White Dog (1982)

Lijkt een simpel uitgangspunt, maar de film is geweldig gemaakt door de oude meester Fuller. Wat het oogpunt van racisme betreft, maakt deze film zowat nog meer indruk dan American History X. Echt zo'n film waarvan ik niet begrijp dat 'ie nooit op T.V. wordt uitgezonden. Aanrader.

Eindelijk uit op Criterion. Film over een racistische hond die zwarte mensen aanvalt. Voelt aan als exploitation, maar is erg zorgvuldig gemaakt. De hond wordt geweldig neergezet, al begreep ik dat het bij sommige mensen lachwekkend kon overkomen. Komt denk ik ook door het plot, maar ik vond het heel overtuigend. De boodschap (racisme is niet iets natuurlijks, maar wordt aangeleerd) is niet wereldschokkend, maar dit afspiegelen in man's beste vriend in een exploitation achtige film, levert een heel aparte en bijzondere film op.

Een redelijke tegenvaller. De witte Duitse herder is een mooie reïncarnatie van al het racistische kwaad, maar ik vind het een redelijk makkelijke manier om hiermee dit onderwerp aan te kaarten. Ik kon na afloop ook niet goed achterhalen of Fuller nou een anti-racistisch statement met White Dog heeft willen neerzetten, of gepoogd heeft een spannende thriller te creëren.

Door Morricone's zenuwachtige soundtrack krijgt de film op sommige momenten, onbedoelde lijkt me, een soort horrorsfeer. Het acteerwerk, vooral van de hoofdrolspeelster en de dikke baas, was op sommige momenten erbarmelijk. Het camerawerk was ook niet speciaal en de beelden wisten me nergens echt te raken.

Op alle vlakken is de film het dus eigenlijk net niet. Het is geen mooie film, als thriller mist het teveel spanning en als statement vind ik het allemaal wat te gemakzuchtig.

Deze film rustig bekeken en had er heel wat van verwacht, mede omdat de film toch ook wel goede waarderingen krijgt op moviemeter. Maar helaas....wat is dit een slecht product!

Erg ongeloofwaardig ook. Het is een typisch voorbeeld van een B film en het heeft niets weg van een horror film. Zeer matige acteerprestaties ook.

Inhoudelijk kan je dan niet op de film ingaan omdat je dan wellicht prijsgeeft hoe het verhaal in elkaar steekt, maar om 1 voorbeeld te noemen. Ergens in de film valt een dode tgv een aanval van die hond en daar komt ook verder geen onderzoek naar of zo, geen politie, geen aangifte...je hoort er niets van weer...Ongeloofwaardig dus...

Aardige film met een apart verhaal over een racistische witte hond.

Acteerwerk was ook redelijk goed.

3,5 ster

Mooi drama over een top op het bot verpeste hond die heropgevoed wordt door een zwarte dierentrainer. De film is een aanklacht tegen racisme en tegen mensen die honden zo opvoeden dat ze andere mensen of dieren zo aanvallen. Het is niet de hond die racistisch is, maar de barbaren die hem hebben opgevoed. Het acteerwerk in de film is zeer behoorlijk en de muziek van Morricone versterkt de sfeer goed. Het einde is mooi maar ook best zielig: De hond valt nu de donkere mensen niet meer aan, maar ziet in de oude Blanke vriend van de dierentrainer, zijn oude baasje en valt hem dan aan. Af en toe een beetje te moralistisch, maar niet erg.

Een zeer interessant concept, behoorlijk uitgewerkt. Altijd fascinerend om te zien hoe zo'n film gemonteerd is tijdens de scènes met de hond en wat voor een geduld de crew gehad moet hebben om precies de scène te krijgen die de regisseur wil hebben. White Dog overtuigt en presenteert een sociaal kritische film in een thriller jasje. Sommige scènes zijn fenomenaal, zoals de scène waar het kleine zwartje jongetje net aan het zicht van de hond ontsnapt of de eindscène en de score van Morricone draagt bij aan de spanning. Prima film.

