Spijt! (2013)

Zojuist teruggekomen van de voorpremiere. Naar mijn mening een van de betere (al niet de beste) film uit de Carry Slee reeks. Ik heb erg genoten van de film!

Enige ''echt'' degelijke boek van Slee dat ik destijds niet met veel irritatie en plaatsvervangende schaamte uit heb gelezen, Verdriet met Mayonaise uitgezonderd. Vroeg me altijd al af waarom ze dit niet eerder verfilmt hebben, aangezien je met een plot als hier een veel groter en serieuzer publiek trekt als met een niets-aan-de-hand verhaaltje als een Timboektoe. Of het ze gelukt is, ik weet het niet. Vind wel dat de stemmers voor mij, al waren dat er dan nog niet veel, allemaal redelijk hoog inzetten. Ben het met de meeste wel eens dat er sinds Afblijven zowaar een flink stijgende lijn in zit (vooral met Radeloos) maar ik blijf aanlopen tegen de kinderachtige scenario's en het knullige acteerwerk. Neem nou die jongen die Jochem speelt. Dat deed hij beslist niet onaardig hoor, daar niet van, maar zijn personage kwam op mij totaal niet over als het ''zwijgzaam getergerde dikkertje'' waar hij in het boek voor door moest gaan, om over dat achtergrond verhaal met die hond (als opvulling?) nog maar te zwijgen. Het is dan misschien zwaarder van toon, maar de luchtigheid blijft overheersen en dat kon ik bij dit verhaal gewoon moeilijker behappen. Ook de hedendaagse setting vond ik een beetje jammer. Als er een ding is wat me juist altijd zo goed is bijgebleven van het boek is het wel het beeld van de tiener/puber anno 1996, met alle kleine pietleuterige detailtjes van dien (walkmans, trainingspakken etc) dat gevoel kwam hier totaal niet in terug. Nu snap ik wel dat het gewoon makkelijker verkoopt en hap/slik voor het 12 jaar en jonger publiek is, maar ik persoonlijk had er wel een toevoegende waare in gezien. Neemt verder niet weg dat de laatste pakweg twintig minunten enorm sterk zijn en ik erg onder de indruk was van het spel van Boissavan (zoon van?) waar we ongetwijfelt nog veel van zullen gaan horen in de toekomst! (2,5*)

Edit: Beetje offtopic maar kwa verfilmingen van boeken over pesten zouden ze ook eens moeten overwegen om Stuk van Judith Visser te verfilmen. Enorm indrukwekkend en hard boek dat zich naar mijn mening goed zou lenen voor een potentieel scenario...

De manier waarop deze Nederlandse acteurs met elkaar communiceren en articuleren slaat de plank volledig mis. Als iemand een normale vraag stelt wordt er enorm geïrriteerd gereageerd. Waarschijnlijk is dit een gebrek van de castingafdeling maar ik ben er vrij zeker van dat deze acteurs sowieso niet zoveel in hun mars hebben. Bijvoorbeeld dat meisje dat Sanne speelde; zij was echt beroerd. Los daarvan zaten er een flink aantal plotholes in en dat komt doordat we naast het gegeven dat er een dikke tiener gepest te maken krijgen met een hoop overbodige toevoegingen die uiteindelijk het hele boeltje doen rammelen in plaats van meer diepte mee te geven. Ik heb niet alle voorbeelden onthouden maar als je logisch blijft nadenken over hoe de zaken ervoor staan blijkt het niet zo goed zijn uitgedacht. Ik weet echter wel dat dit drama vooral op het jongere publiek gericht is en zo vroeg ik op het toilet aan een klein jochie wat hij er van vond. Hij vond 'm leuk en aangezien de kans groot is dat ik De Tasjesdief uit 1995 vandaag de dag waarschijnlijk ook niet meer zo spectaculair vind ga ik Spijt evenmin tot de grond afbranden. Maar meer dan twee sterren kan ik er niet voor uitdelen.

Matig. Hoewel Spijt de vorige films van Schram overtreft, blijven het verhaal en de personages allemaal aan de oppervlakte steken. Jammer, want de doelgroep kan best wat aan als het om heftige onderwerpen gaat. Achtste Groepers Huilen Niet bijvoorbeeld. Schram wil zijn jonge kijkers sparen, begrijpelijk, maar de realiteitszin lijkt af en toe ietwat weggevallen.

