White Dog (1982)

Ik ging redelijk blind in White Dog en in het begin dacht ik dat ik waar kreeg voor "mijn geld". Een lekkere pulpy film waarbij een witte hond het nodige slachtvee verslindt.

Al vrij rap gaat de film over op een maatschappelijk probleem. In dit geval verteld in de belichaming van een hond die dusdanig geconditioneerd is dat hij alleen donkere mensen aanpakt. Hoe ga je met zo'n hond om? Is de hond nog te genezen? Racisme is nog steeds een issue.

De op het oog knullige film in het begin snijdt hiermee gevoelige thema's aan voor de VS en ik begrijp best dat regisseur Fuller in het Reagan tijdperk tegen wat problemen aan heeft gelopen met deze film. Reagan was een conservatieve Republikein waarbij het gezin de hoeksteen van de samenleving was. Daarna "the war on drugs" > resulterende in miljoenen "Afro Amerikanen" die in de bak belandden en aan de crack raakten. De cijfers hierover zijn schokkend!

Wanneer je dit in het juiste tijdbeeld plaatst is de film goed en slim in een "Cujo" achtig jasje verpakt. Ik moet wel zeggen dat ik de eerste ruim 30 minuten van de film moeilijk doorkwam. Maar de tweede helft van de film was gelukkig een stuk beter en het persoonlijke doel van de trainer om de hond te genezen is een strijd die mooi in beeld gebracht is.

Wellicht dat de personages niet even geloofwaardig handelen, ze gaan haast letterlijk over lijken om die hond maar genezen te krijgen. Toch maakt de sfeer en de zenuwslopende score van Morricone veel goed en geeft deze vreemde eend in de bijt toch nog een bepaalde kwaliteit mee.

Het thema is leuk bedacht en werkt ontzettend goed de tweede helft van de film. Maar om daar terecht te komen moet je je wel door een matig eerste deel van de film heen worstelen.

3,0*

een film die je doet verbazen en vele doet haten door de hoofdrol speler is een witte hond maar deze is niet zoals andere honden. honden worden soms getraind voor de jacht of als opleiding om iets te doen omdat het bij hen job hoort zoals een politie hond drugs opspoort en zo en sommige achter het wild aanzit. helaas zijn er mensen die honden gebruiken om andere reden om kwade reden zo waren er honden die achter mensen aanzaten hun naam bloedhond omdat het erg goede speurders waren wanneer er mensen ontsnapten uit de gevangenis. zo is het bij deze hond het zelfde uitgenomen dat hij enkel maar maar mensen aanvalt met een andere kleur. zo gebeurt het dat er op een dag een jonge vrouw deze witte herders hond aanrijd ze voelt zich schuldig en ze neemt hem mee om hem te verzorgen. na een tijd merkt dat deze hond iets anders is dan wat ze had gedacht omdat hij mensen aanvalt met een donkere kleur ze geven haar de raad om deze hond af te maken. ze besluit om het dier te houden en hem opnieuw te programmeren zoals ze dat noemen zo dat hij geen zwarte mensen meer aanvalt.en eerst schijnt het te lukken maar helaas valt hij nu een blanke aan en dat is zijn einde. zo zie je maar wat mensen kunnen doen wanneer er haat in het spel is hoe ze een dodelijk wapen kunnen gebruiken zonder kogels maar toch even dodelijk als een wapen dat kogels afvuurt en dood. deze film is niet geschikt voor iedereen omwegen ten eerste het onderwerp uit de film dat iedereen niet koud zal laten ook om wat de hond is en iedereen zal na een tijd begrijpen waar de film overgaat. vele zullen hem haten andere zullen hem goed vinden.

Het verhaal gaat over een hond die tegen donkere mensen is opgezet, waarna de donkere Keys (Paul Winfield) geobsedeerd wordt door het idee om de hond hiervan te genezen. Een nogal controversiële film van Samuel Fuller die samen met Curtis Hanson het scenario schreef naar een boek van Romain Gary. De film is een indrukwekkende harde kijk op racisme. Waarbij de film zich afvraagt ​​of racisme een te genezen psychische aandoening of aangeleerd gedrag is, of dat het een onbehandelbare ziekte is? Echter heeft regisseur Fuller wel wat aan de roman veranderd zodat het mogelijk was voor een wat veiliger afgezwakt film-einde. Maar hoe dan ook het einde van de film staat open voor enige discussie, en hoe deze ook wordt geïnterpreteerd, de slotscène is onmiskenbaar somber. De hond (of eigenlijk vijf honden) wordt sterk afgebeeld alsof het een seriemoordenaar is die een dubbelleven leidt. Met verontrustende close-up shots van de hondenkop met een snuit vol scherpe tanden.De film slaagt er goed in om te overtuigen door niet heel schrander of prekerig te zijn in zijn benadering van het onderwerp, maar eerder door via de hond de wortels van racisme bloot te leggen. Uiteraard ook geholpen door de score van Ennio Morricone.