3,5*

Mooi beestje dat er bij tijd en wijle behoorlijk griezelig uitziet. Nou ja, het schijnen er vijf te zijn geweest, maar goed. Knuffelig, terwijl het rood van het bloed heftig contrasteert met de witte vacht. De scènes rondom de hond zijn dan ook de moeite waard, die met het kind is inderdaad de fraaiste. Dat Fuller z´n film de nodige inhoud meegeeft, is mooi meegenomen, al is de wijze waarop misschien niet de meest subtiele.

Op zich niet zo'n probleem, met zo'n white dog is er in wezen geen ontkomen aan. Wat wel erg stroef uitpakt, is het scenario. Dat het wat randzaken, zoals een politieonderzoek, negeert, kan nog, maar het verloop komt erg houtje touwtje over. Neem alleen al de aanloop naar de verkrachting. Film mist nogal eens een bepaalde flow. Morricone's muziek vond ik ook niet erg gepast. Het zijn de dieren die 't 'm doen in deze.

Tof! Soort hardcore Disney filmpje, zonder plastic sentimenten. Onderwerp is helaas nog steeds actueel... Het verhaal is grotendeels voorspelbaar, maar loopt zo vlot en boeiend dat het niet eens een minpunt is. Wel een groot pluspunt: het contrast van de hond in relaxte -en aanvallende staat wordt overtuigend en soms indrukwekkend in beeld gebracht. Pet af voor de regisseur en de hond(en)! 8/10*

Verontrustend uitgangspunt van een hond die zo is getraind dat hij niet anders kan dan zwarte mensen aanvallen en een jonge actrice die juist in deze hond haar beschermer gaat zien. Het levert een interessante strijd op tussen nature/nurture waarbij parallelen getrokken worden met de rassenkwestie in de Verenigde Staten. Is het mogelijk om diepgewortelde haat en agressie af te leren? Of zit het zo diep geprogrammeerd in het wezen dat je het er nooit meer uit zult gaan krijgen?

Mede door de geniale soundtrack van Ennio Morricone wordt je meegezogen in de ongemakkelijke en pijnlijke sfeer. Wat zeker meehelpt is dat die zeer onangename hond in de hoofdrol toch iets menselijks krijgt waarbij ik zowel van hem walgde als hem ergens ook wel zijn vrijheid gunde. Die tweestrijd maakt van hem een bijzonder soort karakter en ik kan niet zeggen dat ik veel dieren in films ken die zulke gemengde gevoelens bij me op wisten te roepen. Toegegeven, het scenario laat wel wat steekjes vallen. Zo konden de moorden in kwestie net wat subtieler in beeld worden gebracht en gaan de karakters te snel over op soms onbegrijpelijke beslissingen.

Slecht is niet het woord, bar slecht. Na sommige waanzinnige comments over deze film dacht ik: die moet ik zien. Het was een verschrikkelijke kater.

Niet zo zeer de film an sich, maar het contrast met de hallelujah berichten op dit forum.

Matige film over een vrouw die een hond aanrijdt en diezelfde hond vervolgens in huis neemt. Een racistische hond is een leuk gegeven voor een film als deze, echter ligt de boodschap er wat te dik bovenop. Bovendien zijn sommige scenes niet echt goed uitgewerkt en valt het verhaal hier en daar in de herhaling.

Een actrice rijdt een hond aan, en draagt er zorg voor dat hij beter wordt. Vervolgens wordt ze bijna verkracht en redt de hond haar. Eind goed al goed, zou je denken, al is het hier de eerste tien minuten van de film. De mooie, witte herder blijkt getraind om African-Americans aan te vallen. En valt dat af te leren? Een waargebeurde film met een raciale component, van een witte filmmaker. Valt aangeleerde haat af te leren? Of alleen het daaruit voortvloeiend gedrag? Was de film goedbedoeld, maar onbedoeld racistisch, of niet? Voer voor discussie dus. Sam Fuller stond al op de radar van de FBI sinds de jaren ’50 dankzij films als Pickup on South Street, maakte geen vrienden met films als Shock Corridor (1963), en White Dog was zowat een kers op de taart.

