Le Cercle Rouge (1970)

Vandaag mogen bekijken en ben erg onder de indruk. Het acteerwerk is echt geweldig en Delon blijf ik erg goed vinden in zijn rollen als coole emotieloze gangster. Enkele erg mooie scenes die me nog lang zullen bijblijven. Zeker het afdalen van de lift vond ik op de een of andere manier erg mooi. Melville neemt de tijd voor zijn scenes maar het wordt nooit saai en dat bevalt me zeer. Verder vond ik ook de spaarzaam gebruikte muziek zeer goed. En als laatste natuurlijk het prachtige einde wat erg veel indruk op me maakte.

Ik begin met een dikke 4,5 maar de kans op een 5 in de toekomst is erg groot. Op naar Army in the shadows.

De film weet wel degelijk een bepaalde sfeer te creëren. De personages hullen zich veel in stilzwijgen en de kleuren zijn vooral grauw en grijs waardoor de film een kille sfeer weet uit te stralen. De decors ogen vaak fraai en zullen vast als grote inspiratiebron gediend hebben voor de makers van Miller `s Crossing. Het bos voegde veel toe aan de sfeer in de film. Doordat alle blaadjes van de bomen waren verdwenen, voelde ook het bos kil aan. Typisch een herfstfilm. Niet alleen qua settings maar ook qua temperatuur. De film ontdooide mij nergens en nam vooral herfstachtige temperaturen bij mij aan.

Waarschijnlijk kwam dat doordat er nauwelijks emoties in deze film te bespeuren zijn. Personages worden nauwelijks uitgediept en er ontbreekt een bepaalde spanning. Slechts de momenten dat die man zijn katten thuis verzorgd zorgden voor wat spanning. Ik begon gelijk te gissen, waarom ze zoiets nou lieten zien. En er zou toch niemand in de woning aanwezig zijn?

Wel stijlvol geschoten dus, met name de scène in de trein en de vele scènes in het bos. Verder niet echt memorabel. Omdat de herfst in ons land steeds beter aanvoelt nog een 3,5*

Supercast met een topregisseur!

Eindelijk gezien en het was elke seconde waard, vooral Delon met zijn ingetogen houding en Bourvil die je dan weer anders ziet dan dat je gewoon bent.

Ondanks de wat lange speelduur was de film enorm snel gedaan.

Op naar de volgende Melville!

Wat een fantastische Melville is dit weer. Ik vind hem nog een stapje beter dan L'Armée des ombres, maar een 4,5/5 kan ik er nét niet aan kwijt (al kan dat nog best komen). De enige reden die ik daarvoor kan opvoeren is eigenlijk het gebrek aan diepgang. Verder is deze film namelijk wederom foutloos gerealiseerd. Echt een lust voor het oog. Delon, Volonté en Montand zijn geweldig gecast als partners in crime. Na het ongenaakbare Le samouraï mijn favoriete Melville tot nu toe.

Overigens, wat mij weer eens opviel was dat Melvilles cinema zoveel overeenkomsten heeft met die van Angelopoulos. Theo was duidelijk een groot fan van JP. De overeenkomsten zijn talrijk: feilloze, ultra-sobere regie; een totale afwezigheid van felle kleuren, alles is zo grijs en grauw als maar kan; troosteloze, verouderde gebouwen; weinig tot geen actie; karakters die nooit lachen, zelden praten en altijd overjassen dragen omdat het koud is en ieder moment kan gaan regenen. Uiteraard zijn er zeker ook veel tegenstellingen te noemen, maar stilistisch verwant zijn deze twee heren absoluut.

Enfin, op naar de volgende (Bob le flambeur/Le doulos).

Derde Melville en de derde 4*.