Kunnen we haatgevoelens wegnemen ? Bij Fuller kennen we het antwoord na 90 minuten in een verpletterende en ijskoude finale. Helaas is het te weinig voor een film. Veel (meer) verhaal zit er niet in. Dat merk je ook aan de structuur van de film. Een start die de richting uit gaat van een (niet al te boeiende) modale slasher maar plots een andere weg inslaat nl. maatschappijkritiek. Pas vanaf we in het dierenpark zijn, zorgt Fuller voor knappe cinema. Dan zijn er nog typische Fuller momenten om de aandacht er bij te houden bv. de eigenaar van de hond is een opa maw iedereen kan het kwaad in zich hebben. Maar de film slaat te veel op dezelfde nagel om echt meesterlijk te zijn.

Spannende actuele film. In dat opzicht toch een paar slagen beter dan Cujo, die ik vorige week zag. Helaas was deze cinematografisch vrij pover en net als Cujo wat langzaam in de opbouw. Wel een erg mooie soundtrack van Ennio Morricone en een geweldige slotscène. Dikke 4*

Een film naar een Franse roman met een lange voorgeschiedenis (eerder bedoeld als een Roman Polanksi-project) met veel drama (Polanski maakte het niet omdat hij Amerka uitvluchte, de schrijver van het boek en zijn vriendin pleegden allebei zelfmoord). En na veel gedoe (Paramount wilde op zeker moment "Jaws with Claws" en dus dat de kern er min of meer uit zou gaan) kwam de film terecht bij Samuel Fuller (dankzij scenarist Curtis Hanson, die later LA Confidential zou regisseren). Die bewerkte het verhaal en maakte het met, zoals bijna altijd, een laag budget af.

White Dog is een intelligente, filosofische film over racisme in een trashy, goed zittend horrorjasje. Het scenario houdt zich niet aan alle regels en er zijn wat zijweggetjes waar niet verder op ingegaan wordt, maar in het licht van de film vind ik dat best te verantwoorden. Fascinerend en tot nadenken stemmend.

De idioten van Paramount deden bijna niets met de film (naar het schijnt omdat ze bang waren dat de film als racistisch gezien zou worden, sommige studio bazen zijn zo gruwelijk dom). Het was niet helemaal de zwanenzang van Fuller (hij maakte nog twee piepkleine filmpjes en rommelde nog wat met scripts) maar wel mijn laatste film van deze cyclus. Zeker niet de beste, maar wel een eervol einde.

Aardig tussendoortje.

Eerlijk gezegd niet zoveel aan. Beetje een saaie TV film die de tand des tijds niet doorstaat.

White Dog is zeker geen slechte film, maar bevat niet genoeg elementen om me gedurende de hele speelduur te blijven vermaken.

De film begint verrassend veelbelovend met de titulaire witte hond die gered wordt door een aspirant-actrice. Het blijkt dat de hond door zijn vorige eigenaars is getraind om zwarte mensen aan te vallen. Het valt niet te ontkennen dat dit een zeer scherp uitgangspunt is dat een duidelijk maatschappelijk statement maakt.

Mijn grootste probleem is dat de film een punt wil maken en ook een film over dierenaanvallen wil zijn, maar zich niet volledig inzet voor beide aspecten. De aanvallen voelen te misplaatst en de hoofdplot is te zwak.

Die hond is zeker geen brave jongen. Ik hou het voorlopig bij katten.

2,5*

Goed geacteerde thriller, niet in het minst door de witte hond. In het begin zit je nog te supporteren voor hem, zeker nadat hij door de ruit springt om een verkrachter te verscheuren, maar na verloop van tijd beginnen de wenkbrauwen toch te fronsen bij het type slachtoffers dat hij uitkiest. Het betreft namelijk ook een figuurlijke (en fictieve) 'white dog' met een voorkeur voor zwart vlees. Maar dat is zonder Keys gerekend die toch probeert om de dolgedraaide racistische hond mores te leren. Al bij al geen slechte film, maar ook geen topper.

Genrecombinatie tussen thriller, horror, drama en maatschappijkritiek werkt voornamelijk goed in het eerste halfuur, waarin het nog niet helemaal duidelijk is waar White Dog heengaat. Eenmaal de kaarten op tafel worden gelegd komt er toch een beduidend minder sterke film naar voren, waartussen regisseur Samuel Fuller vooral een herhaling van zetten, scenes en gebeurtenissen neerzet. Het acteerwerk is daarbinnen best redelijk en het concept nodigt uit om te blijven kijken, maar de spanning van de eerste akte verdwijnt als sneeuw onder de zon en het einde wordt er redelijk met de haren bij gesleept.