Ik had jaren geleden al gehoord van Samuel Fullers White Dog (1982). Het is wel een film die in de filmgeschiedenis boeken voorbij komt, helemaal wanneer het over racisme gaat. Eind 2014 zagen we Fehér Isten (2014) (White God ) in een soort sneak preview, en kwam de gelijkenis in titel en materie ter sprake. Die film was weliswaar echt anders, maar de interesse was wel weer gewekt. Best wel verwonderlijk dus, dat ik het zien van deze titel nog zo lang heb weten uit te stellen. Mede geschreven door de niet zo lang geleden overleden Curtis Hanson. Het was nu eindelijk tijd. Niet slechts een horrorfilm, maar eerder een verhandeling over blindheid door instinct, aldus het Criterion essay van Armond White (who is in fact black, I shit you not).

White dog kun je niet kijken als Cujo. Alhoewel, het kan best, wanneer je het o.k. vindt om Orwells Animal Farm als een verhaal over boerderijdieren te zien. Ja, de achterliggende betekenis ligt er dikker bovenop hier, en metafoor en analogie zijn niet hetzelfde, maar dan nog lijkt de vergelijking me niet vergezocht. Maar als we het dan toch over metafoor hebben, dit screenshot is dan wel een van de sterke momenten van de film, waarin de trainer de eerst zo hatende hond wil testen door een zwarte man die hij niet kent, hem de hand te laten reiken. Terwijl hij klaarstaat met een pistool voor als het misgaat. Het lijkt zo simpel, maar niet wanneer je de consequenties bekijkt. Je kunt die ene ‘hond’ doodschieten (directe gevaar van racistische haat weg), maar dat lost het probleem niet op. Kijk maar eens naar de ‘precisiebombardementen’ op terroristen, je creëert er snel meer als je pech hebt.

Een hand reiken dus, is de eenvoudige oplossing voor al het kwaad?

Gelukkig maakt Fuller het niet zo simpel, zoals de laatste scène lijkt aan te geven. Uiteraard kunnen we over de precieze betekenis van alles debatteren, maar fuck, wat voelde ik me naar toen de credits begonnen te rollen. Daar veranderde Ennio Morricone’s fijne score niks aan…

4*

Een actrice rijdt per ongeluk een witte Duitse herder aan en neemt hem naar de dierenarts. Omdat het baasje van de hond niet gevonden wordt, besluit ze de hond zelf te houden. Op een dag breekt een verkrachter bij haar in en de hond beschermt haar door de verkrachter aan te vallen. De vrouw is dolblij met haar hond. Totdat hij ook een willekeurig zwart persoon aanvalt en nog een. Ze ontdekt dat de hond is getrained om zwarte mensen aan te vallen. Haar omgeving wil dat de hond wordt afgemaakt, maar een zwarte hondentrainer is vastbesloten om de hond te genezen.

Aanvankelijk verwacht je misschien een b-film a la Cujo te gaan zien. White Dog is echter heel andere koek als Cujo, want de film wind er geen doekjes om dat mensen de echte monsters zijn en niet de hond. Mensen die vechthonden trainen en fokken horen wat mij betreft bij het laagste van het laagste. Daarnaast heeft White Dog ook veel meer materie. Het is namelijk een grote metafoor op rassenhaat. Een hond is een onschuldig dier, maar door het dier pijn te doen en te mishandelen kun je het vals maken en trainen om mensen aan te vallen. Op dezelfde manier zijn kinderen onschuldig, maar kunnen ze door racistische ouders leren om anderen te haten. De moderne maatschappij probeert (o.a. door onderwijs) het racisme af te leren, net zoals de hondentrainer in de film de hond wil genezen. Maar zoals Samuel Fuller heel duidelijk maakt aan het einde van de film, is het nog maar de vraag of dat mogelijk is...

