The Quiet Ones (2014)

Gezien op het BIFFF.

Een redelijke griezelfilm met alle elementen: Goede opbouw, leuke jumpscares en degelijk acteerwerk. Toch mist er iets, maar ik weet echt niet precies wat. Had ik misschien meer spanning verwacht? Want alle middelen om de spanning op te bouwen zijn volgens het boekje: nergens eens niet cliché, want we hebben het net allemaal al eens gezien.

Het verhaaltje was dan weer iets anders. Het was moeilijk om te volgen in het begin, maar naarmate de film vorderde, kon ik steeds meer grip op het verhaal te leggen. Het is eens iets anders. In plaats van weg te lopen van een geest, creëert men er hier eentje. Ook de setting in de '70s is een leuk gegeven.

De film is een wisseling van 'Found Footage' en 'steady cam'. Ook eens iets anders, al zagen we dit ook al eerder. Zoals ik al zei was het acteerwerk dik in orde. Sam Claflin deed het niet onverdienstelijk en zelfs Jared Harris kon mij dit keer boeien. Maar de actrice die op mij het meest indruk heeft gelaten, is Olivia Cook. Zij, als 'bezetene', deed het erg goed en kon mij ook het meest overtuigen.

De sfeer op het BIFFF zat er erg goed in, maar dan ligt het aan jou wat je ermee doet. Ofwel doe je mee met alle commentaren, of je zit in je stoel te zuchten en je te ergeren aan de vervelende opmerkingen (meestal in 't Frans). Ik zat een beetje tussen de twee. Aan de ene kant deed ik soms mee als er een schone dame uit de kleren ging, of als de cliché's naar boven gebracht werden. Toch waren er enkelen in de zaal die op elk 'raar' dingetje commentaar gaven. Leuk, maar dan weer niet. Tja, je moet ervan houden.

The Quiet Ones is een degelijke horrorfilm die nergens écht eng wordt, maar toch een kleine voldoende krijgt. 3*

Hammer.

Van de oude films ken ik er geen enkele denk ik, van het nieuwe een paar, maar genoeg om te weten wat ik kan verwachten. Dat is meestal veel degelijkheid, zoals ook hier het geval is.

Een verkeerde horror film is The Quiet Ones niet. Degelijk in beeld gebracht, rustig opgebouwd, aardig geacteerd. In ieder geval niet zo'n semi-amateuristisch geval dat zich beter probeert te presenteren dan het eigenlijk is (al is ook hier de poster wel dé trekpleister).

Echt goed is het geluid. En dan bedoel ik niet de overdreven schrikeffecten, maar de dreigende, pompende en opbouwende creepy muziek die onder de film zit. Komt énorm veel sfeer en dreiging vanaf.

De rest is té klassiek voor mij. Allemaal wel aardig, maar eng, spannend of creepy wordt het niet. Weer dezelfde motieven die degelijk maar braaf uitgewerkt worden en elk op hun typische moment geïntroduceerd worden. Voor de Hammer fans waarschijnlijk genieten, ik vind het vooral een beetje saai.

Niet verkeerd wat mij betreft, maar ook niet eentje die me lang zal bijblijven, of mijn visie op de Hammer films sterk zal bijstellen.

2.5*

The Quiet Ones is een aardige horror film die niet schokt of fascineert maar een prima sfeer weet te creëren. De film is gebaseerd op echte gebeurtenissen maar heeft verder weinig vergelijkingen. Voor iedereen die geïnteresseerd is: het "Philips experiment" heeft plaatsgevonden in Canada in de zeventige jaren door een groep studenten. The Quiet Ones wekt een andere indruk: het heeft allemaal plaats gevonden in Engeland. Dit deert gelukkig allemaal niet omdat het Engeland van de jaren zeventig een authentieke sfeer weet neer te zetten. Het is prachtig om Oxford te zien en het huis waar de film zich voornamelijk afspeelt is sfeervol.

