The Bling Ring (2013)

Dat bericht dat jij quote was pure sarcasme (buiten het feit dat ik verspilling van zaad ben misschien.) Ik vind Coppola trouwens wel een goede regisseuse (ik heb LIT en TVS beiden op 4* staan + Maria Antoinette op 3,5*) dus ik vind eerder dat jouw mening over mijn aannemingen nogal vooringenomen is. Ik vind de trailers er gewoon heel slecht uitzien, maar las juist op de trein een artikel in de Vogue Nederland over the Bling Ring dat me toch weer curieus heeft gemaakt.

NW, Coppola heeft Lost in Translation geregisseerd. Die maakte 120.000.000$ bij het box office, voor zover ik weet verdiende Gummo maar 117,000$. Dat is de prijs van een goedkope woning, met 120 miljoen kan al wel wat anders gedaan worden. Op welk vlak bedoel je dan dat Korine meer aanzien heeft dan Coppola? De fanbase? Want als je het bekijkt bereikt SB ook een vrij breed publiek... Net zoals The Bling Ring veronderstel ik, maar wegdenken dat dit de dochter is van dezelfde regisseur is The Godfather, Apocalypse Now en Dracula lukt toch niet of wel?

Puur op fanbase en respect van de doorgewinterde filmkijker. Wat overigens terecht is hoor, al mag dat m.i. geen rol spelen bij professionele recensisten. Al stamt die tekst vooral een beetej af van mijn irritatie dat ik met het wegvallen van Ebert geen top recensist meer heb die niet bevooroordeeld is. Het gaat inmiddels al beter met me hoor .

De titel van deze film en de eerste zin van de synopsis laten me al kokhalzen. Ik vrees het ergste.

Door deze recensie heb ik nu 3 keer zoveel meer zin in de film. Precies wat deze film hoort te zijn, oppervlakkig tot op het bot.

Ik kan me niet voorstellen hoe iemand na het lezen van die review - die de spijker op zijn kop slaat - zin krijgt in deze film

Zo heel slecht was deze toch niet? Het niveau van Lost in Translation zal Sofia Coppola nooit meer halen en dat is geen verrassing voor mij. Ze maakte buiten dat juweel alleen maar rommel.

Dus ja. onderhoudend filmpje.

Net zoals Spring Breakers is deze film voor mij een must-see, puur alleen vanwege de negatieve kritieken.

Het is trouwens dat het afgelopen avond zo warm was, anders had ik deze film dan al gaan bekijken.

Njah, als er een paar leuke meiden inzitten met bikini dan zijn de scores voor Wibro rap gekend

Grapje

Emma Watson ken ik alleen als tovenares Hermelien Griffel in de Harry Potter films. In deze film speelt ze een criminele. Iets totaal anders dus. Ben benieuwd. Hij lijkt me wel wat.

Wat een onzin zeg, inhoudsloos is deze film zeker weten niet! Het is een prachtige en vooral ook choquerende verbeelding van de ''pretparkgeneratie''. De overvloed aan oppervlakkigheid, narcisme, naïviteit, OMG's en smartphones haalde het bloed onder mijn nagels vandaan, precies wat de film hoort te doen. Je kunt gewoonweg niet zeggen dat deze film niks meer te bieden heeft dan wat Amerikaanse roddels, daarmee doe je de film echt te kort en heb je blijkbaar volledig de gigantische spiegel gemist.

Glitter en glamour is nooit mijn ding geweest. Mensen als Paris Hilton vind ik eigenlijk vrij triest want zonder al die schoenen, jurken en parfums heeft ze helemaal geen leven meer. Deze 'celebraties' hebben al deze dingen nodig om gelukkig te zijn; naar mijn idee is dat geen goed teken. Het groepje vriendinnen vinden al die dure merken in ieder geval wel top en beramen daarom geregeld een overval. Ik kan me niet voorstellen dat de eigenaren van dergelijke villa's gewoon hun huissleutel onder de deurmat leggen of een hondenluik in hun deur bevestigen waar een mens van buitenaf doorheen kan kruipen. Ook stond er nergens een alarm afgesteld en konden ze zelfs bij dezelfde woning meerdere malen terugkomen om weer wat kettinkjes mee te nemen of de VIP-ruimte te testen. Het lijkt me niet helemaal kloppen dat inbreken tegenwoordig zo gemakkelijk is en dat ook nog eens in veelvoud. Sowieso vind ik het vrij dom om steeds weer naar hetzelfde huis te gaan; waarom niet gewoon alles in één keer meenemen? Dat ze dan gepakt worden op het einde kan me worst wezen en ik vraag me af wat Lindsey Lohan er van vind dat haar naam zo vaak gebruikt wordt.

