Yûrika (2000)

Vaalrodig, daar bedoelde ik bruin mee. Zwart wit met bruin achtige tinten? Gewoon bruin voor mij, dus kleur.

Aan mijn tv lag het niet, dat weet ik zeker.

Mag hoor. Maar dan vind je oude foto's dus kleurenfoto's?

Je mag vinden wat je wil, maar je omschreef het nogal vreemd.

Dat is het punt, i kweet niet wat ik die foto's moet noemen. Geen kleur en geen zwart wit.

Ik snap wat je bedoelt. Verkeerde woordkeuze inderdaad, ik snap de verwarring. Maar gelukkig is mijn bedoeling nu wel duidelijk.

Een film die ook voor mij (zoals starbright boy al eeder schreef),vooral op het einde, één van de ontroerendste ooit was. Prachtige film, die ik op het begin niet meteen begreep, of kon bevatten, maar waar ik naar het einde toe steeds meer sympathie voor kreeg. En dan het laatste half uur.... geen woorden voor, zo mooi. Een nuttig bericht kan ik nog niet schrijven, misschien ooit.

*edit; 2 uur later*

De lengte van de film is voor mij een hele tijd een grote hobbel geweest. Ik heb deze zo’n twee jaar geleden op dvd aangeschaft, maar nooit daadwerkelijk de tijd genomen om hem te bekijken. Dit kwam ook nog doordat ik het gevoel had dat ik deze briljant ging vinden op het juiste moment, whatever that may be..

Waarschijnlijk was dit dus het juiste moment, ik zat vandaag niet geheel lekker in mijn vel, en had daardoor zin in een emotionele film. Mijn oog ging langs mijn dvd’s en daar zag ik Eureka staan. Dit moest dan eindelijk het moment worden.. En klaarblijkelijk was dit het juiste moment.

Nou moet ik zeggen dat dit, vooral op het begin, een toch wel afstandelijke film was. Maar toch zaten er al momenten bij die me zéér ontroerde.
Achteraf neem ik het de film ook helemaal niet kwalijk dat hij niet direct ontroerd, en begrijp ik ook min of meer waarom ik niet direct geraakt werd door de hoofdpersonages. Ze leken letterlijk lam geslagen, en dat beeld de film ook min of meer uit. Door zijn rustige montage, kleine soundtrack, behoorlijk ingetogen kleurgebruik laat de film de stilstand van de slachtoffers zien.
De neef, die langskomt voor de zomervakantie, blaast al de eerste frisse wind in het gezelschap, maar toch krijgt hij ze niet aan het praten. De situatie veranderd ook niet daadwerkelijk, en daarom besluit Makoto het gezelschap mee op reis te nemen. Terug in een bus, die eveneens fungeert als slaapplek.

De reis is prachtig, met enkele zeer ontroerende scènes. Natuurlijk als klapper het prachtige einde! Schitterend hoe alles daar zo bij elkaar lijkt te komen. Achteraf vond ik de lengte van de film ook erg goed. Het neemt de tijd voor de situaties, en laat goed zien, zonder over te dramatiseren, hoe mensenlevens in een klap kunnen veranderen.
Het misdaadverhaal dat door de film geweven is, vond ik niet geheel op zijn plek, maar ook weer niet overbodig.

Dan nog even een pluim voor Kozue’s (die ik alleen eerder zag in Harmful Insect acteerwerk. Wat een prachtrol zet ze hier neer. Niet door haar dialogen, maar juist door de apathische uitdrukkingen. Ook haar broer speelt fantastisch..

Het einde van de film behoort tot mijn favorieten, en liet me diep ontroerd naar de aftiteling kijken. Het wachten op een nieuw begin duurt lang, maar als het er is, is het gelijk adembenemend. Dat het laatste shot in kleur is, verantwoord ook gelijk het sepia stuk van de film (gehele film dus). En ik vind het een prachtvondst. Of het heel origineel is weet ik zo niet, maar het leek helemaal te kloppen.

