Yûrika (2000)

Raar - er bestaan twee manieren voor deze film: ofwel ben je er weg van ofwel haat je hem met iedere vezel in je lijf. "Arty farty"? Get outta here! Dit is verdomme cinema tot het bot! Vrees niet en kijk!

En met mooie muziek van Jim O'Rourke. Drieënhalf uur is een flinke zit, maar het is zeker de moeite waard!

Meesterlijk, maar misschien niet voor iedereen uit te zitten. Ik was er in elk geval kapot van.

Briljant. Een van de ontroerendste films die ik ooit zag. Ook visueel magistraal. Volgestouwd met onderhuidse spanning en emotie. De film is al 3 kwartier afgelopen en ik zit nog na te trillen. Voorlopig bovenaan in mijn top 10.

5.0*

Ik had al het voorgevoel dat je dit prachtig ging vinden.

De film ziet er om te beginnen prachtig uit. Grotendeels in een bruin-wit. En dat is al van een sombere schoonheid. Met prachtige lange, zorgvuldige shots met weinig camerabewegingen (Ozu?).

De film gaat over beschadiging. Door de ingrijpende gebeurtenissen kunnen de hoofdpersonen niet meer omgaan met de gewone wereld. Het is alsof ze zich hebben opgesloten in zichzelf.

Naoki probeert aan zijn gevoel te ontsnappen door negatieve daden, maar zelfs dan begrijpt de buschauffeur hem nog. Ze zitten in hetzelfde schuitje. "I don't ask you to live, but please don't die" zegt hij tegen hem. En op dat moment werd de brok in mijn keel nog groter. Zo ontzettend raak die zin. Als uiteindelijk het einde komt en Kozue de zee ziet en het beeld uitbundig naar kleur schiet, blijkt een simpele stijlkeuze een effect te hebben dat verglijkbaar is met een emotionele vulkaanuitbarsting. De film, die toch al continu onder emotionele hoogspanning staat laat dan alles gaan. En laat mij huilend om een boodschap van hoop achter. Iedereen die ooit verlangt naar wedergeboorte, weer een onbeschreven blad zijn, moet dat volgens mij voelen. Deze film zegt dat dat kan.

De film zal wel niet voor iedereen zijn, want niet iedereen is als ik. Daar kom ik hier vaak genoeg achter. Maar voor mij is dit een uniek, emotioneel meesterwerk.

De enige reden waarom ik deze dvd nog niet besteld heb is dat ik wil wachten op de Nederlandse kooprelease in Mei.

Helaas een grote tegenvaller. De film heeft sterke kanten maar wist me nimmer te pakken. Van de hoofdpersonen kon ik alleen iets met de chauffeur Sawai. De zwijgende broer en zus voelde voor het grootste gedeelte van de tijd aan als decor. De lange tijdsduur gaat dan ook echt tegenwerken waardoor de impact van het goede einde verloren gaat. 2,5*

Hopelijk ga ik niet struikelen over de lengte van deze film vanavond...

Een lange zit maar absoluut de moeite waard! Typisch zo'n film die ik bij herziening de volle 5 sterren ga geven. Het kille, sombere sfeertje was erg pakkend en ook al laten ze aan het eind van de film het verleden achter zich de film maakt je toch behoorlijk depressief.

De personages werden geweldig neergezet door de acteurs. Steeds zakken de personages dieper in hun isolement met als gevolg weer die lange stiltes. De stiltes aan tafel, het naar buiten staren, het aan -en uitzetten van de lamp, het gesprek tussen Makoto en zijn vrouw die hij in de steek heeft gelaten nadat hij door de kaping niet meer verder kon met zijn leven
allemaal zeer ontroerende scenes.

Misschien wel het mooiste aan de film vond ik Akihiko die de drie steeds minder begrijpt en ze hierdoor alleen maar kwetst. Als Makoto hem de bus uitzet ook al zo'n mooie scene.

Meerdere scenes uit deze film kunnen zo aan mijn favorieten worden toegevoegd. De mooiste scenes waren absoluut Kozue en Makoto bij de zee en ook rond het einde van de film het gesprek tussen Makoto en Naoki over zijn daden en hun levens. Vooral wanneer Makoto iets zegt in de trant van 'Ik zeg niet dat je moet leven, maar ik vraag je om niet dood te gaan' was mooi, een van de meest aangrijpende momenten van de film. Ook die minutenlange stiltes iedere keer weer waren echt van die momenten voor een hevige tranenuitbarsting.

Als ik er zo over nadenk vond ik bijna alles aan de film goed, alleen de lengte van de film zat me een beetje dwars. 4,5 ster.

