The Bling Ring (2013)

Een schrijnend inhoudsloze film. Vijf verwende en even inhoudsloze mensen breken in bij celebs, schreeuwen hoe mooi hun gejatte Pradatassen en Miu Miu-schoenen zijn, snuiven wat coke en dat bijna negentig minuten op repeat. Bovendien boeit een Miu Miu-schoen me geen ene fuck en al helemaal niet als ik daar negentig minuten lang mee om mijn oren wordt geslingerd. Geen karakterontwikkeling, holle interactie en holle retoriek. De film is daarom ironisch genoeg net zo inhoudsloos en saai als de bovenklasse die Coppola hiermee wil portretteren. Ook qua regie saai, ongeïnspireerd en vlak. Eén van de slechtste films die ik dit jaar zag. Misschien leuk voor mensen die graag naar zenders als E! kijken of Amerikaanse roddeljournalistiek leuk vinden.

Reuze meegevallen. De kritieken zijn niet meer dan gebakken lucht, ook richting Coppola. Ik krijg ook een beetje het gevoel dat er onterecht van haar verwacht wordt dat ze films van het niveau Lost in Translation maakt, wat haar magnum opus. Niet reëel mijn inziens.

Een ander struikelblok zal de geïllustreerde leegheid bij de tieners zijn die The Bling Ring vormen. Coppola wil die oppervlakkigheid en leegheid tonen en dan zijn de kritieken dat de personages opeens te oppervlakkig en leeg zijn. Kunt u het nog volgen? De logica.. Erg veel raakvlakken met Spring Breakers (waar overigens dezelfde kritieken voor op kunnen gaan) maar Korine geniet dan wat meer aanzien. Zou dit Korine's film zijn en Spring Breakers van Coppola dan waren de rollen omgedraaid. Onaangenaam opvallend.

Coppola slaagt er erg goed in om de obsessed with myself zeitgeist weer te geven, zowel met een kritische kanttekening maar ook breekt Coppola een lans voor de jonge delinquenten. Het concept vind ik wel aangenaam, vooral omdat je via social media nu merkt watvoor invloed celebs hebben op tieners, en hoe ver ze daar in kunnen doorslaan. Coppola maakt ook ideaal gebruik van de setting, de attractie van de Hollywood Socialites weet ze prima naar voren te brengen vanuit impressionistisch oogpunt. De dames vind ik ook één voor één prima gecast en Claire Julien is wel erg easy on the eyes. Verder ook zeer te spreken over het ontbreken van een echte story arc, vind het toch voornamelijk een impressionistische film.

De impressionistische feel wordt alleen niet constant vastgehouden en dat is eigenlijk wel jammer maar desondanks blijft het toch een lekkere film, met een attractief concept en zeer degelijk uitgevoerd. Dat is de film dan voornamelijk; degelijk. Kan buiten Lost in Translation prima wedijveren met al die andere films van Coppola.

Hoewel de eerste 20 minuten veelbelovend zijn, wordt de film daarna veel te herhalend zonder iets toe te voegen. Heb het gevoel dat Coppola er het beste van heeft gemaakt, maar er niet genoeg interessants uit het bling ring verhaal te halen was.

Jammer maar na het al wat mindere somewhere is ook the bling ring niet goed genoeg

Onderhoudende documentaire met leuke muziek. De realiteit is soms hilarisch.

Glitter en glamour is nooit mijn ding geweest. Mensen als Paris Hilton vind ik eigenlijk vrij triest want zonder al die schoenen, jurken en parfums heeft ze helemaal geen leven meer. Deze 'celebraties' hebben al deze dingen nodig om gelukkig te zijn; naar mijn idee is dat geen goed teken. Het groepje vriendinnen vinden al die dure merken in ieder geval wel top en beramen daarom geregeld een overval. Ik kan me niet voorstellen dat de eigenaren van dergelijke villa's gewoon hun huissleutel onder de deurmat leggen of een hondenluik in hun deur bevestigen waar een mens van buitenaf doorheen kan kruipen. Ook stond er nergens een alarm afgesteld en konden ze zelfs bij dezelfde woning meerdere malen terugkomen om weer wat kettinkjes mee te nemen of de VIP-ruimte te testen. Het lijkt me niet helemaal kloppen dat inbreken tegenwoordig zo gemakkelijk is en dat ook nog eens in veelvoud. Sowieso vind ik het vrij dom om steeds weer naar hetzelfde huis te gaan; waarom niet gewoon alles in één keer meenemen? Dat ze dan gepakt worden op het einde kan me worst wezen en ik vraag me af wat Lindsey Lohan er van vind dat haar naam zo vaak gebruikt wordt.

