The Bling Ring (2013)

Het verhaal op zichzelf vind ik vrij leeg overkomen, daarom vond ik de film ook erg 'leeg' ogen. Toch heb ik me wel vermaakt, ondanks het ontbreken van de verhaallijn, het was telkens: inbreken in een huis van een celebrity, vervolgens feesten en en af en toe naar school. Misschien een verhaal wat eigenlijk beter niet verfilmd had kunnen worden...

In het plot staat "Hij valt al snel voor het Koreaans-Amerikaanse meisje Rebecca", maar in alle reviews/artikels etc staat wel degelijk dat Marc homoseksueel is?

Foutje. Hij is inderdaad homoseksueel.

Ergens zie ik de hand van Coppola wel, maar heel erg authentiek vond ik The Bling Ring niet. Vrij interessant onderwerp, waar ze nochtans veel mee zou kunnen doen. Het geheel is echter wat saaiig verteld, en nogal doordeweeks verfilmd. Daar helpen wat sporadische slowmotions en een paar fijne scènes (die longtake van het inbreken bijvoorbeeld) wat mij betreft niet veel aan. De film is eigenlijk net zo geworden als de trailer: een straightforward verhaal opgeleukt met wat geforceerde hiphopnummers en een stel vervelende jongeren. Vroeg me vooral af waarom Coppola het zo niemendallerig heeft verfilmd: Was ze zelf zo vol van het hele concept en de nieuwswaarde ervan dat ze is vergeten er iets écht bijzonders van te maken?

Is me niet erg opgevallen. Ik zag in bepaalde scenes rondom de school wel een soort vage schimmen van wat Van Sant met Elephant deed, en een paar shots hadden wel die dromerige kwaliteit waardoor ik zo van Coppola's films ben gaan houden. Maar 'kraakhelder' is nooit in me opgekomen.

Komt vast omdat Van Sant en Coppola gebruik maakten van dezelfde cameraman: Harris Savides (RIP).

Aha, dat wist ik niet.

Dit zou zomaar eens de slechtste film kunnen zijn die ik ook gezien heb. Een scene van vijf minuten over iemand die parfum opspuit..

Heb me vermaakt maar vond het een vrij inhoudsloze film, veel van hrt zelfde, na 20x een huis te hebben gezien wat leeg geroofd wordt kennen we het wel

Heel matig. dat De film dobbert doelloos rond net als dat haar hoofdkarakters dit letterlijk doen. Waar ik de stijl van filmen en het vertellen van een verhaal in Somewhere nog redelijk vond passen, doet Coppola dit trucje een stukje minder pakkend in deze film. Afijn, de boodschap die deze film meegeeft vind ik wel prima en zal voor pubers goed zijn.

Gewoon Sofia Coppola,

Heerlijk strak en fris geschoten film over Sofia Coppola's lievelings thema, de wezenloosheid van Amerika's cultuur. En dan bij deze film de "celebrity" cultuur. Bij Lost in Translation ging het meer over eenzaamheid, bij Somewhere is het meer een kwestie van verveling, en hier gaat het over de aanbidding van beroemdheden, wat zo ver gaat dat er geen seconde getwijfeld wordt om zo iemand te beroven. Wat dan de film nog interessanter maakt is dat ik geen seconde medelijden met de slachtoffers heb gehad. Er werd zo weinig waarde aan die spullen gehecht, dat ze het bijna verdienen om beroofd te worden. Toch vind ik de daders nergens echt sympathiek. Coppola brengt ze zodanig in beeld dat hun obsessie's en de slechte eigenschappen die ze meebrengen, ervoor zorgen dat de karakters vermakelijk zijn, maar je nooit echt hun kant kiest. Heel subtiel blijft ook Marc's sexuele geaardheid onbesproken en levert Leslie Mann de komische noot, waar Anna Faris en Chris Pontius haar voorgingen

Emma Watson is duidelijk de actrice die de meeste indruk achterlaat. Behalve dat ze erg knap is, zet ze een geweldige rol neer als leeghoofdig, narcistisch rijkeluiskind die zoals zovelen beroemd wil worden. Zeer overtuigend hoe ze haar Britse accent verwisseld heeft voor een Californische. Verder herkende ik alleen die zanger van Bush in een bijrol, de rest waren allemaal nieuw voor me, en zal ze niet zo snel weer herkennen bij een volgende film.

Wat me altijd opvalt aan Coppola's films is dat het altijd zo licht gefilmd is. Altijd scherp en fris, zelfs in de donkere nachtclubs zijn de hoofpersonen omringt door de vele discolichten. Dit is natuurlijk het werk van Harris Savides, die helaas net voor de film af was overleed.