Wat zijn dit voor rare fratsen Kapp?

Een film die mijn helaas niet raakte en niks bij me los maakte ...jammer toch twee sterren voor de moeite.

Ja jammer he. Had ook graag een hoger cijfer gegeven.

Belangrijkste reden waarom de film voor mij niet werkte is het o zo trage verteltempo.

Het eerste uur vond ik goed en heb ik geboeid gekeken.

Daarna begon ik me steeds meer te ergeren aan de film.

Ik begon me te vervelen en stoorde me aan de herhaling van situaties en shots.

Het laatste uur heb ik met tegenzin gekeken.

De film duurt mijns inziens veels te lang.

De thematiek spreekt me zeker wel aan. Dat is het probleem niet.

Een 2 uurs versie van deze film had ik waarschijnlijk 3,5 sterren gegeven, al is dat natuurlijk een beetje koffiedikkijken.

Enfin, ik geef Eureka 2,5 sterren.

Het is niet anders Kapp, ik kan er mee leven hoor

Ik kan er ook wel mee leven. Ik wist van begin af aan al dat het niet voor iedereen zou werken. Ik vind de lange speelduur een onlosmakelijk onderdeel van de film. Korter hoeft niet, nee, mag van mij eigenlijk zelfs niet.

Wat een lange zit. Maar vier plaspauzes en zo'n 37 zit, lig en hanghoudingen verder was de film dan toch gedaan.

Positief: ik heb me geen moment verveeld. Tempo zit goed, personages zijn boeiend, niet om te zeggen dat ik geen enkele keer op de klok gekeken heb, maar verveeld heb ik me zeker niet. Jammer genoeg is het meeste positieve daarmee gezegd.

Blijkbaar zien de meesten dit als een zeer gewichtige, zware en nogal depressieve film, ik heb er mijn idee over. Alles wordt met een zekere luchtigheid gebracht, zodat ik de film nooit drukkend vind worden. Jammer genoeg zag ik dit visueel niet weerspiegeld. De afgebleekte kleuren (sepia, maar dan met vaalrood ipv oranje) zorgden soms voor mooie shots, maar meestal gaf het geheel een ouwerwetse, suffe, doffe, zielloze en vreugdeloze indruk. Het laatste shot (wel in kleur) bewijst voor mij enkel wat een foute stijlkeuze hier gemaakt werd. Ook het camerawerk was bij momenten redelijk bedroevend, al was het wel steeds zeer verzorgd.

Nu laat de film me toch een beetje koud. Jammer, want na 211 minuten engagement had ik toch wat meer willen terugkrijgen. Toch 3.5*, want vervelen deed hij niet, en een half * gaat naar het jonge meisje. Een echte prachtprestatie.

Geen love it or hate it film, maar een normaal filmpje waar de goeie punten net opwegen tov de slechte.

daarmee heb je perfect mijn mening uitgedrukt

Viel mij tegen. De film beweegt zich voort als een slak, en echt diepgaand kan ik het ook niet noemen. Het is jammer dat we de personages niet leren kennen voor de gijzeling, want met eenmaal apathische karakters kun je weinig aanvangen. Als verwerkingsdrama werkt het vervolgens heel aardig, zeker als Akihiko eenmaal zijn intrede doet. De film heeft best een aantal sterke scenes en af en toe heel mooie beelden, maar het vraagt wel allemaal heel veel van je geduld.

Minder interessant vond ik het misdaadverhaaltje omtrent de seriemoordenaar dat er tussendoor speelt; ik vond dat nogal breken met de sfeer van de rest van de film. De wending een half uur voor het einde in dit verhaal, krijgt geen enkele toelichting en voelt daardoor compleet onlogisch aan. Daarna wordt ook wel erg makkelijk het personage van Naoki opzij geschoven, zonder dat daar verder nog aandacht aan besteed wordt.

Het laatste half uur daarna heeft weinig meer te bieden; het lijkt een wat slappe kopie van het einde Les Quatre Cents Coups, maar dan zonder eigenlijk alles wat dat einde daar nu zo briljant maakte. De manier waarop Kozue het drama vervolgens opeens verwerkt heeft vind ik wat al te abrupt (en dat ondanks het veel te lage tempo, ook in die scenes), en na drie en een half uur geduld maakt dat als slot weinig goed. 2 *

Der Himmel uber Berlin
Mat i Syn
Eternity and a Day
Ulysses' Gaze
Eureka

Waarom dit rijtje films Queto?

