The Wolf of Wall Street (2013)

Deze film had evengoed het laatste deel in pseudo trilogie kunnen zijn tezamen met Goodfellas en Casino: dezelfde vertelstijl en een bijna identieke rise and fall verhaallijntje. Zelfs het duo DiCaprio en Hill vond ik wat weghebben van DeNiro en Pesci. Hoe dan ook: het werkt nog steeds - maar zonder twijfel de minste van de drie.

4,0*

Wat een film! Sinds tijden niet zo'n goede film gezien. En Leo was gewoon fantastisch, hij moet zeker hier een Oscar voor krijgen. Alhoewel de film erg lang duurt en je af en toe kleine momentjes hebt waarin je je aandacht dreigt te verliezen, blijft de film geweldig!

Zeker een aanrader!!!

Voor Leo geef ik deze film een dikke 5*.

Wat een achtbaan was dit! Ik heb zeker de eerste 2 uur genoten van mijn ideale soort film. Een gouden mix tussen Scarface, Wall Street en inderdaad Fear and Loathing in Las Vegas. Veel gebruikte formule, maar toch op veel momenten uniek en grappig. Vond het ook meer een komedie. Het laatste uur had ik wat meer moeite mee, maar dat kwam voornamelijk door de ijzersterke eerste helft. Geromantiseerde misdaadheld, die volgens mij ook nog een kleine, geestige rol had door zichzelf aan te kondigen. Is dat meer mensen opgevallen?

Ja klopt! Hij (Jordan Belfort) kondigt zichzelf (Leo) indd aan.

Ontzettend genoten van TWOWS. Kreeg tijdens de trailer al heel veel zin in de film, maar de casting van DiCaprio maakte mij niet zo gelukkig als de meeste andere MoMe-gebruikers. In mijn opinie ligt bij de echt grote acteurs van iedere onderhuids altijd een soort van gevaarlijke gekte op de loer, zoals bij Mikkelsen, Bardem, Phoenix, Seymour Hoffman en Shannon. DiCaprio miste dat, al zorgde hij altijd voor een degelijke tot zeer goede uitstekende acteerprestatie (zelfde als Denzel Washington in mijn ogen).

Daar moet ik nu toch op terugkomen, want in TWOWS is DiCaprio een en al gevaarlijke gekte. De scene waarin hij voor het eerst zijn prachtige vrouw mag bestijgen en na 11 seconden klaarkomt, zonder enig spoor van schaamte. Om vervolgens zonder ironie te vragen of zij ook is gekomen. Natuurlijk ook geweldig geschreven en geregisseerd, maar weinig acteurs krijgen dat uit hun talent geperst.

Ik heb heel veel en heel hard gelachen, maar altijd zit er een onbewust schuldgevoel bij, omdat je weet dat het oh zo fout is wat Belfort doet. Wie zegt dat de film niet kritisch is en louter de boel verheerlijkt, heeft wat mij betreft de slotscene niet goed bekeken.

Wat mij betreft mag DiCaprio het beeldje voor beste acteur krijgen. Bij beste bijrol twijfel ik tussen Matthew en Jonah. Matthew heeft maar een kleine rolletje (hoopte heeeel erg dat hij nog zou terugkeren, maar dat zou niet stroken met het plot) maar knalt van het scherm. De nominatie van Jonah Hill voor Moneyball vond ik nogal overdreven, maar in deze film is hij ook werkelijk fantastisch.

Minimale minpuntje: de soundtrack. Niet slecht, maar ik had gehoopt het Kanye West-nummer uit de trailer nog terug te horen in de film. Verder waren de muziekkeuzes passend voor het tijdperk, maar mij niet extatisch genoeg.

Ik vrees wel dat Belfort de nieuwe Gordon Gekko voor debiele Wallstreet-jongens gaat worden, want zijn speeches zijn telkens minstens van dat niveau (en ook: Baldwin's speech in Glendary Glenn Ross).

4,5*

Ik neem een Lemon Quaalude als een film uit 2014 dit niveau nog topt.

