Le Cercle Rouge (1970)

Stijlvol,met prima acteurs en neemt de tijd om naar de climax toe te werken. De 140 minuten vervelen geen moment (net als bij het vergelijkbare Rififi van Dassin). Heb er een aantal van Melville gezien en vind deze wel de beste geloof ik.

Gelukkig dat dit soort films nog wordt uitgezonden, wel op de Belg. Maar dat betekent ook lekker zonder reclame onderbreking. Een film en verhaal waarbij het vooral draait om sfeer met verhoudingsgewijs een pijlsnelle afwikkeling. Geen film onder een vrolijk Frans zonnetje, maar met veel grijstinten, modder, regen, schaduw. Dat straatbeeld van 95% Franse auto's is pure nostalgie. De fascinatie voor Amerikaanse sleeën was wel ruimte voor. Acteur Volonté kennen we uiteraard van de twee eerste Sergio Leone spaghetti westerns. Geen acteur met zoveel presence zonder veel gezichtstrekken te hoeven doen als Delon. Bourvil die de commissaris speelt, overlijdt in hetzelfde jaar als de film uitkomt.

Een titel waar ik nog nooit van gehoord had, maar dankzij België en de goede kritieken op MovieMeter toch op de radar verscheen, en het goede gevoel dat ik vooraf al bij de film had werd gedurende de speelduur bevestigd. Ja, dit ligt mij wel.

En het moet meteen gezegd worden dat de film ondanks zijn aanzienlijke speelduur van bijna tweeëneenhalf uur eigenlijk geen moment verveelt. Dat terwijl er wel een aantal trage en zwijgzame shots in voorbij komen, iets dat in sommige films niet lekker zal aanvoelen, maar in Le Cercle Rouge wel. Het past naadloos in de wat trage maar oh zo mooie stijl van de film met de twee karakters Corey en Vogel die ondanks de weinige achtergrond uitermate boeiend zijn en gebracht worden door Delon en Volonte. Daarnaast valt Montand op met een rol die bij de kennismaking, het delerium, net zo interessant is.

De soundtrack is ronduit heerlijk te noemen met veel jazz van Eric Demarsan, verder wordt er een mooi beeld geschetst van het wereldje, maar ook alle contacten en vooral de rustige en minutieuze voorbereiding. En natuurlijk mag de ronduit briljante overval en ontknoping niet ontbreken. Dit allen omgeven met een fraai jaren '70 tijdsbeeld. Ja dit is toch echt wel een fijne misdaadfilm te noemen, wellicht één zonder veel toeters en bellen, maar wel met erg veel gevoel voor realisme en stijl.

.

Intrigerend.

Le Cercle Rouge is een hoog beoordeelde film die het voor de verandering ook verdient om hoog beoordeeld te worden. Ik heb dit gevoel niet vaak meer als ik naar zo'n film kijk, maar dit is ook echt een wat apartere en uniekere film die eindelijk eens een keer niet een 3-uur durend historisch epos is. Verfrissend eigenlijk gewoon.

Het acteerwerk mag misschien niet van het hoogste kaliber zijn, maar toch weet Delon nog een aardig memorabel figuurtje neer te zetten. Stille, mysterieuze personages die niet bang zijn om een tik uit te delen als de situatie uit de hand dreigt te lopen, het zijn personages die echt naar mijn hart gemaakt zijn. Het is dan ook geen probleem om deze Corey te volgen met de volle aandacht.

Verder ziet de film er visueel passend kaal uit. Wat je te zien krijgt mag dan niet al te knap gefilmd zijn, maar de verlichting is wel dik in orde. Duister verlichte kamers en wat aardige momenten zorgen voor een passende, onheilspellende en donkere sfeer die de volledige film lang weet aan te houden. Op deze manier zijn 140 minuten lang geen enorme opgave.

Het jammere is dat zo'n vertelling die een aantal mensen wiens paden elkaar raken centraal wordt gezet niet genoeg inhoud kent om zo'n lange speelduur te rechtvaardigen. Na een uur verliest de film ook langzaam het boeiende aan zichzelf. De sluipende sfeer weet tot dan te werken, en dan begint het effect eruit te lopen. Het is gewoon te lang en te uitgesponnen om altijd effectief te zijn.