De kwaliteit van het acteerwerk in de films van Schram is tot mijn grote plezier vooruit gegaan. Hoewel er heus nog wel wat verbeterpunten te vinden zijn (met name de mimiek van de hoofdrolspelers) doen ze het zeker niet slecht. Robin Boissevain speelt sterk genoeg om de film te kunnen dragen en de volwassenen tillen deze film ook naar een hoger plan.

Hoewel dit een kinderfilm is, had ik er meer van verwacht. Jammer.

Op momenten meer comedy dan drama...

Vanochtend in de bios gekeken zonder enige verwachtingen en eigenlijk maar beter ook, want echt veel soeps is het helaas niet.

Het idee zal waarschijnlijk wel goed zijn als dit gebaseerd is op het gelijknamige boek van Carry Slee, al ben ik zelf niet bekend met het bronmateriaal. Maar de film is te onsamenhangend en oppervlakkig, het lijkt erop alsof ze zoveel zijplotjes erin wilden stoppen die vrijwel op niks uitlopen.

Ik had voor het merendeel van de film het gevoel naar een comedy te kijken i.p.v. een drama. Het kwam allemaal zo slecht over en dit is te wijten aan de matige cast, alleen Robin Boissevain (zoon van) kwam nog enigszins redelijk over. Maar de rest van de cast m.u.v. de volwassen acteurs was erg belabberd. Die mentor was trouwens wel erg dramatisch, ik weet nu niet of dit aan het acteerwerk van Dave Mantel ligt of dat hij echt zo een slecht personage moest neerzetten. Ik had op sommige momenten dan ook last van plaatsvervangende schaamte.

Tevens ook opvallend om Brahim Fouradi en Fabiënne Bergmans te zien, een misplaatste keus wat mij betreft. Het leek er meer op alsof ze er alleen maar waren om de soundtrack te promoten...

Misschien zal het wel komen, omdat ik niet tot de doelgroep behoor. Maar deze film rammelt echt aan alle kanten met de nodige foute dialogen, plotgaten, communicatie enz., zoals John Lee Hooker al in een eerder bericht heeft aangegeven.

Al met al erg matig te noemen, deze film herinnert mij er helaas aan waarom ik zelden nog naar Nederlandse films kijk. Erg spijtig.

Kleine 2,0 sterren.

Heftig.

Ik heb de meeste Carry Slee wel gelezen, en nog steeds lezen de boeken fijn weg, zelfs nu ik al 25 ben. Spijt heb ik een aantal jaren geleden gelezen, maar er was me meer van bijgebleven dan ik dacht.

Ik wilde heel graag de film zien, omdat het 1. één van mijn favo Slee boeken was, en 2. het onderwerp mij ontzettend aangreep: Pesten. Aan de ene kant omdat ik zelf werk met kinderen en anderzijds omdat ik vroeger (Tijdens mijn basisschooltijd) zelf gepest ben. Dat het emotioneel zou worden, wist ik al op voorhand.

En inderdaad. Ik heb het tweede deel van de film regelmatig mijn tranen weg moeten vegen. Het was ontroerend, triest en het kwam dichtbij.

Het begon rustig, met een introductie waarin al snel duidelijk werd dat Jochem het pispaaltje was -en zou blijven-. Jochem, het stille dikkerdje. Een jongen die niet voor zichzelf op durft te komen. Koos vriendloos. Het ideale slachtoffer. Erg goed neergezet, je kunt niet anders dan medelijden met hem hebben en hem (en zijn schattige hond) het beste gunnen. Kom toch eens voor jezelf op, man! Maar zo makkelijk is het niet, helaas.

Kinderen zijn gemeen. Ze weten precies wie ze moeten kiezen om het leven zuur te maken, vooral tijdens de middelbare school leeftijd. Wat je ziet in 'Spijt' zijn dingen die in werkelijkheid ook gebeuren. Niets is ontzettend over the top of ongeloofwaardig. Iedereen kent ze wel. Iedereen heeft pestkoppen zoals deze drie gekend. De meeste mensen zullen ook wel een 'Jochem' kennen. Ik was een vrouwelijke Jochem, al is het bij mij nooit zo ver gegaan als bij hem, gelukkig.