Le Cercle Rouge wordt gezien als een franse uitvoering van de amerikaanse heist films. Wat typisch amerikaans is aan een heist film ontgaat mij een beetje maar ik ontken niet dat er geen invloeden in zijn werk zitten uit de amerikaanse cinema. Toch voelt elke Melville als een oer franse produktie en grootste verschil imo is het gebrek aan uitleg of diepgang wat ik persoonlijk een verfrissende variatie vind in het misdaadgenre. We volgen de personages in hun voorbereiding en uitvoering van hun plan en het is aan de kijker om deze types uit te dokteren. Melville geeft je daarvoor de ruimte waardoor er zeker een band onstaat met de personages. Op een heel andere manier dan in een conventionele misdaadfilm wordt gedaan maar de rust die Melville zijn films meegeeft is een schot in de roos. Daarbovenop zijn de personages echt meesterlijk gecast en stralen ze een onweerstaanbare 'cool' uit. Wat Le Cercle Rouge een beetje mistte was een soundtrack die het geheel compleet maakte. Daardoor net geen tijdloos meesterwerk maar die Melville zit er elke keer wel verdomd dicht bij.

Op naar 'Un Flic' die al in bestelling is.

4*

Weer een ijzersterke film-noir van Melville. Vind hem zelf net iets minder goed dan Le Samourai maar hij komt dicht in de buurt.

De personages zijn allemaal weer ijzersterk, coole gangsters die niet bang zijn om een nachtje in de cel te zitten. De film zelf is weer erg mooi geschoten, met een kleurenpalet dat doet denken aan een zwart/wit film. In de eerste helft van de film volgen we Corey die, na jarenlang gevangen te hebben gezeten, zijn oude leven weer oppakt alsof er niks gebeurd is. Dan ontmoet hij Vogel die juist net opgepakt is maar weet te ontsnappen. In de tweede helft van de film staat vervolgens de diamantroof centraal. Hier wordt de film nog boeiender. Le Cercle Rouge bevat éen van de meest spannende heists die ik in een film gezien heb. De scène duurt lang en verloopt traag, maar dit helpt alleen maar om de spanning op te bouwen. Het begint al met de tocht naar het gebouw zelf en eindigt pas als iedereen weer veilig buiten is. Ook de spaarzame muziek en zwijgzame personages dragen bij aan de spannende sfeer.

4,5* en op naar de laatste paar films van Melville die ik nog moet zien!

Jaja, mooi, koud en een lekker langzaam tempo zijn steekwoorden die in me opkomen na het zien van deze film. De gangsters handelen uiterst beheersd en cool, iets wat me ook opviel in Le Samouraï. De sfeer weet me gek genoeg wel te pakken en zo'n gave heist-scene wil ik vaker zien .

Mijn eerste Melville, maar als dit zijn niveau is wil ik graag meer van de beste man zien. Heerlijke film, met een lekkere harde, rauwe sombere sfeer. Het acteerwerk is zeer goed. Vooral Alain Delon viel mij echt wederom in positieve zin op. Wat een uitstraling heeft de man en bovenal ook een enorme overtuiging in zijn rol.

De film is op sommige momenten erg traag en neemt echt zijn tijd voor alles, waardoor je niet alleen de personages goed leert kennen, maar daarnaast de spanning ook nog eens zeer goed wordt opgebouwd.

Het grote minpunt van de film is de muziek. Die is nauwelijks tot niet aanwezig en daardoor verliest de film af en toe een klein beetje aan kracht. Maar verder dus erg genoten en ik ga binnenkort maar eens meer van deze regisseur opzoeken.

4,0*

Le Cercle Rouge is mijn tweede film van Jean-Pierre Melville. En ik moet zeggen, dit smaakt naar meer! Le Samouraï was de eerste film die ik van hem zag. Dat was zeker een prima film, maar deze was absoluut beter.

