The Wolf of Wall Street (2013)

Lekker gestoord, druk, maar vlotte film die aan 3 uur absoluut geen vervelende lange speelduur heeft.

DiCaprio is weer als vanouds .... Geweldig!

Echt een top film van DiCaprio weer het zelfde als Gatsby!

Leonardo De Caprio op zijn Best, prachtig, blijft een steengoede acteur, een film die me 3 uur lang geamuseerd heeft, samen met 12 years a slave bij de beste films van 2013, prachtig !!!

Ik ook!! De Oscar had naar Di Caprio moeten gaan! Film naar mijn smaak, alleen het einde vond ik minder.

Door die scene alleen geef ik de film 0,5 hoger dan ik aanvankelijk van plan was. Echt geweldig, vooral het gedeelte dat hij buiten komt en z'n auto total loss is. Als komedie trouwens ook zoveel beter dan zo goed als alle volbloed komedies die ik gezien heb (en er waarschijnlijk ooit gemaakt zijn). Paar dagen geleden bijvoorbeeld Anchorman 2 gezien, dat is echt pure kots vergeleken met dit. (3,80)

Lange film maar heeft me geen moment verveeld. Aanrader !

Ik vind hem overgewaardeerd, het verhaal is maar simpel en hebben we eerder gezien, iemand die een imperium opbouwt en uiteindelijk iedereen erbij naait, Goodfellas, Casino, daar had het veel van weg en ik had het idee dat het ook veel op die films probeerde te lijken wat uiteraard vrijwel onmogelijk is. Verder nog een aantal scenes met stevig drugmisbruik, had zo in Fear and Loating in Las Vegas gekunt.

De acteerprestaties van DiCaprio hielden de film nog enigzins overeind, maar dan nog vond ik 3 uur veel te lang.

Gewoon een goede film, niks meer en niks minder. De eerste helft was wel veel beter dan de tweede. Hij kakte in na een tijdje.

geef hm toch de volle 5 sterren
al is het alleen om de scene vanaf de payphone en de late kick in van die pillen
fenomenaal gespeeld.

Het geniale, wat ik stiekem toch een beetje verwacht (en natuurlijk gehoopt) had, zie ik er niet in. Maar het is absoluut goed gemaakt topamusement. En daarmee komt Scorsese in een kort (en persoonlijk) lijstje die een 4 sterren film of hoger heeft gemaakt in 6 verschillende decennia.

Dat is zelfs hitch niet gelukt.

Bij mij wel hoor. (misschien een idee voor een topic). Zijn er bij mij een stuk of 8. (edit, nee zijn er minder dan 5) edit nageteld en volgens mij zijn het slechts drie (ook Kurosawa nog).

Te druk.

En dat had ik enigszins wel verwacht. Ergens na een dikke twee uur kent de film een breekpunt waarbij Jordan Belfort er nog eens voor gaat, wat al gauw drie kwartier extra oplevert en uiteindelijk toch te veel is.
Met minstens een half uur minder had dit best goed kunnen zijn. De komedie werkt immers, maar het is ook flauwe humor. Het satirische wordt verkleed in een idioot jasje. Bijtende scènes zijn er niet, alleen chaotische dingen zonder enige diepgang - terwijl satire wél diepgang kan en moet hebben.
Na een dikke twee uur had ik het wel gehad; Belfort niet helemaal kapot laten gaan in z'n fall is niettemin een aangename verrassing.

Leonardo DiCaprio leeft zich ook wel uit en dat doet hij goed. Ik kan echter nooit genieten van 3 uur DiCaprio. Dat is simpelweg te veel. The Aviator heeft ook dat probleem. Hij doet zoooo veel moeite om "diep te gaan" en in een groot aantal scènes werkt dat wel, maar als hij op het einde z'n gefronste blik nog eens opzet en ingehouden zegt "Sell me this pen", dan ben ik toch blij dat dat het licht aan het einde van de tunnel blijkt. 2 uur DiCaprio en ik heb er mijn amusement mee; nog een uur langer en ik ben blij als ik van zijn drukte af ben.
Hetzelfde geldt een beetje voor Jonah Hill, al heeft hij uiteraard stukken minder screentime. Ook hij is echter druk aanwezig en daar komt dan nog eens bij dat ik hem eigenlijk totaal niet leuk of grappig vind in deze rol. Matthew McConaughey is dan wel weer leuk in de 10 minuutjes die hij krijgt en ook Margot Robbie brengt ondanks haar idioot nepaccentje en beperkt acteertalent op één of andere manier een geslaagd tegengewicht.