Ik heb gelezen dat veel mensen de zelfmoord te plots vonden, te abrupt. Ze zagen het niet aankomen. Moet dat dan? Denk je dat mensen die écht zoiets van plan zijn, het maanden, weken of dagen van tevoren gaan aankondigen? Nee. Zoiets komt altijd als een donderslag bij heldere hemel. In 'Spijt' vond ik het ook heel mooi, en toch ook wel een beetje spannend, in beeld gebracht. Wat is er voorgevallen na dat klassenfeest? Op dat moment zullen de alarmbellen bij de niet-boek-lezers wel gerinkeld hebben.

Het acteerwerk was niet bijster goed. Dat TVOH grietje en die wannabe rapper mogen van mij plaatjes blijven zingen, maar acterend hoef ik ze niet te zien. De pestkoppen wekken behalve irritatie ook de behoefte op om ze goed een lesje te leren. Wat dat betreft zijn die personages dus wel goed gelukt, want je wil ze écht iets aandoen. Etterbakken.

Jochem en David, dat waren de twee die overtuigend speelden. David, zoontje van knappe-vent-ik-vond-hem-al-leuk-in-All-Stars Bossevain, de grote onbekende, stelde niet teleur. Maar goed, de meeste mensen zullen sowieso wel geen al te hoge verwachtingen hebben van het acteerwerk bij een Carry Slee verfilming.

Mooie, emotionele en trieste film over wat pesten kan aanrichten. Wanneer ik straks mijn afstudeerstage ga doen in groep 7/8 van het basisonderwijs, weet ik zeker dat ik een middag deze film met de kinderen ga kijken. Ik ben benieuwd wat deze film zal doen met de jongere doelgroep. Ik hoop in ieder geval dat het net zo'n indruk zal maken als het bij mij deed.

P.s: Ik wil die hond adopteren.

Film hakt er geweldig in en laat je met een beroerd gevoel achter dat dit nog steeds gebeurt is echt vreselijk, vroeger op school werd er bij mijn op school ook gepest maar gelukkig hadden wij drie of meer mensen in de klas die daar mee in opstand kwamen zodat er verder geen nare dingen gebeurde . En daarna was dat vreselijke pesten ook over en heb ik verder in mijn leven dat gelukkig ook niet meer mee gemaakt , ik was niet die jongen die gepest werd en was ook niet de jongen die pestte maar was wel een van de jongens die dit vreselijke pesten de mond snoerde.

Wat een mooie film, had er niet van verwacht dat het me zo erg aansprak.
Ontroerend maar pakkend verhaal, zouden ze eingelijk op elke school moeten laten zien.
Raad deze film zekers aan!
( Mogelijke spoiler ) :
Had alleen eingelijk willen zien hoe en wat er ging gebeuren met de pesters na de tijd.
& de uitwerking van Jochems overlijden vond ik wat minder ,
Maar verder een TOP film, ik vind het persoonlijk 1 van de beste films van Carrie Slee.
Heb ook het boek een tijd terug eens gelezen, maar met beelden erbij is toch ''intresanter''.
4,5 voor deze meeleef-jank film

Ik heb eigenlijk geen idee of ik vroeger dit boek van Carry Slee heb gelezen. Het kan best, want op de basisschool heb ik er wel een paar gelezen. Maar dat is zo lang geleden, dat ik sowieso geen idee meer had hoe het allemaal verliep. Nou heb ik weinig met films van eigen bodem, maar ik was toch wel benieuwd naar dit verhaal over pesten. Toch altijd wel een interessant onderwerp, al heb ik er zelf gelukkig nooit veel last van gehad. Maar om mij heen heb ik wel genoeg gezien, waardoor ik wel kon concluderen dat deze film redelijk realistisch is.

We volgen dus Jochem, een dikke jongen met een gebrek aan zelfvertrouwen, sociale vaardigheden en extrovert gedrag. Hij weet zichzelf niet te wapenen tegenover zijn pesters en is elke dag de lul. En zoals het hoort in een verhaal als deze beginnen de pesterijen klein, maar worden ze steeds erger. Zo richting het einde van al dat pesten vond ik het wel een klein beetje over de top raken. Ik kan me nauwelijks voorstellen dat zoiets allemaal echt in die mate gebeurd. Het zorgt er ieder geval voor dat Jochem na de klassenavond zelfmoord heeft gepleegd. Nou lees ik op Moviemeter bij de berichten dat mensen dit erg onverwachts vonden, maar dat vind ik eigenlijk niet. Het pesten nam steeds meer ernstigere vormen aan en daar kwam ook nog eens voor het eerst in zijn leven liefdesverdriet bij. Kortom, dieper kon hij niet meer zinken. Niet dat ik in iemands hoofd kan kijken, maar het lijkt me voor een labiel iemand die het niet meer ziet zitten wel HET punt om er eventueel een einde aan te maken. Al kan ik me nooit inbeelden dat iemand dat zou kunnen doen bij zichzelf...

