Spijt! (2013)

Weinig toe te voegen aan lezertjes treffende, allesbehalve 'domme' review. Kotsopwekkende, manipulatieve, oversentimentele, maar vooral onechte pestfilm, die eigenlijk alleen maar open deuren intrapt. Vind het dan ook helemaal niet zo verrassend dat schijnbaar meer mensen van middelbare leeftijd (en ouder) deze film hoog waarderen, want iedereen die niet compleet onbekend is met de hedendaagse jeugd kan zien dat dit qua script soms als een tang op een varken slaat. Verder maak ik weinig woorden vuil aan dit stuk plastic.

Fraaie film over de uitwassen van pesten die ze inderdaad wel in het basis- en voortgezet onderwijs mogen vertonen. De film is lang niet perfect, plot en acteerwerk konden beter, al is de boodschap duidelijk. En niet alleen duidelijk maar ook realistisch, want elk jaar plegen tieners wel ergens zelfmoord omdat ze de doorgeslagen pesterijen van laffe etterbakjes niet aankunnen. Deze film laat ook zien dat het niet zomaar zo ver komt en dat daar wel meerdere zaken voor nodig zijn, zoals mede klasgenoten die de andere kant op kijken en een incompetente docent die blind is voor dat soort zaken waardoor de etterbak ongestoord zijn gang kan gaan. En jawel, ze bestaan echt, niet elk mens is volmaakt en dus ook niet elke docent.

De film, gebaseerd op een boek uit 1996, had wel geactualiseerd kunnen worden. Cyberpesten is in deze film de grote afwezige en dat is wel jammer. Maar het grootste minpunt is misschien wel dat het ontbreekt aan een advies over hoe je met zulke etterbakken wél moet omgaan. Niet volmaakt, wel een ruime 3*

Beste Slee verfilming.

De wat zwaardere momenten maken deze film ook compleet. Schram weet eindelijk zijn draai een klein beetje te vinden in de verfilmingen, al blijven de karakters soms nog steeds ongeloofwaardig, het is allemaal een stuk menselijker.

Ik het het boek ook gelezen, verrassend genoeg, en die is wel wat zwaarder dan dit. De scenes zijn soms bijzonder verontrustend om te zien en dat is goed om te doen, want het onderwerp is toch wel relevant deze dagen.

Een wat betere film, ondanks het nog beperkte acteerwerk en het iets te suffe einde. Het had daar het boek zelf wat beter moeten volgen, maar het onderwerp mag zeker aanwezig zijn en is eindelijk niet onnodig mierzoet gebracht.

Wat bezielt de mens om gewoon te accepteren dat pesten een plaats in de samenleving heeft. Spijtig dat dit soort films blijkbaar nodig zijn om misstanden te duiden. Zinnige rolprent voor jong en oud.

Op zich best een heftig onderwerp voor een film. Een jongen pleegt zelfmoord omdat hij gepest wordt in zijn klas. Toch is het een draak van een film en het kostte me vaak moeite om hem niet door te spoelen omdat het verhaal langdradig was, vol ongeloofwaardigheden zat en heel voorspelbaar was. Bovendien waren ook de acteerprestaties om te huilen en was er ook tot over maat van ramp regelmatig zeer slechte muziek te horen. In de laatste scenes krabbelt de film nog enigszins uit het dal maar dat maakt die 5 kwartier ellende die daarvoor zit niet meer goed.

Vanwege zijn overgewicht wordt Jochem [Stefan Collier] op school constant getreiterd door Sanne [Charlotte Bakker] en haar handlangers Justin [Nils Verkooijen] en Remco [Rick van Elk]. Ze mishandelen hem ongemerkt op de WC, vernielen ongemerkt zijn fiets en wanneer ze tijdens een schoolkamp zijn kop in een vol bord met frites en mayonaise douwen zegt gymleraar en mentor Tino [Dave Mantel]: “Ach, dat hoort erbij” en mogen de pestkoppen ook nog even op de foto met hun slachtoffer! Al snel wordt duidelijk waar Jochems zwijgzaam toekijkende klasgenoten spijt van krijgen. De boodschap is goed, maar de uitwerking teleurstellend. Pestgedrag is veelal veel subtieler dan mishandeling, diefstal en publieke vernedering. Het romantische subplot met muzikant David [Robin Boissevain] en dierenvriend Vera [Dorus Witte] is overbodig. Verfilming van het gelijknamige boek van Carry Slee, die zelf nota bene meewerkte aan het scenario! Niet mijn ding, zoveel is wel duidelijk.