The Bling Ring (2013)

Zeer goede film in zijn genre. Vreselijke verwende kinderen, die totaal niet weten wat echt belangrijk is in het leven. Omdat het waargebeurd is, vind ik het aan de ene kant eng dat deze jeugd hier zo mee bezig is, maar aan de andere kant is het ook erg vermakelijk om te zien. De kinderen willen volwassen zijn en 'erbij horen' en jatten bij de bekende sterren van Hollywood hun huizen leeg. Ongelooflijk dat dit echt gebeurd is. Ik bedoel, waar is de bewaking en waar zijn de alarmen en sloten op de deur???? De jeugd maakt namelijk niks kapot. Ook auto's kunnen het ontgelden, als ze niet op slot zijn. De jeugd speelt erg goed. Vooral Emma Watson zet een goede rol neer. Maar de rest ook. Ik denk dat ik het boek eens ga lezen.

Typisch Sofia Coppola. Dus: minimalistisch plot, zoeken naar "iets" in een oppervlakkige wereld. Soms visueel fraai. En tamelijk subtiel vertelt. Meestal dan. Want juist daarop gaat Coppola in deze film een paar keer behoorlijk op haar muil. Dat gebeurt in scenes met Emma Watson en haar gezinnetje. Daar wordt de zorgvuldige toon van de film doorbroken met een wat al te makkelijk dik aangezette parodie op rijkelui die op de meest lege manieren en vol clichés betekenis trachten te geven aan een leeg leven. Iets wat ze in de rest van de film veel minder benadrukt wordt ligt er daar zó ontzettend dik bovenop. Dat is nogal een smet op de film die ik daardoor toch echt Coppola's minste tot nu toe vind.

3.0*

Tja, ik ben echt helemaal weg van Californië, die sfeer, de blauwe luchten, de palmboompjes, de mooie huizen, noem het maar op. Zal er nog vaak terugkeren (hoop ik). Voel me daar wel thuis. Dat alles is dan ook de reden dat ik deze 'Bling Ring' zeer makkelijk heb uitgezeten. Ik wordt echt echt meegetrokken in de sfeer. En dat is belangrijk bij een film. Jammer dat de rest zo matig is. Qua verhaal, personages, dat overdreven gedoe en het herhalen van de overvallen. Soms leuk, soms erg vermoeiend.

Derde Sofia Coppola die ik zie en inderdaad de minste tot dusver, maar toch wel een film die stof tot nadenken geeft. Ik was zo te zien niet de eerste die de link met Spring Breakers legde. Deze bling ring is wat dat betreft toch een wat volwassener film. Misschien wordt ik te oud, maar Spring Breakers staat me vooral bij als te schreeuwerig en in your face. Coppola's tempo is wat betreft veel fijner. Haar kijk op de maatschappij is dan wel een stuk negatiever. In The Bling Ring bereikt haar vertrouwen in de mensheid een dieptepunt en dat vormt gelijk een zwak punt van de film. In Lost in Translation en Somewhere worden personages meer uitgediept, waardoor je toch ook sympathie voor ze voelt. Dat had ik hier weinig tot niet. Misschien met uitzondering voor de onzekere Marc, van wie de motieven vrij duidelijk zijn.

Een heel aparte zet vind ik dat we niet te zien krijgen hoe het met Rebecca afloopt. Want wie is nu precies de hoofdpersonage in deze film? Eerst lijkt het Marc, daarna Rebecca, maar in de laatste scenes neemt Nicki (Watson) het roer over. Wat er vervolgens met Rebecca gebeurt, of hoe zij zich bij dit alles voelt, blijft buiten beeld. Dat vind ik toch een vrij onbegrijpelijke keuze en misschien wel een flinke fout.

De film mist dus diepgang en sommige keuzes die Coppola maakt zijn onbegrijpelijk. Los daarvan heb ik wel genoten van deze film. Ik hield erg van het sfeertje en de fijne soundtrack van Brian Reitzell (al eerder betrokken bij de films van Coppola). Mijn gerespecteerde medegebruiker met de mooie avatar, JJ_D, vroeg zich af:

Hele fijne wegkijker. Wordt vaak in een adem genoemd/vergeleken met Spring Breakers, dus daarom deze toch maar een kans gegeven, al ben ik geen fan van Coppola. En daar zeker geen spijt van gehad.

De leegte en oppervlakkigheid waar velen over vallen, past perfect bij de film. De personages zelf zijn niets meer dan lege omhulsels met een behoorlijk leeg leven. En om die leegte op te vullen plegen ze overvallen op hun "geliefde" sterren om zo aan veel geld te komen om een nog leger bestaan met veel geld te kunnen leven. Die leegheid en opvulling wordt door Coppola goed vastgelegd.