Daarna volgen we de betrokkenen en hoe zij om moeten gaan met Jochems dood. Daar ontspoort de film een klein beetje. Ik kan me nauwelijks voorstellen dat pester Sanne totaal geen moeite met alles heeft en ook de schuld niet bij zichzelf zoekt. Idem voor de schoolmentor, die heeft dan wel een schuldgevoel, maar lijkt niet te snappen dat hij het allemaal wist, maar niet stopte. De speech van David vond ik trouwens wel sterk, bij de herdenking van Jochem. Gelukkig loopt de film niet al te zonnig af en krijgt oa Sanne als hoofdverantwoordelijke nog de politie aan de deur. Ik had alleen wel wat meer willen zien van na de zelfmoord. Schuldgevoelens bij de pesters bijvoorbeeld. Of een confrontatie tussen Sanne en de ouders van Jochem. Wat was trouwens het nut van de scene thuis bij Sanne, waar je ziet dat ze een vadsige, vretende en gehandicapte vader heeft? Was dat om de dader een achtergrond te geven waardoor je enig begrip voor haar gedrag moet krijgen? Op sommige momenten miste de film uitdieping van personages en verhaal. Een kwartiertje extra had de film goed gedaan.

Qua acteerniveau is de film trouwens wisselend. Die Sanne deed wel erg aan overacting, maar David en ook Vera (leuk meisje trouwens) vond ik best goed spelen, net als Jochem. Al lijkt me zijn rol niet al te lastig. Weinig dialoog en vooral moeilijk kijken. Opvallend trouwens dat de film niet eindigde met een romance tussen David en Vera. Daar leek de film toch lange tijd wel op af te stevenen. Ik lees dat een aantal acteurs bekend zijn als je bepaalde tv programma's volgt, maar ik kende er helemaal geen, dus ik stond er neutraal in. Het zal wel niet mijn doelgroep zijn.

3*

Ik heb ook bijna moeten huilen. Voornamelijk door het acteerwerk. Ik lees bij Nederlandse films altijd bij reacties dat mensen bang waren voor een zeker 'GTST-gehalte'. Deze film doet qua acteerniveau zwaar onder aan die serie.

Het script is overduidelijk te makkelijk geschreven want de personages hebben totaal geen diepgang(Voornamelijk David en Vera, maar ook Jochem is een ongelofelijk 'leeg' personage). Voor mij had dat als gevolg dat ik totaal geen hoogte kreeg van vrijwel alle personages, wat een doodsteek is voor een film met een verhaal als deze. De dialogen zijn zó tenenkrommend slecht dat ik me er aan ging ergeren. Dit, in combinatie met het slechte acteerwerk zorgde ervoor dat ik geen gevoel kreeg bij deze film en haar personages.

Het verhaal zit rommelig in elkaar. 95 minuten leken te kort voor de plannen van de regisseur. Dat kan, maar maak een keuze. Of je haalt er overbodige scene's uit, of je zorgt ervoor dat die scene's niet meer overbodig overkomen door ze meer diepgang te geven. De gehandicapte vader van Sanne bijvoorbeeld, die wordt er zo even tussendoor gepropt, waarom? Ja, het verhaal zelf is heftig. Maar zoals gezegd, het gevoel ontbreekt. Het moment dat bekend wordt dat Jochem zelfmoord heeft gepleegd deed me he-le-maal niks. Niet dat ik een ongevoelig persoon ben. Ik dacht alleen maar; 'Tja, triest.' Alsof iemand een grapje maakt waar je net niet om kan lachen, dat je denkt: 'Hm, ja. Dat is wel grappig'. Maar hardop lachen doe je niet.

Begrijp me niet verkeerd, ik begrijp als geen ander dat dit een film is voor kinderen/jongeren. Ik behoor niet tot deze doelgroep maar van een film met 400.000+ bezoekers had ik véél meer verwacht. Het is goed dat er aandacht wordt geschonken aan dit onderwerp en natuurlijk is het vreselijk, maar Dave Schram scoort hier heel goedkoop platina-status met een zeer matige film over de rug van een prima kinderboek.