En die meiden waren best tof, net zoals die meiden in Spring Breakers.

Over de film verder;

Geen topper maar in ieder geval wel een vermakelijke film. En tja, waar gaat het eigenlijk over? Vanuit mijn oogpunt over mooie maar karakterloze meiden voor wie de zin van het leven niet meer is dan glamour, feesten, snuiven en vooral met dure dingen te koop lopen. Zij willen zich als het ware spiegelen aan eveneens karakterloze Hollywood sterren, voor wie materieel bezit en roem het enigste is wat telt. Als Coppola met deze film de leegheid van al dit soort pretpark lieden uit wilde drukken, dan is zij daar redelijk in geslaagd. Ik zeg met nadruk redelijk omdat over de geloofwaardigheid van het plot toch wel het een of ander valt aan te merken. Als het zo makkelijk was om bij deze jet set in te breken, dan hadden die huizen al lang door professionals leeggeroofd moeten zijn. Rebecca en haar metgezellen zouden dan niet meer dan leeggeroofde huizen aangetroffen hebben.

3,5*

Zeker geen slechte film, maar de aanschouwende stijl die Somewhere juist zoveel goeds deed werkt hier minder sterk; zeker ook omdat hier nu eenmaal een stuk meer gebeurd. Het pleit voor haar dat Coppola geen moraliserende positie inneemt, maar tegelijkertijd had ik het idee dat ze op verscheidene punten net iets dieper had mogen gaan.

Nu blijft ze vooral steken op een rake observatie van de hedendaagse jeugdcultuur, waarin smartphones bij het minste of het geringste tevoorschijn getrokken worden, waar socialites aanbeden worden en waar het op de achtergrond wemelt van de "no way's", "like's", "whatever's" en "totally's". De oppervlakkigheid van de faamwellustige jongeren wordt zo op een ironische en vaak grappige manier neergezet (niet in de minste plaats door een stel goed spelende acteurs), maar helaas dreigt de film te vaak eveneens in oppervlakkigheid te verzanden door niet meer te worden dan een observatie.

De enerverende regie houdt The Bling Ring gelukkig boven water, net zoals Coppola's dappere keuze ons geen sympathieke personages voor te schotelen, maar het is desalniettemin een lichte teleurstelling na drie goede tot zeer goede films te hebben afgeleverd.

Gewoon Sofia Coppola,

Heerlijk strak en fris geschoten film over Sofia Coppola's lievelings thema, de wezenloosheid van Amerika's cultuur. En dan bij deze film de "celebrity" cultuur. Bij Lost in Translation ging het meer over eenzaamheid, bij Somewhere is het meer een kwestie van verveling, en hier gaat het over de aanbidding van beroemdheden, wat zo ver gaat dat er geen seconde getwijfeld wordt om zo iemand te beroven. Wat dan de film nog interessanter maakt is dat ik geen seconde medelijden met de slachtoffers heb gehad. Er werd zo weinig waarde aan die spullen gehecht, dat ze het bijna verdienen om beroofd te worden. Toch vind ik de daders nergens echt sympathiek. Coppola brengt ze zodanig in beeld dat hun obsessie's en de slechte eigenschappen die ze meebrengen, ervoor zorgen dat de karakters vermakelijk zijn, maar je nooit echt hun kant kiest. Heel subtiel blijft ook Marc's sexuele geaardheid onbesproken en levert Leslie Mann de komische noot, waar Anna Faris en Chris Pontius haar voorgingen

Emma Watson is duidelijk de actrice die de meeste indruk achterlaat. Behalve dat ze erg knap is, zet ze een geweldige rol neer als leeghoofdig, narcistisch rijkeluiskind die zoals zovelen beroemd wil worden. Zeer overtuigend hoe ze haar Britse accent verwisseld heeft voor een Californische. Verder herkende ik alleen die zanger van Bush in een bijrol, de rest waren allemaal nieuw voor me, en zal ze niet zo snel weer herkennen bij een volgende film.

