Under the Skin (2013)

Intrigerend SF-drama (let op drama, dat betekent dus iets anders dan actie...voorkom teleurstelling).
Scarlett Johansson als vrouwelijk roofdier op zoek naar mannen van onze planeet, maar langzaam begint het Aardse leven vat op haar te krijgen.
Hoogtepunt is wel de compromisloze scene op het strand.

De ander, die onder de huid kruipt.

Een film over kijken, van buitenaf en van binnenuit. Het perspectief, dat langzaam kantelt: eerst de heldere, koude blik van buitenaf, de blik met welbewuste intentie die de bekekene reduceert tot al dan niet lijdend voorwerp; dan wordt die bekekene een spiegelbeeld; en tenslotte wordt die bekekene die kijker zélf.

En zoals bij elke echt goede film wordt de toeschouwer bij dit... schouwspel in zekere zin uitgenodigd tot ‘deelnemen’: zoek je bewust of onbewust naar iets ‘bekends’, bijvoorbeeld naar het uitkomen van je eigen verwachtingen bij de aanduiding ‘Science fiction / thriller’ in combinatie met de summiere synopsis, of zie je iets anders in de ruimte die het zeer eenvoudige plot de kijker biedt? De afwachtende, de op ‘first impressions’ afgaande, en ook de ‘filmtechnische’ blik zullen ongetwijfeld niet heel veel opleveren; en zal de film in de mentale spijsvertering van veel liefhebbers doen imploderen tot een leeg omhulsel.

Het hoofdpersonage heeft aanvankelijk in zekere zin ook die... kijk op de dingen, maar gaandeweg de film wordt die blik vertroebeld.

Het proces is niet alleen chronologisch: de perspectieven wisselen constant; en zijn soms gelijktijdig. Johansson is de jager die zich voordoet als makkelijke prooi - ze is jager en lokaas in één - maar naarmate de ander onder háár huid kruipt, verandert het vrouwelijke roofdier langzamerhand in een little girl lost, en ondergaat uiteindelijk hetzelfde lot als de little girl lost in wier huid zij gekropen is.

In die zin zou je de film ook kunnen zien als een beeld van de existentiële situatie van de vrouw onder de blik van de man: je prooi-zijn gebruiken als wapen, een strategie niet alleen om te overleven, maar ook, buiten dat, gewoon ten eigen bate. Die strategie is een evenwichtskunst die nauw luistert, zo komt het mij voor, maar vervloekt, vervloekt!, diegenen die de vrouw het recht om dit wapen te hanteren willen ontzeggen. Hoe dan ook, het Johansson-personage verliest dat evenwicht en ‘komt ten val’.

Het definitieve kantelpunt, dan wel niets meer dan de druppel die de al langzaam vollopende emmer doet overlopen, is voor het Johansson-personage misschien de blik op het insect, dat vergeefs probeert zijn weg te vinden door het dichte raam. Vanaf dat moment lijkt zij de controle definitief kwijt te zijn, en verandert de jager langzaam maar zeker in de opgejaagde. Toegegeven, dat insect is een klaarblijkelijk ietwat uitgesleten clichébeeld, maar niettemin hier meer dan passend. Zo groot is de afstand misschien die in deze film overbrugd wordt: als die tussen mens en insect; een insect zoals het roofdier dat vindt op het lichaam van de dode vrouw.

Het wisselende perspectief ontvouwt zich middels achtereenvolgens, dan wel gelijktijdig, aardse blikken op het vreemde, en vreemde blikken op het aardse. De afwisseling van vervreemdende en abstracte, tegelijkertijd huiveringwekkende scènes, met die met een overheersende down-to-earth sfeer, lijkt oppervlakkig gezien te duiden op stilistische onevenwichtigheid, maar is hier totaal in functie van de film.

Onder invloed van het verschuivende perspectief van de alien zien we – in simpele, ‘documentaire’ shots - de inwoners van Glasgow veranderen van potentiële prooien in absoluut vreemde... anderen, en alleen al dat loslaten van die altijd alles tot het ‘bekende’ reducerende blik opent het ‘zicht’ op... identificatie. En dat juist deze identificatie niet eindigt in een holistisch hallelujah – integendeel, zodra het Johansson-personage de ‘menswording’ daadwerkelijk bereikt, is het afgelopen met haar – geeft deze film dan óók nog haar schrijnende, ‘noodzakelijke’ realisme.