Martin Scorsese doet waar men hem schijnbaar goed in vindt: een lang epos maken. Zo nu en dan is hij best hip, al vind ik het nooit swingend genoeg. Visueel is het allemaal wel dik in orde. De soundtrack kent een paar mindere tussendoortjes maar in een film van 3 uur met een hoop chaos valt dat niet altijd op. De editing is soms slordig - al heb ik reeds gelezen dat Scorsese het zo bedoeld heeft, wat dan wel zo mag zijn maar nog steeds idioot overkomt - en de scène met de zinkende jacht valt (visueel) compleet uit de toon.
Grootste manco is misschien wel zijn zoveelste samenwerking met DiCaprio. Scorsese is een degelijk regisseur en DiCaprio is een goed acteur, maar ik vind hun films nooit grandioos. Sinds DiCaprio samenwerkt met Scorsese gaan zijn acteerprestaties er m.i. ook niet op vooruit dus ik zou best blij zijn mochten ze elkaar de komende tijd wat mijden. DiCaprio zou eens een ingetogen rol moeten spelen, liefst in een kleine film. En Scorsese, dat die nog eens met Robert De Niro werkt. Dat werkt beter.

3

Viel mij behoorlijk tegen. Te vaak dit soort films gezien... Veel succes met whatever en dan ga je ten onder aan je eigen succes door de FBI, drugsgebruik of wat dan ook. Wil niet zeggen dat dit geen mega productie was maar dit concept te vaak gezien.

Nee, dit krijgt Scorsese niet verkocht aan mij, en ik ben een grote fan van hem. The Departed, Shutter Island en Hugo waren stuk voor stuk meesterwerken. Voor een biografische film gaat het erg over-the-top met orgietjes, drugs, orgietjes, drugs, orgietjes en dan nog 500 maal fuck. Veel van hetzelfde en de drie uren voelen te lang, veel te lang. Bij een film als "La Vie d'Adèle" had ik dat niet, hier heus wel. Het verveelt niet echt, en het is uitstekend geacteerd, toch is het te lang. Kan het moeilijk anders verwoorden.

Alle lof voor een geld aanbiddende en immorele DiCaprio en zijn rechterhand Jonah Hill. Verzuipen in het geld, decadentie, corruptie : je waardeert de waarde van de dingen niet meer en verliest er je geweten bij. Zeker de scène waarin DiCaprio de gewone mens die niet rijk is bespuugt als luilakken bleef me bij en je snapt dat hij niet meer met zijn voeten in de gewone wereld zit. Ooit eindigt het feest, en Wolf of Wall Street is niet meer dan een gewone rise & fall met zakenmensen. Niet echt de scherpe film die ik verwachtte, hoewel de satire en de spot van Scorsese tegenover dit soort lui me natuurlijk niet ontgaat.

Goede film. Heb betere gezien en er zitten hier en daar wat haken en ogen aan, maar qua vermaak is dit één groot orgasme...! u gotta love it!

Zwaar overschatte film. Heb sterk idee dat veel deze film leuk vinden vanwege drugs, orgies en gekke toestanden in de film maar kwa verhaal vrij simpel is. Film duurt veel te lang en had er al genoeg van na 80 minuten. Toch maar uitgezeten omdat ik niets te doen had maar vind de film vrij basic.

Zwaar overschatte film, hij was goed... maar meer ook niet.

Het acteerwerk is wel ERG sterk... en dat maakt deze film toch net wat beter dan hij eigenlijk is,

Want de film zelf was eigenlijk gewoon TE lang, zonder echt heel veel spanning of momenten die me echt zijn bijgebleven en qua verhaal eigenlijk vrij simpel.

ik zou de film zelf 3* geven, maar vanwege het acteerwerk geef ik hem 3.5*

Opzicht wel een aardige Misdaad / Drama (met ook wat komedie), maar wel eentje die veel en veel te lang duurt. Een film die langer duurt dan twee uren trek ik bijna niet meer. Het verhaal is eigenlijk niet echt bijzonder (ook best cliché en zeer voorspelbaar) en draait vooral om geld, geld, geld, seks, seks, seks en drugs, drugs en nog eens drugs. De uitvoering zit overigens wel goed in elkaar (zeker het eerste uur) en visueel ziet het er ook allemaal fraai uit. Ook de cast deed het aardig en dan natuurlijk vooral Leonardo DiCaprio en Jonah Hill. Geweldig was de scene toen Jonah Hill zich begon te masturberen bij het aanzien van Margot Robbie bij een volle menigte inclusief zijn vrouw. Die Margot Robbie (nooit van gehoord) was overigens een beeldschone vrouw met een heerlijk lichaam

P.S. het begin met Matthew McConaughey was geweldig. Hij had helaas maar een heel klein rolletje.