Ondanks dat de film meerdere sterke momenten kent blijft het de sfeer zelf die de film boven water houdt en het als geheel op een ruime voldoende laat landen. Het verhaal heeft niet al te veel om het lijf, en het tempo kent wat problemen, maar de sterke sfeer weet tot de laatste minuut stand te houden, waardoor de film na afloop niet meteen in de vergetelheid raakt. Goed.

Een klassieke juwelenroof film. Alle elementen die daarbij horen zitten in deze film. Ook al heeft de film zijn naïeve en ongeloofwaardige momenten. Zo ook helaas het einde. Maar ik heb toch genoten van deze oude Franse film. Die zeker voor een film uit 1970 helemaal niet slecht is.

Een voortvluchtige crimineel en een vrijgekomen gevangene organiseren een diefstal in een juwelierszaak op de Place Vendôme in Parijs, daarbij geholpen door een alcoholische corrupte ex-flik.

Dit is toch wel een erg goede van Melville, voor mij zijn tweede beste na Le Deuxième Souffle. Volgt een klassiek stramien (voor heist/ de heist / na de heist) maar het verhaal komt helemaal uit de beelden; de dialogen zijn enorm schaars. Een vlot tempo, scherpe momenten bvb de eerste western-achtige ontmoeting tussen Vogel en Corey en heel wat acties maken dat de 140 min. zo voorbij vliegen. Gelukkig geen romantische verwikkelingen : vrouwen hebben hier niks te zeggen. Tot slot heb je nog een erg ongewone rol van Bourvil als politiecommissaris die de juwelendieven op de hielen zit. Klassieker!

Met voorsprong de beste misdaadfilm allertijden, acteurs, (Montand als alcoholicus), casting, bijrollen, fotografie, alles zit zo juist, de traagheid, soms de lange stiltes, en als bonus de geweldige jaren 60' sfeer, een absoluut meesterwerk! Gans mijn huis en tuin in een verlaten Vlaams landschap is ingericht in de sfeer van die films, straks nog een nachtwandeling in de velden en als eenzaat niemand tegenkomen.

Een tijdje gelden had ik Le Samourai gezien en die was me zeker niet slecht bevallen. De Le Cercle Rouge heeft dezelfde stijl. Melville weet wel een heerlijk grauwe sfeer te creëeren. Vooral de scènes in het bos/weide steken er bovenuit.

Op zich is het hele verhaaltje niet bijzonder speciaal. 2 gangsters komen per toeval bij elkaar en beramen een diamantenroof, maar het wordt op zich prima uitgewerkt. De opbouw is wel traag, maar past wel in het hele sfeertje van de film.

Al begon ik me wel een beetje te storen aan het emotieloze acteren, alleen Bourvil wijkt hier nog een beetje vanaf.

3.5*

Misdaadfilm die de onmiskenbare signatuur van Melville draagt (wanneer ik terugdenk aan Samurai). Het volgt de lotgevallen van drie criminelen en een flik die hen opjaagt. De film heeft een zeer fatalistische kille inslag. Het begint al met de opening waarin Melville een zelfverzonnen citaat toeschrijft aan Rama Krishna met een verklaring van de titel van de film. Le Cercle Rouge wijst op de onafwendbaarheid van de gebeurtenissen. Die onafwendbaarheid zit ook gevat in de hele film: de haast berustende manier waarop de personages omgaan met de gebeurtenissen. Op klinische wijze helpt Delon een voortvluchtige crimineel, op klinische wijze doden ze twee andere criminelen, op klinische wijze plegen ze de meesterlijk voorbereide heist.

Goed en kwaad lopen ook een beetje door elkaar. De gevallen flik Yves Montand blijkt over een soort eergevoel te beschikken en doet het niet voor het geld. Wel kijkt hij neer op het systeem waar hij ooit zelf deel van uitmaakte. Alain Delon neemt grote risico’s om een onbekende opgejaagde crimineel te helpen. Flik Bourvil van zijn kant maakt gebruik van chantage om zijn informanten in het milieu onder druk te zetten. Zijn baas haalt zijn basisfilosofie aan - als rode draad in de film - dat niemand onschuldig is. Vandaar dat hij zelf een dossier aanlegt over Bourvil omdat hij zijn eigen werknemer niet blijkt te vertrouwen.

Dit alles wordt visueel mooi gebracht met veel clair obscur. Zo wordt het inhoudelijk en visueel een echte film noir.