Een kritiekpuntje, in alle bescheidenheid, zou kunnen zijn dat enkele episodes misschien een beetje slepen, iets korter hadden gekund; het ritme lijkt soms wat te stokken. Maar hier staat zoveel moois tegenover dat ik dat Glazer graag vergeef; wat te denken bijvoorbeeld van de werkelijk huiveringwekkend goede soundtrack?

De huid is ons grootste orgaan, en de haren op die huid gingen bij mij recht overeind staan bij de scène waarin de alien haar... ‘maagdelijkheid’ lijkt te verliezen aan degene die zich over haar ontfermd heeft: wat ís dit voor muziek??? Zelden zo iets sterks en... suggestiefs gehoord bij een (verder ook geweldige) filmscène. Skin deep, maar dat is hier diep genoeg, lijkt me.

Ietwat boosaardige tongen beweerden van Jacques Chirac, de voormalige president van Frankrijk, dat hij altijd de mening had van de laatste persoon die hij gesproken had. En zo heb ik altijd de ‘mening’ van de laatste film – die die naam waard is – die ik gezien heb.

Dus deze week is mijn beste film aller tijden: Under the Skin! Waar zijn die cheerleader- emoticons gebleven, nondeju?!?

Interessant, maar gevoelsmatig mislukt. Of beter gezegd niet gelukt. Niet voor mij althans.

Jonathan Glazers Under the Skin is in veel opzichten een opmerkelijke film, maar de grootste prestatie in mijn ogen was het gebruik van Glasgow als de locatie. Het is in principe een gewone westerse stad en Glazer focust zich in veel tussenstukken op alledaagse taferelen op straat. Gewone mensen die met elkaar praten en winkelen. Het interessante is dat deze momenten vreemd aanvoelen. Niet zo vreemd als het meeste in de film, maar niettemin wordt het gevoel overgebracht dat je Glasgow door buitenaardse ogen ziet. Hoe dat precies gedaan is vind ik moeilijk te zeggen, zeker als je bedenkt dat veel stiekem gefilmd is met verborgen camera's. Misschien is het de soundtrack of misschien is het juist omdat deze momenten in een film geplaatst zijn die vol zit met wat meer abstracte momenten, waarbij de vreemde segmenten hun buitenaardse gevoel laten overdragen op het alledaagse.

Hoe dan ook, het plot kan voor een groot deel vergeten worden, want dit is op de eerste plaats een film die het gevoel van een andere blik op de wereld probeert over te dragen. Niet alleen is de hoofdfiguur een alien, maar alles hier moet enigszins dat gevoel hebben. Het gaat om uiterlijkheden, wat we zien, maar ook wat we niet zien (zie de titel) en over hoe dingen in een bepaalde context vreemd worden. In dat opzicht is het een geniaal idee om Scarlett Johansson met een verborgen camera te volgen, terwijl ze Schotse mannen oppikt in een vrachtwagen (grappige beschrijving ook). Dat ze niet herkend wordt past mooi bij het thema, dat veel mannen graag meegaan ook.

Er zit weinig dialoog in en Glazer overspoelt ons met schitterende, koele beelden, begeleid door één van de meest intrigerende muzikale scores die ik de afgelopen jaren gehoord heb, met dank aan Mica Levi. Het is een film om te ondergaan. Het verhaal is best aardig, maar draagt de film. Niettemin vond ik het constant boeiend, want de dragende factoren zijn een gevoel van vervreemding en , ja, onderhuidse spanning. Met recht één van de meest "alien" aanvoelende alienfilms die er is.

4*

Zelfs de naakte aanwezigheid van de (in deze film wat minder) wonderschone Scarlett Johansson heeft de film niet tot een voldoende kunnen vullen, imho.

Het "verorberen" van de lichamen had naar mijn mening veel gedetailleerder uitgelegd mogen worden (de scène waar de twee mannen elkaar aanraken en de een als een ballon kapotknapt zal me wel nog even bijblijven.)

Klassiek gevalletje van een té vage film.

2*

Prachtige film waarin een vreemde vrouw mannen aanspreekt en ze vervolgens meeneemt. De film ziet er prachtig uit met mooi camerawerk en een bijzondere soundtrack. Compromisloos, onconventioneel en origineel. Intrigerend van begin tot het einde, maar anderzijds ook wel erg traag. Een aparte en moedige rol van Scarlett Johansson.