De film vervalt misschien wel wat in herhaling en de zoveelste overval en party is misschien een beetje eentonig maar opnieuw ook erg passend. Ze hebben immers niets anders zoals ze zelf laten overkomen. De jongeren laten zich steeds meer gaan en veranderen van niet opvallende tieners in zelfingenomen vervelende mensen. Getuige ook de manier waarop ze alles vastleggen op social media en denken dat ze overal mee weg kunnen komen.

Om dit over te laten komen is een goede cast zeer belangrijk. En de casting in The Bling Ring is fantastisch. Watson speelt haar rol fantastisch uit. Geweldig in de laatste scenes ook. Was toch ook behoorlijk onder de indruk van Broussard en Chang. Maar ook Farmiga en Julien hebben zo hun goede momenten.

Mooi geschoten ook door Blauvelt en Savides die Cali erg goed vast leggen met glossy fotografie. Maar ook de scenes rondom de huizen en de shots als ze aan het rijden zijn zien er fantastisch uit. Zeker in combinatie met de heerlijke soundtrack die perfect bij de film past.

Erg genoten van The Bling Ring. Een film die zeker nog in aanzien bij mij kan groeien.

Er valt veel te zeggen over deze The Bling Ring, en ergens begrijp ik wel waarom zoveel mensen teleurgesteld zijn in Coppola's vijfde worp. En ja, de film heeft niet écht veel om het lijf. Maar toch vond ik deze film best interessant, zeker wanneer ze betrapt worden en het verhaal iets breder gaat. Coppola's beste is het zeker niet, maar toch erg genoten van deze blitse film met bovendien een heerlijke soundtrack (toch wel een constante in Coppola's oeuvre. Leuk om te weten dat Paris Hilton, toch één van de slachtoffers, haar huis ter beschikking stelde voor deze film! Volledige recensie: Recensie: The Bling Ring – Popcorn Tales - popcorntales.com

Deze lag al een hele lange tijd op de stapel, maar na aanleiding van The Beguiled heb ik deze maar eens bekeken. Ik had er sowieso al best veel van verwacht, want ja... de dochter van Francis Ford Copolla die films als The Virgin Suicides en Lost in Transilation op haar naam heeft staan... dat moet wel goed komen.

En het komt goed. Aan de poster en het concept zou je weer denken aan zo'n geforceerde irritante Amerikaanse komedie... Maar ik wist al dat dat het niet zou zijn. De film blijft degelijk, luchtig en weet toch wel elk moment te boeien en uiteindelijk zelfs te verrassen. Het is (natuurlijk) ook nog gebaseerd op een waargebeurd verhaal, waarin een groepje Robin Hood's inbreken in huizen en villa's van celebrities om vervolgens van hun wannabe-profijt gebruik te kunnen maken. De rollen zijn erg goed verdeeld en het acteerwerk is ook verrassend goed en meeslepend. Om te beginnen hebben we Marc... een soort van jongen die nou niet echt bepaald succes maakt tussen de leerlingen op school... Totdat Rebecca hem ziet staan en interesse in hem toont. (Wat is Kate Chang een mooie dame zeg! ) Ook Emma Watson speelt hier een gehaaid tantetje. En dan komt het moment die deze doorsnee middenklasser nooit had zien aankomen... Op de achterbank zitten met Rebecca en haar vriendinnen, het nachtleven in gaan met het nodige experimenteren van drang en drugs... en... zorgen dat hij rijk wordt.

Want jaja... Dit zijn niet zomaar een groepje meiden... Deze hebben al het lef bij elkaar gespaard om, zoals ik al zei, aan miljoenen te gaan stelen bij beroemdheden. Marc lijkt daar ook meteen al totaal geen moeite mee te hebben. Alles loopt gesmeerd... Maar inderdaad... dit soort dingen kunnen uiteraard niet onopgemerkt blijven...

De twist is ook erg sterk... Uiteindelijk hebben de dames gewoon gebruik gemaakt van Marc's gevoeligheid en eerlijkheid...

Ja, dit verveelde geen moment. Erg stereotyp in elkaar gezet en gemonteerd terwijl het eigenlijk de neus op de feiten drukt. Daar hou ik wel van. Ook de vele dromerige beelden en broeierige zonnige plaatjes van L.A. weten je aandacht erbij te houden. Een Spring Breakers Light-versie zou hierbij niet misstaan.

Erg goed!

4,5*

Intussen gekeken: grappig maar ook onbegrijpelijk en verwarrend.. valt niet echt onder t gernre (spannende) Thriller..

Meer iets van "meiden-thriller".. manipulatie en afgunst..