Net als in Le Samouraï zit hier weer een erg donker, kil en rauw sfeertje aan. Vooral de eerste anderhalf uur waren erg sterk. Prachtige beelden van de besneeuwde wegen en bossen. Heerlijk om naar te kijken, mede omdat de film ook erg mooi geschoten is. In het tweede gedeelte draait de film echt om de juweliersroof. Le Cercle Rouge bevat absoluut een van de beste inbraak scenes die ik ooit heb gezien. Bloedstollend spannend, zonder dat je muziek hoort of dat er dialogen in voorkomen.

Verder was natuurlijk het acteerwerk ook van zeer hoog niveau. Vooral Alain Delon deed het super. Wat een uitstraling heeft die man. Met zijn snor en lange regenjas zet hij een erg sterk en mysterieus personage neer. Maar ook Yves Montand en Bourvil deden niets verkeerd.

Erg sterke film dus, die zeker nog wat herbekijkingen zal krijgen. Ik ben nu ook zeker nieuwsgierig naar meer films van Melville. Deze was in ieder geval erg sterk, mede dankzij de heerlijke sfeer en het ijzersterke acteerwerk. Het tweede gedeelte vond ik toch niet zo goed als het eerste gedeelte, maar er zat wel weer een van de beste overval scenes ooit in. De film was af en toe iets te traag, maar ik heb absoluut genoten van deze erg sterke film.

4*

Ik heb weer enorm genoten van deze film. De sfeer in deze film is zeer bijzonder. Het is lang geleden dat ik deze film heb gezien en het deed me goed deze geweldige acteurs weer te zien spelen.

Jammer genoeg heb je tegenwoordig niet meer zulke goede acteurs.

De film was de moeite waard om wakker te blijven.

Een film was om te genieten met en sterk verhaal en goede acteurs.

De roof scenes was zonder dat er gepraat werd erg spannend en mooi gedaan.

4,5 ster

Inderdaad washet zeer de moeite om voor deze film TV5 Monde weer eens aan te zetten! Blijft toch één van de zenders die tenminste nog dit soort films zo af en toe uitzenden.

Eigenlijk vond ik dit best klinisch en zakelijk geschoten en dat past hier prima. Natuurlijk zien we ook een viertal topaqcteurs aan het werk. Vooral Volonté vond ik weer zeer sterk, hem ga ik steeds meer waarderen als acteur. Bourvil's kop komt me zo ontzettend bekend voor, maar als ik zijn oeuvre zo zie heb ik géén idee waarvan dat zou moeten zijn? Was zijn laatste rol, zag ik ook...

De heist vond ik ook weer erg gaaf om te volgen, al deed deze me wel erg denken aan die in Dassin's 'Rififi', die dan toch nog vele malen briljanter is.

Mooiste deel vond ik toch nadat Vogel bij Corey achter in de bagageruimte is gestapt totdat ze in Corey's flat aankomen. Prima geacteerd telkens van beide heren en heerlijk om te volgen.

Ultra-cool die Franse gangster-films met Delon (tenminste zo rond 1970).

Deze mag zeker bij zijn beste films, niet in de laatste plaats door de geweldige regie van meester-regisseur Melville en het schitterende camera-werk.

Half uur overval in real-time(?) met op één woord na geen dialoog.

Het was al eerder gedaan, maar het blijft nagelbijten (zie ook wat recenter Mission: Impossible).

Degelijke misdaadfilm en een absolute topbezetting. Sterk verhaal, minitieus verfilmd en daardoor wat aan de lange kant. De stilte tijdens de inbraak is echt oorverdovend.

Meesterlijke heist-film.

Erg sfeer- en stijlvol neergezet, met prachtige personages en een zeer fijne jazzy-soundtrack. Een subtiel gebracht verhaaltje met een zenuwslopende roof tegen het einde die zeer gedetailleerd wordt uitgewerkt. Zulke dingen zie je tegenwoordig toch maar zelden zo precies terug, en dat is toch jammer als je het zo ziet.