Als je maar genoeg nietszeggende beelden, onbeantwoorde vragen en vreemde shots in je film stopt, gaan mensen er vanzelf wat bijzonders in zien. Dat bewijst Under the Skin maar weer. Ik kan me voorstellen dat er mensen zijn die helemaal worden weggeblazen door de mystiek van de film, maar ik werd eerder versuft van de lange stiltes en eindeloze herhalingen. Een beetje arty farty geneuzel is leuk op z'n tijd, maar Under the Skin gaat drie, vier bruggen te ver.

Nog niet. Maar hij zit toch echt weer een flinke stap dichterbij. Waar zijn vorige films vaak een beetje de mist ingingen op plot (Birth vooral) is dat plot hier een stuk minimalistischer en dat scheelt meteen een stuk. Ben niet helemaal weg van het einde en vond de eerste helft iets beter dan de tweede. Maar ik heb er behoorlijk van genoten. Johansson is perfect. De score mooi en Schotland een slimme en mooie locatie.

Vond de film overigens veel toegankelijker en directer dan hier soms gesuggereerd wordt. Eigenlijk had ik me voorbereid op een minder toegankelijke film.

4.0*

Verontrustende intelligentie.

Under the Skin is een film die zich moeilijk laat omschrijven. Het begin voel bijna documentaire-achtig aan. We zien Scarlett Johansson door straten rijden in een witte bestelbus. Hier en daar stopt ze om jonge mannen aan te spreken, maar wat nu precies haar bedoeling is blijft enige tijd onduidelijk.

Zodra regisseur Jonathan Glazer enigszins laat zien waar de film naartoe gaat volgen er nogal ondefinieerbare en verontrustende scenes met de strand-scene als absoluut 'hoogtepunt'. Verschrikkelijk.

Johansson speelt meesterlijk en de soundtrack - die erg doet denken aan die van 2001: A Space Odyssey - is een van de beste die ik in jaren heb gehoord.

Under the Skin blijkt vooral een karakterstudie-van-de-mensheid vanuit het oogpunt van 'creatures not of this earth'. Zeker niet weggelegd voor iedere filmliefhebber, maar als je van niet vies bent van een potje Kubrick, Haneke of Lynch zou ik zeggen: KIJKEN!

Under the Skin, een film die bij mij daadwerkelijk onder de huid kroop. Deze film wist mij enorm te raken, en bizar genoeg zonder dat ik exact kon benoemen waarom. Toegegeven, heel veel gebeurt er niet in de film, en wie hoopt op veel dialoog en een resem plotwendingen zal teleurgesteld uitkomen. Maar Under the Skin weet wel enorm sfeer te scheppen en daagt de kijker uit om te zoeken naar betekenisgeving in een film waarin weinig gratuit gezegd wordt, daagt de kijker ook uit om zelf te voelen waar er in de film weinig emotie weergegeven wordt door de personages.

De cameravoering is naar mijn idee perfect, en visueel weet UtS met momenten erg te verrassen met originele en ijzersterke scenes.

De acteerprestaties zijn dan weer top en hoewel ik geen grote fan van Scarlett Johansson ben weet zij mij hier toch te overtuigen als actrice.

Samenvattend: onorthodoxe film, die volgens mij best 's avonds laat of 's nachts gekeken kan worden in een donkere en verdere stille woonkamer en met een glas wijn.

Hm, dit is wel een erg bijzondere film. Ondanks dat de film geen zo'n uitgebreid verhaal, actie of grootse dialogen heeft, wist de film me toch op de ene of andere manier te boeien. Vooral dan het eerste uur, na een uurtje vond 'k de film eerder wegzakken en werd de film toch minder boeiend. 'k had nog een grootse finale verwacht, maar hier bleef 'k toch ook een beetje op m'n honger zitten.

De film heeft wel veel sfeer, mede door de bijzondere soundtrack.

Het acteerwerk is ook goed en kwam overtuigend over.

'k vond dat de film nog veelbelovend begon, maar jammer genoeg een beetje uitdoofde.

In een woord en zeer slechte film, wat een bagger

Abstract, ja. Bijzonder ja ook! Kunstzinnig tja ook wel! Maar pakte het me? Nee niet echt. Anders dan bij Lars von Trier of Stanley Kubrick( voorbeelden die hier veelvuldig worden genoemd en die ik enorm waardeer. Raakt dit me toch veel minder. Niet dat het slecht!