In de pauze, achter me in de zaal: "Die man heeft toch wel het perfecte leven". Iets zei me dat ze de film niet helemaal hadden begrepen. Net als de critici die de film kraken omdat deze dit soort excessen zou verheerlijken. En dan afsluitend, met de absolute dooddoener, dat Scorsese hier meer afstand van had moeten nemen in de film. Ook die hebben niet goed gekeken. Ja, Scorsese toont een wereld met veel verleiding, maar ik hoop toch wel dat elk gezond mens beseft dat dit geen gezonde leefsituatie is. En waarom moet Scorsese in vredesnaam een vingertje opheffen? Hij toont de wereld zoals deze was, op haar meest extreme, en die beelden zeggen eigenlijk al genoeg (tenzij je echt verziekt van geest bent, maar dan helpen de belerende woorden van Scorsese ook niet meer).

Maar goed, de film gaat dus over iemand die zichzelf graag mag en leeft van de momenten. En zo is de film ook gedraaid met een voice-over die meer doet dan gewoon commentaar geven (soms als een reclame zelfs) en heel veel losse scènes achter elkaar geplakt. Die losse delen zijn eigenlijk stuk voor stuk sterk en soms erg humoristisch. Maar ook maakt dat het als geheel wat minder. Hoewel ik me geen moment verveelde en de film een behoorlijk tempo kent, mistte ik wel een bepaalde overhangende flow zoals een Goodfellas dat wel heeft. En de film is dan aardig geschoten, goed gemonteerd en met een redelijke soundtrack: het is het ook allemaal net niet en ook duidelijk te weinig over 180 minuten. Wat een achtbaanrit zou kunnen zijn, is uiteindelijk een redelijke vlakke presentatie geworden. Wel boeiend, wel vermakelijk, maar geen briljante cinema. Jammer.

DiCrapio verder is goed (niet zo goed als in The Aviator trouwens), al zal het nooit mijn favoriete acteur worden, maar hij weet toch een mens te tonen achter de façade van drugs en seks en leegheid. Maar vooral een aantal bijrollen wordt echt fantastisch gevuld. Vooral Hill als dikkige nerd weet een ongelooflijk complex personage te creëren waar ik als kijker nooit helemaal hoogte van krijg, maar wel altijd gefascineerd naar zit te kijken. Robbie houdt zich goed staande en is gewoon heel erg fijn om naar te kijken en vooral McConaughey heeft een hilarische rol (zij het wel erg kort). Al met al 4,0*.

Dat hoopte ik dan net niet omdat dat nummer erg recent is en de film in de jaren 80 speelt. Oké, het is film, maar tenzij je echt kiest om te spelen met de chronologie moet je het gewoon laten. The Wolf is zulk een film om dat te laten.

Heerlijke film. Had niet verwacht dat The Wolf of Wall Street zoveel humoristische momenten zou bevatten. Bij de scenes met de extreem sterke pilletjes lag de hele zaal plat, en buiten dat om waren er nog genoeg grappige momenten.

Dat deze film in de top vijf eindigt in de lijst van 'beste films '14' lijkt me een zekerheid.

Ja, dat kan je in januari wel vast stellen ja.

Gezien de voorspelbaarheid van het stempubliek hier en het huidige gemiddelde, denk ik dat je dat inderdaad in januari vast kunt stellen, ja.

Oh de top 5 op MM? Dat zou kunnen.

Voor Scorsese is dit natuurlijk een herhalingsoefening. Erg origineel is het niet meer, erg vermakelijk is het wel. Met de Popeye scene als hoogtepunt en een briljante Dicaprio als smerige überyup.

4* en hopelijk hoger bij herziening.

Beetje overdreven gedoe bij tijd en wijle met een goeie Leo, debiele Jonah en met name de entree van 'Meathead' was een hoogtepuntje in de film:

***1/2

Geweldige film!,,

Leo verdiend wat mij betreft de oscar.

Vakkunddig gemaakte film die erg lang duurt, maar je wel vasthoudt om verder te kijken

Super!!!