Delon is ook weer erg cool waarbij hij zijn regenjas uit Le Samourai mee heeft genomen naar de volgende Melville en is eigenlijk net zo goed.

dikke 4*

Ja, dit zijn mijn films wel. Elegant, onderkoeld en laconiek met gangsters in regenjassen, lurkend aan sigaretten, die met weinig woorden veel weten te zeggen. Melville communiceert met beelden, doet dat met breed uitgesmeerde, minutieus opgebouwde scènes en legt met een kille, heilloze ambiance het fundament voor een koelbloedige misdaadfilm.

Wat dat betreft is de ontmoeting in het biljartzaaltje meteen raak en het milde gebruik van (jazz) muziek erg effectief. Opvallend is het contrast tussen de rijke interieurs en gure omstandigheden buiten, dat geldt evenzeer voor de geweldige introductie van Jansen, de Rififiaanse kraak had nog langer mogen duren en het slot is werkelijk prachtig geschoten.

Meer van verwacht.

Althans, puur op basis van Le Samourai. Die vond ik nog wel oké, met deze film kon ik veel minder. Visueel veel minder. De lelijke kleuren en wat brakke bewegende camera zijn er nog steeds, wat ik miste waren de stijlvolle shots die in Melville's bekende wel af en toe voorbij kwamen.

Ook de soundtrack vond ik in die film véél beter. Wat er hier dan van jazzy muziek onderzit voegt weinig tot niks toe aan de film en begint na een tijdje gewoon ook te vervelen. En zelfs het acteerwerk vond ik minder. Delon verliest aan uitstraling door dat foute snorretje, de rest vond ik onopvallend.

Resten 140 minuten om een redelijk simpel verhaaltje te vertellen, wat me nergens echt wist te boeien. Het resultaat is een troosteloze, wat saaie film. De eerder zwijgende acteurs is zowat het enige positieve dat ik uit deze film heb kunnen halen. Jammer, had gehoopt dat Le Samourai meer graadmeter zou zijn voor Melville's andere films.

1.0*

Veelal moeten overige (grootste) films uit andere continenten het ontgelden.

Je kraakt een sublieme Franse misdaadfilm af, welke fier overeind blijft in een schaars rijtje van de beste 'Heist' films ooit gemaakt; met verder o.a. Classe tous Risques , Rififi en Le Samourai die je zelf al noemde.

Melville brengt in Le Cercle Rouge stijl en sfeer genadeloos tot synergie, met als hoogtepunten: de trein-ontsnapping, 'de meeting' (kale vlakte, Delon met auto), de sfeer-geladen Jazzclub scenes en in het algemeen zou ik willen zeggen: de virtuoze portrettering van Parijs.

Om nog maar te zwijgen over de rolinvulling van de heren: Delon en de rechercheur intrigeren de kijker uitermate met hun kat en muisspel.

Het snorretje vond ik geniaal, maar hier kunnen de meningen over fluctureren.

Ieder zijn meug,

maar Le Cercle Rouge - een kunststuk binnen het Franse misdaadgenre - afdoen met een 1, daar gaat mijn filmhart sneller van kloppen

Deze heistfilm volgt de klassieke driedeling planning, roof en problemen achteraf.

Het eerste deel is interessant dankzij de personages en de acteurs. De twee hoofdpersonages zijn een ex-gedetineerde (Delon) en een rechercheur (Bourvil). Bourvil is een van de drie grote Franse komieken (naast De Funès en Fernandel), maar blijkt ook sterk in een ernstige rol. De ex-gedetineerde wordt bijgestaan door een ontsnapte moordenaar (Volonté) en een scherpschutter met een delirium tremens (Montand). De titel verwijst naar een nepcitaat van Boeddha - verzonnen door Melville - dat aangeeft dat de personages voorbestemd waren om elkaar te ontmoeten.

De roof zelf, zonder dialoog, onderscheidt zich van de stomme film doordat er zeer effectief omgevingsgeluid gebruikt wordt. Het is alsof je er zelf bij bent.

In het derde deel krijgen we boeiende politiemethodes te zien: het onder druk zetten van informanten en het undercover gaan als zogenaamde heler.