Aardige kleine film van Coppola, of was het een grote???

Spiegel? Ik voel me niet aangesproken. Coppola maakt een oppervlakkige film over het holle en inhoudsloze leventje van de super rich. Filmisch oersaai en retoriek van likmevesje. Ik kan thuis ook wel gewoon naar E! of TMZ kijken voor dit soort gekakel. Copolla voegt als filmmaker niets toe dan basale observaties van iets oninteressants: saaie mensen met teveel geld.

Laat maar.

En die meiden waren best tof, net zoals die meiden in Spring Breakers.

Over de film verder;

Geen topper maar in ieder geval wel een vermakelijke film. En tja, waar gaat het eigenlijk over? Vanuit mijn oogpunt over mooie maar karakterloze meiden voor wie de zin van het leven niet meer is dan glamour, feesten, snuiven en vooral met dure dingen te koop lopen. Zij willen zich als het ware spiegelen aan eveneens karakterloze Hollywood sterren, voor wie materieel bezit en roem het enigste is wat telt. Als Coppola met deze film de leegheid van al dit soort pretpark lieden uit wilde drukken, dan is zij daar redelijk in geslaagd. Ik zeg met nadruk redelijk omdat over de geloofwaardigheid van het plot toch wel het een of ander valt aan te merken. Als het zo makkelijk was om bij deze jet set in te breken, dan hadden die huizen al lang door professionals leeggeroofd moeten zijn. Rebecca en haar metgezellen zouden dan niet meer dan leeggeroofde huizen aangetroffen hebben.

3,5*

Zeker geen slechte film, maar de aanschouwende stijl die Somewhere juist zoveel goeds deed werkt hier minder sterk; zeker ook omdat hier nu eenmaal een stuk meer gebeurd. Het pleit voor haar dat Coppola geen moraliserende positie inneemt, maar tegelijkertijd had ik het idee dat ze op verscheidene punten net iets dieper had mogen gaan.

Nu blijft ze vooral steken op een rake observatie van de hedendaagse jeugdcultuur, waarin smartphones bij het minste of het geringste tevoorschijn getrokken worden, waar socialites aanbeden worden en waar het op de achtergrond wemelt van de "no way's", "like's", "whatever's" en "totally's". De oppervlakkigheid van de faamwellustige jongeren wordt zo op een ironische en vaak grappige manier neergezet (niet in de minste plaats door een stel goed spelende acteurs), maar helaas dreigt de film te vaak eveneens in oppervlakkigheid te verzanden door niet meer te worden dan een observatie.

De enerverende regie houdt The Bling Ring gelukkig boven water, net zoals Coppola's dappere keuze ons geen sympathieke personages voor te schotelen, maar het is desalniettemin een lichte teleurstelling na drie goede tot zeer goede films te hebben afgeleverd.

Lekker flauw en makkelijk.

Uit jouw bericht maak ik niet op wat er zo goed aan is, maar duidelijk is wel dat de film dezelfde uitwerking op ons heeft. Bij mij haalde die eeuwige oppervlakkigheid ook het bloed onder mijn nagels vandaan. Maar goed, Copolla hoeft echt niet anderhalf uur te filmen wat ik ook wel op de eerder genoemde pulpzenders kan zien. Ja, die tieners zijn oppervlakkig. Nee, die tieners leren de hele film lang geen lesje. Ja, ik zit de hele film naar een hol statement van Copolla te kijken... Verder weet ik niet precies wat de pretparkgeneratie is, is die drie jaar jonger dan de patatgeneratie? En wie wordt een spiegel voorgehouden? Alsof de complete 'pretparkgeneratie' zo oppervlakkig is als dit groepje mensen?

@Prudh

De wereld is een en al oppervlakkigheid. Wat is daar mis mee? Ik heb er steeds minder moeite mee.