Hoewel ik na LIT nooit meer echt verrast ben door haar films, blijf ik Sofia Coppola's films wel volgen, en kijk uit naar haar volgende. Voor The Bling Ring geef ik een 3.5*

Een speelfilmversie van een waargebeurd verhaal onder het mom "we willen dragen wat de sterren dragen". De productie deed me aan 'Spring Breakers' denken. De regisseuse beoogde, denk ik, zonder te overdrijven, het leven van hedendaagse tieners, die niet genoeg hebben aan zaken als facebook en dancefeesten, te tonen. Maar hoewel haar kijk nuchter, satirisch en ironisch is, is het verhaal te saai en te dun en valt de film voortdurend in herhaling.

Als je zoveel kleren bezit dat, als je bestolen wordt van een aantal stukken dat het niet eens opvalt, is het dan wel erg dat je bestolen wordt? Dit soort vragen zitten wel degelijk in de film, al draait het daar niet om, maar gek genoeg vond ik het bepaald niet erg.

Na Spring Breakers een tweede film over nihilisme en een hang naar geluk door de jeugd (voor een docent filmwetenschappen zou dat dankbaar materiaal zijn voor een korte essayopdracht). Maar Coppola blijft iets meer op Aarde dan Korine, en dat bevalt me wel. Ditmaal dus een stel tieners (of mogen we ze nog pubers noemen) en de wereld van aanbidding. Niet enkele aanbidden zij hun mode-iconen en sterren, maar willen zelf ook onderdeel van dat leven uitmaken, met chique feestjes en dure kleding incluis en heel veel vrienden op Facebook. De invloed van social media laat Coppola uitstekend zien, en het hele idee daarbij komt goed uit de verf.

Dat alles doet ze in een frisse stijl dat het zonovergoten Californië overdag goed toont, maar ook de beelden van L.A. bij nacht vanuit de heuvels is fraai. Coppola kiest voor een rustige beeldvoering met een beschouwende camera met af en toe een versnelling die vooral even lekker aanvoelt. Hoogtepunt is die inbraakscène in één shot van buiten genomen, langzaamaan inzoomend met L.A. op de achtergrond, prachtig stukje film. De muziek soms past erg goed, al zal ik veel herrie thuis niet vrijwillig opzetten, maar sommige stukken zijn wel erg lekker (die eerste scène) en Frank Ocean nog even bij de aftiteling.

Uiteindelijk is dit wel een aaneenschakeling van feestjes en inbraken. Dat ondersteunt het punt dat Coppola wil maken, maar als kijker ligt verveling om de hoek. Eerlijk is eerlijk, ze stopt daar net op tijd mee, maar ook eerlijk, die laatste akte na de arrestaties voegt werkelijk niets meer toe op datgene dat al gezegd is. Ook het begin gaat nogal snel, Mark en Rebecca zien en elkaar en twee minuten later breken ze al in - dat moet ik als kijker dan maar blijkbaar accepteren. De acteurs hebben het prima naar hun zin en zitten goed in hun rol, met als charmant hoogtepunt Katie Chang, wat een leuk mooi meisje is dat. De mooie kleding constant maakt het af. 3,5*.

Het schijnt overigens dat ze ook bij Hilton thuis mochten filmen, moet je dat goed vinden of zou mevrouw aandacht tekort hebben? Ik vrees het laatste.

Dan moeten we toch al snel een discussie gaan voeren over het doel van film/media; in welke context een verhaal wordt geplaatst, vorm en subjectiviteit binnen de film (het lijkt er bijna op dat je dit ontkent). Het is duidelijk een keuze geweest voor Coppola (zoals ze dat vaker doet) om doormiddel van een beschouwende vertelwijze een statement te maken, of in ieder geval dichtbij de realiteit te komen. Zelfs een inhoudsloos statement in dit geval, nihilistisch, is er een. Nu kan je hierover een lange, quasi filosofische discussie gaan houden maar zal je uiteindelijk eindigen bij persoonlijke smaak.

Ikzelf vind het behoorlijk verfrissend om een film van Coppola te zien. Nu moet ik er niet aan denken dat alle films op een manier als deze worden verteld. Want laten we eerlijk wezen, je zou het een opgefleurde reconstructie KUNNEN noemen. En de pessimist zal dat al snel doen. Dat neemt niet weg dat er niets moois aan is, of dat er niks te leren valt van deze film. In sommige gevallen roept fictie een hoger waarheidsgehalte op dan dat een documentaire dat doet (ligt natuurlijk compleet aan de vorm). Fictie roept in deze gevallen de vraag op, en documentaire geeft vaak het antwoord. Het doel van Copolla zou kunnen zijn om een groter publiek te bereiken (die misschien al snel naar een film zouden gaan met Emma Watson, The Bling Ring als titel heeft en het achterliggende verhaal) en de vraag te stellen doormiddel van de observatie. Misschien is het geen spiegel voor jou Prudh, maar misschien wel voor een groot gedeelte van deze maatschappij.