Wat me altijd opvalt aan Coppola's films is dat het altijd zo licht gefilmd is. Altijd scherp en fris, zelfs in de donkere nachtclubs zijn de hoofpersonen omringt door de vele discolichten. Dit is natuurlijk het werk van Harris Savides, die helaas net voor de film af was overleed.

Hoewel ik na LIT nooit meer echt verrast ben door haar films, blijf ik Sofia Coppola's films wel volgen, en kijk uit naar haar volgende. Voor The Bling Ring geef ik een 3.5*

Als je zoveel kleren bezit dat, als je bestolen wordt van een aantal stukken dat het niet eens opvalt, is het dan wel erg dat je bestolen wordt? Dit soort vragen zitten wel degelijk in de film, al draait het daar niet om, maar gek genoeg vond ik het bepaald niet erg.

Na Spring Breakers een tweede film over nihilisme en een hang naar geluk door de jeugd (voor een docent filmwetenschappen zou dat dankbaar materiaal zijn voor een korte essayopdracht). Maar Coppola blijft iets meer op Aarde dan Korine, en dat bevalt me wel. Ditmaal dus een stel tieners (of mogen we ze nog pubers noemen) en de wereld van aanbidding. Niet enkele aanbidden zij hun mode-iconen en sterren, maar willen zelf ook onderdeel van dat leven uitmaken, met chique feestjes en dure kleding incluis en heel veel vrienden op Facebook. De invloed van social media laat Coppola uitstekend zien, en het hele idee daarbij komt goed uit de verf.

Dat alles doet ze in een frisse stijl dat het zonovergoten Californië overdag goed toont, maar ook de beelden van L.A. bij nacht vanuit de heuvels is fraai. Coppola kiest voor een rustige beeldvoering met een beschouwende camera met af en toe een versnelling die vooral even lekker aanvoelt. Hoogtepunt is die inbraakscène in één shot van buiten genomen, langzaamaan inzoomend met L.A. op de achtergrond, prachtig stukje film. De muziek soms past erg goed, al zal ik veel herrie thuis niet vrijwillig opzetten, maar sommige stukken zijn wel erg lekker (die eerste scène) en Frank Ocean nog even bij de aftiteling.

Uiteindelijk is dit wel een aaneenschakeling van feestjes en inbraken. Dat ondersteunt het punt dat Coppola wil maken, maar als kijker ligt verveling om de hoek. Eerlijk is eerlijk, ze stopt daar net op tijd mee, maar ook eerlijk, die laatste akte na de arrestaties voegt werkelijk niets meer toe op datgene dat al gezegd is. Ook het begin gaat nogal snel, Mark en Rebecca zien en elkaar en twee minuten later breken ze al in - dat moet ik als kijker dan maar blijkbaar accepteren. De acteurs hebben het prima naar hun zin en zitten goed in hun rol, met als charmant hoogtepunt Katie Chang, wat een leuk mooi meisje is dat. De mooie kleding constant maakt het af. 3,5*.

Het schijnt overigens dat ze ook bij Hilton thuis mochten filmen, moet je dat goed vinden of zou mevrouw aandacht tekort hebben? Ik vrees het laatste.

Best okee deze aanklacht tegen het materialisme en de egotripperij van de jongeren. De fascinatie voor dure spullen en voor de lifestyle van hun idolen zetten een groep vrienden aan om hen te bestelen. Kan geen kwaad, ze hebben toch stuff genoeg.