Het zijn allemaal titels die laag tot zeer laag bij je scoren. Maar bovendien zijn het allemaal films die tot een tak van cinema behoren die jouw schijnbaar helemaal niet aanspreekt. Het zijn allemaal films die gebruik maken van lange takes, veel ogenschijnlijke 'overbodige' shots, een mager plot of zelfs een totaal gebrek aan een conventioneel plot en een zeer laag verteltempo. Dit is een hele andere tak van cinema: het is een collectie van beelden die bepaalde emoties bij de kijker los wil maken door middel van langgerekte shots, close-ups, expressieve gelaatssuitdrukkingen, een hypnotiserende sfeer en veel onderhuidse haast spirituele lading. Elke zin uit je post vertelt mij dat je geen moment voeling met de film gehad hebt en het valt mij op dat je commentaren bij deze films immer dezelfde kritieken bevatten: de film heeft geen inhoud, de film heeft geen plot, de film heeft geen diepgang, de film heeft geen drama, het verhaal kon makkelijk in een film van 45 minuten. Maar deze kritieken zijn overbodig in deze tak van cinema aangezien plot, drama, diepgang en emotie alleen maar overkomen als je ook voeling en connectie hebt met de onderliggende factoren en niet alleen met de verhalende factor en de dialogen. Soms snap ik gewoon niet dat je deze films uit de schappen haalt: ze zijn gedoemd tot een lage score.
Serieus, ik snap niks van elk punt van kritiek dat je in je post levert.

De kracht van de film: contemplatieve cinema. De film geeft de kijker de tijd en ruimte om te voelen en te overdenken wat ie ziet en ervaart. Zoals Tarkovsky’s methode… (Sculpting in Time).......

Uit een artikel mbt Tarkovsky’s gebruik van ‘longtakes’ geschreven door ene Benjamin Halligan…

The fracturing of time in Eisenstein's cut is rejected by Tarkovsky through the device of the long take. There are almost too many to mention in Tarkovsky's films. In Nostalghia (1983), Andrei Gortchakov, played by Oleg Yankovsky, attempts to cross a drained spa while clutching a lighting candle. It blows out in a slight breeze, and he returns to the beginning, re-lights the candle, touches the wall and begins again. And again. Tarkovsky tracks with him for an agonising eight minutes, back and forth, discreetly moving in to concentrate on the face or for the final close-up of the candle, protected from the wind by his hand.
The speed of the tracking is of the utmost importance here; its slowness strips the camera movement of a narrative function, since the camera movement does not advance the narrative progression of the film in this long take. So what does this slowness do to the aesthetic? Having removed it from the context of the film's narrative, it reworks it as a meditative, perhaps hallucinatory, swell of mobile imagery. The energy of the flame against the wet, green walls of the spa; the aloneness of Andrei; the quiet force of the wind; the dripping of water. It is an existential moment in the film and an equivalent existential gesture on Tarkovsky's part, the speed of this tracking shot.

Zo ook Eureka; die film beweegt zich als een slak voort vanwege vele longtakes, een trage verteltrant en op het eerste oog 'overbodige scene's , maar wel met een bepaald effect voor ogen. Jammer genoeg werkt dat niet voor jou en ik vraag me eigenlijk af waarom niet.



Geloof me maar; deze film gaat erg diep. Het ontgaat je alleen…….
De film toont op subtiele, krachtige en ontroerende wijze hoe moeilijk het is om een vreselijke gebeurtenis te verwerken en laat ons bovendien twee zijdes van de medaille zien…..het drama enerzijds, maar ook de hoop en het belang van menselijk contact en saamhorigheid in moeilijke tijden.



Onbegrijpelijk voor mij aangezien dit misdaadverhaaltje een wezenlijk onderdeel is van het plot. Alle lading die de film schept in de eerste 3 uur, de afstandelijkheid van de jongen en het onvermogen van de jongen om met het trauma om te gaan…….het MOET wel ontaarden in deze grimmige onthulling. Het is onvermijdelijk. En het hoeft ook geen toelichting te krijgen aangezien sfeer en blikkenspel van de voorgaande 3 uren ons alle toelichting verschaffen die nodig is om deze onthulling te accepteren. Na de confrontatie tussen Naoki en Makoto volgt het besef en de ontlading…..Naoki gaat zich bij de politie melden. Dat gedeelte wordt misschien wat snel afgehandeld maar verdere uitweiding lijkt me ook niet noodzakelijk.



Hoezo? De ernst van deze beginsituatie moet toch genoeg zijn om je direct in de personages te kunnen verplaatsen? Waarom zouden we een voorgeschiedenis nodig moeten hebben? Dat snap ik niet….



