Blue Velvet (1986)

mee eens, en dan die acteerprestaties, vrij slecht. (op de rol van dennis hopper na)

Zeer eigenzinnig en met een waas van mist omzeemd. Doorgaans ben ik niet zo'n liefhebber van dit soort kunstzinnige en vreemde surrealistische films, maar tot aan het moment dat Jeffrey door Frank wordt meegenomen kon ik Blue Velvet tot op zekere hoogte appreciëren. Vanaf dat juist genoemde moment verstomde echter mijn aandacht omdat het plot teveel het onwerkelijke indook. Het laatste halfuur beleefde ik jammergenoeg dan ook niet meer zo intens. Desondanks zijn er genoeg positieve noten om te kraken. De heerlijke regie, tientallen cinematografisch stijlvol geschoten scenes en goed gekozen decors en opnamelocaties maken Blue Velvet af. De cast kon me echter minder overtuigen. Al met al een krappe voldoende.

Weer een goeie kunst werk van Lynch, net zoals de andere Lynch-films is ook deze weer dromerig, emotioneel, absurd en sexy, maar wel weer een stuk helderder dan Mulholland Drive en Inland Empire.

Dennis Hopper speelt ook super als de socialpath Frank.

Dit is zeker niet het beste werk van meneer Lynch, maar voor de lynch liefhebbers is dit wel een aanrader.

Een vrij duidelijke opsplitsing tussen de mensen die deze film alle lof van de wereld toezwaaien, en diegenen die er niks in zien. Ik hoor zelf bij de tweede groep, en vind me helemaal terug in de commentaar van Corcicus.

Niet spannend, niet boeiend, niet grappig, niet dramatisch,... hoogstens mysterieus.

En dat terwijl ik The Straight Story prachtig vind, Twin Peaks geniaal, en The Elephant Man in m'n top 10 staat...

Blue Velvet

Er is al veel gezegd over David Lynch's mysterieuze film, Blue Velvet, maar ik moet het zeggen dat het nog steeds een erg sterk, surrealistisch beeld is van het seksuele van geweld. Het geweld tegen vrouwen in deze film blijft erg choquerend en verontrustend, maar Blue Velvet is een filmisch meesterwerk en heeft effectieve spanning en een stijlvolle manier van filmen.

De film speelt zich voor een groot deel af in de buitenwijken en laat zien wat er achter de raampjes van deze wijken gebeurd. Als je dit beeld te zien krijgt, dan doet dat wat met je. Dit doet tevens ook wat met Jeffrey Beaumount, de hoofdrolspeler van het verhaal die te maken krijgt met Dorothy Vallens (ijzersterk gespeeld door Isabella Rosselini), een zangeres wiens man en kind zijn ontvoerd en die emotioneel instabiel is, en Frank (gespeeld door Dennis Hopper die de film draagt in zijn meesterlijke rol als sadistische gangster die zijn drugs inneemt via een zuurstoftank). Het gene wat gebeurd nadat Jeffrey het afgesneden oor vind (en hiermee te maken krijgen met deze mensen) is een surrealistische trip vol met bizar heden en voyeuristische trekjes.

David Lynch neemt geen bord voor de mond en laat het allemaal keihard zien op een verontrustende manier. Voorbeelden zijn de verkrachting scène tussen Frank en Dorothy en de manier hoe Lynch de camerahoeken neerzet en afwisselt tussen de verkrachting en Jeffrey die in de kast zittende meekijkt als een begluurder, brengt iets heel erg voyeuristisch met zich mee. Een andere scène is dat uitstapje waarin we kennis maken met de rol van Ben. Dean Stockwell, die de rol speelt van Ben, is misschien maar een paar minuutjes te zien maar speelt misschien in die paar minuutjes wel zijn beste rol als een of andere freaky nicht die ‘In Dreams’ zingt.

Blue Velvet is een erg intrigerende film van David Lynch.

Zoals sabsabsab het al mooi verwoordde: deze film is echt een kunstwerk met overigens een zeer intrigerende hoeveelheid symboliek.

