophalen van de neus. Léa Seydoux biedt goed tegenstand en doet zeker niet onder voor haar, wat zich uit in een prachtige onderlinge chemie.

Dit zorgt voor een enorme 'rollercoaster' aan emoties. Hierbij speelt seks een grote rol en dit wordt ook nog eens erg expliciet in beeld gebracht. Normaal gesproken hoeft dat niet zo van mij, maar in dit geval is het wel van toegevoegde waarde. Al hadden sommige seksscènes wel wat ingekort kunnen worden. Ik had soms het gevoel alsof ik naar de voyeuristische fantasie van regisseur Abdellatif Kechiche zat te kijken.

De fragmentarische vertelwijze pakt goed uit. Op deze manier krijg je geen uitgekauwd verhaal voor je kiezen, maar kun je als kijker - naar eigen inziens - de rest invullen. Hierdoor wordt de langdradigheid vermeden en kijkt het geheel prima weg. De drie uur vliegen eigenlijk zo voorbij.

Met name de toewerking naar de ondergang van de relatie vond ik interessant. Zoals de scène waar Adèle voor het eerst de kunstzinnige vrienden van Emma ontmoet. Het is een grootse 'stilte voor de storm' moment, waarbij de kleine barstjes zich al gauw laten zien. Alleen jammer dat er teruggevallen wordt naar het vreemdgaan met een jongen, terwijl het punt toch is dat Adèle haar lesbische seksualiteit verder wil ontplooien!?

Al met al een heerlijke film om eens gezien te hebben. De grootste troef is de puurheid waarop het hele gebeuren zich laat vangen. Enkel het einde kwam voor mij onverwachts, maar het past wat dat betreft perfect bij hetgeen wat ik hiervoor heb aangekaart.

4,0 Sterren.

Overweldigende reviews, zo overweldigend dat ik zelfs overwogen heb om alleen naar de bioscoop te gaan; iets wat ik nooit eerder gedaan heb. Achteraf gezien is alleen waarschijnlijk ook de enige mogelijk om deze film goed tot je te kunnen nemen.

La Vie d’Adèle doet mij afvragen wanneer iets een goede film is. Het is overduidelijk geen sentimenteel melodrama, maar moet een film als deze wel ontroeren om goed te zijn? Is een film die je drie uur lang kan boeien niet per definitie een goede film? Ik vermoed dat een film geslaagd is, zodra de intentie van een regisseur binnenkomt bij mij. Maar wat is die intentie dan?

Ik snap niet zo goed wat Kechiche wilt zeggen met deze film; wil hij überhaupt wel wat zeggen? Is het een mooi uitgewerkt drama over een tiener die langzaam een lesbische relatie opbouwt? Of is de lesbische relatie een mooie manier om de gebrekkige onderlaag te verdoezelen? Met andere woorden: zou deze film net zo goed onthaald worden als het een heterorelatie betreft? En zou dat er toe doen?

Nog één belangrijke vraag dan.. Hoe esthetisch verantwoord is het nog om zulke existentiële seksscènes te laten zien?

Wat ik in ieder geval fijn vond, was het gebrekkig aan uitleg. Soms worden er hele stukken overgeslagen zonder dat daar à la Hollywood weer een hele verklaring voor gegeven moet worden. Soms werkt dat wel eens verwarrend, maar uiteindelijk denk ik dat dit het tempo ten goede komt. Dit lijkt mij ook de hoofdreden dat La Vie d’Adèle geen moment saai is; los van niet nader te specificeren scènes.

Is het eerlijk om een film af te rekenen op (te) hoge verwachtingen? Andersom zou je ook kunnen stellen dat ik de positieve punten zoek om de waarderingen te verklaren. Dit is in ieder geval poging één om de film te ‘begrijpen’, dus vergeef me de onsamenhangendheid.

Ik denk dat 'zeggen' de verkeerde term is. Tenminste, ik kreeg het idee dat Kechiche hier een poging doet om ons als publiek te laten voelen hoe het is om verliefd te zijn. En daar slaagt hij, in mijn geval dan, wonderwel in.

