Under the Skin (2013)

Traag, vreemd en ongemakkelijk vechten om het sleutelwoord voor deze film. Dat hoeft niet perse negatief te zijn, net als de sombere sfeer en het bij vlagen grote WTF-gehalte. Maar helaas valt het hier net de verkeerde kant op.

De regisseur was duidelijk van plan een anders-dan-anders-film te maken en eens goed artistiek uit de hoek te komen. Het is te roemen dat een grote Hollywoodnaam als Johansson zich hiervoor geleend heeft. Het is ook een gewaagde keuze dat er gekozen is voor een openingsscene die -met een beetje nadenken- aangeeft waar we mee te maken gaan krijgen ipv het als twist in (de climax van) de film te stoppen. Daarmee 'leef' je eerder mee met Johansson, terwijl het mysteriegehalte hoog blijft. De beeldvorming is het grootste pluspunt, met zowel de scenes van in het huis als de grijze Schotse natuur. En de subtiele rondingen van Johansson natuurlijk.

Maar de prent verliest zich in een poging filosofisch, kunstig en psychologisch te zijn. Of er is me iets compleet over mijn hoofd gegaan. Ik kan zeker wel tegen rare, abstracte films, maar hier blijft te weinig houvast. Er is weinig tekst en er wordt erg veel aan de kijker overgelaten. Ik denk dat ik de eindjes wel aan elkaar kan knopen, maar het algehele neh-gevoel bij het rollen van de titels overheersen. De soundtrack klinkt als eentje uit een jaren 70-thriller. Geen aanrader voor mensen die van een concreet scenario houden, zelfs voor mysteryliefhebbers is het doorbijten.

“You're not from here? Where are you from?”

Herziening. En Under the Skin is een stuk beter bevallen dan de eerste kijkbeurt. Het blijft een zeer intrigerende film met een bevreemdende sfeer en een verhaal die voor meerdere interpretaties vatbaar is. Het begin is gelijk sterk en vooral de muziek valt op (misschien wel het sterkte punt van de film). Uiteraard is ook Scarlett Johansson erg sterk, en ze weet haar karakter een ontwikkeling door te laten maken met alleen een bepaalde blik, gebaar of lichaamsbeweging. Erg knap gedaan en je ziet haar personage steeds meer oppikken van de mensen om haar heen, en op die manier begint ze te begrijpen wat het betekent om mens te zijn.

Schotland wordt in al zijn schitterende, mistroostige en regenachtige glorie getoond en dat is altijd een pluspunt. Het verhaal is wel iets te abstract, en zeker het eerste uur begon op een gegeven moment iets te repeterend te worden. Na de confrontatie tussen Johansson en een misvormde man wordt het wel een stuk beter. Met een erg sterk einde.

The Man Who Fell to Earth in een nieuw eigentijds duister jasje (no pun...). Het deed me er aan denken. Maar ook diverse regisseurs als Tarkovsky, Kubrick (het zal ook es niet) en zelfs Lars von Trier leek ik er in terug te zien her en der.

Wat me erg bevalt zijn de abstracte nachtmerrie-achtige beelden, met daarnaast de wat nuchtere beelden van de Britse bestelwagen, de regen tegen het raam en de prachtige maar grauwe natuur. Maar ten alle tijden door de boxen ondersteund door een dreigend drukkend geluidslandschap. Het lijkt eerst één grote psychose ervaring allemaal. Tot de aap uit de mouw komt, of de alien uit de mens zeg maar

Verrassende film die voor mij onbekend was. De trigger van Knack deed het door hem aan te prijzen als een 'must see'. Alicia Vikander of Scarlett Johansson, wat maakt het uit? Uitstekende rol overigens van Scar-Jo die als sexy alien de wegen van Glasgow en omtrek onveilig maakt door nietsvermoedende alleenstaande mannen op te pikken en verorberen. Behoudens één knuppel op het hoofd hoegenaamd geen gewelddadige film met bloed en ongemakkelijke scènes, integendeel zelfs. Haar lichaamstaal en blik waren erg sterk. Intrigerend personage!