Jared Harris zet een overtuigende rol neer als professor in Oxford die samen met een aantal studenten een demoon/geest wil creëren. Harris speelt een geslepen en gecalculeerd personage. De professor wekt immer de indruk dat hij veel meer weet dan hij loslaat. Jared Harris steelt de show omdat zijn tegenhangers niet heel overtuigend acteren. Uiteraard is Harris een man van meer levenservaring maar toch, ik had graag een beter samenspel gezien. Alhoewel Sam Claflin het ook zeker niet slecht doet als onzekere jongeman die graag naam wilt maken.

The Quiet Ones maakt volop gebruik van goedkope schrikeffecten (voornamelijke harde geluiden), dit geeft meteen aan dat de film niet de nodige bagage heeft om echt iets angstwekkend af te leveren. Een compliment voor de muziek want die is opdringerig en bombastisch. Je kan je trommelvlies bijna horen trillen. De schrikeffecten worden met perfecte timing begeleid door de harde geluiden. Jammer dat de film teveel nadruk legt op dit soort schrikmomenten.

The Quiet Ones weet te voorkomen wat een hoop voorgangers gelukt is: een complete mislukking worden. Het acteerwerk, de setting en de muziek zorgen voor een leuk stukje cinema. Jammer dat de film niet eng is. De doorgewinterde horror fans, zoals ik, zullen nauwelijks met hun ogen knipperen. Maar dat maakt allemaal uit want de film is geen mislukking en dat is het kijken al waard.

3*

Zwijgzame ondergang

De tagline hierboven klinkt wellicht wat te negatief, maar een goede fim is The quiet ones ook zeker niet te noemen. Het heeft de bioscoop dan wel weten te halen, en ik heb vele slechtere films binnen het genre gezien, maar naamsbekendheid zie ik deze titel toch echt niet gaan krijgen. Hiervoor is het verhaal te ongeloofwaardig, en is het personage van Jared Harris véél te naïef in wat er allemaal om hem heen gebeurt. Het heeft allemaal wel potentie omdat er wel een aantal spannende momenten in het verhaal verwerkt zitten maar deze momenten vallen te makkelijk terug op goedkope schrikeffecten en echt eng wordt het ook allemaal nergens. Ook is de film op een aantal vlakken te visueel en overdreven wat de geloofwaardigheid en sterkte van het verhaal ook niet bepaald ten goede komt. Daarnaast is het slotstuk overigens een hele grote domper.

Wel gaat er nog een eervolle vermelding uit naar Bates Motel actrice Olivia Cooke die het uitstekend deed als Jane Harper. Met een betere uitwerking/script die haar beter gezind was geweest had ze echt opgemerkt kunnen worden in haar rol, terwijl deze nu door de gematigde kritieken waarschijnlijk naar de achtergrond zal verdwijnen. The Quiet Ones is in zijn totaal gezien geen complete miskleun te noemen maar gaat wel ten onder aan zijn eigen matigheid.

2,5*

Vond het een zeer enerverende film met een interessant gegeven. Gebaseerd op het Philips Experiment in de jaren '70 heeft The Quiet Ones direct een interessant uitgangspunt. Het had overall wel wat enger en heftiger gekund maar de spanning is altijd wel aanwezig. Ondanks het feit dat de meeste schrikeffecten puur jumpscares zijn met dank aan (veel te hard) opzwellende muziek.

Al met al een interessante film die voor de liefhebber van paranormale thrillers zeker zal bevallen.

3,5*

7/10 (IMDB)

Een fijne!

De sfeer van weleer, met een moderne twist, wordt leuk nagebootst. Verhaaltechnisch geldt eigenlijk hetzelfde. Ondanks dat The Quiet Ones wat aarzelend op gang komt raakte ik daardoor al snel geboeid. Eenmaal op dreef heeft de film zijn inzakmomentjes om vervolgens gelukkig weer snel terug op level te zijn. Finale kon beter, maar vond het best acceptabel. Prima soundtrack ook. 7/10*

De zoveelste demonen/exorcist film van de laatste tijd, een beetje sceptisch naar de bioscoop gegaan om deze film te zien, maar dat viel allemaal erg goed mee!