Kom Queto, er wordt de gehele film lang toch al duidelijk naar deze climax toegewerkt? Het drama, daarna het isolement, de gedachte aan zelfmoord op het spoor, de geleidelijke toenadering en genegenheid tussen haar en Makoto, het nieuwe gevoel van levenslust en de prachtige finale in kleur (na de sombere gebeurtenissen en dito visuele stijl) vol emotionele lading

Misschien moet je bepaalde films gewoon met een andere instelling ingaan Queto. Verder wil ik ook helemaal niet lastig zijn of zo, maar je kritiek was zo onbegrijpelijk voor mij dat ik wel even moest reageren.

Bedankt Ramon voor het in woorden verpakken wat ik heel moeilijk uit te leggen vind.

Er is nog wel even een verschil in beoordeling van mij tussen die films. De eerste twee gaf ik het mimimum, Eureka dus twee sterren, en de beide films van Angelopoulos elk een 2,5 - in mijn beoordelingssysteem een voldoende. Vervolgens vind ik opmerkelijk dat je Tarkovsky erbij haalt om deze 'tak van cinema' te verdedigen, terwijl ik zijn films over het algemeen best kan waarderen. Toegegeven, de kaarsscene in Nostalghia deed me niets (al begreep ik de diepere betekenis ervan wel), maar die film gaf ik toch 3 *, de andere zes films hoger. Het toch echt volledig plotloze Zerkalo een 3,5.

Buiten Tarkovsky kan ik nog wel meer voorbeelden noemen van films uit het weinig-plot-maar-veel-gevoel-genre die ik toch hoog beoordeeld heb: Viaggio in Italia, Jeder Für Sich und Gott Gegen Alle en L'Avventura bijvoorbeeld gaf ik alledrie 4 sterren (terwijl uitgerekend jij de laatste verweet dat die 'verschrikkelijk saai' is en 'amper een verhaal' heeft). Ik vind dus dat je een beetje kort door de bocht gaat als je mij verwijt die hele tak van cinema niet te kunnen waarderen; dat kan ik dus wel, alleen jij wat jji noemde zijn toevallig een paar films die ik minder vond in dat genre (zoals jij L'Avventura minder vond).

(en natuurlijk zijn de Tarkovsky's en de drie andere films niet [i]precies hetzelfde type film als Eureka, maar dat zijn de vier films die jij erbij haalt ook niet)


Klopt, het greep me geen moment - ik kwam gewoon nergens 'in' de film. Misschien lag dat aan andere factoren, misschien kijk ik de film over vijf jaar nog eens om het dan een briljant meesterwerk te vinden; of misschien is het gewoon geen film voor mij. Ik weet het niet.


Ook dit vind ik weer een nogal simplistische benadering van mijn stemgedrag. In de eerste plaats heb ik dit soort opmerkingen recentelijk vooral gemaakt bij films als Pulp Fiction en Requiem for a Dream (die je toch écht niet onder de comtemplatieve cinema kan scharen), en omgekeerd is het ook niet waar dat ik die kritiek op alle films van dit type zou hebben, ook niet op alle films van dit type die me tegenvielen: ik zou iets dergelijks bijvoorbeeld nooit over Ulysses' Gaze zeggen.


Maar met die redenering kun je elke film van dit type verdedigen: het ligt dan bij voorbaat al aan de kijker, die dan kennelijk geen 'voeling en connectie met de onderliggende factoren' heeft. Maar toch zijn er, ook binnen dit genre, films met meer en films met minder diepgang, los van de kijker (al geloof ik wel dat de mate waarin een film van dit type iemand iets doet voor een groot deel afhankelijk is van persoonlijke factoren, en daarmee van de mate waarin de film die factoren aanspreekt).


Waardoor de film, als de kijker weinig ziet en weinig ervaart, vanzelf een saaie ervaring wordt.

Maar zo heel saai vond ik deze specifieke film ook weer niet hoor, zeker de eerste drie uur was het niet vervelend en had de film best z'n effectieve scenes.


Nu leg je me zelfs woorden in de mond; ik heb nooit gezegd dat deze film overbodige scenes heeft, en vind dat ook niet. Ik vond eerder de bestaande scenes te lang doorgaan. Niet dat ik iets tegen longtakes in het algemeen heb (in Tarkovsky's films zijn legio voorbeelden te vinden van uitstekend gebruik ervan), maar 3,5 uur aan longtakes vind ik toch een beetje te veel van het goede.


Ik ook eigenlijk.


Dus jij zag het al aankomen? Ik niet, en ik begreep het achteraf ook niet, wat Naoki - al in het begin van de film - tot zijn gewelddadige daden gedreven heeft.


