Yûrika (2000)

De film ziet er om te beginnen prachtig uit. Grotendeels in een bruin-wit. En dat is al van een sombere schoonheid. Met prachtige lange, zorgvuldige shots met weinig camerabewegingen (Ozu?).

De film gaat over beschadiging. Door de ingrijpende gebeurtenissen kunnen de hoofdpersonen niet meer omgaan met de gewone wereld. Het is alsof ze zich hebben opgesloten in zichzelf.

Naoki probeert aan zijn gevoel te ontsnappen door negatieve daden, maar zelfs dan begrijpt de buschauffeur hem nog. Ze zitten in hetzelfde schuitje. "I don't ask you to live, but please don't die" zegt hij tegen hem. En op dat moment werd de brok in mijn keel nog groter. Zo ontzettend raak die zin. Als uiteindelijk het einde komt en Kozue de zee ziet en het beeld uitbundig naar kleur schiet, blijkt een simpele stijlkeuze een effect te hebben dat verglijkbaar is met een emotionele vulkaanuitbarsting. De film, die toch al continu onder emotionele hoogspanning staat laat dan alles gaan. En laat mij huilend om een boodschap van hoop achter. Iedereen die ooit verlangt naar wedergeboorte, weer een onbeschreven blad zijn, moet dat volgens mij voelen. Deze film zegt dat dat kan.

De film zal wel niet voor iedereen zijn, want niet iedereen is als ik. Daar kom ik hier vaak genoeg achter. Maar voor mij is dit een uniek, emotioneel meesterwerk.

De enige reden waarom ik deze dvd nog niet besteld heb is dat ik wil wachten op de Nederlandse kooprelease in Mei.

Ja jammer he. Had ook graag een hoger cijfer gegeven.

Belangrijkste reden waarom de film voor mij niet werkte is het o zo trage verteltempo.

Het eerste uur vond ik goed en heb ik geboeid gekeken.

Daarna begon ik me steeds meer te ergeren aan de film.

Ik begon me te vervelen en stoorde me aan de herhaling van situaties en shots.

Het laatste uur heb ik met tegenzin gekeken.

De film duurt mijns inziens veels te lang.

De thematiek spreekt me zeker wel aan. Dat is het probleem niet.

Een 2 uurs versie van deze film had ik waarschijnlijk 3,5 sterren gegeven, al is dat natuurlijk een beetje koffiedikkijken.

Enfin, ik geef Eureka 2,5 sterren.

Wat een lange zit. Maar vier plaspauzes en zo'n 37 zit, lig en hanghoudingen verder was de film dan toch gedaan.

Positief: ik heb me geen moment verveeld. Tempo zit goed, personages zijn boeiend, niet om te zeggen dat ik geen enkele keer op de klok gekeken heb, maar verveeld heb ik me zeker niet. Jammer genoeg is het meeste positieve daarmee gezegd.

Blijkbaar zien de meesten dit als een zeer gewichtige, zware en nogal depressieve film, ik heb er mijn idee over. Alles wordt met een zekere luchtigheid gebracht, zodat ik de film nooit drukkend vind worden. Jammer genoeg zag ik dit visueel niet weerspiegeld. De afgebleekte kleuren (sepia, maar dan met vaalrood ipv oranje) zorgden soms voor mooie shots, maar meestal gaf het geheel een ouwerwetse, suffe, doffe, zielloze en vreugdeloze indruk. Het laatste shot (wel in kleur) bewijst voor mij enkel wat een foute stijlkeuze hier gemaakt werd. Ook het camerawerk was bij momenten redelijk bedroevend, al was het wel steeds zeer verzorgd.

Nu laat de film me toch een beetje koud. Jammer, want na 211 minuten engagement had ik toch wat meer willen terugkrijgen. Toch 3.5*, want vervelen deed hij niet, en een half * gaat naar het jonge meisje. Een echte prachtprestatie.

Geen love it or hate it film, maar een normaal filmpje waar de goeie punten net opwegen tov de slechte.

Ok, hij was mooi en misschien ook goed,

maar ik heb me enorm moeten dwingen om deze toch uit te zien.

Ik heb hem in 5 delen gezien, omdat de opbouw zeer traag en over het algemeen redelijk saai was.

Gewoon een film die te lang duurde. Ik had het beter geapprecieerd moest hij 2 uur korter zijn.

Makoto `s gedrag gaanderweg in de film balanceert op het randje van mijn tolerantiegrens. Zijn neerslachtige periode waarin hij zich constant verontschuldigde en nooit eens van zich afbeet als hem onrecht aangedaan werd, bogen teveel de nederige kant op i.p.v. medelijden te voelen of het als een aandoenlijk tafereel te ervaren omdat hij een wat verlegen geest was.

