The Quiet Ones (2014)

Hmmmmm ik ben benieuwd,klinkt intressant!

doet me een beetje denken aan the appartion (2012). hoop dat deze toch beter zal zijn.

Laten we het hopen

Teaser-trailer (Youtube HD)

Vanaf 24 april in de bioscoop (Independent Films)

Ziet er best leuk uit, hoop dat dit wat gaat worden,

Mooie poster

"Dit is pas een vette motion poster".

New Official Motion Poster for The Quiet Ones.

Laat maar komen die film.

Inderdaad! Zeker met je je geluid op standje 10

New Official 'The Quiet Ones' Clip.

New TV Spot for The Quiet Ones.

Gezien op het Brussels Fantastic Film Festival, goeie boel! Donker jaren 70 sfeertje, overtuigend geacteerd, paar aardige schrikmomenten. Alleen had het einde wel wat steviger en verrassender gemogen.

Gezien op het BIFFF.

Een redelijke griezelfilm met alle elementen: Goede opbouw, leuke jumpscares en degelijk acteerwerk. Toch mist er iets, maar ik weet echt niet precies wat. Had ik misschien meer spanning verwacht? Want alle middelen om de spanning op te bouwen zijn volgens het boekje: nergens eens niet cliché, want we hebben het net allemaal al eens gezien.

Het verhaaltje was dan weer iets anders. Het was moeilijk om te volgen in het begin, maar naarmate de film vorderde, kon ik steeds meer grip op het verhaal te leggen. Het is eens iets anders. In plaats van weg te lopen van een geest, creëert men er hier eentje. Ook de setting in de '70s is een leuk gegeven.

De film is een wisseling van 'Found Footage' en 'steady cam'. Ook eens iets anders, al zagen we dit ook al eerder. Zoals ik al zei was het acteerwerk dik in orde. Sam Claflin deed het niet onverdienstelijk en zelfs Jared Harris kon mij dit keer boeien. Maar de actrice die op mij het meest indruk heeft gelaten, is Olivia Cook. Zij, als 'bezetene', deed het erg goed en kon mij ook het meest overtuigen.

De sfeer op het BIFFF zat er erg goed in, maar dan ligt het aan jou wat je ermee doet. Ofwel doe je mee met alle commentaren, of je zit in je stoel te zuchten en je te ergeren aan de vervelende opmerkingen (meestal in 't Frans). Ik zat een beetje tussen de twee. Aan de ene kant deed ik soms mee als er een schone dame uit de kleren ging, of als de cliché's naar boven gebracht werden. Toch waren er enkelen in de zaal die op elk 'raar' dingetje commentaar gaven. Leuk, maar dan weer niet. Tja, je moet ervan houden.

The Quiet Ones is een degelijke horrorfilm die nergens écht eng wordt, maar toch een kleine voldoende krijgt. 3*

Trailer #3 (Youtube HD)

De film heeft ook een PG13 rating dus dat was te verwachten.

Ik ben erg benieuwd !

Hammer.

Van de oude films ken ik er geen enkele denk ik, van het nieuwe een paar, maar genoeg om te weten wat ik kan verwachten. Dat is meestal veel degelijkheid, zoals ook hier het geval is.

Een verkeerde horror film is The Quiet Ones niet. Degelijk in beeld gebracht, rustig opgebouwd, aardig geacteerd. In ieder geval niet zo'n semi-amateuristisch geval dat zich beter probeert te presenteren dan het eigenlijk is (al is ook hier de poster wel dé trekpleister).

Echt goed is het geluid. En dan bedoel ik niet de overdreven schrikeffecten, maar de dreigende, pompende en opbouwende creepy muziek die onder de film zit. Komt énorm veel sfeer en dreiging vanaf.

De rest is té klassiek voor mij. Allemaal wel aardig, maar eng, spannend of creepy wordt het niet. Weer dezelfde motieven die degelijk maar braaf uitgewerkt worden en elk op hun typische moment geïntroduceerd worden. Voor de Hammer fans waarschijnlijk genieten, ik vind het vooral een beetje saai.