Ook bij deze film word rustig de tijd genomen om het verhaal te vertellen, de sfeer van vroeger word goed neergezet, en de setting van de film is gewoon top. De personages wisten mij van begin tot eind te boeien en het verhaal zat heerlijk in elkaar. Wanneer de film eenmaal goed op gang komt, laat hij je niet meer los. Het was een tijdje geleden dat ik deze sfeer voelde bij een horrorfilm. Op het moment dat ik dacht dat de film, net als vele andere de laatste jaren (mama, Insidious) totaal over de top ging, gebeurde dat hier niet zo erg. In plaats daarvan werd er een hoop drama en spanning aan de film toegevoegd, dit kan ik alleen maar toejuichen. De schrikmomenten die er zijn in de film zijn ook prima!

The Quiet Ones: is een heerlijke film om te kijken als je van dit genre houdt. Van begin tot eind spannend, een goed verhaal, niet compleet over de top en een top einde!

3,5*

“Cure one and you cure the world”

De naam Hammer Films roept herinneringen op van barokke griezelfilms uit de jaren 60 en 70 die een zekere invloed hadden op latere horrors. Een tijdje verdwenen ze uit de schijnwerpers om dan in 2012 uit te pakken met “The woman in Black” met Daniel Radcliffe. Dit ouderwets uitziend spookverhaal was een schot in de roos met een aanzienlijk opbrengst van 127 miljoen $ wereldwijd. “The Quiet Ones” zal niet hetzelfde doel bereiken, maar is ondanks het versleten en banaal achterhaalde onderwerp toch redelijk geslaagd op een aantal vlakken.

Professor Coupland (Jared Harris) probeert op een onorthodoxe manier te bewijzen dat bezetenheid of een vorm van telekinese ontstaat door negatieve energie. De experimenten die hij uitvoerde op het jonge meisje Jane Harper (Olivia Cooke) om deze negatieve energie te laten manifesteren en daarna te isoleren, moet hij noodgedwongen verderzetten op zelfstandige basis daar de universiteit de financiering stopzet wegens de controversiele aard van het experiment. Hij trekt zich dan terug in een vervallen landhuis samen met enkele hardcore aanhangers van zijn theorie, Krissi (Erin Richards) en Harry (Rory Fleck-Byrne), en de timide jonge gast Brian (Sam Claflin) wiens passie het hanteren van een camera is en daarom dadelijk ingelijfd wordt als cameraman om dit experiment te registreren.

Het eerste wat me zorgen baarde is dat men hier weeral gebruik maakt van een soort “found footage” materiaal. Maar eigenlijk kan men stellen dat het eerder gewoon “footage” materiaal is met rechtstreekse beelden die vastgelegd worden over het experiment en vermengt met gewoon beeldmateriaal. Een andere benadering van het “footage” principe, met als grootste voordeel dat er niet ellenlange scenes zijn met inhoudloze, rondzwaaiende beelden die indien ik geen sterke maag zou hebben voor nogal wat problemen zou kunnen zorgen na het verorberen van een degelijke spaghetti Bolognaise. De hele film ademt de jaren 70 uit. Slade en T-Rex knallen door de geluidsinstallatie, het gebruikte gesofisticeerd materiaal om metingen te doen ziet er gedateerd uit, de kledij, de inrichting van het huis, de camera die Brian gebruikt en het feit dat Coupland telkens hij in beeld komt,rondparadeert met een sigaret.

Hoe zit het met het griezelgehalte? Ondanks dat deze film “The Quiet ones” als titel heeft meegekregen, is het best aangeraden het geluidsniveau niet te hoog op te schroeven. De mogelijkheid op gehoorbeschadiging is aanzienlijk, daar het schrikeffect in deze film voor het overgrote deel hier op gebaseerd is : kortstondige luide knaleffecten. Ik schrok zelfs bij het plots in de handenklappen als vervanging van de befaamde filmklapper die Brian duidelijk niet in bezit had. Op het moment dat ze naar het oude landhuis verhuizen, krijgt het meer en meer een “The Conjuring” atmosfeertje. Toch blijft het allemaal een beetje oppervlakkig en beperkt tot wat bonzende geluiden, piepende deuren die opengaan, lichten die kapotspringen en het uitvoeren van sceances bij stroboscopisch licht. Zelfs de manifestatie op een bepaald moment en de angstaanjagende zoektocht op de zolder kunnen niet verhinderen dat het over het algemeen maar een oppervlakkig spookverhaal is.