Verder trok de film in een gestaag tempo aan mij voorbij, terwijl ik rustig op mijn ligbedje heen en weer dobberde. De kaping zelf maakte niet echt veel indruk, de manier waarop broer en zus hun toevlucht tot elkaar zochten wel, met een prachtige scene op de spoorwegovergang. Al vond ik Akihiko dan weer het interessantste personage, omdat hij de film nog enigzins verteerbaar en niet loodzwaar maakte. Ik vond het idee ook wel grappig, een vrolijke student gaat met 3 treurwilgen een rondreis maken.

Het camerawerk zag er mooi verzorgd uit. Waarbij de personages die een voor een gevangen werden met hun snuit tegen het raam aan, een fraaie impressie vormden voor hun desolate gemoedstoestand. Het hele gebeuren rondom de moorden vond ik minder geslaagd, vooral omdat er teveel op gefocust werd en ik het als aanstellerig ervaarde om maar gelijk aan het moorden te slaan als je getuige bent geweest van een buskaping.

Dat aan het einde van de film weer kleuren opdoemen, zorgt voor een mooi contrast, maar tevens blijkt dan dat er wel wat meer van dit stijlmiddel gebruik gemaakt had mogen worden. 3,5*

Toch wel een indrukwekkende film met een heel speciaal onderwerp en een heeeel lang verhaal. Om te beginnen vond ik de film visueel echt perfect in elkaar zitten. Het speelt zich af in een zomerse, natuurgebied van een Japans eilandje. De natuursfeer deed me wel aan Kikujiro denken. Maar helaas is Eureka geen feel good-film. Ook die sepiafilter die je de hele film door ziet maakt de film verontrustender en umheimlicher. Het verhaal zit ook nog goed in elkaar. We krijgen eerst die gijzeling in die bus te zien, waarbij 4 mensen het overleven. Daarna volgen we het verdere leven van de 4 ex-gijzelaars van hoe de gevolgen zijn van zo'n gijzeling en dat je ermee verder moet leven. En dat word echt op zo'n rustige subtiele manier verteld en soms valt het weinig op dat ze iets schokkend hebben meegemaakt. Ook zal de film voor snelkijkers saai zijn maar dat is het echt niet vanwege het onderwerp. Ook hoor je in de film nauwelijks muziek, en als het muziek is hoor je dat creepy piepende geluidje met die piano der door heen. Schitterend. En tussen al dit gedoe krijgen we ook nog te maken met moordzaken, en wie van de 4 is de dader?

En dan komt dat moment dat die ex-gegijzelde buschaufeur een bus koopt om met de 3 andere ex-gijzelaars op reis te gaan en te vertrekken van het plek waar de gijzeling gebeurde, en dat vind ik nog wel het mooiste. Echt waar! Waar de reis zogenaamd op een dramatische wijze stopte, gaan ze zogenaamd twee jaar later mee verder. En dat mond ook uit tot een umheimliche roadmovie met ook vele interesante kiekjes. Maar ook loopt de busreis niet altijd soepel. Aan het einde woord alles weer kleur.

Gewoon weer een hele goede en lange uitgebreide film. Met schitterend acteerwerk, vooral van die Buschaufeur Makoto. Ook weer een voorbeeld voor de Japanse Cinema die je moet kijken en voelen.

4,5*

Gisteren de hele dag op het Transfusion Festival in Amsterdam gezeten en nadat vanmorgen onze logé weer was vertrokken mezelf getrakteerd op een herziening van één van mijn favoriete film allertijden.

In prachtige sepia-kleuren geschoten film van meer dan 3 en een half uur.

Dat lijkt een hele zit, maar van mij had ie nog langer door mogen gaan.

Wat een schitterende film.

Meesterwerk!

Aoyama neemt zich de tijd om in alle rust zijn personages te schetsen. Dat is erg mooi gedaan en wat mij betreft de grote kracht van de film. Helaas wist de film me emotioneel niet mee te krijgen, en dan is het een erg lange zit. Zat de laatste drie kwartier echt te vechten tegen de slaap, dus het einde, dat velen hier als overdonderend ervaren hebben, ging nogal langs mij heen. Misschien eens herzien, maar ik vrees dat dat er met deze speelduur zo snel van zal komen.

Helemaal enthousiast was ik niet bij het zien van dit maar liefst 3½ uur durende drama dat het laatste 1½ uur meer een roadmovie werd. Ik vond het allemaal erg traag. Dat deze film van mij toch een waardering boven het gemiddelde krijgt is vanwege het schitterende einde. Het meisje Kozue was ook een van de hoofdrolspelers waar ik het meest mee kon sympathiseren. Toen zij op het einde ging praten ging het sepia waar de film 3½ uur lang in gedompeld was over in kleur. Wat niet anders kan betekenen dat het leven van Kozue aan het einde weer kleur kreeg. Zeer origineel en erg goed gevonden trouwens.