Weinig tot geen dialogen in de film. Under the skin moet het vooral hebben van zijn mysterieuze onheilsspellende sfeer. Visueel is de film een pareltje, met de contrastbeelden tussen wit en zwart. Ook de dark room waar de slachtoffers in verzwelgen sprak tot de verbeelden en waren erg mooie symbolische scènes. De creepy illustere geluiden en muziek paste perfect bij de film en versterkte deze alleen maar. De mysterieuze sfeer wordt de gehele film hoog gehouden. Geen uitdieping over het waarom, hoe of wat. Sommige films hebben dit niet nodig om sterk uit de hoek te komen. Under the skin is er zo eentje waarbij de opeengestapelde vragen nét de film sterker maken. Oppervlakkig zou ik de film daarom zeker niet noemen. Scar-Jo evolueert best in de film waarbij ze een psychische metamorfose ondergaat en meer en meer ontdekt dat ze een mens is/wordt in een vleselijk weefsel. Ook al lukt dat niet te best (scène met de taart, vrijscène en de verkrachting). Wat echter wel oppervlakkig was, waren de mannelijke slachtoffers. Die liepen er maar voor spek en bonen bij. Van sommigen kreeg je soms de indruk dat de maatschappij ze beter kwijt dan rijk was. Scar-Jo die als ecologische Terminator meteen haar nut bewijst ...

Het einde was bijzonder. De jager wordt zelf een prooi en laat zien wie ze in werkelijk was en wat werkelijk onder het vleselijk omhulsel zat. Niet alle boodschappen kwamen bij me binnen - dat zal bij een tweede kijkbeurt wel veranderen, maar de film deed me wel iets. Nipte 4,0*!

Veel wisselende reacties op deze film, wat zeker begrijpelijk is. Ik had er zelf weinig mee. Het verhaal is matig, het zijn de details, beelden, muziek en sfeer die de film al dan niet goed maken. Voor mij was het te leeg allemaal. Meeleven met de alien zat er niet in, toch was het ook niet slecht. Het laatste half uur vond ik wel erg matig. Haar emotionele 'omslag' deed me niets en het verhaal rondom die kerel die haar wil helpen sloeg nergens op, evenals die kerel die haar in de fik zet.

Mmm. Deed me denken aan een mix tussen 'Holy Motors' en 'Species'. Erg origineel vind ik dit dus niet.

Daarnaast begon ik het geheel nogal repetitief te vinden, al was het verleiden van de 'elephant man' dan wel weer verrassend en apart. Ook de setting in Schotland is wel weer eens verfrissend. Het komt bijna over of er materiaal met een verborgen camera is gefilmd? Dat zou dan wel een plusje zijn. Maar tegelijkertijd een minnetje, want het naturelle acteerwerk van de Schotse mannen is dan geen acteerwerk.

Sommige dingen in de film blijven voor mij een mysterie. Waarom alleen (vrijgezelle) mannen? Ze had dat krijsende kind toch ook als toetje mee kunnen nemen? Maar die hele sequentie zal er wel ingestopt zijn om haar koudhartigheid te illustreren?

Verder opvallend veel naakt voor een Britse productie, zelfs (geretoucheerd??) van troetlipje.

Ik heb eerst de film bekeken en daarna de reacties gelezen. Dat triggerde me om meer achtergrondinformatie op te zoeken. En soms moet je dat gewoon niet doen. Soms is je eigen interpretatie genoeg, ook al is deze afwijkend van wat de regisseur voor ogen had. Voor mij was het veel meer een drama dan een sci-fi. En meer woorden ga ik er ook niet aan geven.

Valt dit even tegen zeg !

Op voorhand al alleen gekeken want dit soort film is zeker niks voor mijn wederhelft, misschien daardoor al heel lang op de plank blijven liggen.

Nochtans het concept en natuurlijk Scarlett Johansson sprak me aan, maar uiteindelijk best een saaie bedoening. Het mag wel speciaal zijn of een mysterieuze opbouw hebben met niet al te veel uitleg, maar dit was toch wel te zweverig qua uitvoering betreft. En spanning ontbreekt volkomen ondanks de mysterieuze aanpak en de bovennatuurlijke aspecten. Het slot vond ik overigens niet zo overweldigend. Wat mij vooral stoorde, waren de niet altijd even logische overgangen tussen bepaalde scènes. Heel vreemd, maar misschien ook de bedoeling. Positief is wel de knappe sound die telkens terug kwam. Conclusie : gezien het concept, Johansson, genre en mooie beelden is dit toch een dikke tegenvaller voor mij geworden. 5/10

waardeloze film. Saaier dan saai. Slaat nergens op.