Existentiële seksscènes? Mag ik vragen wat je daar precies mee bedoeld, want het klinkt als een interessante term.

De seksscènes zijn zo uitgebreid, zo visueel. Aan de ene kant hoort het uiteraard gewoon bij het leven, maar hoort zoiets nog in een film? Ik heb nog nooit zulke gedetailleerde scènes gezien in 'esthetisch verantwoorde films'. Wat natuurlijk geen argument hoeft te zijn.

Kortom: waar ligt de grens met een (goedkope) pornofilm? In dit geval is het een kwestie van geloofwaardigheid. Is het een verlengde van hun relatie of voelt het als een trucje om de film wat specialer te make?

La vie d'Adèle... Prachtig... 9/10

Maar ik laat de loftuitingen deze keer aan een ander over, en die legt ook wat uit over de vraag die chevy93 stelt: Mick Lasalle

Wat ik wèl wil zeggen is dat Adèle Exarchopoulos(diegene zonder blauw haar) vanavond bij de kanshebbers had moeten zitten voor een Oscar en de film zelf ook. Wie ook beste vrouwelijke hoofdrol wint (probably Blanchett), dit is de morele winnaar.

Een hoop ophef om een standaard liefdesfilmpje over een meisje Adèle gespeeld door een sterke rol van Adèle Exarchopoulos dat zich zelf aan ontdekken is ik begrijp ook de vergelijking tussen deze film en het meesterwerk La Graine et le Mulet (2007) ook niet. Verder geen onaangename film hoor begrijp me niet verkeerd de film krijgt ook een voldoende van me dus 3*

Standaard? Dat vond ik het allerminst. Moet die andere nog zien helaas, maar dit standaard noemen is volgens mij allesbehalve standaard.

Prachtige film die ondanks de lange speelduur nog langer had mogen duren wat mij betreft.

Dit is geheel de verdienste van Adèle Exarchopoulos, wat een schitterende rol zet ze hier neer.

Oscarwaardig!!

Zeker een aanrader voor de echte filmliefhebber.

Verliefd op Adèle Exarchopoulos en dat niet alleen door haar uiterlijk (zucht die ogen) maar ook zeker door haar sublieme spel. Haar geluk was mijn geluk, haar verdriet de mijne, haar geiligheid....En dat bedoel ik dan uitsluitend plastisch uiteraard

Deze dame droeg dit toch wel lange verhaal met verve. Mede daardoor in het verhaal gezogen over dit jonge meisje dat in aanraking komt met de liefde en daarbij (o.a. volgens haar leeftijdsgenoten) niet de meest 'normale' keuzes maakt.

Wijze van filmen was origineel en gaf mij het gevoel het verhaal zelf mee te beleven en daar had ik bij de reeds veel besproken scène van 10 minuten niet heel veel moeite mee gehad. Al had ik het geen 10 dagen volgehouden zoals in het interview wordt gemeld. (Op een dag wist ik het; ik word cameraman) Ben benieuwd hoeveel er in Amerika na censuur is overgebleven van dit 3 uur durende meeslepende verhaal.

Een dikke 4* voor deze film. In cijfers een 8.5

Prachtig en tragisch liefdesverhaal.

Mooie film die het helemaal moet hebben van de hoofdrolspeelster Adèle Exarchopoulos (wat een moeilijke naam!) die één brok natuur is: speels, frivool, ongeremd, onbehouwen. Hoe ze eet, hoe ze constant in haar haren zit te frunniken, dat pruilmondje. Ja, je kan wel zeggen dat ik in die kleine drie uur verliefd ben geworden op haar.

Ook Léa Seydoux speelt fantastisch hoor, maar het is toch Adèle (actrice en personage) die constant in de schijnwerpers staat.

Verhaal op zich heeft weinig om het lijf: redelijk klassiek coming-of-age verhaal waarin de ontdekking van de liefde centraal staat. Uiteraard is er nog dat extraatje van de seksuele oriëntatie en daar bijbehorende 'problemen'.