Jared Harris speelt wel op een overtuigende en geslaagde manier de excentrieke professor die onbetwistbaar van zijn theorie overtuigd is en ondanks alle aanwijzingen hier halstarrig in blijft geloven. De bijkomende zogezegde amoureuze verhoudingen die hij zou hebben, waren in mijn ogen overbodig en irrelevant. Sam Claflin, ook gekend uit “The Hunger Games” speelde de vreemde eend in de bijt die al gauw begreep dat Jane´s behandeling niet door de beugel kon en zelfs gevoelens begon te krijgen voor Jane. Een verdienstelijke rol. Het is wel Olivia Cooke die een prachtprestatie levert. Een getormenteerd meisje dat er eerst onschuldig en kwetsbaar uitziet, om dan te transformeren in een griezelig sterk en gluiperig iemand. Prachtig geacteerd.

Toch had ik weer enkele bedenkingen over bepaalde zaken. Zoals de waarschuwing die Brian kreeg om de patiënte niet in de ogen te kijken en met haar te converseren, zodanig dat hij niet het experiment zou verstoren. Die raadgeving was hij eigenlijk al van begin af aan vergeten blijkbaar. En ze hadden een hele karrevracht aan gesofisticeerd materiaal bij, maar een doodsimpele zaklantaarn hadden ze natuurlijk niet.

Maar ondanks dat was dit een niet onaardige film, met een doorsnee verhaal en een hele lading cliches. Als je deze film kijkt met het volume hoog genoeg, dan ben je verzekerd van enkele kortstondige hartstoornissen. Ben je echter een doorgewinterde horrorfanaat, dan is dit niks nieuws en kan je dit “stilletjes” langs je door laten gaan. En de verpliche melding “Inspired by true events” is ook niet meer bijster origineel en is eerder effectloos. Ik begin er telkens spontaan bij te grinikken.

2,5*

"You're not alone are you?"

Niet bijzonder.

Op zich wordt het - te verwaarlozen - verhaal rustig opgebouwd, maar het is duidelijk dat de film het meer moet hebben van de jaren '70 setting wat voor een aardig sfeertje zorgt. Hierbij is het acteerwerk gedegen te noemen. Opvallend is de soepele wisselwerking tussen found footage en normale beelden; dit is één van de zeldzame keren waar ik me niet eraan heb geërgerd.

Helaas gaat 'The Quiet Ones' ten onder aan de vele loze/goedkope jump scares waarbij de volumeknop op z'n hoogst staat. Het is alsof de film vanuit zichzelf geen spanning kan creëren en terug moet grijpen naar dergelijke tactieken. Hierdoor wordt de kijker geen rust gegund en komt het al gauw repetitief over.

Al met al matig, ondanks de geslaagde jaren '70 setting. Hier had meer in gezeten.

2,0 Sterren.

Een wetenschapper wil via een controversieel experiment aantonen dat paranormale manifestaties het product zijn van de menselijke geest en niet iets "externs". Maar dan blijkt dat zijn overtuigingen wel eens verkeerd zouden kunnen zijn . Harris is een goed acteur en een rol als gekke professor is hem op het lijf geschreven. Ook de rest van de cast doet het correct. Jumpscares en geluidstrucs drijven de spanning wat op, maar het gevoel van déjà vu overheerst grotendeels. De aanloop is wat aan de trage kant en veel vernieuwends valt hier niet te bespeuren. Ik keek er wel naar uit want het gegeven leek me origineel genoeg. Uiteindelijk bleek dit een redelijke maar geen essentiële toevoeging aan het genre.

Geen slechte film, al heb ik het gevoel dat men in het verklaren van het bovennatuurlijke een aantal pistes bewandelt die redelijk oppervlakkig uitgewerkt worden en ook geen bevredigend geheel vormen. Wel geslaagd is de klassieke setting, de klassieke opbouw en de klassieke cinematografie. Zo'n beetje alles aan deze film is eigenlijk klassiek en dat past ook wel bij het (sub)genre. Toch mag een film als deze van mij nog een halfuur langer duren, om de spanning nog meer op te bouwen en de personages/gebeurtenissen van meer achtergrond te voorzien. Echt spannend of ongemakkelijk wordt het niet, maar vermakelijk zondermeer, met af en toe een goed getimed schrikmoment. Ik kan die nieuwe wind vanuit de Hammerstal wel smaken.

