Yûrika (2000)

Helemaal enthousiast was ik niet bij het zien van dit maar liefst 3½ uur durende drama dat het laatste 1½ uur meer een roadmovie werd. Ik vond het allemaal erg traag. Dat deze film van mij toch een waardering boven het gemiddelde krijgt is vanwege het schitterende einde. Het meisje Kozue was ook een van de hoofdrolspelers waar ik het meest mee kon sympathiseren. Toen zij op het einde ging praten ging het sepia waar de film 3½ uur lang in gedompeld was over in kleur. Wat niet anders kan betekenen dat het leven van Kozue aan het einde weer kleur kreeg. Zeer origineel en erg goed gevonden trouwens.

3,5*

Eureka. Een film met een uitroepteken, alleen al door de lengte. Maar er is meer. Stilistisch vond ik de film zeer fraai. Het mooie, contrastrijke sepia, de statige cameravoering en de spaarzame muziek geven Eureka een eigen gezicht. Het uitgangspunt van het verhaal en de personages om wie het draait zijn interessant genoeg. Daarom heb ik de volle speelduur geboeid zitten kijken. Maar waar ik een beetje over struikel zijn de vertelwijze en de ontwikkeling. Na de kaping waarmee de film opent is er een wat rommelige fase waarin de personages bij elkaar worden gebracht. Het middenstuk is interessant en brengt de cirkel in beeld waarin de karakters vast zijn komen te zitten. Vooral de onderlinge acceptatie van de Makoto, Naoki en Kozue is ontroerend om te zien. De spanningsboog wordt gecreëerd door de belofte van een uitweg. Overigens zijn er in dit gedeelte ook overbodige lijnen, met name inderdaad het stuk over de moorden. Maar dan, naar het einde toe, blijkt de crisis van de personages te bestaan uit een neiging tot moord, van jezelf (Kozue) of van anderen (de overige drie), waarvan wordt gesuggereerd dat dit een algemene reactie is op het doormaken van een trauma. Deze vreemde gedachte is min of meer de bodem van de film. Vervolgens komt de verlossing, de wedergeboorte, het eureka-effect tot stand in een weinig originele tocht naar de zee. Dit voelde wat mij betreft een beetje gemakkelijk. Ook de scène met de schelpen, vast symbolisch bedoeld, ging eigenlijk langs me heen. Het laatste shot (Hadaka no shima-achtig) is uiteraard wel schitterend, vormtechnisch gesproken dan, want emotioneel kreeg de film me bij de ontknoping gewoonweg niet mee. Ik heb een meesterwerk gezocht in Eureka, maar helaas niet gevonden.

Wow wat een film. Zo mooi, zo zie je ze zelden. Zowel visueel als verhaal, met prachtig uitgewerkte karakters. Mooi voorbeeld dat lengte in het voordeel kan werken van een film, omdat je gehypnotiseerd wordt, karakters nog meer de kans krijgen een plaats in je ziel in te nemen, er tijd genomen wordt een shot gewoon eens even aan te houden en dat er simpelweg nog meer mooie dingen in kunnen. Vooral het begin en eind was van de beste cinema ooit gemaakt, maar ook alles daartussen was prachtig. 4,5 sterren.

Zie er niet echt het meesterwerk in dat anderen wel zien. Toch, een zeer mooi stukje cinema dat nooit saai werd en waarin Aoyama maar weer eens bewees dat hij echt top is als het op het visuele aankomt. Vooral het landschap tijdens de roadtrip op het einde was soms adem benemend mooi. Maar als de film dan in de laatste minuut van sepia op kleur overschakelt, moet je eigenlijk jammer genoeg vaststellen dat sepia niet echt 100 % de juiste keuze was.

Waar Aoyama me dus op sfeer en schoonheid voor 90 % meekrijgt, verliest hij me dan weer een beetje door de gewichtige ondertoon van zijn film, die niet helemaal tot zijn recht komt. Het hele rouwproces (lees: omgaan met traumatische gebeurtenis, vond geen ander woord) is me wat te simplistische voorgesteld en vooral de twee wezen spelen een voor mij iets te onrealistisch aandoende rol. Al kan je wel zeggen dat Eureka meer op emotie dan op ratio speelt en de twee kinderen eerder poëtisch dan realistisch horen over te komen. Dan werkt hun rol misschien wel beter voor me en is het contrast tussen hen en de (zeer realistische) wereld rondom hen sterk.

Was bezig aan een 'Aoyama projectje' waarin ik heel zijn oeuvre (6 films) van voor Eureka zag. Eureka moest dus eigenlijk als meesterlijke afsluiter dienen. Een rol die het spijtig genoeg niet helemaal heeft vervuld.

Hier eindigt mijn Aoyama kennismaking. Voorlopig althans, want mijn honger is nog niet gestild. Desert Moon, A Forest with no Name, Lakeside Murder Case, Eli, Eli, lema sabachthani?, Sad Vacation, Tokyo Park en Backwater nog!

Mooie film hoor, ik kan niet anders zeggen. Het verhaal is interessant en ik moest even aan afgelopen week denken, toen een groep Noorse studenten voor het eerst weer het eiland betrad, waar een paar jaar geleden door Breivik een bloedbad werd aangericht. Volgens hem een goede manier om het gebeuren definitief een plaats te geven, iets waar ik hem wel gelijk in moest geven. De buschauffeur in Eureka doet iets soortgelijks.

Ik vond de cinematografie bijzonder. De keuze voor sepia is gewaagd, maar pakt goed uit. Er wordt de tijd genomen om de personages te ontdekken en uit te werken. Het tempo is aangenaam traag en daardoor sleept het, ondanks de lengte, nooit.

Het begin en het bijzondere einde, waarbij we ineens nog een stukje kleur te zien krijgen, zijn echt supergoed. Het middenstuk is ook zeker boeiend, maar is hier en daar een tikkeltje rommelig. Het zijn kleine minpuntjes op een verder zeer goede film. Een aanrader voor de filmliefhebber, waarbij je je niet moet laten afschrikken door de speelduur, want het wachten wordt op het einde wel beloond.

4,0* dik

Ik heb wel vaker ellenlange films gezien, maar voor zover ik mij kan herinneren nog nooit een waarin zo weinig gebeurt (afgezien van de opening). Door het trage tempo lijkt er geen eind aan te komen. Volgens mij had Aoyama het geheel met gemak kunnen afdoen in minder dan de helft van de speelduur. Het moet evenwel gezegd worden: de keuze voor sepia geeft de film een heel eigen karakter.

De laatste post dateert van ruim 6 jaar terug en de laatste stem van bijna 2 jaar terug. Toch werd deze film opgenomen in de MM 2023 lijst van Film Pegasus. Opmerkelijk! Bijzonder is de film wel. Met zijn 3,5 uur lange speelduur best pittig te noemen.

Het tempo is inderdaad traag en het vergt wel wat van de kijker. De film gaat over de traumatische verwerking van 3 personen van een gijzeling waarbij zij de enige overlevenden zijn. Hun post traumatische stressstoornis is de rode draad doorheen de film en wordt visueel weergegeven via die bruine grauwe filter. Erg sfeervol en sereen.

Er is veel aandacht voor de karakterontwikkeling van de personages en de hele film heeft een poetisch ingetogen gevoel. Een aanrader voor cinefielen, dat zeker. Ik ben zeker fan, maar het kon wel een uurtje korter al zal niet iedereen daar het met me eens zijn.