Ik ben normaal zo trouw als een golden retriever tot het moment dat er een loopse teef voorbij komt. En in deze film, in de vorm van Scarlet, met haar kont hypnotiserend heen en weer wiegend in een strakke spijkerbroek..... Laat ik het zo schrijven ik ben daar hetzelfde in als kapitein Kirk van de starship Enterprice, Alien of niet, die had ik als trouwe hond ook niet laten lopen. En daar waar kapitein Kirk de gave heeft om zich uit zo'n situatie te redden, ja daar was het mijn ondergang geweest. Net zoals die andere mannen die zich hebben laten verleiden, in de hoop op een aardse oerdrift, SEX. Under the skin roept een hoop vragen bij mij op, maar laat ik het eerst hebben over hoe de film in beeld is gebracht. Tergend langzaam zonder dat ik het vervelend vond trekt het visueel in grauwe regenachtige beelden, van dat typische Schotlandse aan je voorbij. Dialogen zijn er amper, nee het is vooral mee kijken naar de ontwikkeling van de hoofdpersonage. In deze film ben je hoofdzakelijk bezig met het duiden van die beelden. En ik zal het wel verkeerd begrepen hebben, of de maker heeft het zo doen voorkomen dat je er meerdere interpretaties op los kan laten, maar voor mij was de verleidster buitenaardse kunstmatige intelligentie dat als aas dient om mannen te vangen waar de motorijders/aliens zich mee voeden, parasiteren of voor andere doeleinden gebruikt worden. Feit is ze sterven, hun huid blijft over, over het waarom, blijf het voor mij gissen. Gaandeweg, wordt ze zich steeds meer bewust van zichzelf, of misschien is het wel het ontwaken van het aardse meisje, wiens identiteit ze hebben gekaapt? Dit wordt in beeld gebracht met de spiegelscene's en ze raakt daardoor steeds meer verward, en dit uit zich in beelden waarbij ze uit haar bus verlaat en de witte nevel in stapt. En dan gaat ze min of meer op de vlucht en zoektocht waarbij ze steeds meer op zoek gaat naar haar menselijke zijn. En dan hebben we de scenes dat een aantal motorijders/Aliens die op zoek gaan om de runner in te vangen. Op het einde is ze duidelijk op de vlucht, en volgt er zoiets als een verkrachtingsscène in het bos, maar was het wel een verkrachting? Ze wordt in ieder geval gedood en dan neig ik toch meer dat ze geëlimineerd wordt door haar makers, de aliens/motorijders dan moord. Ik vond het een zeer onderhoudende film die ik zeker nog eens ga kijken. Misschien dat ik hem dan beter begrijp en als er eventueel meerdere lagen in zijn kan ontdekken.

Mja. Enigszins geïrriteerd door de film. Vind Glazer bij lange na niet overtuigend genoeg om zo'n concept te dragen. Under the Skin is uiteindelijk bijzonder oppervlakkig en visueel soms gewoon oerlelijk. Vaak zijn dat de scenes die zodanig bedoelt zijn, als een soort droge 'documentatie' van ons bestaan (en uiterlijk), maar dat werkt voor mij niet. Het hoeven geen Grandrieux-achtige praktijken te worden, maar Under the Skin blinkt duidelijk uit in de meer surreële scenes en daar zou ik me dan als regisseur zijnde met wat meer overgave op storten. Glazer doet teveel concessies (al vind ik de soundtrack wel sprekend genoeg) en is bezeten van het voorspelbare ''laagjes'' in beeld en verhaal verstoppen.

Een beklijvend geval van duistere krochten vol diepzinnigheid.

Standaardvoorbeeld van een interessante mislukking.

Razend veel potentieel, want boeiend concept! Alleen is het allemaal erg nietsig uitgevoerd. Toppunt van irritatie bij mij, de steeds terugkerende beelden van de motorrijders. Al vind ik het ook flauw dat mevrouw Alien wel een bestelbus kan besturen maar ondertussen bijna stikt in een schwarzwalder kirsch.

Erg klinische, vaak lelijke film in de vervelende zin van het woord, enkele scenes spreken wel aan bv. beklemmende onderwater scene maar als geheel valt de film in losse stukjes uiteen. Liet mij vrijwel helemaal koud, hoe goed bedoeld ook en dan ga ik mij dus irriteren aan zaken als repetitiviteit en onlogische zaken binnen de plot.