Er valt ook wel wat voor te zeggen, maar ik vond dat Django en The Great Gatsby mooie voorbeelden waren hoe de muziek van nu toch een meerwaarde aan de sfeer van het verleden kon geven.

Verder noemt De Knip hierboven de film 'een beetje overdreven gedoe'. Dat is een beetje als zeggen dat ze in Rush wel érg hard reden en dat ze in The Hangover toch gewoon een cola tussendoor hadden kunnen drinken.

Witte boorden gangster film.

Menig maal tijdens de film moest ik denken aan Scarface of aan die tientallen andere grote misdaad epossen. Want eigenlijk zie je hier hetzelfde, wat ook weer verklaart waarom het bij het MM publiek zo aanslaat. In deze film worden de slachtoffers echter niet met een kettingzaag, maar door telefoonterreur bewerkt. Verder zijn het standaard rise and fall plot, de bergen cocaïne, de dure wagens en de lekkere wijven natuurlijk precies eender.

Zoals vaak met dit soort films is the rise interessanter dan the fall. Scorsese weet alle uitspattingen door middel van korte flashbacks op humoristische wijze in beeld te brengen en het regelmatig breken van de vierde wand, leidt tot een verfrissende vertelstructuur. Uiteraard zijn de wijven om te smullen, maar voor goed acteerwerk moet je bij DiCaprio zijn. Hij zet de rol van beurs gladjakker overtuigend neer, met Jonah Hill als bloedirritante sidekick.

Vervolgens komt de onvermijdelijke fall en verzandt de film in de typische misdaadfilm cliché's. Nog meer cocaïne, echtelijke ruzies, geschreeuw, politie onderzoeken; het voelt vooral als een herhaling van zetten. Tegelijkertijd wordt de luchtige sfeer vervangen door een meer dramatische insteek, met als dieptepunt de ruzie om zijn kinderen. Ik vermoed dat dit deel van de film dan ook het minst op waarheid berust, in tegenstelling tot alle decadente uitspattingen. Daar wil ik best in meegaan.

Uiteindelijk was ik blij dat het was afgelopen; dit had makkelijk een half uur korter gekund. 4,5* voor the rise, 2,5* voor the fall

Zelf vind ik dat de film veel te serieus benaderd wordt in veel commentaren. Het is gewoon een hilarische film opgehangen aan een aardig verhaaltje, overbekend bij iedereen. Jordan Belfort veranderd van een serieuze beginneling, de prachtige scene met zijn baas in het restaurant is memorabel, op slag in een niets ontziende bruut. Dat is imo eigenlijk het enige kleine zwakke punt in deze film. Een krankzinnige rollercoster, razend knap om zonder of ragdun plot de toeschouwer 3 uur lang zo vast te houden. Had van mij nog wel een uur mogen duren.

Ik vind 4,28* écht te hoog voor deze film. Hoewel hij beter is dan de grote bulk vind ik het verhaal te dun, te cliché. Het principe van naar de top & weer down vind ik cool (Scarface (1983) , Blow (2001), American Gangster (2007), etc, etc.) .....alleen kon het me in deze film minder raken. Alles ging net wat te lang door om het boeiend te houden. Beelden met seks, drugs, alcohol en geld stonden te centraal, hoewel dit uiteraard de kern van de film is zou het naar mijn mening toch de verhaallijn moeten ondersteunen in plaats van domineren....met name de seks is in mijn mening te overbelicht voor een A+ film, na 500 hoeren weten we het wel….

Het krachtigste punt van de film vind ik de energieke, propaganda achtige toespraken van DiCaprio, dat zet je wel enigszins aan het denken hoe beïnvloedbaar de gemiddelde mens is...

Maar goed, mijn oordeel is kritisch omdat ik met erg hoge verwachtingen naar deze film ging (na 4,28* en veel lof op Moviemeter). De film is zeker niet slecht maar een echte uitschieter was het voor mij niet (zo’n film waarvan je tegen vrienden zegt “heb je DIE al gezien?!!!” …...en dat vind ik wel een voorwaarde voor >4* .