Mooie film die de zelfde aanpak kent als Le Samouraï. Le cercle rouge is op zich een wat voorspelbare film. Vooral te verklaren door de vele gelijkaardige films rond het thema. Maar ondanks dat krijgen we toch enkele sterke momenten. Waaronder de heist zelf natuurlijk; En ik hou enorm van het kleurgebruik in deze film en het minimum aan muziek. Dat kan soms saai uitdraaien, maar in deze film bevordert het de spanning toch.

De film werd de laatste film van Bourvil die stierf in 1970. Van de bekende namen schiet enkel Alain Delon nog over, een man wiens acteerprestaties ik meer en meer kan waarderen. Ook de kleuren van regisseur Melville zijn prachtig. Een wat grijze filter met hier en daar zachte heldere kleuren. Vooral het lichtblauw springt hier uit. Alsof het opgenomen is in zwartwit met een getalenteerde werknemer van Technicolor. Het einde is atypisch voor Hollywood, maar ondertussen misschien al standaard voor de Franse evenknieën. Desondanks een film die er zeker staat en ondanks z'n lange duur kan blijven boeien.

Deze laatst op blu ray aangeschaft en bekeken.

Dit is voor mij een typische Melville:
film en karakters komen afstandelijk over, waardoor je als kijker weinig sympathie en medeleven voor ze kan opbrengen. Je wordt als het ware in de rol van observator gedrongen ipv dat je echt mee in het verhaal wordt getrokken.

Er is echter 1 uitzondering:
Montands karakter, een oude afgedankte en aan de drank geraakte oud politieman. Wanneer we hem voor het eerst aantreffen ligt hij op bed en heeft last van een delirium (tremens). Juist omdat hij in tegenstelling tot de andere personen vol zwakheden en onvolkomenheden zit, weet hij de sympathie van de kijker te winnen. Hij is ook de enige, die een daadwerkelijke en zichtbare karakterontwikkeling ondergaat. Dit wordt zichtbaar in een voor hem belangrijke sleutelscène, tijdens de inbraak (waarbij uiteraard op zijn Rififis minutenlang geen woord wordt gesproken):

we zien hoe hij uiterst zorgvuldig zijn geweer op een statief plaatst en dit laat controleren door zijn twee partners in crime, om dan vervolgens zich te bedenken en tot verbijstering van de kijker en de andere twee het geweer van het statief te pakken, met flair uit de losse pols vliegensvlug het geweer te richten en op het doel te schieten.... uiteraard raakt hij feilloos zijn doel.

Vanaf dat moment heeft hij zichzelf hervonden en is hij terug de oude zelf, vol lef en zelfvertrouwen en weet je dat hij de drank niet meer nodig heeft. Ook weigert hij van Delon zijn aandeel in de buit, omdat voor hem zichzelf terug te vinden genoeg beloning en voldoening geeft en hoewel hij feitelijk het zelfde lot ondergaat als de andere twee, is hij de enige die op het eind voldaan en gelukkig is.

Geweldig! Montand geeft de film voor mij een enorme meerwaarde.

Ook mag de verassende en goede rol van Bourvil niet onvermeld blijven. Hiermee kwam een heel lang gekoesterde wens van hem uit, om nog eens een serieuze rol van politie-inspecteur te mogen spelen.

Een dikke zeven, nou vooruit: een acht, ofwel vier sterren.

Na het zien van een film lees ik vaak ook de stukken van een select groepje recensenten op internet (met name Roger Ebert, James Berardinelli, de recensent van dienst op dvdverdict.com, en sommige gebruikers hier op MovieMeter), niet omdat zij mij vertellen wat ik van de film moet vinden, maar om te zien of ik bepaalde elementen gemist heb en om te kijken of andermans ogen (en de goede en slechte dingen die ze in een film hebben gezien) mijn eigen perspectief nog veranderen: ik slijp mijn mening als het ware aan die van bovengenoemde kijkers.