Wat betreft de vergelijkingen met 'Spring Breakers'; die film heeft een veel hoger entertainment gehalte en zet op een heel andere wijze (controversiëler vooral) nihilisme op de voorgrond. Dat wil niet per se zeggen dat deze film slechter of beter is, maar wel anders. En of je 'Spring Breakers' dan liever ziet dan 'The Bling Ring'? Kwestie van smaak en zin. Ik vind beide films op hun eigen manier geslaagd.

Ik ween figuurlijk om het gedeelte van de maatschappij dat zich spiegelt aan de personages in deze film Laten we de discussie over nihilistische en holle statements maar achterwege laten. Uiteindelijk blijft het waardeoordeel dat je aan bovenstaand verbindt een kwestie van smaak en mijn smaak is deze aanpak van Coppola absoluut niet. Niet bij dit onderwerp in ieder geval. Een hol statement over holle mensen in een holle film. Maar bedankt voor je uitgebreide toelichting en prima natuurlijk dat je wel meer ziet in de film dan dat ik doe.

Best okee deze aanklacht tegen het materialisme en de egotripperij van de jongeren. De fascinatie voor dure spullen en voor de lifestyle van hun idolen zetten een groep vrienden aan om hen te bestelen. Kan geen kwaad, ze hebben toch stuff genoeg.

Heeft veel mee van het recente "Spring Breakers" met betrekking tot de thematiek. Visueel niet zo flashy, maar dat hoefde niet. Ik weet niet goed waarom die kerel Marc voortdurend met meiden op stap was... dat leek me niet echt geloofwaardig. Kon trouwens ook moeilijk geloven dat het zo makkelijk is om in huizen van celebrities binnen te glippen.

Coppola weet het nochtans goed over te brengen al brengt de film geen spectaculaire boodschappen of statements. Er is wellicht heel wat aan te merken, toch is het duidelijk wat mij betreft welk punt de film wil maken.

Veel slechter zijn ze er bijna niet wat een flauwe film.

Een film waarin een deel van de maatschappij wordt afgespiegeld. Namelijk die van de verwende tieners en de beperkte wereld waarin ze leven. Coppola beeld dit fraai uit. Het camera werk en de muziek zijn goed en zetten de sfeer goed neer. Helaas zorgt de beperkte wereld van de tieners, dat bestaat uit stelen, feesten, drugs en blingbling, voor een nog al eentonige film. De film valt veel in herhaling en je vraagt je af waarom men geprobeerd heeft hier een vermakelijke film van te maken. Een lastige opgave en niet helemaal geslaagd.

Net aan voldoende voor de moeite.

Inhoudsloze flauwe film, waarin een aantal oninteressante personages inbraken pleegt bij celebrities. Dit gaat telkens met het grootste gemak, kennelijk is er nergens ook maar enige adequate beveiliging. Uiteindelijk worden de tieners dan toch op basis van camerabeelden gepakt. Er worden wat spullen gejat, wat drugs gebruikt, er wordt wat gefeest. Dat riedeltje wordt keer op keer herhaald, anderhalf uur lang. Geen enkele interessante verhaallijn of plotwending. Zeer teleurstellend.

Tegenvallend. Veel geposeer, veel foto's en een haast clipachtige feel. Maar totaal geen gevoel. Ik hoef niet perse karakters om mee te sympathiseren maar iets meer karakterinzicht mag wel. Zo kon ik tegen het einde op moreel vlak nog wel een keuze maken wat ik wilde zien gebeuren, maar vanuit emotie kon het me niets boeien en dat waardeer ik niet zo.

2*

En na het zien van de film, vraag je je af waarom je de film nu eigenlijk hebt afgekeken?

Nutteloze remake

Remake?

Ja, een remake

Was eens iets anders dan de meeste andere films.

Geen hoogvlieger, ik vond er meer van gemaakt kon worden.

Oh ja, verrek. Maar is het niet gewoon een tweede verfilming dezelfde gebeurtenis?

Ondanks dat het verhaal behoorlijk verschilt, kwam deze film een beetje op me over als een iets betere versie van Spring Breakers.

Na het gedrocht Spring Breakers al weer zo’n merkwaardige film over ontspoorde jeugd. Het voordeel ten opzichte van SB is wel, dat hierin tenminste nog een verhaal zit, dat ook nog eens op waargebeurde feiten gebaseerd schijnt te zijn. Bovendien zoekt Sofia Coppola het niet in allerlei overdreven prikkelende beelden, maar komt zij met een docudrama-achtige aanpak. Dat neemt niet weg dat het verhaal het niveau van een doorsnee Privé- of Story-verhaal nauwelijks overstijgt en dat ik van Coppola veel beter gewend ben (The Virgin Suicides, Lost in Translation).

Mwa, ik vond de stylish beelden hier in toch niet echt onaardig.