Als lachen gezond is had mijn weekend niet beter kunnen beginnen.

Toen ik links en rechts vergelijkingen hoorde met GoodFellas en Casino werd ik even huiverig. Casino vond ik namelijk een bij tijd en wijle strontvervelende en bovendien belerende film waar het woord 'fuck' vaker werd genoemd dan er watermoleculen uit de kraan stromen. Maar ook toen ik laatst GoodFellas herzag kon ik nauwelijks voorstellen dat ik de film ooit met 4,5* had bekroond. Voor de fans: ik heb de film lang niet uitgekeken dus mijn stem staat nog fier overeind.

Maar The Wolf is Wolf Street is allerminst een kopie van bovenstaande films. Het is vooral een buitengewoon energiek en humoristisch portret van een groepje heren die veel te belangrijke plaatsen hebben in de schimmige financiële wereld. Critici die beweren dat de Wall Street boys verheerlijkt worden hebben weinig van de film begrepen. Het is vooral een ongelooflijk sarcastisch en cynisch gebracht verhaal die de surrealistische miljoenenbusiness op een originele wijze in kaart brengt. Maar wat maakt de nieuwe Scorsese nou zo goed?

Allereerst is DiCaprio fantastisch gecast als gladde verkoper. Het eerste kwartier wist hij mij niet zo te overtuigen maar zodra hij zijn eerste telefoontje pleegt komt hij op stoom. De peptalk speeches van Leo waren echt geweldig om te zien. Omdat met name Jonah Hill uitstekend partij biedt ontwikkelt zich een interessant rise and fall story en is de achtbaanrit van drie uur definitief begonnen.

Het allersterkste punt van de film vond ik niettemin de humor. Het is lang geleden dat ik zo vaak heb moeten lachen. The Wolf is Wall Street is volgepakt met sterke dialogen en treffende humor. Enkele hoogtepunten voor mij zijn de scene dat DiCaprio naar zijn Lamborghini kruipt en de keer dat hij voor paal staat voor zijn bewakingsdienst. Maar ook de volkomen onwillekeurige momenten waarop de hoofdpersonen naar drugs grijpen passen uitstekend in het totale plaatje.

De montage en het camerawerk sluiten perfect op dit sfeertje aan. Zo nu en dan praat DiCaprio tegen de kijker, soms zien we extreme close-ups en andere keren treffende beelden van de gestoorde mensenmassa op zijn kantoor. Al met al is het gevarieerd genoeg om de vaart er flink in te houden. Hoewel ik niet helemaal okselfris de bioscoop in kwam was de speelduur van drie uur geen storende factor.

Deze week las ik dat Scorse meer dan een kwartier heeft moeten snijden om de film in een lagere leeftijdscategorie te kunnen krijgen. Mocht Margot Robbie zich van haar beste kant laten zien in de weggesneden scènes zal de 'uncut' versie zeker een weg naar mijn DVD collectie vinden. Misschien niet de beste actrice maar geweldig om naar te kijken en op de één of andere manier geeft ze ook wel op gepaste wijze tegengas aan DiCaprio. Tijdens hun laatste ruzie gaat DiCaprio er overigens met zijn dochter vandoor maar Robbie was toch duidelijk zwanger in de film terwijl het eerste kind er al was? Is hier sprake van een plotgat?

Toch zie ik af van de hoogste score. Alleen de állerbeste films weten mij namelijk zowel tot lachen te brengen als te ontroeren. The Wolf of Wall Street is ongelooflijk hilarisch maar weet mij niet zo te raken zoals One Flew over the Cuckoo's Nest en American Beaty dat kunnen. Ik vond het overigens knap dat het woord 'fuck' op natuurlijke wijze in de film geïntegreerd was. Nergens heb ik het idee dat de makers op een record uit waren in tegenstelling tot Casino. Nog zo'n negatief voorbeeld voor mij is het overmatig gebruik van het woord 'nigger' in Django Unchained.