Blijft een intrigerende filmmaker, die Glazer. Na Sexy Beast en Birth is Under The Skin de film die het meest vraagt aan de kijker. Bij Sexy Beast kon je nog een beetje achterover zitten, bij Birth al iets minder. En nu balanceert Glazer op het randje van fascinatie en irritatie. Waarschijnlijk een film die nog langer door blijft spoken in m'n hoofd. Voor nu 3,5*.

Do you think I'm pretty?

Ken je zo het soort film dat je eigenlijk al jaren in je updates hebt staan in het gedacht van 'hey, dat lijkt me eigenlijk wel iets' maar waar het nooit van lijkt te komen om effectief eens voor te gaan zitten? Under the Skin was zo'n gevalletje bij mij en hetgeen mij maar bleef aantrekken was die fabelachtig mooie poster. Ik was zelfs in die mate geïntrigeerd dat ik absoluut geen idee had waarover de film überhaupt ging maar wel dat Scarlett Johansson er in meespeelde. Redenen genoeg om een tijd geleden dan toch eens de film aan te schaffen.

En daarnet dus redelijk onwetend opgezet en hoewel dit niet helemaal mijn ding is qua stijl, moet ik bekennen dat de film toch praktisch 90% van de tijd mijn aandacht heeft weten vast te houden. Het is pas wanneer The Female gaat lopen van de man die ze op de bus heeft leren kennen dat de film ineens in elkaar zakt. Het is moeilijk om juist de vinger op de wonde te leggen, maar de evolutie van koel naar angstig werkt gewoon niet zo vlotjes. Wat zonde is, want verder zitten hier een aantal indrukwekkende momentjes in. Het gesprek met de man die aan neurofibromatose lijdt, die koelbloedigheid aan het stukje strand waar ze iemand het hoofd inslaat met een steen en 2 anderen laat verdrinken, ... Langs de andere kant staan daar evenveel irritante scènes tegenover met die openingsscène als hoogte/dieptepunt. Gelukkig is er nog wel een imponerende soundtrack die er in slaagt om dit qua sfeer wel heel de tijd overeind te laten staan.

Want qua visuele dingetjes blijf je wel wat op je honger zitten. Na een goede 10 minuten verwachtte ik eigenlijk een soort van David Lynch te zien, maar waar die visueel (soms) echt indrukwekkend uit de hoek kan komen, is dat iets dat je bij Jonathan Glazer wel mist. Gelukkig is hij er wel in geslaagd om Scarlett Johansson aan boord te krijgen (en te houden, want zij was blijkbaar al 4 jaar aan dit project verbonden) en die doet het toch wel erg fijn. Weinig dialoog en gewoon volledig vertrouwen op haar uitstraling en looks, het is een gok die zichzelf dubbel en dik heeft terugbetaald. Interessant trouwens hoe Glazer vooral lijkt te suggereren dat dit verder allemaal zonder echte acteurs is opgenomen. De manier van filmen voelt erg 'verborgen camera' aan en ik ben er eigenlijk nog niet uit of dat nu effectief het geval is of dan toch een staaltje mooifilmerij.

Als de film wel één ding heeft gedaan, dan is het mijn overtuiging versterken dat ik ooit in mijn leven toch eens naar Schotland moet geraken. Bij Scarlett Johansson zou ik ook wel eens willen geraken, maar ik vermoed dat dat toch een brug te ver zal zijn.. In ieder geval een film waar ik niet goed van weet wat ik er nu eigenlijk van moet. Het feit dat ik tussen het moment dat ik heb gestemd en aan het einde van dit bericht ben gekomen al een halfje omhoog ben gegaan zegt genoeg.

3*

Voor mij was dit een topper, een arthousefilm, sciencefiction en bevreemde horror met videokunst, docustijl met daarbij de beste rol van Scarlet ooit gezien.

De muziek is luguber, doods en de schrik slaat je om het hart bij de eentonigheid van de pauken/drums en de daarbij onherroepelijke voorbode van de naderende dood van de meegelokte mannen. Kippenvel.