Sofia Coppola slaagt erin een aannemelijk beeld te schetsen van de oppervlakkige en materialistische levensstijl van jongeren in Calabasas, een voorstad van Los Angeles. Aan de grootte van hun villa's te zien hoeven ze niet te stelen uit armoede. Hun dag beginnen ze met een tabletje Adderall, een peppil die voorgeschreven wordt tegen ADHD. Ze gebruiken drugs en bezoeken coole dansfeestjes waarop celebrities aanwezig zijn. Ze dwepen niet zozeer met deze beroemdheden als persoon, maar wel met hun lifestyle, hun merkkledij, hun handtassen en hun juwelen of bling.

De inbraken worden steeds roekelozer, vooral wanneer ze erover gaan pochen bij vrienden en selfies met gestolen waar op sociale websites plaatsen. Het is moeilijk te geloven dat die luxevilla's zo slecht beveiligd zijn, maar het schijnt echt gebeurd te zijn. Echte vrienden waren het niet, want na hun arrestatie beginnen ze elkaar meteen te verlinken en de schuld te geven.

Om de jachtige sfeer weer te geven, gebruikt Sofia Coppola flitsende montages met screenshots, rodeloperbeelden en uitzinnig dansen. De bewakingsbeelden worden door een groene lichtfilter getoond. Een bijzonder shot zoomt zeer langzaam in op die villa met de grote vensters, zodat die op een poppenhuis lijkt waarvan je alle kamers tegelijk kunt zien. Emma Watson heeft het Californische accent en de bewegingen van de echte Alexis Neiers goed bestudeerd, al begaat ze één blunder wanneer ze het over haar jongere zus Gabby heeft, wat de echte naam is van de fictieve Emily. Het is een kritiek op deze jongerencultuur, al wordt ook getoond hoe meeslepend het kan zijn om in zo'n roes te leven.

Coppola op feestjacht.

Als regisseuse heb ik haar stijl nooit zo kunnen achterhalen. Als ik denk dat ik mijn vinger op de juiste plek kan leggen, zie ik later toch weer een heel ander soort film vanuit haar. Wel lijkt ze graag de zaken te willen bekijken door middel van een vrouwelijk perspectief, en doet dat dit keer met een waargebeurd verhaal nog wel.

Veel redelijk bekende actrices hier, zonder dat ze echt goed indruk weten te maken. Zeker Watson viel me erg sterk tegen, al heb ik nog te weinig met haar gezien denk ik zo. De hype rondom Farmiga tevens nooit zo begrepen. In American Horror Story vond ik haar ook al niet zo bijzonder, dit keer evenmin. Broussard is verder onzichtbaar en Mann wordt wel heel erg ver in een stereotiep rolletje gedrukt.

Als je daar een beetje omheen kan kijken staat je gelukkig wel een aardige film te wachten, met enkele treffende stijlkeuzes. De scenes op het feest zijn bijvoorbeeld redelijk alhoewel nooit overweldigend, en de keuze om de overvallen vanuit "stranger" perspectief te filmen is leuk gedaan. Bovendien ook genoeg detail en kleurtjes om de boel wat op te fleuren, op dat gebied geen klachten.

Leuke zaak overigens verder, maar waarom het vervolgens een nogal droge en afstandelijke verfilming moet krijgen is me wel een raadsel. Film zwalkt constant tussen diverse genres zonder er echt eentje te willen kiezen. Die dromerige toon die Coppola blijft aanhouden werkt wel, maar uiteindelijk krijg je er toch wel het gevoel mee dat je naar gebakken lucht hebt gekeken. Misschien leerzamer om gewoon over de daadwerkelijke zaak te lezen mocht je een liefhebber zijn.

Sofia Copolla liet zich inspireren door een artikel uit 2010 van Nancy Jo Sales uit Vanity Fair. In “The Suspects Wore Louboutins” beschreef zij hoe een groep tieners erin slaagden om de huizen van mediasterren als Lindsey Lohan, Paris Hilton en Orlando Bloom binnen te dringen zodat zij zichzelf even een rijke superster konden wanen. Daarbij ontvreemdden ze bovendien zo’n 3 miljoen aan ‘bling bling’. Coppola’s scenario volgt vijf tieners die ze neerzet als hedonistische, zelfingenomen verwende nesten wiens gedrag mede het gevolg is van een gebrekkige opvoeding en de invloed van de media. Het resultaat is een aaneenschakeling van inbraken, flitsende montages met popdeuntjes die net zo leeghoofdig zijn als de film. Volstrekt oninteressant.

Deze was op tv en eens meegepikt. Wat een bijzonder verhaal, zeker als je weet dat het op waargebeurde feiten is gebaseerd. Wel verrassend hoe eenvoudig ze in die huizen konden binnenkomen.

De cast deed het wel goed en de film zag er goed uit. Het was wel eens leuk om gezien te hebben, maar qua verhaal komt het toch een beetje hol over.