Niet verkeerd wat mij betreft, maar ook niet eentje die me lang zal bijblijven, of mijn visie op de Hammer films sterk zal bijstellen.

2.5*

The Quiet Ones is een aardige horror film die niet schokt of fascineert maar een prima sfeer weet te creëren. De film is gebaseerd op echte gebeurtenissen maar heeft verder weinig vergelijkingen. Voor iedereen die geïnteresseerd is: het "Philips experiment" heeft plaatsgevonden in Canada in de zeventige jaren door een groep studenten. The Quiet Ones wekt een andere indruk: het heeft allemaal plaats gevonden in Engeland. Dit deert gelukkig allemaal niet omdat het Engeland van de jaren zeventig een authentieke sfeer weet neer te zetten. Het is prachtig om Oxford te zien en het huis waar de film zich voornamelijk afspeelt is sfeervol.

Jared Harris zet een overtuigende rol neer als professor in Oxford die samen met een aantal studenten een demoon/geest wil creëren. Harris speelt een geslepen en gecalculeerd personage. De professor wekt immer de indruk dat hij veel meer weet dan hij loslaat. Jared Harris steelt de show omdat zijn tegenhangers niet heel overtuigend acteren. Uiteraard is Harris een man van meer levenservaring maar toch, ik had graag een beter samenspel gezien. Alhoewel Sam Claflin het ook zeker niet slecht doet als onzekere jongeman die graag naam wilt maken.

The Quiet Ones maakt volop gebruik van goedkope schrikeffecten (voornamelijke harde geluiden), dit geeft meteen aan dat de film niet de nodige bagage heeft om echt iets angstwekkend af te leveren. Een compliment voor de muziek want die is opdringerig en bombastisch. Je kan je trommelvlies bijna horen trillen. De schrikeffecten worden met perfecte timing begeleid door de harde geluiden. Jammer dat de film teveel nadruk legt op dit soort schrikmomenten.

The Quiet Ones weet te voorkomen wat een hoop voorgangers gelukt is: een complete mislukking worden. Het acteerwerk, de setting en de muziek zorgen voor een leuk stukje cinema. Jammer dat de film niet eng is. De doorgewinterde horror fans, zoals ik, zullen nauwelijks met hun ogen knipperen. Maar dat maakt allemaal uit want de film is geen mislukking en dat is het kijken al waard.

3*

Zwijgzame ondergang

De tagline hierboven klinkt wellicht wat te negatief, maar een goede fim is The quiet ones ook zeker niet te noemen. Het heeft de bioscoop dan wel weten te halen, en ik heb vele slechtere films binnen het genre gezien, maar naamsbekendheid zie ik deze titel toch echt niet gaan krijgen. Hiervoor is het verhaal te ongeloofwaardig, en is het personage van Jared Harris véél te naïef in wat er allemaal om hem heen gebeurt. Het heeft allemaal wel potentie omdat er wel een aantal spannende momenten in het verhaal verwerkt zitten maar deze momenten vallen te makkelijk terug op goedkope schrikeffecten en echt eng wordt het ook allemaal nergens. Ook is de film op een aantal vlakken te visueel en overdreven wat de geloofwaardigheid en sterkte van het verhaal ook niet bepaald ten goede komt. Daarnaast is het slotstuk overigens een hele grote domper.

Wel gaat er nog een eervolle vermelding uit naar Bates Motel actrice Olivia Cooke die het uitstekend deed als Jane Harper. Met een betere uitwerking/script die haar beter gezind was geweest had ze echt opgemerkt kunnen worden in haar rol, terwijl deze nu door de gematigde kritieken waarschijnlijk naar de achtergrond zal verdwijnen. The Quiet Ones is in zijn totaal gezien geen complete miskleun te noemen maar gaat wel ten onder aan zijn eigen matigheid.

2,5*

The Quiet Ones mag dan zeker nier de engste horrorfilm zijn die ik gezien heb, maar het intrigerende verhaal en de uitmuntende sfeer zorgen toch voor een uitermate leuke filmervaring.