Het is voor mij alweer de vierde verfilming van een Carrie Slee boek, die ik gezien heb. Deze films beginnen mij steeds meer te bevallen. Het zijn films met een heel aardig verhaal én een duidelijke educatieve boodschap. Als het aan mij zou liggen, zouden deze films verplichte leerstof worden op middelbare scholen. Het acteren van de jongelui is niet je dat, maar alleszins aanvaardbaar en vaak beter dan de prestaties van professionals in andere films.

Ik heb nog een paar Carrie Slee’s te gaan. Ik ben reuze benieuwd.

Dit is denk ik één van de weinige Carry Slee verfilmingen waar ik me niet erger aan de acteurs. Ze doen het in mijn ogen allemaal naar behoren en hebben niet een hoge irritatiefactor.
Waar de film wel de mist in gaat is het brakke script. An sich is er weinig mis met het verhaal en is het in de basis ook aangrijpend, maar er zitten teveel gaten in het verhaal en is het een komen en gaan van personages die verder eigenlijk ook totaal geen uitdieping krijgen. Nienke?? En de pestkop die blijkbaar geen leuke thuissituatie heeft met haar vader in een rolstoel. Ook de relatie tussen Vera en David blijft oppervlakkig. Allemaal dingen die vragen om iets meer uitleg, maar uiteindelijk ervoor zorgen dat de film op de oppervlakte blijft borrelen en er niet in slaagt om de desgewenste gevoelens op te wekken.

2,5*

Typisch Carry Slee-vehikel. Heb destijds het boek ook gelezen, en voor zover ik me kan herinneren was het allemaal wel redelijk getrouw aan dat verhaal.

Het werkt uiteindelijk ook beter als boek, want echt veel gebeurt er niet in de film. Wat cliché pesterijen, wat rommelig uitgewerkte tienertaferelen, en een hele hoop ongeloofwaardige teksten die uitgesproken worden. Acteerprestaties zijn redelijk (vooral Robin Boissevain springt er wel uit), soms ook vrij slecht (meisje dat Sanne speelde).

Verder een film om vrij snel weer te vergeten. Ondanks het heftige thema allemaal niet erg memorabel, en ook redelijk vaak onbedoeld lachwekkend (die foto's op de begrafenis konden echt niet ), maar voor de doelgroep waarschijnlijk best geslaagd. Vandaar dat ik mild blijf in mijn beoordeling. Zelf ben ik er wel wat te oud voor geworden.

2,5*

Spijt! heeft een actueel onderwerp, dat hoogstwaarschijnlijk wel van alle tijden is, namelijk pesten. Dat onderwerp wordt aardig uitgewerkt hier. De hoofdpersoon is een buitentbeentje, verlegen en duidelijk iemand die niet van zich af durft te bijten, waardoor hij een vrij gemakkelijk slachtoffer is voor de pesters.

Het acteerwerk is redelijk. Ik vond hoofdrolspeler Robin Boissevain het wel aardig doen, al bleven de dialogen soms wel wat achter. Anderen, zoals bijvoorbeeld de hoofdpestster, waren wel een stuk minder qua niveau. Hoewel men een aardige poging doet, blijven de meeste relaties nogal oppervlakkig. De zelfmoord van Jochem deed mij ook niet veel. Wel vond ik het nog wel goed uitgewerkt, hoe David uiteindelijklaat zien wie de hoofdschuldige is van Jochems zelfmoord.

Andere zaken, zoals de meesters die helemaal niets in de gaten leken te hebben, vond ik dan wel weer enigszins ongeloofwaardig, evenals de manieren waarop men soms in de klas te werk ging. Los daarvan had de achtergrond van Sanne ook duidelijk meer aandacht moeten krijgen. Dat had het hele gebeuren ook duidelijk een inkijk gegeven aan de andere kant, maar dat bleef nu erg oppervlakkig.

Los daarvan vond ik het zeker niet slecht. Een interessant, actueel onderwerp, dat redelijk goed, maar soms net wat te oppervlakkig wordt uitgewerkt.