        Bij Le cercle rouge was met name de lange review van de Criterion Collection door Bill Gibron op dvdverdict.com bijzonder nuttig om precies onder woorden te brengen hoe je deze film kunt bekijken, en mijn respect ervoor is alleen maar toegenomen. Technisch subliem en met ook nog een onvoorstelbare cast die zich volledig dienstbaar maakt aan het verhaal en de stijl.

        Toch is het een film die ik meer bewonder dan liefheb, en dat heeft vermoedelijk te maken met de manier van filmen. Zoals Roger Ebert over Melville opmerkt: "Zijn film gaat over een ontsnapte gevangene, een juwelendiefstal, een politieklopjacht en bendewraak, maar het gaat met deze elementen om zoals een goochelaar met zijn kaarten omgaat: de kaarten zijn onbelangrijk, behalve als het medium waarmee hij zijn bekwaamheid demonstreert." Mooi geformuleerd, maar de afstandelijkheid die Melville in zijn manier van werken aan de dag legt houdt ook mij als kijker op afstand. Uiteindelijk zit ik eerder "buiten" de film naar het verhaal te kijken dan dat ik me betrokken voel bij alle morele nuances die door Gibron worden aangestipt.

        Jammer, na vijf Melvilles begin ik toch te geloven dat hij niet mijn man is: alle goede berichten over zijn films kan ik wel beamen maar niet navoelen, met Un flic als enige uitzondering.

Het begin is uitstekend, weinig woorden, goed geschetst en uitkijkend naar de ongewone rol van Bourvil.

Daarna wordt het heel wat minder. Nogal wat clichés, te complex en eigenlijk niets nieuws en echt spannend vond ik het ook al niet.

Zeer fijne film. Moet bekennen dat dit na 'Le Samouraï' pas mijn 2e Melville is. Zo goed als die film is deze 'Le Cercle Rouge' niet, maar ook in deze prent bevalt het rustige, zenuwslopende sfeertje me erg goed. Er wordt goed geacteerd door Alain Delon en Gian Maria Volonté, ook Bourvil en klasbak Yves Montand doen het uitstekend. Op de cast dus niks aan te merken. De verdeling in het opbouwen naar de roof, de kennismaking tussen Delon en Volonté, de heist zelf en de nasleep werkt erg goed en kent een aantal erg spannende scenes, afgewisseld met een fijn portie cool. Melville heeft de touwtjes goed in handen. De extreem lange stilte tijdens de overval is meesterlijk en effectief. Bij vlagen echt genieten geblazen.

Uitstekende film waarin twee criminelen elkaar tegen het lijf lopen, de een ontslagen uit de gevangenis en de ander ontsnapt. Het verhaal van deze misdaadfilm heeft niet al te veel om het lijf. Maar de uitvoering is zeer goed en weet zich hierdoor te onderscheiden. Traag opgebouwd en stijlvol in beeld gebracht. Hoogtepunt is de lange, spannende heist-scene. Een kleine 4.0 sterren.

Niet slecht maar ik had hier gezien de positie in de top 250 van deze film toch iets meer van verwacht. Op visueel vlak vond ik het niet allemaal bijster hoewel het Parijs anno 1970 wel goed werd weergegeven. Ik vond het een film die qua stijl in ieder geval goed paste in de beginjaren zeventig.

Grappig die scènes trouwens als er gebeld moest worden naar het hoofdbureau van politie. Daarvoor moest je vaak als je de stad uit was naar een telefooncel of een bewoner in de buurt. De mobiele telefoon zoals wij die nu kennen moest immers nog uitgevonden worden. Wat dat betreft komt deze film nu erg gedateerd over.

Mooiste en beste scène van deze toch wel enigszins teleurstellende film vond ik de ruim een half uur durende juwelenkraak. Voor de rest stelde het allemaal niet zo veel voor van wat we te zien kregen en hebben we dit soort misdaadplots in de film noir "The Asphalt Jungle" allemaal al eens eerder en veel beter gezien.