3,5*

Eureka. Een film met een uitroepteken, alleen al door de lengte. Maar er is meer. Stilistisch vond ik de film zeer fraai. Het mooie, contrastrijke sepia, de statige cameravoering en de spaarzame muziek geven Eureka een eigen gezicht. Het uitgangspunt van het verhaal en de personages om wie het draait zijn interessant genoeg. Daarom heb ik de volle speelduur geboeid zitten kijken. Maar waar ik een beetje over struikel zijn de vertelwijze en de ontwikkeling. Na de kaping waarmee de film opent is er een wat rommelige fase waarin de personages bij elkaar worden gebracht. Het middenstuk is interessant en brengt de cirkel in beeld waarin de karakters vast zijn komen te zitten. Vooral de onderlinge acceptatie van de Makoto, Naoki en Kozue is ontroerend om te zien. De spanningsboog wordt gecreëerd door de belofte van een uitweg. Overigens zijn er in dit gedeelte ook overbodige lijnen, met name inderdaad het stuk over de moorden. Maar dan, naar het einde toe, blijkt de crisis van de personages te bestaan uit een neiging tot moord, van jezelf (Kozue) of van anderen (de overige drie), waarvan wordt gesuggereerd dat dit een algemene reactie is op het doormaken van een trauma. Deze vreemde gedachte is min of meer de bodem van de film. Vervolgens komt de verlossing, de wedergeboorte, het eureka-effect tot stand in een weinig originele tocht naar de zee. Dit voelde wat mij betreft een beetje gemakkelijk. Ook de scène met de schelpen, vast symbolisch bedoeld, ging eigenlijk langs me heen. Het laatste shot (Hadaka no shima-achtig) is uiteraard wel schitterend, vormtechnisch gesproken dan, want emotioneel kreeg de film me bij de ontknoping gewoonweg niet mee. Ik heb een meesterwerk gezocht in Eureka, maar helaas niet gevonden.

Wow wat een film. Zo mooi, zo zie je ze zelden. Zowel visueel als verhaal, met prachtig uitgewerkte karakters. Mooi voorbeeld dat lengte in het voordeel kan werken van een film, omdat je gehypnotiseerd wordt, karakters nog meer de kans krijgen een plaats in je ziel in te nemen, er tijd genomen wordt een shot gewoon eens even aan te houden en dat er simpelweg nog meer mooie dingen in kunnen. Vooral het begin en eind was van de beste cinema ooit gemaakt, maar ook alles daartussen was prachtig. 4,5 sterren.

Mooie film hoor, ik kan niet anders zeggen. Het verhaal is interessant en ik moest even aan afgelopen week denken, toen een groep Noorse studenten voor het eerst weer het eiland betrad, waar een paar jaar geleden door Breivik een bloedbad werd aangericht. Volgens hem een goede manier om het gebeuren definitief een plaats te geven, iets waar ik hem wel gelijk in moest geven. De buschauffeur in Eureka doet iets soortgelijks.

Ik vond de cinematografie bijzonder. De keuze voor sepia is gewaagd, maar pakt goed uit. Er wordt de tijd genomen om de personages te ontdekken en uit te werken. Het tempo is aangenaam traag en daardoor sleept het, ondanks de lengte, nooit.

Het begin en het bijzondere einde, waarbij we ineens nog een stukje kleur te zien krijgen, zijn echt supergoed. Het middenstuk is ook zeker boeiend, maar is hier en daar een tikkeltje rommelig. Het zijn kleine minpuntjes op een verder zeer goede film. Een aanrader voor de filmliefhebber, waarbij je je niet moet laten afschrikken door de speelduur, want het wachten wordt op het einde wel beloond.

4,0* dik

Ik heb wel vaker ellenlange films gezien, maar voor zover ik mij kan herinneren nog nooit een waarin zo weinig gebeurt (afgezien van de opening). Door het trage tempo lijkt er geen eind aan te komen. Volgens mij had Aoyama het geheel met gemak kunnen afdoen in minder dan de helft van de speelduur. Het moet evenwel gezegd worden: de keuze voor sepia geeft de film een heel eigen karakter.

De laatste post dateert van ruim 6 jaar terug en de laatste stem van bijna 2 jaar terug. Toch werd deze film opgenomen in de MM 2023 lijst van Film Pegasus. Opmerkelijk! Bijzonder is de film wel. Met zijn 3,5 uur lange speelduur best pittig te noemen.

Het tempo is inderdaad traag en het vergt wel wat van de kijker. De film gaat over de traumatische verwerking van 3 personen van een gijzeling waarbij zij de enige overlevenden zijn. Hun post traumatische stressstoornis is de rode draad doorheen de film en wordt visueel weergegeven via die bruine grauwe filter. Erg sfeervol en sereen.

Er is veel aandacht voor de karakterontwikkeling van de personages en de hele film heeft een poetisch ingetogen gevoel. Een aanrader voor cinefielen, dat zeker. Ik ben zeker fan, maar het kon wel een uurtje korter al zal niet iedereen daar het met me eens zijn.