Een film die me zo weet te ontroeren kan sowieso op 4,5* rekenen. Maar deze mag van mij op dit moment zelfs wel op 5* staan, ondanks het iets mindere begin.. In zijn geheel gewoon prachtig.

Een van de absolute meesterwerken van de recente cinema. De berichten van Ramon en danuz zeggen eigenlijk alles.

Ook ik vind hem erg mooi.

Mooie film die wel erg traag is. Ben er nog niet uit of ik de film dat vergeef. Eind is inderdaad erg mooi, maar de weg er naar toe wat te lang en niet altijd even boeiend. Fotografie was erg mooi. Moet 'm even laten bezinken denk ik, maar voor nu 3,5*.

Geen slechte film, heb me niet verveeld, maar voordat we allerlei superlatieven van stal gaan halen is de vraag of de onderwerpkeuze, de lengte en de gewichtige toon van deze film ons niet te gauw willen doen laten geloven dat we hier te maken heben met grootse cinema van meesterwerk-klasse.. Daar blijft het mijns inziens ver van verwijderd. De film gaat inderdaad diep in het verwoorden van het leven na een bijna-dood-ervaring, maar dat maakt de film nog niet diepzinnig. Ik heb dit weekend tevens Vibrator gezien en Linda Linda Linda. Zou niet weten waarom die twee minder diepzinnig zouden zijn.

Grootse cinema van meesterwerk klasse stel je nu op een lijn met diepzinnig. Vind ik onterecht. Daar komt nog bij dat ik deze film veel eerder als diepgevoelig dan als diepzinnig ervaar (wat voor mij vooral een verstandelijk niveau impliceert).

Ok, hij was mooi en misschien ook goed,

maar ik heb me enorm moeten dwingen om deze toch uit te zien.

Ik heb hem in 5 delen gezien, omdat de opbouw zeer traag en over het algemeen redelijk saai was.

Gewoon een film die te lang duurde. Ik had het beter geapprecieerd moest hij 2 uur korter zijn.

Wat een prachtige film.

Had eigenlijk weinig moeite met het tempo of het begin, de buskaping kom je weinig over te weten, maar is toch zodanig gebracht dat ik gelijk in de film zat. Meer hoef je er ook niet over te weten, het gaat meer om de overlevenden erna die grote moeite hebben met hun bestaan op te pakken.

"Is het dan zo erg dat ik het overleefd heb?"

Daarna krijg je een inderdaad wat langzaam inzicht in het leven van de 3 mensen, die maar moeilijk opnieuw kunnen beginnen. Alles is mooi, ingetogen in beeld gebracht met op sommige momenten een passende soundtrack. De vreselijke gebeurtenissen die ze hebben meegemaakt in je achterhoofd houdende is het niet zo lastig je in te leven in de personages. Tevens zit er ook een zekere spanning in dit deel; het was immers wel duidelijk dat zijn collega vermoord ging worden en hij dus verdachte zou worden, de vraag was alleen wanneer en ook de neef zorgt voor de eerste echte kritische blik op de familie, maar krijgt de 2 ook niet aan de praat. Maar er is door de hele film een langzame positieve ontwikkeling bij de twee kinderen, ze lijken steeds meer te reageren op hun omgeving, erg mooi om te zien, dit wordt vooral door gezichtsuitdrukkingen kenbaar gemaakt. Maar uiteindelijk is het wel duidelijk dat ze door zo te blijven leven niet echt een goed nieuw begin kunnen maken, dus uiteindelijk komt de busreis die begint waar het drama zich afspeelde.