De film werd in de VS totaal verkeerd begrepen. The National Association for the Advancement of Colored People was - bizar genoeg - van mening dat het uitgangspunt van de film racistisch is en protesteerde fel tegen het uitbrengen van de film. Hierdoor besloot de studio de film alleen in Europa uit te brengen, waar hij wel begrepen werd. Criterion wist de film gelukkig in handen te krijgen en zo is de waardering over de jaren langzaam aan gekomen.

Het uitgangspunt van de film is waargebeurd. De vriendin van de schrijver van het verhaal had echt een hond aangereden die vriendelijk was tegen blanke mensen en agressief tegen zwarten. Dat is echter wel waar de realiteit ophoud, want ondanks de super sterke metafoor is een groot gedeelte van de dialogen vrij onzinnig. Bovendien vind ik die dierentrainers van Noah's Arc niet bepaald diervriendelijk. White Dog laat ook goed zien hoe weinig mensen zich in de jaren '80 bewust waren van dierenwelzijn. Het vergassen van asielhonden en het leren van trucjes aan leeuwen zijn toch dingen die we vandaag de dag niet meer accepteren. De film is gelukkig wel gemaakt onder toezicht van American Humane, dus ik vertrouw erop dat in de film zelf geen dierenmishandeling heeft plaatsgevonden. Wat een ongelooflijk geduld moeten filmmakers hebben gehad om alle shots goed te krijgen met de hond.

De film is prima opgenomen en bevat een aantal geniale beelden. Bijvoorbeeld anthropomorfische shots vanuit het perspectief van de hond, een shot waar een zwart jongetje net op tijd uit het gezichtsveld van de hond loopt of het geniale geschoten diep trieste einde van de film. Dat samen met een soundtrack van niemand minder dan Ennio Morricone.

Al met al vind ik White Dog een sterke film. Toegegeven, soms werd het een beetje onrealistisch en niet ieder moment boeit even veel. Toch vind ik het knap van Fuller een film te hebben gemaakt die zowel werkt als Thriller als een commentaar op rassenhaat. Een hond is kleurenblind, maar de mens leert hem zwart van wit te onderscheiden...

Brainwashed dog.

Meteen begint de muziek en weet Il Maestro Ennio Morricone je vrijwel direct de film in te trekken. Enorm sfeervolle score. De horror dient de drama hier zeer goed. Al zijn de momenten van horror vrij schaars. Iets wat ook niet heel erg van belang is hier, daar de film heel andere onderwerpen wil uitdiepen. Niet altijd even subtiel, maar toch erg fijn dat men hier voor de "straight to the point" aanpak kiest en er niet heel lang om heen draait. Verhaal is best interessant, en dat kom voornamelijk door het onderwerp waar hier voor gekozen is.

Naast de fantastische score, is de film ook nog eens mooi geschoten. Er komen toch enkele prachtige shots voorbij. Acteerwerk is niet van iedereen even goed. Vooral McNichol is nogal matig. Winfield, daarentegen, is hier echt geweldig.

Erg sfeervolle film waarin de drama en horror een erg goede combi is. De boodschap is duidelijk, het thema is zwaar, maar Fuller weet het op een simpele en effectieve manier naar het publiek over te brengen en White Dog toch tot een wat ongemakkelijke zit maakt.

Ik heb de film twee keer achter elkaar bekeken. Ik was diep onder de indruk van de hond en zijn "acteerwerk". Volgens mij kan het niet anders dan dat dit het resultaat is van heel veel geduld. Prachtig! Ik heb ervan genoten. Beeld en (mono LPCM) geluid op de Blu-ray disc van de Eureka / Masters Of Cinemareeks vond ik van zeer goede kwaliteit.

Erg sterk. Kaart rasisme een stuk sterker aan dan Blackkklansman. Er wordt nergens omheen gedraaid of zaken door humor afgezwakt. Opvoeding bepaalt in grote mate je standpunt en is zeer lastig uit te bannen. En op de muziek van Ennio glijdt het erin als koek, of moet ik schrijven hamburgers.

4*

PS. Een remake zal nooit beter zijn dan deze.