Vind de film een beetje overschat. Tuurlijk, vakwerk van zowel Scorsese als Di Caprio, maar ik zie er veel meer een komedie in dan een episch misdaadverhaal a la Goodfellas en Casino. Komt misschien ook omdat er een redelijk happy end aan zit. Niet dat ik een boodschap verwacht in de trant van ' foei jongens, geen stoute dingen op Wall Street doen' , maar had het idee bij Goodfellas en Casino dat de donkere kant van de misdaad hier wel wat meer in verwerkt was.

Deze film heeft overigens veel overeenkomsten met de film "Boiler Room (2000)", die ik persoonlijk nog iets beter vond (is tevens een uur korter).

Dat klopt, is ook een erg goede film.

Deze film neemt zichzelf alleen niet zo serieus terwijl Boiler Room wel serieuzer van aard is.

Klopt daarom vind ik The Boiler Room ook stukken beter

De film Boiler Room is inderdaad serieuzer (die draaide dan ook alleen maar om geld i.p.v. geld, seks en drugs), maar eigenlijk zou je dat niet verwachten met iemand als Vin Diesel (speelde prima) in één van de hoofdrollen.

” Let me tell you something. There's no nobility in poverty. I've been a poor man, and I've been a rich man. And I choose rich every fucking time.”

Een stuk minder goed dan gehoopt. Martin Scorsese is een gigant, die als geen ander weet hoe je misdaadklassiekers moet maken. Goodfellas is daar het perfecte voorbeeld van. The Wolf of Wall Street heeft in feite een soortgelijk verhaal. Een crimineel werkt zich vanuit het niets naar de top, maar aan de top komen is altijd gemakkelijk dan er blijven en dat is hier niet anders.

Leonardo DiCaprio vond ik hier in ieder geval erg goed. Hij kan zich helemaal laten gaan in deze excentrieke hoofdrol en overtuigt vooral op de momenten dat hij mensen moet toespreken, als de flamboyante leider, die hij op dat moment ook moet zijn. Jonah Hill is redelijk, maar vond ik toch lang niet altijd overtuigend. Is vaak te druk en heeft hier soms wat irritante trekjes. Van de overige rollen valt vooral Margot Robbie op. Het is een mooie vrouw, maar ze speelt haar rol in ieder geval overtuigend. Verder zitten er nog leuke bijrolletjes in van Matthew McConaughey en Rob Reiner.

In The Wolf of Wall Street lijkt Scorsese een stuk minder met het plot bezig te zijn, dan normaal. Dat is op zich geen enkele probleem, want ik houd wel van films, die erg aan sfeerschepping proberen te doen. Het recente La Grande Bellezza, is daar voor mij het perfecte voorbeeld van. Sfeerscheppen lukt Scorsese wel. Met zijn afwisselende camerawerk, weet hij er bij vlagen een erg swingend geheel van te maken. Daarbij vergeet hij ook de soundtrack niet, die erg afwisselend is en prima past bij de tijd, waarin het verhaal zich afspeelt.

Het is echter vooral de humor, die mij niet de gehele tijd beviel. Soms zitten er echt leuke stukjes tussen, maar andere momenten zijn dan weer flauw, of in ieder geval een stuk minder geslaagd. Ik moet overigens wel zeggen dat ik het einde dat nog wel erg geslaagd vond. Ik had verwacht dat DiCaprio helemaal te onder zou gaan, maar dat bleek uiteindelijk nog mee te vallen. Martin Scorsese blijft voor mij een sterk regisseur. Dit project heeft mij niet helemaal kunnen bekoren, maar ik moet wel zeggen dat het allemaal enorm vakkundig gemaakt is. Het is ook zo’n film die ik graag beter had willen vinden, dan ik hem vond. Ik had dit graag een meesterwerk genoemd, maar dat is het wat mij betreft niet.

3,0*

Lekkere soms wat maffe film. Dicaprio zet een erg goed acteerprestatie neer. De film duurt lang maar verveelt geen moment. Het eerste uur is erg sterk. Daarna zwakt het iets of en valt lichtelijk in herhaling, maar blijft op niveau. Er zitten een aantal memorable scenes in en zo nu en dan een lach. Visueel ziet het er ook goed uit. De soundtrack is ook passend.

De film zal niet iedereen weten te waarderen. 3.5/4.0

Leuke film voor als je een puber bent en goken, drugs, drinken, hoeren als iets stoers ervaart.

Die tijd heb ik inmiddels achter mij en ik vond het echt een waardeloze film.

Iets soortgelijks zij een vriend van mij ook ja, dat het wel "erg makkelijk scoren is met zoveel vrouwen, drugs en drank". Maar hoe je ook wendt of keert: deze factoren zijn toch wel de smaakmakers van het leven Dat verbeeldt deze film voor mij op een uitermate treffende wijze. En wat kan mij het schelen dat ik dan als "simpel" of "oppervlakkig" bestempeld zou kunnen worden.