Ten eerste is de setting van Engeland in de jaren '70 erg charmant. De kleding en de sets voelen echt authentiek aan, en het is geweldig om te zien hoe de onderzoekers de 'modernste' technieken gebruiken om achter de waarheid te komen. Altijd leuk om films te zien waarin men niet even snel op zijn of haar telefoon kan kijken om iets op te zoeken.

De film maakt bij het vertellen van het verhaal gebruik van een combinatie van gewone beelden en zogenaamd authentieke filmopnames van één van de studenten, en dat werkte erg goed. Het is een bewijs dat een found footage film best kan werken met deze combinatie. De documentaire-beelden hadden een oud filter en dat vond ik een leuk detail. Het licht op de camera zorgt ook voor de engste scène als de groep in het donker op zoek gaan naar Jane.

Acteerprestaties waren best wel goed. Meest ingetogen, maar met af en toe een lekkere uitbarsting. Olivia Cooke is erg aandoenlijk als slachtoffer, en ze gaat binnen enkele momenten goed van onschuldig naar eng. De film heeft gedurende het grootste deel een uitermate kleine cast, maar er zit geen echt zwakke schakel tussen. En die intieme sfeer vond ik gewoon erg prettig.

Ach, de film bevat misschien wat erg veel loze schrikmomenten, maar dat deerde me niet heel erg; ik zat nooit echt op het puntje van mijn bioscoopstoel, maar het was allemaal erg boeiend en nooit vervelend om naar te kijken. Sfeer kan een film veel goed doen, en dat is bij the Quiet Ones absoluut het geval.

Vond het een zeer enerverende film met een interessant gegeven. Gebaseerd op het Philips Experiment in de jaren '70 heeft The Quiet Ones direct een interessant uitgangspunt. Het had overall wel wat enger en heftiger gekund maar de spanning is altijd wel aanwezig. Ondanks het feit dat de meeste schrikeffecten puur jumpscares zijn met dank aan (veel te hard) opzwellende muziek.

Al met al een interessante film die voor de liefhebber van paranormale thrillers zeker zal bevallen.

3,5*

7/10 (IMDB)

Ik had me op het ergste voorbereid, maar dat bleek nergens voor nodig: sterke film! Ik begrijp de kritiek tegelijkertijd wel: je verwacht een popcornhorror en krijgt een drama met horrormomenten. Maar ik heb na het wat stroeve begin genoten. Aanrader voor de liefhebber die verder kijkt dan goedkope schrikmomentjes.

Een fijne!

De sfeer van weleer, met een moderne twist, wordt leuk nagebootst. Verhaaltechnisch geldt eigenlijk hetzelfde. Ondanks dat The Quiet Ones wat aarzelend op gang komt raakte ik daardoor al snel geboeid. Eenmaal op dreef heeft de film zijn inzakmomentjes om vervolgens gelukkig weer snel terug op level te zijn. Finale kon beter, maar vond het best acceptabel. Prima soundtrack ook. 7/10*

De zoveelste demonen/exorcist film van de laatste tijd, een beetje sceptisch naar de bioscoop gegaan om deze film te zien, maar dat viel allemaal erg goed mee!

Ook bij deze film word rustig de tijd genomen om het verhaal te vertellen, de sfeer van vroeger word goed neergezet, en de setting van de film is gewoon top. De personages wisten mij van begin tot eind te boeien en het verhaal zat heerlijk in elkaar. Wanneer de film eenmaal goed op gang komt, laat hij je niet meer los. Het was een tijdje geleden dat ik deze sfeer voelde bij een horrorfilm. Op het moment dat ik dacht dat de film, net als vele andere de laatste jaren (mama, Insidious) totaal over de top ging, gebeurde dat hier niet zo erg. In plaats daarvan werd er een hoop drama en spanning aan de film toegevoegd, dit kan ik alleen maar toejuichen. De schrikmomenten die er zijn in de film zijn ook prima!

The Quiet Ones: is een heerlijke film om te kijken als je van dit genre houdt. Van begin tot eind spannend, een goed verhaal, niet compleet over de top en een top einde!