Gisteren op groot scherm gezien. Blijft schitterend, maar ik denk dat een (met momenten) intensere geluidsband de film nog beter gemaakt had.

Lynch begint zo langzamerhand een van mijn lievelingsregisseurs te worden.

Deze man maakt echt bijzondere films. Na Mulholland Drive kan ik concluderen dat de stijl van Lynch mij echt wel bevalt. Bijzonder is zijn stijl zeker wel te noemen. De constant aanwezige sfeer van dreiging is wel erg goed. Ondersteunt door de muziek en bijzondere plaatjes. Natuurlijk ook de cast, die de perfect bij Lynch past. Er is weer een arsenaal aan creepy personages. Hopper is echt de ster van de film. Wat speelt die man goed zeg. Toch zijn ook de andere leden van de cast sterk bezig.

Ik had verwacht dat Lynch me weer in een web van moeilijkheden zou stoppen. Zoals Mulholland. Maar dat doet 'ie hier niet.

De puzzelstukjes vallen allemaal netjes op zn plek en het blijkt allemaal niet zo ingewikkeld. Het verhaaltje is tamelijk simpel. Maar wat Lynch met het verhaal doet is bijzonder. Het verhaal is niet het belangrijkste in deze film. Dat zijn de andere aspecten, waar ik echt van kan genieten.

Door de andere aspecten is de 4,5 zeer op zijn plek. Genieten.

Tot nu toe het minste wat ik van Lynch gezien heb, ookal is ie zeker niet slecht.

Je merkt aan veel dingen wel dat Lynch achter deze film zit, alleen is het gewoon in alle opzichten wat minder dan z'n betere films. Wat minder sfeervol, wat minder vreemd en bizar, maar vooral de soundtrack, waar Lynch normaal gesproken echt in uitblinkt vond ik hier wat minder. Af en toe kwamen er weer wat lekkere onheilspellende klanken opdraven, die we gewend zijn van Lynch, maar soms ook erg cheesy en vervelend.

Acteerwerk vond ik ook erg tegenvallen. Dern was in tegenstelling tot in Inland Empire, echt tergend slecht. Die hele verhaallijn met haar had gewoon eigenlijk sowieso niet in de film gehoeven en deed echt af aan de sfeer die soms gecreëerd werd, elke keer dat de film daar weer naartoe switchte. Grootste teleurstelling was echter Hopper, die niet verder kwam dan wat irritant en lomp geschreeuw. Al die lof voor hem vind ik echt onbegrijpelijk.

Wel goed vond ik de visuals en de decors af en toe. Met name het appartement van Dorothy was lekker sfeervol, net zoals het regelmatige gebruik van blauw en rood gedurende de film. Wat de film verder red zijn een aantal geslaagde scenes waaronder de scene waarin MacLachlan in elkaar geslagen word en die gozer vrolijk staat de dansen op de auto, en de scene op dat feestje.

Aardige Lynch, maar hij heeft zich in latere films pas echt bewezen wat mij betreft. 3,0*

Weer eens een klasieker,die niet voor mij is weg gelegd.

Respect voor Lynch.lekker vaag op een goede manier.

Maar helaas vond ik dit saai.

Al een aantal keren gezien en gisteravond weer eens. Deze film betekende mijn kennismaking met Lynch en die was allesbehalve geslaagd. Net zoals de meeste films van Lynch vond ik er in het begin niets aan, begreep het niet (de stijl van vertellen), maar na het verstrijken van jaren kon ik er toch steeds meer in zien. Mijn werkelijke bewondering voor Lynch kwam uiteindelijk met Mulholland Dr. Sindsdien bekijk ik zijn films met een andere blik, een andere instelling.

Ik denk dat BV een van de meest persoonlijke films van de regisseur is. Hij heeft lang op het script gebroed; sinds lange tijd had hij volledige controle en na een teleurstellende Dune was dit toch een belangrijke film voor Lynch. Volgens mij zien we hierin zo'n beetje alle ingrediënten terug die Lynch later keer op keer zou gebruiken. Deze film doet mij sterk denken aan Twin Peaks (klein houtstadje, een mysterie, het onderhuidse kwaad in de maatschappij).