Het klinkt heftig en dat is het ook. De reis vormt de mooie en logische afsluiting van de film en heeft dan ook een paar geweldige scenes met mijn favoriet het stuk waar ze alle drie s'nachts liggen te kloppen, prachtig vond ik dat.
De laatste scene was ik niet meteen zo enthousiast over, vond de verandering in kleur er misschien wat dik bovenop liggen, iets te duidelijk een nieuw begin aangevend, maar een dag later heb ik er eigenlijk een stuk minder moeite mee en kan ik dit meesterwerk eigenlijk alleen met een 4.5* of 5* beoordelen.

Als ik het goed begrijp nergens DVD verkrijgbaar met nl ondertiteling?

Jawel, er is gewoon een Nederlandse DVD uit.

Kan je me wellicht de link geven waar ik de DVD kan bestellen? Alvast bedankt.

Ongelofelijk mooie film. Ik ben de film gaan kijken omdat Jim O' Rourke hier een bijdrage levert (wat ik misschien wel de mooiste scene van de film vind). Ik ben blij dat ik er op die manier op ben gekomen, want anders had ik deze film waarschijnlijk nooit ontdekt.

Wat mij betreft duurde de film geen seconde te lang, elk beeld was een bijdrage aan het leren kennen van de karakters. Zitten veel subtiele dingetjes verstopt en in die drie uur was er geen moment dat ik wilde missen. Wat mij betreft is die sepia kleur juist een goede keuze. Het geeft de film een desolaat en leeg gevoel: net zo als de hoofpersonen zich voelen.

Ik ben echt een enorme fan van dit soort films die zich niet zozeer focussen op een sterk verhaal, maar meer op een messcherpe karakteruitwerking. (hoewel een sterk verhaal vaak nodig is om die karakteruitwerking plaats te laten vinden) Films waarbij je er zo bovenop zit dat je als het ware de hoofdpersonen leert kennen alsof het iemand uit je eigen vriendenkring is. De enige films waarbij ik dat heb zijn de films van Susanne Bier (met die geweldige close-ups), All About Lily Chou-Chou en misschien ook nog Fanny and Alexander. Blijkbaar een kwaliteit in films die erg moeilijk is om op zo'n hoog niveau te realiseren. Maar als het er is, is het voor mij het hoogst haalbare wat een film kan bereiken. Daarom zal ook deze film heel hoog in m'n top10 komen. Als mensen snappen wat ik bedoel, tips zijn welkom!

Deels met nog minder verhaal: Tokyo.sora, Su-ki-da, Strawberry Shortcakes, Antenna, Shiki-Jitsu, Kanaria. Films van Ming-Liang Tsai zou je ook eens kunnen proberen. Uhm, en nog zoveel eigenlijk

Bij bijvoorbeeld bol.com. Maar waarschijnlijk gewoon overal te halen.

Makoto `s gedrag gaanderweg in de film balanceert op het randje van mijn tolerantiegrens. Zijn neerslachtige periode waarin hij zich constant verontschuldigde en nooit eens van zich afbeet als hem onrecht aangedaan werd, bogen teveel de nederige kant op i.p.v. medelijden te voelen of het als een aandoenlijk tafereel te ervaren omdat hij een wat verlegen geest was.

Verder trok de film in een gestaag tempo aan mij voorbij, terwijl ik rustig op mijn ligbedje heen en weer dobberde. De kaping zelf maakte niet echt veel indruk, de manier waarop broer en zus hun toevlucht tot elkaar zochten wel, met een prachtige scene op de spoorwegovergang. Al vond ik Akihiko dan weer het interessantste personage, omdat hij de film nog enigzins verteerbaar en niet loodzwaar maakte. Ik vond het idee ook wel grappig, een vrolijke student gaat met 3 treurwilgen een rondreis maken.

Het camerawerk zag er mooi verzorgd uit. Waarbij de personages die een voor een gevangen werden met hun snuit tegen het raam aan, een fraaie impressie vormden voor hun desolate gemoedstoestand. Het hele gebeuren rondom de moorden vond ik minder geslaagd, vooral omdat er teveel op gefocust werd en ik het als aanstellerig ervaarde om maar gelijk aan het moorden te slaan als je getuige bent geweest van een buskaping.