Voorbeeld;

Je gaat naar een muziekcafé. Een drietal jonge meiden staat mee te zingen en te bewegen op "Country Road". Moet ik mij dan afvragen waarom die meiden dat doen. Welnee! Laat ze gaan en geniet. "That's Life". De kunst van het observeren is de dingen laten gebeuren zonder te vragen waarom. Dat is het Tao van de levenskunst. Zo heb ik deze film en Spring Breakers ervaren. Nogmaals, ik heb het al eerder gezegd. Die meiden zagen er lekker uit en al daarom vond ik het een aangename film om naar te kijken. Het motief van die meiden zal mij verder een worst wezen. Dat vul ik als het zo belangrijk is zelf wel in.

Maar Spring Breakers heeft veel dikker aangezette personages, is filmisch fantastisch en heeft een geweldige soundtrack. Eén brok energie. Die film geef ik na vier keer bioscoop nog steeds 4,5* voor de entertainmentwaarde en de roze neonkleuren. Korine observeert ook niet in die film, hij filmt gewoon een stel lekkere meiden die aan het feesten zijn tijdens Spring Break en die wat overvallen plegen met een foute gangster. Overigens observeert Copolla ook niet, dan had ze beter een documentaire kunnen maken in plaats van fictie. Ze maakt daarnaast ook geen enkel statement over haar onderwerp, en dat is precies wat mij dwars zit. Nu zit je gewoon een hele film lang naar nare en lege personages te kijken die saaie dingen doen, geen ontwikkeling doormaken en nooit enig moment van compassie opwekken. Een platte, holle film. Het onderwerp an sich is best grappig, trouwens, maar de uitwerking mist elke vorm van bezieling.

Zojuist gezien, vond het een erg fijne film. Het is natuurlijk allemaal - bewust - enorm oppervlakkig, maar ik heb wel de volle anderhalf uur genoten. Erg mooi kleurgebruik ook.

Lelijkste Amerikaanse poster die ik in tijden heb gezien

Als ik zo de reacties lees lijkt Sofia een echte one-hit-wonder te zijn, die na Lost In Translation nooit meer iets boeiends gaat maken.

Naja, wij hebben gewoon een compleet verschillende kijk op films. Ik heb gewoon geen zin om het je uit te leggen. Ik zie namelijk in zowel The Bling Ring als in Spring Breakers wel ijzersterke observaties en statements. Ik kan dan wel hier een heel betoog gaan houden waarom dat dan mag zijn, maar waarom zou ik tijd verspillen aan iemand die een kunstwerk met E! entertainment vergelijkt?

Nogal boude uitspraak, dat zou ik niet durven stellen (ik ken je immers niet). Maar prima verder. Misschien dat iemand anders zijn hoge stem wil toelichten? Ik heb namelijk nog nergens gelezen wat hier zo bijzonder aan moet zijn (en ik sta echt wel open voor goede argumenten)...

Overigens snap ik niet dat er geschreven wordt dat Copolla vooral observeert. Dit is een fictiefilm, een film waarin ze wel reflecteert, maar zeker niet observeert. Die laatste term suggereert dat Copolla een werkelijkheid schetst, kritiek levert op een generatie, terwijl ze die werkelijkheid slechts nabootst in de vorm van fictie. Het niet eens een karakterstudie, laat staan een observatie van de oppervlakkigheid van de moderne puber. Daar is de film zelf veel te oppervlakkig voor (en de context is te nauw).

Somewhere was ook fantastisch.

The Virgin Suicides vergeten? Met die schitterend treurige soundtrack van AIR.

Ik heb deze film niet gezien, maar het origineel uit 2011 krijgt hier een beduidend hogere score...

Ik heb hem een 4/5 gegeven. Goede argumenten? Vind ik lastig, ik ben niet zo van het overanalyseren. Een film vermaakt me of niet, zo simpel is het gewoon. En hoe meer hij me vermaakt, hoe hoger de score. Film ís immers vermaak.

Maar toch, een aantal dingen die me in positieve zin opvielen: erg fijne onuitgesproken humor door de manier waarop de karakters zijn neergezet, erg warm kleurgebruik en mooi contrast met de grauwe kleuren vanaf het moment dat het misgaat, goed sfeerbepalend geluid (toch bijzonder om een complete zaal die de film ruk vindt op momenten muisstil te laten zijn), mooi neergezette oppervlakkigheid door de keuze van de woorden in de dialogen, de clichés en het bijna complete gebrek aan verhaalontwikkeling.

Groot minpunt daarentegen vond ik die jongen, wat een waardeloze acteerprestatie. Maar alsnog heb ik 1,5 uur met een glimlach zitten kijken, dus: missie geslaagd.