Snap de film wel maar voel hem niet. Muziek en einde zijn wel van hoog niveau! 2,5*

Niet veel toe te voegen. Under the skin blijft een mooie film waarvan ik de creativiteit zeker kan waarderen. En met een sterke Johansson weer. Maar omverblazen doet het ook weer niet.

Verontrustende parabel over hoe een buitenaardse vrouw leert om haar eigen seksualiteit te verkennen in een wereld waar regels en omgangsvormen agressief fallocentrisch van aard zijn. Scarlett Johansson is dan óók uitmuntend als de enige beeldschone figuur tussen de onvolmaakte en onaantrekkelijke mannen. De kracht van haar rol is dat zij met weinig dialoog en koel acteerwerk heel klein speelt om deze mannenverslindster een menselijke kant te geven.

Misschien dat de film bij vlagen geforceerd pretentieus is door abstracte beeldtaal en trage shots. Af en toe is het zeker doorbijten door de lange aanloop die er genomen wordt om deze seksuele ontdekkingstocht tot in detail te visualiseren. Toch is het de soort film gebleken die mij na het afkijken nog geruime tijd in de ban gehouden heeft om te ontrafelen welke filosofische lagen erachter staken. Volgens mij hebben we hier wel een klassieker te pakken die mettertijd meer een cult-status gaat krijgen als men beseft hoe verfijnd het omgaat met heersende taboes rond vrouwen- en mannenlichamen.

Ja, wat moet je hier nog van zeggen. Intrigerend is de film zeker. En sfeervol. En bij vlagen aangrijpend, zoals die gebeurtenissen op het strand. Heb ook best geboeid zitten kijken en Scarlet is natuurlijk een plaatje. Maar er blijft wat mij betreft toch te veel oningevuld, te veel open vragen. Wat was de functie van de motorrijders? Waar dienden de mannen toe? Klopt het dat de vrouw in het eerste deel van de film de jager is, en in het tweede deel eerder de prooi? Althans zo heb ik het ervaren. Ik heb er geen problemen mee als niet alles in een film wordt ingevuld, tot het moment dat ik me af ga zitten vragen waar ik nu eigenlijk naar gekeken heb. Geen idee dus.

Under the Skin kan gekarakteriseerd worden als een beklemmende, haast unheimliche sci-fi, gehuld in een zweem van mysterie en visueel adembenemend. Scarlett Johansson zet een ijzersterke soloperformance neer, de beste rol die ik van haar gezien heb.

De crux van de film zit hem uiteindelijk letterlijk Under the Skin. Wat een prachtontwikkeling van Johansson's personage. Ze begint met het meedogenloos opsporen en verleiden van haar slachtoffers, die wegzinken in een prachtig vormgegeven leegte. Na een ontmoeting met een mismaakte man (Adam Pearson) verandert er iets in haar; mijn theorie is dat ze bemerkt dat deze persoon meer op haar lijkt dan je van de buitenkant zou denken, en dat de maatschappelijke vervreemding die Pearson's character typeert leidt tot een stukje identificatie (geweldig geacteerd door Johansson). Dat verklaart ook waarom de man de ontmoeting overleeft. Het maakt iets los in Johansson, die na de volgende ontmoeting in de bus niet meer die meedogenloze killer is die ze voorheen was. In plaats daarvan zoekt ze nu naar echte liefde, die vanwege haar niet-menselijkheid natuurlijk niet bereikbaar is. Het leidt in het bos tot een slotakkoord waarbinnen de rollen volledig zijn omgedraaid: degene die jaagde wordt nu zelf opgejaagd. Als duidelijk wordt wie Scarlett is Under the Skin verlangen mannen niet meer naar haar, maar verafschuwen ze wat ze niet begrijpen. Johansson's personage moet het met de dood bekopen. Overigens denk ik niet dat ze een alien is; google maar eens op het (Schotse!) mythische wezen Selkie.

Johansson's verhaal wordt kracht bij gezet door een fantastische score van de mij verder onbekende Mica Levi, die als een al even zo onderhuids spanningsveld beklemmend op me inwerkte. Visueel is er zoveel te genieten, daar het kleurgebruik sterk is en Glazer ons op de meest prachtige camerastandpunten trakteert. Tel daar de settings binnen het uitgestorven, kale Schotse landschap bij op, en je krijgt die traktatie van een benevelende, onaardse ervaring die Under the Skin eigenlijk is.