3,5*

ik verwachtte niet veel van deze Hammer film, maar dat het gebaseerd zou zijn op ware gebeurtenissen maakte dat ik hem toch wilde zien. En ben blij toe. Zowaar een film die spannend is en blijft, met genoeg creepy dingen en sfeertjes en een spannend eind. 4.5 *

Ik hou normaal niet van deze docu achtige spookverhalen (PA vond ik bv geen hol aan), maar deze was toch wel fijn. Erg fijne sfeer, goede vertolkingen en redelijke schrikeffecten.

“Cure one and you cure the world”

De naam Hammer Films roept herinneringen op van barokke griezelfilms uit de jaren 60 en 70 die een zekere invloed hadden op latere horrors. Een tijdje verdwenen ze uit de schijnwerpers om dan in 2012 uit te pakken met “The woman in Black” met Daniel Radcliffe. Dit ouderwets uitziend spookverhaal was een schot in de roos met een aanzienlijk opbrengst van 127 miljoen $ wereldwijd. “The Quiet Ones” zal niet hetzelfde doel bereiken, maar is ondanks het versleten en banaal achterhaalde onderwerp toch redelijk geslaagd op een aantal vlakken.

Professor Coupland (Jared Harris) probeert op een onorthodoxe manier te bewijzen dat bezetenheid of een vorm van telekinese ontstaat door negatieve energie. De experimenten die hij uitvoerde op het jonge meisje Jane Harper (Olivia Cooke) om deze negatieve energie te laten manifesteren en daarna te isoleren, moet hij noodgedwongen verderzetten op zelfstandige basis daar de universiteit de financiering stopzet wegens de controversiele aard van het experiment. Hij trekt zich dan terug in een vervallen landhuis samen met enkele hardcore aanhangers van zijn theorie, Krissi (Erin Richards) en Harry (Rory Fleck-Byrne), en de timide jonge gast Brian (Sam Claflin) wiens passie het hanteren van een camera is en daarom dadelijk ingelijfd wordt als cameraman om dit experiment te registreren.

Het eerste wat me zorgen baarde is dat men hier weeral gebruik maakt van een soort “found footage” materiaal. Maar eigenlijk kan men stellen dat het eerder gewoon “footage” materiaal is met rechtstreekse beelden die vastgelegd worden over het experiment en vermengt met gewoon beeldmateriaal. Een andere benadering van het “footage” principe, met als grootste voordeel dat er niet ellenlange scenes zijn met inhoudloze, rondzwaaiende beelden die indien ik geen sterke maag zou hebben voor nogal wat problemen zou kunnen zorgen na het verorberen van een degelijke spaghetti Bolognaise. De hele film ademt de jaren 70 uit. Slade en T-Rex knallen door de geluidsinstallatie, het gebruikte gesofisticeerd materiaal om metingen te doen ziet er gedateerd uit, de kledij, de inrichting van het huis, de camera die Brian gebruikt en het feit dat Coupland telkens hij in beeld komt,rondparadeert met een sigaret.

Hoe zit het met het griezelgehalte? Ondanks dat deze film “The Quiet ones” als titel heeft meegekregen, is het best aangeraden het geluidsniveau niet te hoog op te schroeven. De mogelijkheid op gehoorbeschadiging is aanzienlijk, daar het schrikeffect in deze film voor het overgrote deel hier op gebaseerd is : kortstondige luide knaleffecten. Ik schrok zelfs bij het plots in de handenklappen als vervanging van de befaamde filmklapper die Brian duidelijk niet in bezit had. Op het moment dat ze naar het oude landhuis verhuizen, krijgt het meer en meer een “The Conjuring” atmosfeertje. Toch blijft het allemaal een beetje oppervlakkig en beperkt tot wat bonzende geluiden, piepende deuren die opengaan, lichten die kapotspringen en het uitvoeren van sceances bij stroboscopisch licht. Zelfs de manifestatie op een bepaald moment en de angstaanjagende zoektocht op de zolder kunnen niet verhinderen dat het over het algemeen maar een oppervlakkig spookverhaal is.