Schitterende en droevige film over een hond die gehersenspoeld werd om zwarten aan te vallen. De mens is wel vaker de oorzaak van veel miserie. Doet me denken aan de hype rond pitbulls en hondegevechten. Schitterende rol van Winfield en de witte hond. Een klassieker en aanrader die de tand des tijds goed heeft doorstaan. .Veeleer een sociaal drama dan een horrorfilm. 4 sterren

Behoorlijk onderhoudende film over een hond die op racistische wijze is getraind, zijn doel is het aanvallen van zwarten. Een meisje dat hem op straat vindt nadat ze hem heeft aangereden probeert dit samen met een leeuwentemmer af te leren, maar gaat dit lukken?

Verwacht geen Cujo, in White Dog ligt de focus duidelijk meer op het drama dan op het creëeren van spanning of vieze beelden. Een paar aanvallen zijn best pittig, maar veel valt er nooit te zien. Wel moet gezegd worden dat de hond, gespeeld door vijf verschillende Duitse herders, het erg overtuigend doet. Een absolute meerwaarde.

De rest van de cast doet het ook meer dan prima. De chemie tussen de hond en het meisje is voelbaar, al had ikzelf voortdurend twijfels of ik de hond nou mocht of niet. De film mist daardoor zijn effect niet denk ik. Overigens prijst iedereen de muziek van Morricone, maar die is me eerlijk gezegd niet opgevallen. Prima film waarbij zijn ouderdom nauwelijks merkbaar is.

Ik ging redelijk blind in White Dog en in het begin dacht ik dat ik waar kreeg voor "mijn geld". Een lekkere pulpy film waarbij een witte hond het nodige slachtvee verslindt.

Al vrij rap gaat de film over op een maatschappelijk probleem. In dit geval verteld in de belichaming van een hond die dusdanig geconditioneerd is dat hij alleen donkere mensen aanpakt. Hoe ga je met zo'n hond om? Is de hond nog te genezen? Racisme is nog steeds een issue.

De op het oog knullige film in het begin snijdt hiermee gevoelige thema's aan voor de VS en ik begrijp best dat regisseur Fuller in het Reagan tijdperk tegen wat problemen aan heeft gelopen met deze film. Reagan was een conservatieve Republikein waarbij het gezin de hoeksteen van de samenleving was. Daarna "the war on drugs" > resulterende in miljoenen "Afro Amerikanen" die in de bak belandden en aan de crack raakten. De cijfers hierover zijn schokkend!

Wanneer je dit in het juiste tijdbeeld plaatst is de film goed en slim in een "Cujo" achtig jasje verpakt. Ik moet wel zeggen dat ik de eerste ruim 30 minuten van de film moeilijk doorkwam. Maar de tweede helft van de film was gelukkig een stuk beter en het persoonlijke doel van de trainer om de hond te genezen is een strijd die mooi in beeld gebracht is.

Wellicht dat de personages niet even geloofwaardig handelen, ze gaan haast letterlijk over lijken om die hond maar genezen te krijgen. Toch maakt de sfeer en de zenuwslopende score van Morricone veel goed en geeft deze vreemde eend in de bijt toch nog een bepaalde kwaliteit mee.

Het thema is leuk bedacht en werkt ontzettend goed de tweede helft van de film. Maar om daar terecht te komen moet je je wel door een matig eerste deel van de film heen worstelen.

3,0*

Het verhaal gaat over een hond die tegen donkere mensen is opgezet, waarna de donkere Keys (Paul Winfield) geobsedeerd wordt door het idee om de hond hiervan te genezen. Een nogal controversiële film van Samuel Fuller die samen met Curtis Hanson het scenario schreef naar een boek van Romain Gary. De film is een indrukwekkende harde kijk op racisme. Waarbij de film zich afvraagt ​​of racisme een te genezen psychische aandoening of aangeleerd gedrag is, of dat het een onbehandelbare ziekte is? Echter heeft regisseur Fuller wel wat aan de roman veranderd zodat het mogelijk was voor een wat veiliger afgezwakt film-einde. Maar hoe dan ook het einde van de film staat open voor enige discussie, en hoe deze ook wordt geïnterpreteerd, de slotscène is onmiskenbaar somber. De hond (of eigenlijk vijf honden) wordt sterk afgebeeld alsof het een seriemoordenaar is die een dubbelleven leidt. Met verontrustende close-up shots van de hondenkop met een snuit vol scherpe tanden.De film slaagt er goed in om te overtuigen door niet heel schrander of prekerig te zijn in zijn benadering van het onderwerp, maar eerder door via de hond de wortels van racisme bloot te leggen. Uiteraard ook geholpen door de score van Ennio Morricone.