Het verhaal is feitelijk simpel (zoals bij de meeste films van Lynch), maar het is de manier waarop het wordt verteld en in beeld gebracht wordt. Ik ben van mening dat het Lynch niet zozeer draait om het narratief, maar om het uitbeelden van thema's dmv symbolen en metaforen. Feitelijk draait het bij Lynch om het grote plaatje, waardoor de film op mij overkomt als een pastiche. Ik zie het niet als maatschappijkritiek, maar als een opvatting van het leven zelf: het goed en kwaad dat inherent met elkaar is verbonden. We maken kennis met Jeffrey en zien hem aanvankelijk als een onschuldige jongen die nieuwsgierig is. We zien hem echter ook toegeven aan zijn voyeurisme en wellicht maakt hij net als Frank ook misbruik van Dorothy (alleen hij doet het onder het mom van "haar willen helpen"). Sandy lijkt op het eerste gezicht ook erg onschuldig en lief, maar zij is wel degene die Jeffrey de informatie geeft die hij nodig heeft om zijn "onderzoek" te beginnen. Deze info heeft Sandy verkregen door haar vader af te luisteren, dus ook zij is een "voyeur." Dorothy is het centrale punt waar alle ellende zich om verzamelt. Zij is mentaal kwetsbaar, maar ze komt heel dreigend op Jeffrey over. Haar ervaring met Frank en wellicht andere mannen in haar leven hebben haar notie van liefde volledig gemanipuleerd. Dorothy is het slachtoffer van de perverse liefde van een gangster, iemand die zijn liefde enkel op een gewelddadige, ziekelijke manier kan uiten. Wanneer Sandy ziet dat Dorothy zich aan Jeffrey vastklampt, deinst zij achteruit. Zij schrikt ervan dat Jeffrey en Dorothy wellicht samen iets hebben en dat ze met elkaar geslapen hebben. Aangezien Sandy zelf gevoelens voor Jeffrey heeft ontwikkelt, is de komst van Dorothy bedreigend. Sandy denkt dus in eerste instantie aan zichzelf ipv Dorothy te helpen. In de wereld van Lynch is er duidelijk geen onderscheid tussen goed en kwaad, althans de scheidslijnen zijn flinterdun.

Een mooie en boeiende film, maar niet een gemakkelijke zit. De perversiteit is moeilijk te aanschouwen en dit is juist een essentieel onderdeel van het onderliggende thema. Ik ben niet zo'n fan van Hopper en Rosselini in deze film, maar ze zijn wel erg effectief. De scene met Ben is meesterlijk wanneer hij The Candy Colored CLown zingt. En van het prachtige Song of the Siren krijg ik telkens kippenvel. Een meesterwerk vind ik het niet, maar wel een erg goede, interessante en boeiende film.

Het verhaal stelt weinig voor, wat ten opzichte van andere films van Lynch wellicht wat meer opvalt doordat het verhaal ditmaal wel goed te volgen is. De sfeer is wel erg sterk en er zitten een paar hele sterke scenes in. De climax is spannend maar wel een beetje voorspelbaar. Hopper is erg goed overigens en steelt de show in de scenes waarin hij zit.

Gisteren weer eens gekeken. Iets te weinig mystery voor een Lynchfilm, maar toch sterk. Vooral Hopper sprong er voor mij uit.

Hoge verwachtingen die niet helemaal waargemaakt werden. Het is een prima film, maar waar ik echt een mysterythriller verwachtte kreeg ik ook een misdaadfilm te zien. En dat laatste, samen met de naam van Lynch, verklaart waarschijnlijk waarom deze zo hoog scoort op (o.a.) MM. Neemt niet weg dat de film zeker kijkwaardig is en er een aardige gespannen (soms erotische) sfeer hangt. Maar e.e.a. wordt gebouwd op een weinig realistisch uitgangspunt, namelijk een nerd die met gevaar voor eigen leven detective gaat spelen. Door dit nogal onwaarschijnlijke uitgangspunt lukte het mij niet echt om in de film te komen. 3*

Sfeervolle film overduidelijk van de hand van Lynch, maar beduidend minder dan MD en LH. De film is veel duidelijker dan eerdergenoemde. Het verhaal op zich heeft helaas maar weinig inhoud, daardoor boeit deze niet altijd evenveel. Krap 3,5*.