Minpunten? Ja, Johansson's tegenspelers waren, los van de mismaakte man, flat characters, en in het begin van de film is de herhaling een paar maal troef. Had daar graag wat variatie in gezien, nu duurt het iets langer voor Under the Skin echt geheel op gang komt.

Maar ach, uiteindelijk is dit een prachtige style over substance (maar nog wel degelijk voorzien van een flinke dosis, zij het latente, narratieve uitdieping), met een glansrol voor Scarlett Johansson en een sfeervolle dark ambient-score.

Met gemak 4*

Mooie recensie van tbouwh waar ik het helemaal mee eens ben en weinig aan toe te voegen heb, en die mij ondanks mijn afkeer voor style over substance toch overhaalde om deze film eindelijk te bekijken. Alleen mijn waardering is anders, enerzijds door mijn genoemde afkeer, en anderzijds doordat ik de minpunten van deze film (sloom met veel herhaling) veel zwaarder in mijn oordeel laat wegen, deels gevoed wederom door mijn desinteresse voor style over substance waardoor de minpunten nog sterker opvallen. Er kan best veel geknipt worden zonder aan de essentie of zelfs de stijl te tornen, een lengte van 45 minuten was (voor mij) perfect geweest, voor de dubbele lengte heeft deze film eenvoudigweg te weinig substance waardoor het in herhaling valt. Daarom hou ik het op een ruime 2*.

Eerste filmpje van onze Halloween night van dit jaar.

Je kan dit op z'n minst een zeer sterk intrigerende artistieke film vinden. Er gebeurt misschien niet al te veel, maar de sfeer en het mysterie van de film neemt je mee op een ongekende reis, en laat je pas op het einde - een beetje verward - achter. Meer dan behoorlijke film!

Een goede drama/horror/sf/thriller film...

Prima verhaal...

Prima acteerwerk...

Goede SF...

Prima achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Prima camerabeweging...

Grote tegenvaller. Ik vond de film gewoon erg saai. Om te beginnen bestaat de film vooral uit lange shots waarin niet echt iets gebeurt: dat maakt de film al erg traag en saai. De actie gebeurt dan weer zo snel dat je eigenlijk niet goed ziet wat er gebeurt. En dat geldt ook voor het verhaal zelf: we zien een vrouw die mannen naar haar huis lokt waar die mannen dan in een soort blub verdwijnen en we zien de hele tijd motorrijders die zich met de lijken bezig lijken te houden. Pas op het eind wordt duidelijk wat erachter steekt: ze (ik neem aan dat ze buitenaardse wezens zijn) hebben de huiden van mensen nodig om zich als mensen te kunnen manifesteren op onze planeet. Maar omdat de kijker tijdens het verhaal geen enkele suggestie krijgt wat er aan de hand kan zijn, is het lichaamroven ook niet spannend of interessant: je ziet het gebeuren maar je kunt er niets mee omdat je niet weet waar men mee bezig is. En als je dan aan het eind ziet wat er aan de hand is, dan haal je je schouders op want echt spannend of interessant is de clue ook niet. Dat ze tot slot zelf wordt gedood is ook nogal een anticlimax: het geeft geen enkele aanwijzing hoe het verder gaat met deze buitenaardse invasie (want de motorrijders zullen gewoon doorgaan met de invasie neem ik aan). Het is overigens ook geen horror of zo: het verdwijnen van de mannen gebeurt allemaal heel steriel en zonder emotie. Er is niks engs aan, het is alleen saai.

Zoals de kijker geen idee heeft wat de bedoeling is van waar de vrouw en motorrijders mee bezig zijn, weet ik ook niet wat de film zelf eigenlijk beoogt. Het enige wat ik kan bedenken is dat de film geheimzinnig wil zijn, gelet op de lange saaie shots en onbegrijpelijke gebeurtenissen. Maar ik vond ‘m slechts langdradig en saai.

Trage gestileerde film. Het verhaal wordt erg langzaam duidelijk, hoewel er veel losse eindjes op het einde van de film blijven. Scarlett Johansson speelt goed de rol van verleidelijke en stille vrouw.

De rol van haar compagnon de motorrijder blijft onduidelijk. Het lijkt er op dat hun wegen scheiden na de ontsnapping van de mismaakte man.