Het laatste half uur was gevoelsmatig iets minder sterk dan de rest van de film. Wellicht was het interessant geweest om de FBI zo nu en dan in beeld te brengen waardoor de ontmaskering spannender was geworden. De final shots van de film waren trouwens briljant: je ziet duidelijk dat de mensen onder hypnose van DiCaprio stuk voor stuk angstig kijken omdat ze zijn immorele gedrag wel degelijk inzien. En toch...zodra de gemiddelde mens geld ruikt kan bijna iedereen in een beest veranderen. Door niet af te sluiten met één of ander levenslesje is in mijn ogen de juiste keuze gemaakt.

Kortom: Martin Scorsese is het vak duidelijk nog niet verleerd en heeft drie uur entertainment van de bovenste plank geleverd. Door het absurdistische randje aan deze film zal The Wolf of Wall Steet waarschijnlijk nooit de status bereiken van bijvoorbeeld Taxi Driver maar het is aan de kenners om dat te beoordelen. Als eenvoudige liefhebber heb ik mij kostelijk vermaakt en dat is hetgeen waar ik cinema uiteindelijk op beoordeel.

4,5*

Een film waarin duidelijk de hand van een meester zichtbaar is. Ze heeft zeggingskracht, is van en voor deze tijd, maar staat ook in een rijke traditie waarbij vooral Preston Sturges en Oliver Stone in gedachte komen. Maar voor mij persoonlijk moet ik toch ook zeggen dat de film frustrerend is, misschien zelfs een beetje mislukt.

Alle mensen die deze film hoog scoren lijken, net als de ruime meerderheid van het publiek waar ik de film mee zag, de film te kunnen interpreteren als een ultieme zwarte komedie, terwijl ik er maar weinig grappig aan vond. In principe is dit een goed ding. Na de trailer gezien te hebben en door de aanwezigheid van Jonah Hill (die ik hier overigens fantastisch vind. Hij heeft misschien wel iets te veel zijn eigen trucjes, net als DiCaprio overigens, die door de ruimte voor improvisatie die hij krijgt wel weer naar boven komen, maar als je zo'n sterk talent daarvoor hebt werkt het juist in serieuzere rollen enorm sterk. Ik vond dat hij DiCaprio soms zelfs wegspeelde) was ik bang dat ik het ook allemaal wel grappig maar daardoor ook plat/hol zou gaan vinden...

Maar dan is er die Lemon/Popeye scene die zó over-the-top is dat het toch niet anders dan als een poging tot humor geïnterpreteerd kan worden. Ook Scorsese wil dus dat we lachen, dat we een soort van vergefelijke bewondering of zelfs jalousie hebben voor de niets meer en minder dan obscene Wolf van Wallstreet... en dat heb ik dus gewoon niet.

De allerlaatste scene is misschien de meest verwarrende (en dus de meest belangrijke en degene waarin het meest duidelijk wordt hoe goed Scorsese toch wel degelijk weet wat voor film hij aan het maken is). Het applaus. Die bewondering waar ik het over had. Heeft Scorsese die zelf wel of maakt hij daar duidelijk dat deze film een moraliserende oefening was in wat de Amerikanen "reverse psychology" noemen waarbij ouders hun kind leren hoe slecht sommige dingen zijn juist door ze niet te verbieden maar aan te moedigen? Hoe dan ook, het is een boodschap die aan mij niet zo besteed is.

met de observaties dat deze grappig bedoelde film niet grappig is en een boodschap heeft die misschien alleen interessant is voor een zeer jong publiek, moest ik helaas concluderen dat deze zeer goed gemaakte, interessante, mooie en misschien zelfs meesterlijke film niet helemaal aan mij besteed of wellicht gewoon een beetje mislukt is dus.