Na Mulholland Drive, Lost Hightway en Inland Empire mijn 4e Lynch, ik hoopte/verwachte eenzelfde ingewikkeld plot, met dubbele lagen, spelen met werkelijkheid/fictie en bijbehorende mindfucks. Dat gebeurde helaas niet. In vergelijking met eerdergenoemde films is deze redelijk rechtlijnig te noemen.

Desondanks zeker typisch Lynch: traag, mysterieus, donker, intrigerende muziek, boeiend camerawerk en vooral die eigenaardige sfeersetting. Het wierp af en toe zeker zijn licht vooruit naar zijn Twin Peaks 4 jaar later (uiteraard ook door de rol van MacLachlan). Voldoende 'what the fuck'-scenes ook. Karakters worden niet heel diep uitgewerkt, maar zijn boeiend genoeg. Met name Hopper kan zich helemaal uitleven.

Dat bij het rollen van de credits de eerste uitgesproken woord 'vaag' is, zegt toch ook wel weer voldoende Maar hou in het achterhoofd dat hij alweer 30 jaar oud is. Ik heb niet het idee dat ik iets gemist heb in deze prent, maar ik ga nog even rondlezen. Het geeft in ieder geval wel zin om de andere Lynches weer te gaan kijken.

Mijn ex-nummer 1 . Heb 'm herzien , nog steeds een meesterwerk en blijft genietbaar , maar helaas uit mijn persoonlijke top 20 gekelderd .

Mijn 4e Lynch, en helaas de minste.

Lynch zijn stijl is weer duidelijk aanwezig, net als het jaren-80 sfeertje. Beide vind ik erg positief. De omgeving was helaas niet zo interessant zoals de prachtige beelden bij Mulholland Drive en The Straight Story.

Het verhaal zelf kon me helaas minder boeien deze keer, net als de hoofdpersonen. Zoals iedereen al aangeeft is het verhaal zelf best recht door zee, al kent het zijn vage momenten. Wat ik vooral miste was spanning, die bij Mulholland Drive wel enorm aanwezig was.

Ik vond in tegenstelling tot anderen juist Jeffrey en Sandy nog wel leuk, maar Dorothy en Frank konden me minder boeien, al vult Dennis Hopper zijn rol wel weer perfect in.

Als geheel een tegenvaller, net een 3.0* met weinig potentie voor een verhoging helaas.

"What kind of beer do you like?"

- "Heineken."

"Heineken? Fuck that shit! Pabst Blue Ribbon!"

Ik ben een grote fan van Lynch's Twin Peaks, Dune vind ik geweldig en ook The Elephant Man vind ik een erg goede film. Dus toen ik zag dat Lynch een Mystery in de 80s heeft gemaakt was ik daar wel bijzonder nieuwsgierig naar.

De film heeft een typische Lynch cast. Kyle MacLachlan speelt een prima hoofdrol, al is dit wel eventjes iets anders als Dale Cooper. Naast hem vond ik Laura Dern (Jurassic Park) het ook leuk doen als Sandy.Verder zijn ook Isabella Rossellini, Frances Bay, Brad Dourif en Jack Nance van de partij.

Jeffrey vind op een dag een afgehakt oor. Samen met de dochter van de lokale detective gaat hij op onderzoek uit. Hij sluipt stiekem het appartement van een zangeres in en ontdekt zo een geheim..

De film begon allemaal aardig, maar uiteindelijk was het toch niet wat ik gehoopt had. Het probleem met Blue Velvet is, dat het eigenlijk meer een Misdaad-film is dan een Mystery. Het plot wordt pas aan het einde een beetje spannend. In plaats van alle bizarre seksuele scènes en absurdistische taferelen had het verhaal wat meer uitgewerkt kunnen worden. Veel dialogen zijn ook een beetje apart. MacLachlan en Dern vond ik samen erg leuk en de drama was ook zeker niet slecht. Daar had meer mee gedaan kunnen worden.