Heeft veel mee van het recente "Spring Breakers" met betrekking tot de thematiek. Visueel niet zo flashy, maar dat hoefde niet. Ik weet niet goed waarom die kerel Marc voortdurend met meiden op stap was... dat leek me niet echt geloofwaardig. Kon trouwens ook moeilijk geloven dat het zo makkelijk is om in huizen van celebrities binnen te glippen.

Coppola weet het nochtans goed over te brengen al brengt de film geen spectaculaire boodschappen of statements. Er is wellicht heel wat aan te merken, toch is het duidelijk wat mij betreft welk punt de film wil maken.

Een film waarin een deel van de maatschappij wordt afgespiegeld. Namelijk die van de verwende tieners en de beperkte wereld waarin ze leven. Coppola beeld dit fraai uit. Het camera werk en de muziek zijn goed en zetten de sfeer goed neer. Helaas zorgt de beperkte wereld van de tieners, dat bestaat uit stelen, feesten, drugs en blingbling, voor een nog al eentonige film. De film valt veel in herhaling en je vraagt je af waarom men geprobeerd heeft hier een vermakelijke film van te maken. Een lastige opgave en niet helemaal geslaagd.

Net aan voldoende voor de moeite.

Inhoudsloze flauwe film, waarin een aantal oninteressante personages inbraken pleegt bij celebrities. Dit gaat telkens met het grootste gemak, kennelijk is er nergens ook maar enige adequate beveiliging. Uiteindelijk worden de tieners dan toch op basis van camerabeelden gepakt. Er worden wat spullen gejat, wat drugs gebruikt, er wordt wat gefeest. Dat riedeltje wordt keer op keer herhaald, anderhalf uur lang. Geen enkele interessante verhaallijn of plotwending. Zeer teleurstellend.

Tegenvallend. Veel geposeer, veel foto's en een haast clipachtige feel. Maar totaal geen gevoel. Ik hoef niet perse karakters om mee te sympathiseren maar iets meer karakterinzicht mag wel. Zo kon ik tegen het einde op moreel vlak nog wel een keuze maken wat ik wilde zien gebeuren, maar vanuit emotie kon het me niets boeien en dat waardeer ik niet zo.

2*

Na het gedrocht Spring Breakers al weer zo’n merkwaardige film over ontspoorde jeugd. Het voordeel ten opzichte van SB is wel, dat hierin tenminste nog een verhaal zit, dat ook nog eens op waargebeurde feiten gebaseerd schijnt te zijn. Bovendien zoekt Sofia Coppola het niet in allerlei overdreven prikkelende beelden, maar komt zij met een docudrama-achtige aanpak. Dat neemt niet weg dat het verhaal het niveau van een doorsnee Privé- of Story-verhaal nauwelijks overstijgt en dat ik van Coppola veel beter gewend ben (The Virgin Suicides, Lost in Translation).

NIet bijzonder goed te noemen, wel amusant. Zo hol als de film overkomt, zo hol komen veel tieners op straat ook op mij over. De film lijkt me dus een aardige afspiegeling van de belevingswereld van een deel van onze maatschappij.

Een verhaal over een stel tieners met een leeg bestaan, wat voornamelijk draait om drugs, feesten en materiële zaken: Heel veel mooie, dure spullen welke bijdragen aan hun uiterlijk vertoon, wat ze maar wat graag laten zien aan de rest van de wereld door het onder andere constant posten van foto's op social media. Dit resulteert in een lege film, waardoor je goed meekrijgt hoe leeg dit bestaan van de 'vrienden' is. Maar of dit ook leuk is om naar te kijken.. Nee, niet bepaald.

Het is vermoeiend om naar de meisjes en jongen te kijken. Het zijn ontzettend onsympathieke personen en er is dus ook geen enkel moment dat je ook maar een beetje een band kunt creëren met de personages, want ze zijn onuitstaanbaar.

Het hele sfeertje is maar even leuk en bij het inbreken in huizen is na de eerste keer Paris Hilton ook al de lol ervan af. Het meest interessante was misschien nog wel het laatste deel waarin ze gearresteerd worden. Dit had wat mij betreft wel eerder kunnen beginnen. Want de film had echt niet langer hoeven duren.