Wat mij betreft toch wel echt te simplistisch (qua verhaal) en over the top (qua excessen) en daarmee ook zeker niet 1 van Scorseses beste, maar wel 3 uur gelachen. Ik zie het ook meer als een komedie

Ik denk dat één van de drijfveren van Scorsese om deze film te maken was om te laten zien dat er feitelijk weinig verschil is tussen Wall street en de georganiseerde misdaad , als het gaat om de rücksichtsloze jacht op geld. Veel primaire oer-instincten treft men in zowel de bovenwereld als de onderwereld, wat dat aangaat kan je morele kompas behoorlijk van slag raken als de aftiteling in beeld komt van deze film.

Aan de andere kant wil Scorsese ongetwijfeld de waanzin en stompzinnigheid laten zien waarin de burger (en de samenleving als geheel) haar geld toevertrouwd aan een groepje gedrogeerde wolven met een goed ontwikkeld reukorgaan om de naïeve lammetjes in de wei op te sporen en een oor af te snijden.

Wat dat aangaat komt de vorm komedie snel in beeld en daarin vond ik de film uiterst geslaagd, een soort ‘Good fellows’ meets ‘Fear and loathing in Las vegas’ met erover heen een leuk sausje ‘Wall street’. Maar als tijds-document enigszins bitter en misschien wel een beetje mislukt. Want tijd om te lachen over dit onderwerp is misschien wel te vroeg (mbt de banken crisis) of te ongepast wanneer duizenden mensen hiervan het slachtoffer zijn geworden, waaronder ongetwijfeld vele bioscoopbezoekers zelf.

Maar Scorsese laat er ook geen misverstand over bestaan dat we alleen maar hoeven te lachen om Jordan Belfort en wanneer hij DiCaprio laat zeggen, dat de kijker toch weinig snapt van al die financiële constructies weten we hoe hoog hij de lat heeft gelegd voor zichzelf.

Om werkelijk iets zinnigs te vertellen over de financiële wereld en het systeem waarin we leven lijkt weinig animo in Hollywood. Oliver Stone’s ‘Wall street’ was een een solide tijdsdocument, ‘Margin Call’ uit 2011 van J.C. Chandor de enige serieuze film van recente datum.

‘The wolf of Wall street’ ging voor mij over tribale grenzeloosheid en het voorhouden van een kapitalistische lachspiegel en wellicht dat bepaalde misdaad toch blijft lonen.

Ik kan het lang en saai maken, maar ik hou het kort.

Het is een geweldige film!!

Leonardo blijft als acteur de goede films aan elkaar rijgen. Met ouder te worden kan hij zijn rollen nog geloofwaardiger brengen. Ik miste wel een beetje meer "technische" informatie hoe Belfort op deze manier op dergelijke grote schaal en jarenlang de mensen kon oplichten maar ik denk dat dit niet de bedoeling van de film was... in dit opzicht is het mss beter eens naar "Boiler room" te kijken die eigenlijk hetzelfde verhaal brengt maar dan op een meer "sombere" manier. Ondanks zijn speelduur kent de film niet echt (langere) zwakkere momenten en dat is op zich ook al sterk van Scorsese. En zoals Leo1954 reeds vermeldde, de film moet niet te serieus worden benaderd, het is vooral een zwarte komedie maar waarvan in de werkelijkheid de menselijke gevolgen vooral dan op financieel vlak toch enorm moeten geweest zijn. Ik vraag mij dan ook af, gezien het over feiten gaat die nog geen twintig jaar geleden zijn gebeurd, dat de slachtoffers hiermee ook kunnen lachen (en dit waren niet alleen rijke burgers). In de realiteit leeft Belfort nog steeds rijkelijk terwijl hij nog miljoenen dollars aan achterstallige boetes en schadevergoedingen heeft.

Ik doe het echt niet opzettelijk , maar ben ik weer de enige hier die een afwijkende mening heeft ? Snap niet zo goed waarom dit een goede film moet voorstellen . Deze film mist de magie die ik van de beste films van Scorsese gewend ben .

Hele vette film!!

Zoveel humor en Leo speelt gewoon geweldig.

Daar ben ik het zoals gezegd mee eens.

Maar wat dan overblijft is nog steeds een uiterst vermakelijke film.