Met een voorgeschiedenis kunnen de personages beter geschetst worden, waardoor ze meer van een karakter meekrijgen, wat later in het voordeel van de diepgang werkt. Nu duurt het vrij lang voordat er ueberhaupt verschillen tussen Kozue en Naoki gaan bestaan; hun personages blijven heel vlak.


Natuurlijk zat het eraan te komen dat er zo'n soort einde zou komen, maar juist die overgang - waarbij Kuoze dat nieuwe gevoel voor levenslust ontwikkelt - vind ik niet goed voortvloeien uit het voorgaande; het blijft hangen in de halfbakken symboliek (de zee, de overschakeling naar kleur). De betekenis is duidelijk hoor, maar het komt niet vanuit Kuoze zelf. En dat ligt er, wat mij betreft, toch echt aan dat haar personage zo vlak blijft.

JE moet gewoon droogklote zitten, kijken en waarderen. Ik vond het een goede film 4,5*

Ik heb 'm net afgekeken en tsja wat moet ik hiermee? Op zich ben ik wel een liefhebber van "contemplatieve" cinema, dat sculpting in time gedoe, maar deze film bood veel te weinig. Het deed me af en toe sterk aan Bela Tarr denken, veel scenes waarin alle handelingen te zien waren, maar waar bij Tarr dergelijke scenes voldoende afgewisseld worden met sfeervolle en bijzondere scenes, ontbrak het bij deze film daaraan.

Die busreis kon me op een gegeven moment echt gestolen worden, evenals het gebruik van Sepia, wat normaal een heerlijk grauw effect geeft (getuige Stalkers eerste dertig minuten) maar bij deze film een verzengende sfeer meegaf, die alleen werkte in de sporadisch mooie natuurscenes en niet in dat brave stadje. Ik ben het met onderhond eens dat deze film beter in kleur had kunnen worden geschoten.

Het verhaal vond ik erg aan de magere kant (hoewel het bij deze films vaak niet om het verhaal gaat, omdat dat weinig tot niets voorsteld) laat ik het dan beperken tot de dialogen. Die waren onsamenhangend en nietszeggend. Hoewel het uitgangspunt van de film wel mooi is. (In de wegwerp cinema worden mensen afgeschoten en niemand zit ermee, deze film gaat juist wel mooi in op de gevoelens die zo'n trauma op kunnen wekken).

Maar goed 3,5 uur wat ook in 1,5 uur had gekund, ik vind het allemaal maar magertjes en gezien Satantango (die 7,5 uur lang boeit) is het wel mogelijk. Jammer want ik had hoge verwachtingen van deze film. En die paar mooie scenes de zee op t einde, Kozue die begint te praten, de kidnapping, de kleurscene redde het niet meer.

Dat had ik dus juist absoluut niet he, en dit is wel een van de berichten die mij nieuwsgierig maakte naar deze film.

Ik ben het grotendeels eens met Onderhond op de vorige pagina. Het ontbrak een beetje aan spanning. Ik ben benieuwd of deze film nog in m'n hoofd blijft zitten de komende dagen, in dat geval verhoog ik m'n stem misschien nog, maar voorlopig blijf ik op 3,5*.

wonderschoon.

Wonderschoon vind ik deze film, odmat het acteerwerk goed is, en de film heel saai enzo.

Niet mijn film. Er hoeft niet echt veel om te gebeuren om bij mij in de smaak te vallen maar daarnaast was er visueel ook niets anders aangteboden om van te genieten. De bleke kleuren straalden pure saaiheid uit. Af en toe wel wat mooie shots maar met dat kleurgebruik? liever niet. Ook is de speelduur een groot nadeel (wat voor Yureka enorm zwaar weegt in mijn oordeel). Ook had ik het het idee dat ik mijn best moest gaan doen om hier iets moois in te zien, jammer want een film moet moeite doen voor mij. Echte positieve punten kan ik niet opnoemen, ik heb me ook bijna geen enkel moment vermaakt. 1,5*

Kleuren? Kleurgebruik? Heb je dèze film wel gezien?

Gebruik van sepiatinten valt ook onder "kleurgebruik" denk ik . Moet Watts wel gelijk geven trouwens, ook ik vond het niks toevoegen aan deze film, in tegendeel.

Het kan aan mij liggen maar het oogde meer vaag oranje rodig, niet zwart wit. Is ook een kleur toch? Daar doel ik dus op.

Bij mij wel. Sepia heet het dus, bedankt.

Vaalrodig? Sepia, dat is als zwart-wit, maar dan met bruinige tinten i.p.v zwart-grijstinten. Staat je tv/beeldscherm wel goed afgesteld?