Qua symboliek zag ik o.a. de vingertoppen van een bijna dode het nieuwe slachtoffer beroeren met daarbij gelijk de gedachte aan Michel D'Angelo, hoewel dat beeld natuurlijk over het eeuwige leven gaat i.p.v. de eeuwige dood.

Uiteindelijk de weg van een wezen naar mens en naar slachtoffer.

Vooruit, 5* !

Inmiddels meerdere keren gezien maar het blijft een verontrustende film waar ik gebiologeerd naar blijf kijken. Scarlet is geweldig in haar gedaante als mysterieuze lokvogel. De mannen trappen in de val. Het 'hoe' is geweldig, het 'waarom' blijft een mysterie.

De film kruipt iedere keer weer onder de huid.

De soundtrack in combinatie met de beelden draagt bij aan die beleving.

In de beschrijving staat: "Wat is haar verhaal?" Tja, dat wordt dus nooit verklaard in deze film. Enfin, dat het om een alien gaat wordt aan het einde wel getoond. Maar dat kon je al raden toen bleek dat ze niet in staat was om seks te hebben met een man. En dat de mannelijke slachtoffers in een soort zwarte vloeistof terecht kwamen, waar hen een trage dood wachtte. Dat was visueel wel erg sterk en redelijk luguber. Scarlett Johansson is erg aantrekkelijk en draagt de film zowat op haar eentje. Wat een knappe vrouw is dat toch! Ook leuk dat de mannen die in haar bestelwagen stappen niet wisten dat ze gefilmd werden. Ik hoop dat ze wel op de hoogte waren gebracht eens ze naakt in de zwarte kamer binnenstapten.
Mooie beelden in Schotland. De eentonige soundtrack past ook goed bij het verhaal. Een bijzondere film! Weliswaar soms wat te traag voor mij, ik moest mij soms inhouden om niet vooruit te spoelen. De speelduur had gerust wat korter mogen zijn.

Mwa.

Het is inderdaad dat de film op een vreemde manier intrigeert, maar dit soort films vind ik meestal erg nutteloos. Je kan me een arthouse-hater noemen, maar er zijn genoeg films die ik prima kan waarderen binnen dit genre.

Het grootste probleem dat ik met deze film heb is dat het heel erg leeg aanvoelt. Zeker 80 minuten van deze film is vooral beeld. Een verhaal bestaat niet, je kijkt eigenlijk voortdurend naar Johansson die de volgende man laat verdrinken in zwart water. Veel meer krijg je niet te zien.

De film is voor de rest een mix tussen intrigerende en sfeervolle beelden, en ook buitengewoon luie en saaie beelden. Een docu-stijl vermengt met erg sfeervolle sciencefiction voelt niet echt aan en weet nooit helemaal lekker te mixen.

Johansson kreeg veel lof in haar rol, ik vind het eigenlijk helemaal niet zo bijzonder, behalve dat het wel voldoet. Ze ziet er wel goed uit (natuurlijk) maar qua acteerwerk blijft het best plat. De meeste indruk qua acteerwerk was dan van Pearson.

Een aantal hardere scenes die wel indruk weten te maken, en de sciencefiction is zeer knap gebracht. Dan heb je het meeste wel genoemd dat positief is. Voor de rest is dit niet al te bijzonder waarbij je 80 minuten tegen zeer trage en nietszeggende cinema zit aan te kijken.

Als de film alle remmen had los gelaten op visueel niveau a la Gaspar Noé, had dit ongetwijfeld meer indruk gemaakt. Zeker het camerawerk had sterker moeten zijn.

De kunst van het weglaten in optima forma.

Het begint meteen al met de eerste beelden: suggestie - een zee van ruimte voor interpretatie. Want laat ik die vage eerste beelden diep op me inwerken met in gedachten de hele film dan krijg ik geen eensluidend antwoord op de vraag wat de exacte betekenis is. Zie ik een buitenaards ruimte schip met duizelingwekkende vaart onze planeet naderen om vanuit een andere dimensie onze wereld binnen te treden, of zie ik onze hoofdrolspeelster voor het eerst plaatsnemen in de gedaante van de mens? De initiële beelden eindigen toch niet voor niets met het oog? En ... het zo snel inoefenen van onze taal geeft meteen prijs dat deze bezoekers niet van gisteren zijn.