De film is zeer netjes opgenomen. Lynch maakt hier gebruik van een heerlijk experimentele filmstijl. Zo krijgen we een close-up te zien van kevers in het gras als iemand is neergevallen. Door het gebruik van aparte lenzen zitten er onscherpe vlekken in het beeld, wat de film een uniek karakter geeft. De droomscènes deden mee heel erg denken aan die van Twin Peaks.

De muziek was ook sterk. De film teert mischien net wat teveel op het liedje van Bobby Vinton, maar de muziek van Angelo Badalamenti en Julee Cruise (die later ook aan Twin Peaks zouden gaan werken) vond ik bijzonder sterk.

Uiteindelijk weet ik niet goed hoe ik de film moet waarderen. Ik had er meer van verwacht, en ook iets anders. Maar de film is zeker niet slecht, goed acteerwerk, opzich prima verhaal en mooie opnames.

Gisterenavond eindelijk voor het eerst gezien: wauw, wat een topper! Tijdens het kijken heb ik echt een aantal keren bij mezelf gedacht 'waar zit ik in hemelsnaam naar te kijken', maar ik ben blij dat ik deze klassieker nu gezien heb. Voor mij steekt Hopper er met kop en schouders bovenuit, wat een mafketel. Het verhaal zelf, hoe simpel het ook is, zit erg goed in elkaar met duistere motieven en zware symboliek. Daarnaast is de 50's soundtrack heerlijk en gepast. Ik heb genoten.

Het is één van die films die door art house luvvers vooral opgehemeld worden omdat ie van David Lynch is, wat garant staat voor afwijkend, surrealistisch e.d... which is good. Er zaten in deze film ook verontrustende elementen in die 30 jaar geleden opzien moeten hebben gebaard. Nu na al die tijd kun je ook zeggen dat er weinig is overgebleven van de film. Geen meesterwerk. Bij wijlen lijzig acteerwerk, alsof het er bij gesleept is, het invulling geven aan het verhaal door acteurs. Ik was zeer matig geboeid. Mulholland Dr. blijft Lynch's beste film.

Blue Velvet is de enige Lynch-film die ik kan pruimen. Van films als Mulholland Drive word ik helemaal gek. Daar wil ik nooit meer naar kijken. Bij deze film was de eerste helft beslist spannend - ik wilde absoluut weten hoe het verder ging. Maar halverwege ontaardt Blue Velvet in een gedweep met zinloos geweld en daar zit ik niet op te wachten. Maar er zat tenminste een redelijk plot aan vast. Dat kun je van MD niet zeggen. Daarin gaat Lynch lekker associëren, maar het maakt niet uit of het ergens op slaat. Niet aan mij besteedt, hoe mooi het beeldmateriaal ook is.

Bijna vloekend zat ik voor mijn grote brede TV scherm toen de eerste beelden werden getoond. "Nee toch," dit kon niet waar zijn. Heilig schennis. De Belgische zender had het beeldformaat gegoten in het vooroorlogse 4:3. De potsierlijke zwarte balken links en rechts ontnamen me bijna alle kijklust, maar de gedachte dat je een Lynch-film nooit mag missen overwon.

Uiteraard is BV onderdeel van mijn collectie, maar aan een verslaving valt niet te ontsnappen. Als Lynch op het menu staat, zal er koffie worden gedronken, tot de laatste teug.

Meteen viel die tuinslang op, die zowel in The Straight Story als in Mulholland Dr als een estafettestokje wordt doorgegeven binnen het waanzinnige totaal werk. Nee, dan die keurige Jeffrey Beaumont met 't bovenste knoopje dicht. Beaumont, een naam die weer in Twin Peaks is terug te vinden, evenals de "Convenient Store." Afijn, teveel om op te noemen, en aan 't eind van de rit toch weer die vraag, waar INLAND EMPIRE zo'n beetje mee begint: "Is there a murder in your film?"