Ik vond er eigenlijk weinig aan. Dit kwam vooral doordat de film na een redelijk rustige intro vrij rommelig werd en ik niet echt in het verhaal gezogen werd. Echt spannend was het nooit, echt interessant ook niet. En zo richting het einde kwamen de klassieke ghost-elementen weer erbij, waardoor ik naar de zoveelste versie zat te kijken. De schrikeffecten waren ook wat goedkoop en voorspelbaar. En daarom is dit gewoon niet genoeg om met een voldoende te waarderen, maar ik geloof best dat genoeg mensen hier best een leuke film aan hebben. Vooral als je niet al te vaak een ghost-movie kijkt.

2,5*

Deze film die deels gebaseerd is op het 'Phillip experiment' uit de jaren zeventig lijkt een goed uitgangspunt om een geslaagde productie van te maken. De film is een mix van handheld en steadicam camerawerk wat op zich best interessant is om als kijker eens te ervaren. De regisseur heeft de beschikking over een goed spelende cast en toch willen deze ingrediënten er niet voor zorgen dat de film slaagt. Langdurige saaie momenten en ineens harde geluidsknallen voeren de boventoon en de ervaringen uit het experiment zijn ronduit slap uitgewerkt.

Beetje een slappe bedoening, ondanks dat alles vakkundig in elkaar is gezet. Het begint al met een zwakke intro, waardoor je nooit echt in de film komt. Hierdoor komen de motivaties van de personages niet goed over. Verder vind ik het hele gedoe maar overdreven, is de film niet spannend en lijkt het nooit echt los te gaan in de film.

2,0*

Kruising tussen Poltergeist en The Exorcist, zich afspelend in de jaren '70. Dat klinkt helaas leuker dan het is, aangezien we hier te maken hebben met een behoorlijk trage en saaie bedoening. Het akteerwerk is degelijk maar de personages zijn niet bepaald memorabel. Visueel is de film aan de claustrofobische en grauwe kant, maar dat zal de bedoeling wel zijn geweest. Het maakt de kijkervaring echter niet aangenamer. Flink wat effectieve schrikmomenten, dat wel, maar wanneer de film dermate eentonig en weinig boeiend is heeft dat ook niet echt meerwaarde.

Hammer films ben ik niet heel bekend mee. The Woman in Black is de enige die ik ooit zag en die was niet slecht. The Quiet Ones is er qua opzet zeker mee te vergelijken, al doet het ook erg aan de Excorcist denken.

Ik vond het niet zo'n hele sterke film. De opzet en aanvang is niet onaardig en er zitten een paar degelijke schrikmomenten in, waarbij het geluid op die momenten wel erg aanzwelt. In het middenstuk wordt het op een gegeven moment nogal rommelig. Eng wordt het nooit, maar ik was wel benieuwd naar de afloop.

Al met al best redelijk. Het had een iets beter middenstuk moeten hebben, maar zit verder vrij degelijk in elkaar, al had het zeker nog een stuk beter gekund.

2,5*

Ik vond de film leuk om naar te kijken, en vaak beetje Creepy. Ik zou niet zeggen dat de makers van The Woman In Black dit hebben gemaakt, want rijken tot zo'n goeie film lukt niet met deze... 3,0* vind ik een mooi aantal voor deze. Hoger ook niet.

Redelijke doch geen must-see film in het possesed genre die maar traag op gang komt.

Toch onderhoudend genoeg om af te kijken omdat je wilt weten hoe die afloopt. De grauwe 70ies sfeer draagt bij aan het mad scientist gevoel die de film wilt oproepen.

Niet meer dan een matige Britse Horror, die nooit echt opgang komt en ook nergens echt boeiend of spannend wordt.