Afijn, wat volgt is een uitermate hyperrealistische weergave van een prachtige vrouw die de wegen afstruint naar eenzame mannen. Alleen dat gegeven is al hallucinerend, én geweldig in al zijn eenvoud gefilmd. De reden voor deze bijna absurde vertoning wordt in al zijn poëtische pracht via beelden uit de doeken gedaan, maar ook hierbij is er weer ruimte voor interpretatie: Gaat het om de huid of om wat onder die huid is buitgemaakt?

Ook opvallend is dat het aantal motorrijders toeneemt met het aantal mannelijke slachtoffers.

Dan die waanzinnige soundtrack. Hoe bevreemdend wil je het hebben? Ik ben er nog altijd niet uit of die geluiden (muziek is het amper te noemen) bedoeld zijn als sfeerbepalende klanken of dat ik hier te maken heb met een vorm van communicatie waarmee de bezoekers zich bedienen; hun taal?

Het dramatische einde is ook een en al subtiliteit. Terwijl de vlammen naar de hemel likken, klinkt er geen schreeuw. De diepzwarte waarheid onthult een ander opmerkelijk gegeven: geen oren.

Deze film verdient alle lof en vooral heel veel kijkbeurten: gaat dat zien, gaat dat zien !

Heerlijk sfeervolle film met de fantastische Scarlett Johansson. Had deze binnen de 5j enkele keren gezien, omdat de film me wel speciaal gevoel gaf, ik de sfeer en Scarlett Johansson zo lekker vond. En telkens blijf ie ijzersterk en vond hem zelfs nog beter als eerste kijkbeurt. Intrigerende film.

De synopsis op MovieMeter eindigt met “Wat is haar verhaal?” Een goeie vraag waarop ik het antwoord schuldig moet blijven. Omdat de film mij totaal niet boeide, ben ik na een uur of zo in slaap gesukkeld. Misschien moet ik ‘m ooit nog eens een herkansing geven, maar erg waarschijnlijk lijkt mij dat niet. Omdat ik alleen de eerste helft van de film heb gezien, onthoud mij vooralsnog van het toekennen van een score.

Under the skin?

Wat zit er onder de huid? Onder haar huid? De mannen die daar geen interesse voor tonen, worden verzwolgen. Ze verschrompelen, ze verliezen hun vorm, ze verworden tot datgene waar ze het vrouwelijke voor houden: iets om te gebruiken en weg te werpen, om finaal dus te vernietigen, afval van hun libido.

Wat als die huid gehavend is? Wat als die huid een verbrijzeld gelaat toont, wat als het wezen (in alle betekenissen van dat woord) via de huid van het aangezicht kenbaar maakt dat het hunkert naar wat voorbij haar huid ligt? Diegene die meer wil dan louter een seksueel avontuur, wordt de vrijheid gegund. Althans voor even. Want zij kan geen deel hebben aan dat verhaal: haar vrouwelijkheid is een algoritme, haar introïtus een imaginair begin?

Wat zit er onder haar huid? Een robot, een programma, een oervorm, iets anders, van elders. Zelfs als ze haar uiterlijk niet wil gebruiken om er mannen in de netten van hun eigen verlangen mee te strikken, dan nog gebeurt het. Dan nog wakkert ze lust aan. De huid zit haar in de weg, zal haar altijd in de weg zitten. Wie mooi is, weet zich altijd bedreigd...

Is dat het verhaal, of minstens een van de verhalen die het volslagen onduidelijke ‘Under the skin’ herbergt? De film die begint als een choreografie van hemellichamen in de kosmos (per slot van rekening een conditio sine quae non voor cinema), als een lichtschijnsel (idem), als een oog (idem!)…de film lijkt de poort naar een oneindig aantal interpretaties te willen openen.

Interessant, zegt u?
Klinkklare onzin, zeg ik.

Jonathan Glazer neemt vooral zichzelf erg serieus, zo blijkt uit het mystieke sfeertje dat zich nimmer leent tot een zinnige, sluitende interpretatie. Dus wat moet je er mee? Blij zijn dat Scarlett Johansson er poedelnaakt doorheen paradeert? Of wacht, was dat niet precies wat Glazer wou aanvechten? Ah, laat maar.