Het lege bestaan van de tieners wordt goed neergezet, maar een lege film als deze is niet heel boeiend.

*1.5

Tussenin.

The Bling Ring draait net iets te veel in rondjes. Verder doet het wat aan een minder interessante versie van Spring Breakers denken. Het kijkt allemaal vlot weg, maar is over het algemeen iets te laks en ook het einde vind ik weinig impact hebben.

Ook de cast wekt net iets te veel op m'n zenuwen. Tuurlijk, dat nichterige gedrag hoort er allemaal bij, maar dan vind ik zo'n Emma Watson stukken slechter dan die Katie Chang of zelfs die kerel.

Grootste troef is dat het visueel allemaal dik in orde is. Dat ook de speelduur verwaarloosbaar is, is ook mooi meegenomen. De soundtrack vind ik vreselijk, maar dat is niet bepaald een verrassing te noemen.

Snel verteerbaar tussendoortje.

2,5

Tegenvaller van Sofia Coppola. Natuurlijk, de hoofdpersonen zijn leeghoofdige figuren die slechts geïnteresseerd zijn in blingbling, maar moet de hele film dan ook zo nodig leeg en oppervlakkig zijn? De plot wordt erg voorspelbaar uitgewerkt en uiteindelijk worden zowel de personages als de kijker er weinig wijzer van. De aantrekkelijke cast weet de aandacht er nog net bij te houden, maar verder stelt de film zowel visueel als inhoudelijk flinkt teleur. En het blijkt nog een remake te zijn ook!

"OMG! OMG! OMG! OMG! OMG! OMG! OMG!" En dat de hele film door om totaal onbenullige zaken als veel te dure schoenen, kleren en sierraden. Vervelende, oninteressante inhoudsloze bordkartonnen hoofdpersonen in een dito setting. Deze film zit echt zwaar in mijn allergie, alles wat Copola in Lost in Translation goed deed doet ze hier finaal verkeerd. En die gast man, kom op; 'Get a life...'

Tot 2x toe opgestart in het vliegtuig maar tevergeefs, met stip de vervelendste en film van het afgelopen jaar.

0,5*

The suspects wore Louboutins

De nieuwe Coppola is toch altijd iets om naar uit te kijken. Voor mij één van de meer interessantere regisseurs van dit moment en met 3x 4* op 4 films houdt ze er een hoog gemiddelde op na. Toegegeven, Marie Antoinette was een smet op haar CV en ook de kritieken op The Bling Ring beloofden niet veel goeds. Hierdoor werd Coppola's nieuwste wat achteruit geschoven maar gisteren dan toch eens voor gaan zitten.

Maar ik begrijp eerlijk gezegd niet wat hier zo verkeerd aan is. Coppola schetst op een geslaagde manier de leegheid van de Amerikaanse (al zou het verkeerd zijn om te denken dat dat enkel daar een issue is) jeugd en de bijhorende je m'en fou mentaliteit, al wordt zoiets tegenwoordig dan weer YOLO genoemd. Ze laat de invloed van sociale media ook niet links liggen en juist hierdoor wordt The Bling Ring een interessant portret van, zelfs bijna meer een aanklacht tegen, de huidige maatschappij. Veel commentaar hier op de saaiheid van de film maar dat is dan juist ook de bedoeling van de regisseuse geweest. Het leven dat de tieners leiden is vrij saai (de drop-out school bijvoorbeeld waar niets van hen wordt verwacht) en dat wordt natuurlijk niet dynamisch in beeld gebracht. Zou nogal dubbel zijn eerlijk gezegd maar dat terzijde. Coppola laat zich wel een beetje vangen door er uiteindelijk een inbraak teveel in te steken. Zo had het voor mij goed geweest mochten ze maar 1x bij Paris Hilton zijn ingebroken maar het is maar een kleine smet op het geheel.