De seksscènes waar zo veel om te doen is zijn intens maar op een speelduur van 172 minuten nagenoeg verwaarloosbaar. Wat niet wil zeggen dat ze niet functioneel zijn. Van bij het begin is immers duidelijk dat Emma en Adèle weinig gemeen hebben, maar dat er wel een enorme seksuele spanning tussen hen hangt. Op het einde bekent Emma dan ook dat de seks met haar huidige partner lang niet zo goed is als met Adèle. Maar relaties die voortkomen uit seks zijn meestal geen lang leven beschoren, en dat is ook hier het geval.

Adèle zal haar leven lang wellicht hunkeren naar Emma en, alhoewel tijd alle wonden heelt, haar afwezigheid altijd als een gemis ervaren.

Ja, andersom zal zeker ook het geval zijn. In die restaurantscène is duidelijk dat de (seksuele) chemie tussen beiden nog lang niet uitgewerkt is. En Emma geeft het uiteindelijk ook letterlijk toe. Maar wellicht dat het voor Emma iets makkelijk te verwerken zal zijn omdat ze inderdaad gelukkig is met haar huidige partner, terwijl Adèle toch ietwat gebroken achterblijft. Al kan het natuurlijk snel gaan in de liefde.

En dit was wat betreft de acteerprestaties van de hoofdrolspeelster het hoogtepunt van de film. Ik heb niet vaak iemand zo overtuigend emoties zien vertolken. Hulde!

Omdat de film mij een dag na het kijken nog steeds bezig houdt, deze opgeschaalt naar 4.5*

Afgelopen weekend gezien met hoog gespannen verwachtingen en eerlijk gezegd viel de film me wat tegen. Het verhaal was goed, de zo omstreden seks scenes vielen echt wel mee... Maar hij was dus echt veel te lang. Het hele eerste half uur, met die mannelijke klasgenoot, deed helemaal niet ter zake. En zo waren er nog wel meer stukken langdradig, of zonder toevoeging. Als al die irrelevante stukken er nu uit waren gelaten, dan had ik wel tevreden geweest, maar nu vind ik de film enorm overgewaardeerd. Het verhaal is op zich zo bijzonder niet, al is het knap geacteerd.

Bravo voor het acteerwerk dat echt uitstekend is. En het 1e anderhalve uur is ook erg boeiend. Jammer van het laatste anderhalve uur. Het stort echt een beetje in en is niet echt interessant meer. Als dat een beetje was ingekort had ik dat beter gevonden want het is gewoon veel te langdradig. 3 sterren

Goed acteerwerk, goed verhaal en prachtige hoofdrolspeelsters. Het expliciete naakt heeft me niet echt gestoord omdat het uitstekend in het verhaal paste. Het had, per keer, alleen iets korter gemogen. Nadat ik het interview heb gelezen moet ik wel bekennen dat de lol er een klein beetje af is. Het zou niet moeten kunnen dat een volwassen kerel (regisseur) zoveel invloed en macht kan uitoefenen op meisjes die nog maar net 20 zijn. Dat ik er toch een 4.5 voor geef heeft met de hoofdrolspeelsters en het verhaal te maken.

Oprecht verrast dat de film na drie uur al afgelopen was. Gebaande paden worden er (buiten de (voor mij persoonlijk te) lange lesbische sex scènes) niet verlaten maar oh oh oh wat wordt het allemaal geweldig in beeld gebracht.

Geweldig gespeeld door Adele wier emoties door het close up camerawerk, biggelende tranen en druppende snottebellen erg voelbaar werden.

Sterkte film die ondanks zijn lengte niet gaat vervelen!

Film is een beetje een coming of age film, film gaat over een meisje die aan het afstuderen is/kijken wat ze in het leven wil die na een ontmoeting van een ''speciaal'' meisje helemaal overdetop verlieft word. En dan....

Er zitten inderdaad wat uitgebreide seks scenes in, maar die gaven de film juist extra kracht, het acteerwerk is werkelijk SUPER, de emoties, de blikken, het acteerwerk werkelijk helemaal top.

geweldige film 4*