Het verhaal wat zich afspeelt in 1974 was nog wel aardig gevonden, maar de uitvoering valt helaas tegen. Zo komt de film traag opgang en is hij geregeld zelfs langdradig en saai, want echt veel gebeurt er eigenlijk niet. En wordt het op een gegeven moment eens spannend (zoals o.a. de badkamer scene met Erin Richards), dan wordt al vrij snel alle spanning weer in één klap teniet gedaan. De film oogt eigenlijk ook best goedkoop, want de cast is zeer beperkt en alles speelt zich min of meer af in een landhuis. Visueel vond ik het ook weinig bijzonder en hetzelfde geldt voor de matige special effecten die hier en daar werden toegepast. Het laatste gedeelte van de film is eigenlijk nog het beste en daar gebeurt tenminste nog wat. Goed vond ik het einde ook weer niet, want het sloeg eigenlijk nergens op.

De cast weet eigenlijk ook nergens te overtuigen, hoewel ik Olivia Cooke in de rol van de bezeten Jane Harper het nog wel verdienstelijk vond doen en Erin Richards (in de rol van Krissi Dalton) vond ik leuk om naar te kijken en ze liep er regelmatig ook uitdagend bij. De film duurt met circa 90 minuten gelukkig niet lang, waardoor hij wel nog goed te bekijken valt. Maar veel stelt het helaas allemaal niet voor en ik denk dat ik deze film ook weer snel vergeten ben (en dat is zeker niet erg).

Wat een dikke geluidsband voor je film kan doen.. Quiet Ones excelleert op de momenten waar het sound design de boventoon voert en laat vele soortgenoten -verrassend genoeg- achter zich. Het kindje dat het hardste schreeuwt krijgt alle aandacht; Pogue is hier het stille mannetje achterin de klas, die het beter kan, maar er niet mee te koop loopt. Heerlijk gedoseerd opgebouwd, met een klassieke invalshoek en met een eigen klank/smoelwerk. Onverwachts goed.

Goede opbouw, matige pay-off.

The Quiet Ones is geen enkel opzicht vernieuwend. Het is een typische exorcist film, met wat found footage ertussen door gemonteerd. De opbouw is nochtans prima: de creepy locatie en wat sterke geluidseffecten creëren al snel een ongemakkelijke sfeer. Schrikmomenten zijn goed gedoseerd; iets wat in veel Amerikaanse tegenhangers vaak over-the-top gaat.

Maar richting de finale strandt de film. Veel occult geleuter en uiteraard een intrige, zoals dat vaak bij Hammer films het geval is. Uiteindelijk mist het spanning en gaat de film als een nachtkaars uit. Hier had meer mee gedaan kunnen worden. Positief was het acteerwerk, vooral van het meisje. Zij zet een goed griezelig type neer, met die donkere holle ogen.

Al met al maakt ook moderne Hammer voorlopig geen indruk op mij. 2,5*

De naam Hammer Film Productions Ltd. stond ooit voor sfeervolle griezelfilms, die met name in de jaren 60 grootschalig werden geproduceerd. In de jaren 70 ging het bedrijf ter ziele. Vanaf 2008 produceert Hammer weer films. Van die films zag ik er een aantal. Met The Woman in Black (2012) en The Lodge (2019) bracht Hammer wederom fijne horrorfilms die recht deden aan de oude traditie. The Quiet Ones doet dat niet. De film raakt niet aan de fijne klassieke sfeer die de Hammerfilms doorgaans zo kenmerken.

De film past naadloos in de wereld van de moderne horrorfilm. De wereld van de goedkope effecten. De wereld van de shockelementen. In plaats van de kijker te trakteren op sfeervol spannend griezelwerk met gebruikmaking van de stilistische mogelijkheden die de prachtlokatie (oude villa) biedt, wordt gepoogd spanning te kweken met (geluids)effecten.

Alle ogenschijnlijk vreemde gebeurtenissen worden begeleidt met een enorme dosis aan decibellen. (Hoezo, Quiet Ones!). Dat trucje is in den beginne nog wel charmant, maar verliest al snel aan kracht en raakt steeds meer een vermoeiende en steeds minder een spannende snaar.