Dat aan het einde van de film weer kleuren opdoemen, zorgt voor een mooi contrast, maar tevens blijkt dan dat er wel wat meer van dit stijlmiddel gebruik gemaakt had mogen worden. 3,5*

Vandaag binnen gekregen van bol.com. Erg benieuwd naar deze film. Alleen nog even de tijd vinden om hem weg te kijken. Zal mijn bevindingen spoedig delen

I don't ask you to live. But please don't die.

Wat een film, moest er echt even van bekomen! Ben hem eigenlijk zonder enige voor informatie gaan zien, heb dit verhaaltje hierboven wel gelezen maar meer ook niet, degene die hem hier de hemel inprijzen kunnen waarschijnlijk wel begrijpen wat een verrasing dat geweest moest zijn. Ik moet wel toegeven dat ik erorm ophikte tegen de vrij lange speelduur, meestal ligt een film met een dergelijke lengte dan ook wel even te wachten tot ik hem kijk en gaan andere hem voor maar gisternacht (lekker rustig, goed uitgeslapen, alle tijd) leek het ideale moment hem te gaan zien, dus heb ik dat ook gedaan. En heb er ook geen moment spijt van gehad!

Hij duurt inderdaad vrij lang en het is niet de meest toegankelijke film (mocht je er gevoelig voor zijn, bij momenten zelfs vrij deprimerend) maar mocht je hier doorheen kijken is het misschien wel een van de mooiste ervaringen kwa drama films, echt heerlijk die constante onderhuidse emotie. Ik heb me verder (gek genoeg) ook nergens verveeld. Wel koste het een lange tijd tot ik er echt inzat, dit duurde hoogwaarschijnlijk ruim een uur. Ik vond die hele kaping wel mooi in beeld gebracht, gewoon zo out of the blue en niet te overdramatisch en uitgerekt. De daaropvolgende momenten wordt het wennen, de personages komen allen heel afstandelijk over en de zwijgzame momenten, dito herhalingen zijn even moeilijk om doorheen te komen. Eigenlijk werd het pas echt goed vanaf het moment dat ze die busreis gingen maken, hierin wordt al het voorgaande goedgemaakt en begin je steeds meer sympathie voor de personages en hun lijdensweg te krijgen. Die scene waar Makoto weer contact krijgt met de jongen is zeer ontroerend, plus de daaropvolgende scene waar hij Akihiko uit de bus gooit, maar ook het moment waar Kozue de zee inloopt, de klop/troostscene(s) en natuurlijk het ijzersterke einde grepen me erg naar de keel. Wel jammer dat ik voor het laatste kwartier een korte plaspauze in moest lassen en zonodig wat te drinken wou pakken want dat verminderde de impact wel een beetje, zat er zo goed in namenlijk. Op visueel gebied lijkt het op de eerste oogopslag wat tam, maar hoe langer het duurt hoe mooier dit minimalistische gebruik van kleuren en uitgebreid filmen van landschappen ed je gaat intrigeren. Het moment waar die film op het eind (na ruim drie en een half uur) naar kleur switchte was dan ook een ware openbaring.

En last but not least het geweldige acteerwerk van de drie hoofdrolspelers, waarvan vooral de hier nog vrij jonge Miyazaki (Aio) weer erg opvalt.

Twijfel sterk tussen een drie en een half of een vier maar als ik dit verhaaltje zo eens teruglees en me bedenk hoe diep het me geraakt heeft ga ik lekker voor dat laatste. Gut, gut wat kan Aziatische (Japanse) cinema toch mooi zijn!

4 sterren

Kom net van de Brusselse hoofdstedelijke bibliotheek, en compleet verbaasd kon ik deze voor 1 euro lenen. Ik zocht al jaren naar deze dvd maar heb hem nooit (voor een goede prijs) kunnen vinden. Eindelijk!