Wel leuk trouwens dat die haar huis heeft beschikbaar gesteld om in te filmen. Makkelijke publiciteit weliswaar en Hilton draait haar hand niet om voor dit soort praktijken maar toch, vond het wel leuk. Hilton is wel niet het enige slachtoffer dat een cameo maakt in de film want hetzelfde geldt voor Kirsten Dunst die ook ze zien is in de nachtclub. Voor de rest een uitstekende cast die perfect doet wat ze moeten doen. Weinig bekende namen met uitzondering van Emma Watson en Leslie Mann in een kleine bijrol maar op niemand is iets aan te merken. Ook visueel kan Coppola hier wel weer mee uit de voeten inclusief een vreselijk pompeuze soundtrack die vreemd genoeg perfect weet te werken in combinatie met de beelden.

Dat The Bling Ring een love it or hate it film is geworden was me al langer duidelijk geworden. De persoon met wie ik de film keek vond dit verschrikkelijk maar ik kon dit wel waarderen. Niet Coppola's beste werk maar nog altijd een regisseuse om in het oog te houden.

3,5*

oh oh wat een verschrikkelijke film. Zonde voor Emma Watson, haar acteerprestaties komen totaal niet uit de verf.. Ik vond het zelfs vervelend worden als ze wéér een huis binnengingen. Geen enkele spanning!

Het verhaal spreekt tot de verbeelding maar de uitwerking vind ik wat aan de oppervlakte blijven. De personages zijn zoals verwacht lege hulzen die in enige mate fascineren door hun obsessieve honger naar de kleding en levensstijl van de vaak net zo lege sterren. Bijzonder is het gezin waarin Emma Watsons karakter opgroeit die leven naar de regels van het zelfhulp boek The Secret. Dat de dieven door hun fascinatie met beroemdheid ook bekend raken is tamelijk ironisch.

Aardig maar ik vind dit de minste van Ms Coppola.

Bij de naam van Sofia Coppola verwacht ik eigenlijk een film met een eigenzinnige filosofische kijk, vertaald in langzame en erg mooie beelden die haast voor zichzelf spreken.

Zo'n film is dit dus niet. Meer een documentaire, met een weinig nieuws brengende beschouwing van de ledigheid en blingblingfascinatie van de bekende hollywooders en hun wannabees. Daarmee heeft de rolprent maar weinig te brengen, weinig toe te voegen aan wat allang bekend was. Nouja, niet voor mij, maar het effect van verrassing of nieuw inzicht is daarmee evengoed wel nihil. Wat ook niet echt helpt is dat de omschrijving van het verhaal al zo ongeveer de hele film weggeeft.

Daarmee blijft er niks over dan een stel niet onaardige jonge meiden die wat rondhannesen met nieuwe jurkjes. Nouja, tweedehands gejatte jurkjes dan. Meh.

Wat een draak van een film..

Heb me toch steeds weer laten overhalen verder te kijken in verwachting van een Grand Finale, ontknoping, maar niets van dat alles.

Onwaarschijnlijk slechte cast behalve Emma Watson en haar moeder die zetten beiden een solide rol neer. Niet uitgediepte karakters, herhaling op herhaling > de film had letterlijk in 45 minuten gekund.

Zelfs het leventje van sex, drugs en rock, waarmee je zonder enige moeite een uur zou moeten kunnen vullen had voor mij een soort van Meneer de Uil gehalte.

Verschrikkelijk ... Bah...

Ik had geen hoge verwachtingen van deze film, ik moet zeggen dat het me nog enigszins meeviel. Het verhaal van een stel onuitstaanbare tieners, verwende krengen, bloedirritant, en zonder enig besef hoe de wereld eigenlijk in elkaar zit.

De film is er uiteindelijk wel in geslaagd dit goed weer te geven. Veel gelezen kritiek in recensies is dat Coppola geen stelling neemt en het aan de kijker over te laat wat hiervan te denken. Ik zie dat toch anders, aangezien deze kinderen, en zeker ook de ouders van één van deze dames, uitblinken in domheid en zich totaal overgeven aan alle verleidingen die ze geboden worden en geen moment over de eventuele gevolgen nadenken.

De enige persoon waar iets verstandigs uitkwam, was de jongen in de groep, die niet snapte waar de Amerikaanse adorering / romantisering van Bonnie en Clyde-achtige taferelen vandaan komt.