3.5*

Jean-Pierre Melville is de stylist onder de Franse crime-regisseurs. In 'Le Cercle Rouge' geeft hij de inhoud van de film een filosofische lading mee door te openen met een citaat van Buddha over het noodlot. Hoewel blijkt dat het citaat volledig uit zijn dikke Franse duim gezogen is, slaat dat noodlot wel degelijk onverbiddelijk toe in deze rolprent. De inbraak die centraal in de film zit lijkt een remake van Jules Dassin's 'Rififi' uit 1955. Ook hier zijn dialoog en muziek spaarzaam en Melville filmt dan weliswaar in kleur, maar de sfeer is er helemaal een van de film noir.

Mijn tweede film van Melville en net als Le Samouraï kon deze Le Cercle Rouge mij niet echt bekoren. Het eerste uur is nog wel de moeite waard, maar daarna wordt het vooral heel erg traag. De film lijkt echt ontzettend lang te duren. Dit terwijl het verhaal uiteindelijk best simpel is. Enkele zijplotjes worden niet verder verkend en de hoofdpersonages zijn niet erg interessant. Het lijkt dan ook meer om de vormgeving en stijl te gaan dan om het plot of karakterontwikkeling. Dat komt met name tot uiting in de zeer lange inbraakscène. Het kon mij gaandeweg steeds minder boeien en het kostte steeds meer moeite om de aandacht er goed bij te houden.

Een Klassieke Franse misdaadfilm met een mooie cast. Gian Maria Volonté... Wat zet hij een prestatie hier neer. Het snorretje van Delon vind ik geweldig, voegt wel iets interessants toe aan zijn karakter. Zodra Vogel (GM Volonté) uit de kofferbak stapt en Corey (Alain Delon) ontmoet vind ik welgevormd. Ik kan urenlang kijken naar de scene waarin Corey de sigaretten aan Vogel geeft. Het achtergrondmuziekje sluit daar heel passend bij. Mooie lichtelijke close-ups worden hierin gebruikt. Gian Maria Volonté en Alain Delon wekken hierdoor een bepaalde chemie met zich mee.

De Heist-inbraak was adembenemend. Een half uur lang géén dialoog. Hier kan natuurlijk niet iedereen van genieten. In de films van tegenwoordig is dit niet meer van toepassing, maar in deze film is het overweldigend.

Wat betreft de climax past de titel 'Le Cercle Rouge' heel goed bij de film. Corey, Jansen en Vogel worden uiteindelijk in de val gelokt (In de rode cirkel). Al met al een Klassieker die je gezien moet hebben!

Le cercle rouge is een Franse klassieker die niet misstaat in de top250. De grootste troeven zijn de uiterst realistische en gedetailleerde scènes van de ontsnapping van Vogel en de latere juwelenroof.

De ontsnapping en wat eraan vooraf ging en wat er zich erna ontwikkelde was top. Één lange knap opgebouwde ontwikkelde filmscène waarop amper iets aan te merken viel. Uitstekende personages ook en de ontmoeting tussen Vogel en Corey was intens en ook technisch goed gebracht met wisselende camerastandpunten en close-ups. Corey blijft de hele film door een wat mysterieuze zwijgzame, maar intrigerende man. Hyperintelligent ook. Vogel idem, maar is toch eerder wat onbesuisder.

Maar het hoogtepunt is toch de juwelenroof die adembenemend lang duurt waarbij de spanning te snijden is met de lange stiltes waarmee de roof gepaard gaat. Doordat er geen muziekachtergrond is, wordt de spanning intenser en ga zelf als kijker bijna met moeite bewegen.

Stijlvolle prent met eveneens een aantal andere scènes waarbij je iets meer je aandacht moet houden omwille van de vele personages en de poging om de criminelen te vatten. Knappe film van Melville!