Jared Harris speelt wel op een overtuigende en geslaagde manier de excentrieke professor die onbetwistbaar van zijn theorie overtuigd is en ondanks alle aanwijzingen hier halstarrig in blijft geloven. De bijkomende zogezegde amoureuze verhoudingen die hij zou hebben, waren in mijn ogen overbodig en irrelevant. Sam Claflin, ook gekend uit “The Hunger Games” speelde de vreemde eend in de bijt die al gauw begreep dat Jane´s behandeling niet door de beugel kon en zelfs gevoelens begon te krijgen voor Jane. Een verdienstelijke rol. Het is wel Olivia Cooke die een prachtprestatie levert. Een getormenteerd meisje dat er eerst onschuldig en kwetsbaar uitziet, om dan te transformeren in een griezelig sterk en gluiperig iemand. Prachtig geacteerd.

Toch had ik weer enkele bedenkingen over bepaalde zaken. Zoals de waarschuwing die Brian kreeg om de patiënte niet in de ogen te kijken en met haar te converseren, zodanig dat hij niet het experiment zou verstoren. Die raadgeving was hij eigenlijk al van begin af aan vergeten blijkbaar. En ze hadden een hele karrevracht aan gesofisticeerd materiaal bij, maar een doodsimpele zaklantaarn hadden ze natuurlijk niet.

Maar ondanks dat was dit een niet onaardige film, met een doorsnee verhaal en een hele lading cliches. Als je deze film kijkt met het volume hoog genoeg, dan ben je verzekerd van enkele kortstondige hartstoornissen. Ben je echter een doorgewinterde horrorfanaat, dan is dit niks nieuws en kan je dit “stilletjes” langs je door laten gaan. En de verpliche melding “Inspired by true events” is ook niet meer bijster origineel en is eerder effectloos. Ik begin er telkens spontaan bij te grinikken.

2,5*

Ik ben deze film een tijd terug op een dode avond gaan zien in een praktisch lege zaal. Er waren inderaad onnodig veel schrikmomenten, zelfs in situaties die helemaal niet akelig bedoeld waren.

Het verhaal is niet vernieuwend, maar de film heeft zeker zijn verdiensten: Jared Harris, Sam Claflin, de setting (Oxford, mooi oud huis), de jaren 70 en het feit dat dit een Britse horrorfilm is (sferisch toch anders dan een Amerikaanse variant).

3,5/5

Deze film is geinspireerd op het Philip Experiment.

The Quiet Ones True Story vs. Movie - Philip Experiment, Dr. Owen - historyvshollywood.com

"You're not alone are you?"

Niet bijzonder.

Op zich wordt het - te verwaarlozen - verhaal rustig opgebouwd, maar het is duidelijk dat de film het meer moet hebben van de jaren '70 setting wat voor een aardig sfeertje zorgt. Hierbij is het acteerwerk gedegen te noemen. Opvallend is de soepele wisselwerking tussen found footage en normale beelden; dit is één van de zeldzame keren waar ik me niet eraan heb geërgerd.

Helaas gaat 'The Quiet Ones' ten onder aan de vele loze/goedkope jump scares waarbij de volumeknop op z'n hoogst staat. Het is alsof de film vanuit zichzelf geen spanning kan creëren en terug moet grijpen naar dergelijke tactieken. Hierdoor wordt de kijker geen rust gegund en komt het al gauw repetitief over.

Al met al matig, ondanks de geslaagde jaren '70 setting. Hier had meer in gezeten.

2,0 Sterren.

T.Q.O bezit over teveel pogingen tot schrikmomenten (zelf heb ik dit als storend ervaren),

als ze dat gedoseerd hadden gehouden dan was dit de film zeker ten goede gekomen.

Toch beschikt T.Q.O over een aantal aardige scenes, maar over het geheel blijf ik toch

met een teleurstellend gevoel achter.

Krappe 2,5 sterren van mijn kant voor The Quiet Ones (2014).