Het stramien is als volgt. Er wordt een (in aanzet) interessante opbouw ingezet naar een gebeurtenis die vervolgens telkens teleurstellend uitmondt in een explosie van lawaai en hectiek. En dat kunstje flikt men bij elke spannende gebeurtenis. Een film lang.

Het cameragebruik is in deze film opmerkelijk. De film wisselt een normale camera af met een handcam die de paranormale gebeurtenissen vastlegt. Dat klinkt op voorhand als een leuke toevoeging die de film meer levendigheid, sfeer en authenticiteit verleent. Nee. De afwisseling van camera’s werkt vooral rommelig en draagt alleen maar extra bij aan de nervositeit die alle geluidsexplosies al veroorzaken. Leuk bedacht, maar het werkt averechts. En zo is The Quiet Ones behalve een vermoeiende ook een vrij instabiele film.

Ook het acteerwerk genereert vermoeidheid. Weinig dynamiek en veel gemakzucht. Neem bijvoorbeeld het personage van de paranormale onderzoeker. Zijn gelaatsuitdrukkingen zijn even afwisselend als het saaie verhaal. Met een bevroren mimiek ondergaat hij alle hectiek. Zelfs in scènes waarin hij van zijn à propos raakt, blijft zijn gelaatsuitdrukking ongewijzigd. Het oogt soms bijna komisch en dat lijkt me niet de bedoeling.

The Quiet Ones is een teleurstellende film die niet kan bogen op verrassend geplaatste scares, op een intrigerende verhaalloop, op interessantepersonages of op een geraffineerd sounddesign.

Half.

Film waarin eigenlijk meer te beleven viel dan ik vooraf had kunnen denken. Vanwege de overweldigend negatieve indruk die de film achterliet evenals een notering in de lijst van films met meeste schrikmomenten had ik er vooral een makkelijk aperitiefje van verwacht. Het bleek echter wat complexer te zijn dan enkel dat.

Toch blijft het een horrorfilm die zijn roots vindt bij de klassiekers, want zowel de opbouw evenals de uitwerking van het concept blijven voorspelbaar. De thema's die in deze film worden behandeld zijn al vaker, veel vaker zelfs, eerder en beter gedaan. Dat mag echter de pret van deze film niet meteen drukken, maar pret is nu juist hetgeen dat hier ontbreekt. De film is vanuit de regie namelijk ontdaan van alle energie.

Een camera die niet echt lekker met het verhaal meezwingt en een tempo dat wat te ongebalanceerd is om te werken. Zeker de finale, die veel sterker had moeten uitpakken, stelt teleur. Verder is het audiovisueel wel consistent te noemen. Knappe cinematografie, nog knapper geluid inderdaad. Het onheilspellende gegrom van de geluidsmontage zorgt voor een onaangename en effectieve sfeer. Jammer genoeg gebruikt de film het al bij al te weinig in z'n voordeel.

Uiteindelijk is het wel kwalitatief en het ziet er absoluut goed uit. Ik kon er zonder twijfel makkelijk naar kijken, maar wat het cijfer toch weet te weerhouden van een voldoende is het acteerwerk zelf. Cooke hoort gewoon niet in een film als deze thuis en Claflin is onzichtbaar. Harris maakt wat meer indruk, maar z'n rol beperkt hem in elke manier van zijn vrijheid als het aankomt op acteren. Al bij al consistent, maar teleurstellend op inhoudelijk vlak. Altijd jammer.

In 1974 nodigt Oxford professor Joseph Coupland [Jared Harris] studenten Brian [Sam Claflin], Harry [Rory Fleck Byrne] en Krissi [Erin Richards] uit om mee te werken aan een experiment dat ze meer inzicht zal geven in telekinese. Het subject is de getraumatiseerde Jane [Olivia Cooke] en aangezien we te maken hebben met een horrorfilm komen daarbij uiteraard (min of meer) duistere krachten los. Niet de slechtste occulte horrorfilm, maar gekrijs en ander hysterisch gedoe is nog steeds niet het equivalent van horror. Een paar aardige jumpscares, maar meestal niet van het goede soort. Losjes gebaseerd op het baanbrekende (en veel interessante) Philip Experiment dat in 1972 in Toronto plaatsvond – en waar de laatste scène duidelijk naar verwijst.