3,0*

goeie en actuele film, het acteerwerk is niet geweldig en komt soms nogal gemaakt over. Het beladen onderwerp komt toch goed over, iemand wordt buitengesloten en ook fysiek gemolesteerd, de achtergrond van de pestkoppen wordt niet belicht, het is duidelijk een pestkop met wat meelopers, zoals zo vaak. wat ik mis, als je de film vergelijkt met de huidige middelbare scholen, is openlijk gebruik van joints en drank en tegenwoordig is ook de seks niet meer uit de schoolbanken weg te denken, maar de film is misschien ook meer bestemd voor (school)kinderen dan voor volwassenen (ouders).

ondanks mijn kritiek is het zeker de moeite van het kijken waard al was het maar om het onderwerp te belichten. en jullie weten het mensen: Spijt komt na de zonde, als het al te laat is dus.

Tragisch aangrijpende film met als thema het pesten op en naast de school.

Erg meeslepend verhaal dat spijtig genoeg vooral diepgang mist bij het acteren.

Dit had nog gevoeliger kunnen overkomen bij correct acteren en de juiste verhaallijn te volgen.

Maar al bij al een Nederlandse film met inhoud aan de top.

Naast de leerlingen wordt ook de onoplettendheid van de leerkracht terecht bekritiseerd.

Het verwachtte plot zat mooi in mekaar en ontroerde.

Zeker aan te bevelen.

4,0* plus

De firma Slee heeft weer eens wat dik hout naar de firma Schram gegooid die er een paar stevige planken van heeft gezaagd: de karakters en verwikkelingen zijn in Spijt! weer compleet over the top maar de boodschap blijft krachtig genoeg. Ik zou de film dan ook eerder nuttig noemen (om te laten zien op middelbare scholen) dan echt goed. Lover of Loser blijft mijn favoriet, maar als geheel is deze film zeker aan te bevelen, en al helemaal voor de doelgroep.

3*.

Pijnlijk. Niet zozeer vanwege het pesten, maar vanwege het bedroevende niveau van deze prent. Dit is eerder camp dan drama. Dat komt vooral door het script en de acteurs, maar ook de regie die verder niets toevoegt of veelal foute keuzes maakt. Het begint al met de eerste scène op het basketbalveld. Het is niet zozeer de dikke Jochem die ik zie, maar een suffe vent die weinig zin heeft om mee te doen. Dat zal vast komen door het pesten, maar het is geen beste opening om sympathie op te wekken omdat we hem nog niet kennen en dus enkel een duf iemand zien (ja, ik had een schurfthekel aan diegenen die zich tijdens de gymlessen niet inzetten, al is dat geen reden om te pesten, maar ook niet om van te houden). En ook ja, die sympathie komt wel, maar is al te laat.

Verder fout: de acteurs die de nergens oprechte dialoog keurig opdreunen zonder enige emotie of enige inleving, de melodramatische muziek -en dat éne liedje op het feest kon echt niet trouwens- de slechte metaforen, het saaie camerawerk, de weinig subtiele regie, de tig overbodige matig uitgewerkte subplotjes en de klassenleraar die blijkbaar gezellig meedoet (serieus?). Nee, de film (lees: boek) heeft dan nog wel een goede boodschap te brengen, maar doet dat op zulk een manier dat het eerder lachwekkend wordt. Voor de boodschap en de moeder van David die nog wat maakt van haar rol (al is ze volstrekt overbodig) 1,0*.

PS 1: Nils Verkooijen moet een acteerverbod krijgen. Wat een vreselijke uitstraling heeft dat kind. Perfect als pester omdat je er vanzelf een grafhekel aan krijgt, helaas ook in veel andere films te zien.

PS 2: Voor een goede film over pesten: ziet Después de Lucía.

Kolere, wat een afgang. Wat is er een misbaksel gebrouwen van het boek dat vroeger indruk wist te maken. Ik heb sterk het idee dat er maar een flinter van de lading van het boek is vertaald naar deze film. Uitwerking is kinderlijk eenvoudig en triestelijk onder de maat. Montage slaat kant nog wal en de film lijkt lelijk digitaal. Daarnaast weet geen enkele acteur te overtuigen en nergens de lading te dragen die het heeft. Behalve Ton Kas, want hij is een held.

Jammer. En vreemd dat hij zo hoog gewaardeerd wordt.

Nederlandse tienerfilms doen het goed de laatste jaren, en deze doet er niet aan onder.

Niet altijd even sterk geacteerd, maar zeker aangrijpend en realistisch gebracht. *3,5

Film kwam heftig bij me binnen. Kinderleed vind ik het ergste leed, dus ik hield het niet droog.