Bij herziening viel dan toch het kwartje. Ben wel nog steeds van mening dat de film visueel op bepaalde momenten wat meer had mogen spetteren, maar ditmaal wist de film me van begin tot eind helemaal in zijn universum te zuigen. Het tempo is perfect, Johansson speelt sterk, maar Glazer's grootste wapenfeit blijft de soundtrack. Subtiel, maar ontzettend effectief in het creëren van een vreemd, buitenaards sfeertje. Al zijn de momenten waarop al het geluid wegvalt en slechts een kille stilte resteert minstens even indrukwekkend. Verder ook hulde aan die Love soundtrack van Mica Levi. Prachtig nummer, prachtige scene. Typeert ook perfect de algehele sfeer van deze film: bevreemdend en ontroerend.

Ergens dan toch wel jammer dat Glazer niet voor wat meer visueel vuurwerk weet te zorgen, op misschien een paar scenes na. Zie deze film vaak vergeleken worden met titels als Beyond the Black Rainbow en Upstream Color, die op visueel vlak beide toch wel de loef afsteken met deze film. Maar neemt verder niet weg wat voor een prachtige en unieke film dit is. 4*.

Wat een verademing om weer eens een regisseur te zien die deze weg bewandelt, en dat met een bekende actrice zoals Scarlett Johansson die geweldig op dreef is. Duister, langzaam en een geweldige score en aparte interacties tussen Scarlet en amusante personages ....maar zoals je helaas wel vaker ziet tegenwoordig, durft ook Glazer niet all the way te gaan. Waar ik echt bang voor was gebeurde uiteindelijk met een ontknoping waar opeens van alles uitgelegd moet worden. Die boodschap op het einde, hoe je 'm ook interpreteert wordt er helaas te dik opgelegd. Jammer van het einde, had meer ingezeten, in potentie zelfs een meesterwerk. Desalniettemin een fijn stukje cinema.

Erg verrassend en toch wel meer dan ik had verwacht.

Aan de 12+ rating had ik gedacht dat dit minimaal zou gaan worden... Maar het was meer dan ik had gedacht.

Under the Skin moet het vooral hebben van de sfeer... en ik denk dat dat nog de grootste redding is geweest van de film. Een verhaal over een verleidelijke vrouw die als een spin haar mannetjes uitkiest om ze vervolgens om zeep te helpen is al eeuwenoud... maar een nieuwe draai weet daar ook altijd weer iets aan toe te voegen. Nogmaals had ik er niet veel van verwacht, dat het weer een beetje zou worden als de honderden andere films die ik heb gezien... maar nee...

Vanaf het begin wordt je al meteen in een donkere ümheimliche sfeer gegooid waar de drone-dark ambient achtige soundtrack en de vele plaatjes van Schotland de hoogvliegers zijn. Sterker nog, de regisseur moet het ook overduidelijk hebben van de kunst. We zijn gefocust op Scarlett Johansson, blijkbaar een buitenaards wezen, die op haar motor of in een busje door het Schotse hoogland trekt om haar prooien uit te zoeken. Nogmaals zijn de locaties een lust voor het oog en geheel toepasselijk... De vaak schemerige sfeer, felle lantaarnpalen, autolichtjes en sombere dorpjes en gure flattenwijkjes zijn het speelveld geworden van deze mysterieuze vrouw. De prooien zijn divers en weten op het moment zelf de rol van Johansson te stelen... Zeker wanneer ze oog in oog komt met die misvormde man... Waar ze langzaamaan op andere gedachten lijkt te komen.
Ik moest (alsmede met dat busje) denken aan een soort pooierpraktijk... Maar dan vanuit de andere positie.

En nee... de mannen worden niet verscheurd, gekookt, opgegeten, aan buitenaardse hongerige monsters gevoerd.... Nee, ze gaan vrijwel op een hele kunstige wijze ten onder. En het lichaam van Johanson.... Nooooooh!

Het einde is ook erg sterk. Vooral wanneer we uiteindelijk te weten komen wat er onder de huid zit.

Ja, dit was echt een ultieme verrassing die het vooral moet hebben van de plaatjes en de soundtrack. De film opzich is in principe niet eng, maar door het bovengenoemde blijft de spanning je wel in de greep houden. Hoe is het dat de regisseur toch gelukt? Er zijn te weinig films die dit eerder hebben gedaan. Alles werkt erin en het weet geen seconde af te zakken of minder te worden.

Kunstwerk. Misschien zonder dat de regisseur het daadwerkelijk doorhad.

5,0*