De domste is ongetwijfeld Paris Hilton zelf die haar huisdeursleutel onder de deurmat bewaart, terwijl er voor miljoenen aan snuisterijen in haar woning opgeslagen ligt.

Zeker geen slechte film, en wanneer de ergernis de overhand neemt terwijl je deze film kijkt, of erger nog, zorg en angst, omdat je thuis ook een dochter van bijna 15 rond hebt lopen, moet je beseffen: Ze zijn niet allemaal zo.

Poeh wat een hoop negatieve kritiek op deze film... Onterecht wat mij betreft. Ik vond het een mooie kijkervaring, een bijna documentaireachtige stijl, afstandelijk maar er dicht bovenop.

Dat men de film afrekent op de oppervlakkigheid van de karakters, en de weinig spannend gebrachte inbraken, of beter insluipingen die te eenvoudig lijken, vind ik een beetje vreemd. Dit is toch een redelijke weergave van de geschiedenis die aan de film ten grondslag ligt. Goed gedaan van Coppola zou ik eerder zeggen.

De straffen voor deze inbrekers zijn wel onbarmhartig hoog. Vooral omdat er nauwelijks sprake is van slachtoffers. Superrijke mensen die wat dure spulletjes kwijt zijn die ze nauwelijks zullen missen, en omdat ze de gelegenheid gaven om makkelijk bij die spullen te komen.

Een film die zichzelf vooral verkoopt door de naam van Watson en niet door de film zelf of zelfs de naam van de regisseur Sofia Coppola. Dat zegt veel over het doelpubliek dat het wil bereiken, of de kwaliteit van de film. Het begint nochtans goed, maar vervalt dan in een voorspelbaar ritme. Achter de glitter en glammer verwacht je toch enige uitwerking van de personages, maar dat komt er nooit van. Zelfs geen voorspelbare rise & fall in dit verhaal. Hier had ongetwijfeld veel meer in gezeten...

Matige Misdaad / Drama over een stel tieners (voornamelijk vrouwelijk), welke me hier en daar qua uitvoering wat deed denken aan de misdaadfilm "Spring Breakers" welke ook over vrouwelijke tieners ging. Die film is echter een stuk beter dan deze en eigenlijk ook totaal anders.

Het verhaal (niet echt slecht gevonden) kon me eigenlijk van begin af aan niet echt bekoren en hetzelfde geldt voor de uitvoering. Door het vele jonge vrouwelijke schoon (inclusief de oudere Leslie Mann die ik altijd leuk vindt om te zien) kreeg ik wel nooit de neiging om naar iets anders te gaan kijken. Het waren overigens wel vervelende en oninteressante tieners en die Rebecca (gespeeld door Katie Chang) en Nicki (gespeeld door Emma Watson) hadden ze ook niet allemaal op een rijtje.

Het is overigens wel leuk gedaan dat de beroemdheden waar ze bij inbreken (overigens op een niet al te slimme manier) ook echte bestaande beroemdheden zijn zoals o.a. Paris Hilton (wat heeft ze toch grote schoenen, maat 44, als ze haar enorme schoenencollectie zien ), Lindsay Lohan en Megan Fox. Hoe de film zal eindigen is natuurlijk best voorspelbaar, want zoals gezegd deden ze het niet echt op een slimme manier.

Vanwege het vele vrouwelijke schoon is deze film opzicht nog best te doen (duurt ook maar iets van 80 minuten), maar echt veel stelt het helaas allemaal niet voor.

Goeie film waarin een groepje scholieren inbreken bij de rich & famous om daar luxe goederen te stelen. Gebaseerd op een toch wel apart waargebeurd verhaal. De hele lifestyle van deze jongeren wordt goed neergezet. De geloofwaardige cast draagt hier ook aan bij. Eigentijds in beeld gebracht, maar wel wat aan de korte kant.

Een goede drama/misdaad/biopic film...

Prima verhaal...

Een waargebeurd verhaal...

Zou maar nooit doen met stelen...

Prima acteerwerk...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Prima achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...