Het verhaal zit sterk in elkaar. Je leert niet alleen Jochem kennen, maar ook zijn pester, de meelopers, de leraar die populair wil zijn en de 'vriend' die zijn eigen sores heeft en nooit ingrijpt. De harde manier waarop tieners soms met elkaar omgaan kan ongenadig hard binnenkomen weet ik uit eigen ervaring.

Het zou dus goed zijn als deze film regelmatig vertoond wordt als waarschuwing aan ons allemaal want spijt hebben van iets wat je hebt na gelaten is de ergste spijt.

voor een jeugdfilm hakt deze er behoorlijk in, erg mooi ook hoe ze de pesters op het eind laten zien wie hun slachtoffer eigenlijk was (en vooral: had kunnen zijn). Wel vond ik het middenstuk te lang en vond ik het niet bijster goed geacteerd helaas. Heb me ook nog dood geergerd aan de popi-jopi leraar in de film, maar dat was misschien wel de bedoeling.

niet slecht, wel een beetje soft, maar de boodschap is helder.

Goedgemaakte en aanbevolen film voor jongeren en voor al wie met jongeren in contact komt (ouders, leerkrachten...) want de film is toch duidelijk dat enerzijds niemand het had zien aankomen en anderzijds niemand geloofde in de ernst en de schade die de pesterijen konden aanrichten. Respect opbrengen voor om het even wie is de les die moet getrokken worden. Let wel dat gelijkaardige toestanden zich kunnen voordoen onder volwassenen, op de werkvloer, onder collega's...

Emotievol slot van de film.

Redelijke film over een middelbare schoolklas waarin een jongen het mikpunt is van pesterijen. Wellicht niet bepaald origineel, maar wel een onderhoudend verhaal. Duidelijk gericht op jongeren, waardoor ik sommige ongeloofwaardigheden vergeef. Wat onevenwichtig qua toon, maar dit wordt wel goedgemaakt door een mooi laatste gedeelte van de film.

Niet dat er niks op aan te merken is, maar ik vind dit de beste Slee-verfilming die ik tot dusver zag. Van mij geen kritiek op de acteurs, ik vond dat ze behoorlijk goed waren - en de af en toe wat krampachtige dialogen wijt ik meer aan de wat kenmerkende toon van Slee dan aan iets anders. Dat camera en regie wat braaf zijn past op zich best goed bij het genre.

Het verhaal is wat simpel en wat dwingend, maar vanuit het onderwerp is dat ook niet zo vreemd.

Matig.

Zo geloofwaardig als Slee het op papier wist te zetten, zo ongeloofwaardig en vooral onrealistisch wordt het verfilmd. Alles uit het boek wordt uitvergroot en zo overdreven gebracht dat ik absoluut geen herkenbare dingen meer zag.

Misschien dat dit jonger publiek nog weet te overtuigen, maar mij helaas niet.

Tegen al mijn verwachtingen in een goede film. Goed en aangrijpend verhaal. Prima gefilmt en redelijk acteerwerk. En die combinatie is zeldzaam in ons kikkerlandje, zeker in deze catogorie.

Zeer goede film dat laat zien wat er gebeurt. Dat is in België al veel gebeurt en op het nieuws geweest. Spijtig dat ze niet laten zien wat er na gebeurt met het hondje dat hij heeft gered.

Spijt!

Spijt! is toch een film die een fantastisch beeld schetst van het echte leven hoe het zou kunnen aflopen bij een geval zoals pesten. Helaas word bij Spijt! ook wel gelijk het uiterste gepakt en komt de film al meteen erg schokkend over. Maar we moeten ook niet vergeten dat dit zo echt kan aflopen bij iemand die gepest word. Ik zelf werd vroeger ook wel eens gepest maar, na mate ik groter en vooral breder werd (in goeie & slechte zin) was het al snel genoeg afgelopen. Gelukkig maar want ik heb nooit zoiets als dit willen mee maken! Ik moet zeggen dat Stefan Collier het zeer goed heeft geacteerd en dat hij dit ook heeft gedaan, respect! Het verhaal was ontroerend en sleepte je mee tot aan het eind van de film en het concept moest duidelijk eens naar voren komen want het gebeurt te vaak zelfs, zelfmoord!

4.5*

Deze eens meegebracht en vond het een prima film. De film kwam redelijk realistisch over en wist me te boeien van begin tot einde. Een passend einde die wel deels te verwachten was. Het acteerwerk was zeker niet slecht en de film zag er nog goed uit.

Toch blij dat 'k deze heb bekeken, 'k vond hem wel het bekijken waard.