Fantasie, werkelijkheid, het binnenste buiten, schemergebieden versus klinkklare helderheid, zelfs Heineken spoelt het alarm naar het riool. Laura Dern als Sandy, wat was ze jong zeg, de ex van Lynch mooi kwetsbaar en poedeltje naakt. Goed en kwaad, liefde tegenover angst en ... macht, kortom de hele santenkraam raakt overhoop en met die seks loopt 't al helemaal uit de klauwen. Maar dan die vogeltjes, tjonge jonge, kom op nou, wat een nep.

Dus, meesterlijk en zo gauw de sterren gunstig staan: weer kijken, want ik denk dat ik weet dat ik geloof dat het toch allemaal niet zo simpel is: misschien is Jeffrey hartstikke dood en bereikt ie zijn hemel waar "Everything is nice," net als die gozer met z'n slangenleren jasje in Wild At Heart. Tja, je weet 't niet hè, want elke Lynch eindigt toch met de dood, niet waar?

Kleine tegenvaller. De sfeer was prima, soms mysterieus, soms gewoon eng met al die blije mensen, en met een mooi beeld van de jaren 80 (de enige periode trouwens dat kapsels vrouwen effectief lelijker maakte) en de buitenwijken. Maar de film moet het vooral van het mysterie hebben en sommige losse scènes (wel vaak met passende leuke on ontroerende muziek) en eigenlijk niet van de inhoud. Ik lees weleens dat Lynch iets wil zeggen over de façade van de buitenwijk, dat er achter iedere voordeur wat kan gebeuren wat je niet zou verwachten. Maar dan zie ik liever een American Beauty. Hier komt dat wel langs, maar uiteindelijk vind ik dit een vrij plotgedreven film nog wel.

Maar goed, deze Lynch vermaakt dan nog wel maar spannend werd die nergens, laat staan dat die me echt greep. Voor de losse delen dan nog wel een voldoende. 3,0*.

Mwah, weet nog niet zo goed wat ik ervan moet vinden Deed mij qua sfeer, mysterie en opzet wel sterk denken aan Twin peaks, maar dan wel echt minder; Minder inhoud - leek meer om de vorm(mysterieuze opzet) te gaan dan het daadwerkelijke verhaal, dat stelden toch niet zoveel voor - maar ook echt wel minder goed uitgewerkte karakters. Bij Twin peaks wist bijna elke personage wel echt te fascineren met goed uitgewerkte karakters, moest je hier goed voor zoeken. Vond ik Frank's personage nog wel het meest overtuigende. Misschien dat ik het te veel vergelijk met Twin peaks, maar viel mij eigenlijk toch wel wat tegen. De sfeer en het mysterie zaten wel goed, maar daar bleef het voor mij dan eigenlijk ook wel bij.

Wat is dit toch een verschrikkelijk goede film. In verhaal en symboliek schuurt Lynch het dunne laagje chroom van de amerikaanse samenleving af. Achter de stenen gevels gebeuren duistere zaken, die Jeffrey's nieuwsgierigheid trekken. Een perfecte thriller.

5*

Uitstekende film over een jongeman die een oor in het gras vindt en er probeert achter te komen wat er gebeurd is. Een origineel plot met een aantal eigenzinnige momenten à la David Lynch (wat bij mij niet altijd werkt, maar hier wel). Een mysterieuze sfeer en stijlvol in beeld gebracht. Van de cast valt vooral de intense rol van Dennis Hopper op.

Zometeen item over Blue Velvet bij DWDD.

Edit: Voor wie het wil terugkijken - bespaar je de moeite.

Je bent me een halfuurtje voor Zwolle....

Edit: überhaupt zijn die items me te gehaast. Ik mag Thom Hoffman opzich wel, maar geef die man dan een podium waar 'ie eens een uurtje over een bepaalde film mag praten. Dan heb je ook geen types als Erik Dijkstra en van Nieuwkerk die er telkens tussendoor lullen en verhinderen dat er naar de film zelf gekeken kan worden.

Slordig ook dat hij begon met 'de derde film van Lynch'. Maar inderdaad, veel te gehaast. En wie de film niet heeft gezien hoeft dat nu ook niet meer te doen met al die spoilers.