Toch wel een indrukwekkende film met een heel speciaal onderwerp en een heeeel lang verhaal. Om te beginnen vond ik de film visueel echt perfect in elkaar zitten. Het speelt zich af in een zomerse, natuurgebied van een Japans eilandje. De natuursfeer deed me wel aan Kikujiro denken. Maar helaas is Eureka geen feel good-film. Ook die sepiafilter die je de hele film door ziet maakt de film verontrustender en umheimlicher. Het verhaal zit ook nog goed in elkaar. We krijgen eerst die gijzeling in die bus te zien, waarbij 4 mensen het overleven. Daarna volgen we het verdere leven van de 4 ex-gijzelaars van hoe de gevolgen zijn van zo'n gijzeling en dat je ermee verder moet leven. En dat word echt op zo'n rustige subtiele manier verteld en soms valt het weinig op dat ze iets schokkend hebben meegemaakt. Ook zal de film voor snelkijkers saai zijn maar dat is het echt niet vanwege het onderwerp. Ook hoor je in de film nauwelijks muziek, en als het muziek is hoor je dat creepy piepende geluidje met die piano der door heen. Schitterend. En tussen al dit gedoe krijgen we ook nog te maken met moordzaken, en wie van de 4 is de dader?

En dan komt dat moment dat die ex-gegijzelde buschaufeur een bus koopt om met de 3 andere ex-gijzelaars op reis te gaan en te vertrekken van het plek waar de gijzeling gebeurde, en dat vind ik nog wel het mooiste. Echt waar! Waar de reis zogenaamd op een dramatische wijze stopte, gaan ze zogenaamd twee jaar later mee verder. En dat mond ook uit tot een umheimliche roadmovie met ook vele interesante kiekjes. Maar ook loopt de busreis niet altijd soepel. Aan het einde woord alles weer kleur.

Gewoon weer een hele goede en lange uitgebreide film. Met schitterend acteerwerk, vooral van die Buschaufeur Makoto. Ook weer een voorbeeld voor de Japanse Cinema die je moet kijken en voelen.

4,5*

ik heb er niet echt van genoten, niet echt mij genre denk ik,

vond hem een beetje saai, heb hem ook maar voor 80% gezien want ik vond hem een echt vervelen

ook ik heb hier niet van genoten...veel te lang en kon mn hoofd er ook niet bij houden zo saai...mening.

Gisteren de hele dag op het Transfusion Festival in Amsterdam gezeten en nadat vanmorgen onze logé weer was vertrokken mezelf getrakteerd op een herziening van één van mijn favoriete film allertijden.

In prachtige sepia-kleuren geschoten film van meer dan 3 en een half uur.

Dat lijkt een hele zit, maar van mij had ie nog langer door mogen gaan.

Wat een schitterende film.

Meesterwerk!

Ik ben over het algemeen een snelkijker maar voor aparte (japanse) films sta ik altijd open. Is dit een aanrader?

Nummer 1 in mijn Top 10 (mits dat een aanbeveling is).

In de toekomst kijk ik 'm misschien wel Ik zag 'm ook in de top 10 op nummer 1 bij strarbright boy.

PS: Waarom is de poster nu opeens anders? Die vorige vond ik wel wat beter

"Een" van de beste (Aziatische) en langdurigste films die ik gezien heb!

Ontroerend en ook zo dramatisch...

*4

Aoyama neemt zich de tijd om in alle rust zijn personages te schetsen. Dat is erg mooi gedaan en wat mij betreft de grote kracht van de film. Helaas wist de film me emotioneel niet mee te krijgen, en dan is het een erg lange zit. Zat de laatste drie kwartier echt te vechten tegen de slaap, dus het einde, dat velen hier als overdonderend ervaren hebben, ging nogal langs mij heen. Misschien eens herzien, maar ik vrees dat dat er met deze speelduur zo snel van zal komen.