Een film naar een Franse roman met een lange voorgeschiedenis (eerder bedoeld als een Roman Polanksi-project) met veel drama (Polanski maakte het niet omdat hij Amerka uitvluchte, de schrijver van het boek en zijn vriendin pleegden allebei zelfmoord). En na veel gedoe (Paramount wilde op zeker moment "Jaws with Claws" en dus dat de kern er min of meer uit zou gaan) kwam de film terecht bij Samuel Fuller (dankzij scenarist Curtis Hanson, die later LA Confidential zou regisseren). Die bewerkte het verhaal en maakte het met, zoals bijna altijd, een laag budget af.

White Dog is een intelligente, filosofische film over racisme in een trashy, goed zittend horrorjasje. Het scenario houdt zich niet aan alle regels en er zijn wat zijweggetjes waar niet verder op ingegaan wordt, maar in het licht van de film vind ik dat best te verantwoorden. Fascinerend en tot nadenken stemmend.

De idioten van Paramount deden bijna niets met de film (naar het schijnt omdat ze bang waren dat de film als racistisch gezien zou worden, sommige studio bazen zijn zo gruwelijk dom). Het was niet helemaal de zwanenzang van Fuller (hij maakte nog twee piepkleine filmpjes en rommelde nog wat met scripts) maar wel mijn laatste film van deze cyclus. Zeker niet de beste, maar wel een eervol einde.

White Dog is zeker geen slechte film, maar bevat niet genoeg elementen om me gedurende de hele speelduur te blijven vermaken.

De film begint verrassend veelbelovend met de titulaire witte hond die gered wordt door een aspirant-actrice. Het blijkt dat de hond door zijn vorige eigenaars is getraind om zwarte mensen aan te vallen. Het valt niet te ontkennen dat dit een zeer scherp uitgangspunt is dat een duidelijk maatschappelijk statement maakt.

Mijn grootste probleem is dat de film een punt wil maken en ook een film over dierenaanvallen wil zijn, maar zich niet volledig inzet voor beide aspecten. De aanvallen voelen te misplaatst en de hoofdplot is te zwak.

Die hond is zeker geen brave jongen. Ik hou het voorlopig bij katten.

2,5*

Goed geacteerde thriller, niet in het minst door de witte hond. In het begin zit je nog te supporteren voor hem, zeker nadat hij door de ruit springt om een verkrachter te verscheuren, maar na verloop van tijd beginnen de wenkbrauwen toch te fronsen bij het type slachtoffers dat hij uitkiest. Het betreft namelijk ook een figuurlijke (en fictieve) 'white dog' met een voorkeur voor zwart vlees. Maar dat is zonder Keys gerekend die toch probeert om de dolgedraaide racistische hond mores te leren. Al bij al geen slechte film, maar ook geen topper.

Genrecombinatie tussen thriller, horror, drama en maatschappijkritiek werkt voornamelijk goed in het eerste halfuur, waarin het nog niet helemaal duidelijk is waar White Dog heengaat. Eenmaal de kaarten op tafel worden gelegd komt er toch een beduidend minder sterke film naar voren, waartussen regisseur Samuel Fuller vooral een herhaling van zetten, scenes en gebeurtenissen neerzet. Het acteerwerk is daarbinnen best redelijk en het concept nodigt uit om te blijven kijken, maar de spanning van de eerste akte verdwijnt als sneeuw onder de zon en het einde wordt er redelijk met de haren bij gesleept.