1,75*

Scarlett Johansson in de wagen, op zoek naar mannen. Dat is niet alleen de korte, maar ook de volledige inhoud van dit verhaal. Met dat gegeven ontvouwt zich een stijlvol, doch dodelijk saai drama waar de actie consequent buiten beeld valt, zodat de kijker helemaal niets heeft om zich aan vast te klampen tijdens de rit.

Een man op een motor [Jeremy McWilliams] brengt het lichaam van een dode vrouw [Lynsey Taylor Mackay] naar een vrachtwagon. Even later verschijnt een vrouwelijke figuur [Scarlett Johansson], die haar zinnen heeft gezet op alleenstaande mannen in Schotland. De intrigerende opening zorgt voor een mysterieuze sfeer, maar ondanks de ster acterende Johanssons bevallige verschijning gaat het eigenlijk nergens heen en vraag je je na afloop waarschijnlijk net als ik af waar je nu naar hebt zitten kijken. Zonder dat je het gevoel krijgt dat je het nog eens moet kijken, overigens. Wazig, maar niet in de positieve zin des woords.

Knappe, intrigerende film, heel bijzonder om een alien op deze manier te presenteren. Een alien die emotieloos is en onze wereld niet begrijpt.

Bijzondere film met een prachtige acteerprestatie van Scarlett Johansson. Niet alles was me even duidelijk, maar visueel en in combinatie met de beklemmende soundtrack werkte het wel. En dan denk ik bijvoorbeeld aan de mannen die ten ondergaan in die vreemde vloeistof. Heeft me geboeid van begin tot eind. Het eind is ook gedenkwaardig en dubbelzinnig. Scarlett als alien is een bedreiging voor de mensheid (en hetero mannen). Maar naar het einde toe is ze kwetsbaar geworden, vermenselijkt. E o ironie wordt ze vermoord door een man die haar eerst wil verkrachten. De aspirant verkrachter als redder van de mensheid, zoiets. En dan is er de vraag die oppopt in de hoofden van sommige kijkers (toch in het mijne): moest ze per se vermoord worden? Ze werd vermoord omdat ze anders was en de ander in haar een bedreiging zag. Als kijker weten we dat ze op dat moment al geëvolueerd was en niet meer de kille moordenaar (al is een berechtiging dan ook nog wel aan de orde natuurlijk). In elk geval een horror/SF met verschillende laagjes. Het verbaast me dan ook niet als ik nadien ergens een uitleg las dat het verhaal een allegorie zou zijn op racisme en immigratie. Is natuurlijk een ideaal onderwerp om het verhaal van een alien op te enten. Entertainend was het in elk geval. Sommige beelden zullen me zeker bijblijven.

Aparte film. Iedereen heeft zijn eigen kijk over waar het over gaat. Aliens in menselijke vorm dat staat wel vast, maar waarmee zijn ze bezig?

Er lijken 3 dingen in het spel te zijn; 1) de basis, 2) de verleidster, 3) de cleaner. (komt in actie om de laatste restjes op te ruimen) De verleidster en de cleaner lijken samen een team te vormen. De verleidster gaat op jacht naar mannen om die vervolgens naar de basis te lokken. (kan overal zijn, het is daar waar het nodig is. Het ziet er altijd uit als een verlaten oord.) Daar lopen de mannen in de val en worden een tijdje opgeslagen. Na verloop van tijd zijn ze levend gesatureerd met een vloeistof en knallen door aanraking uit elkaar. Wat er overblijft wordt opgezogen en verwerkt. De huid is het enige wat achterblijft en kan zo later "aangetrokken" worden als een vorige beschadigd raakt. We zien later de cleaner wanneer de verleidster een fout maakt en de misvormde man weer laat gaan. Die wordt later opgepikt door de cleaner en alsnog verwerkt. Er lijkt iets mis te zijn aan de verleidster want een groep van cleaners waaiert niet lang uit op zoek naar de verdwenen verleidster. De verleidster dwaalt af en komt in problemen dat ze niet overleeft. De cleaner maar zoeken....

Aardige film, beetje verwarrend en vaag. (Je maar zelf alles bij elkaar puzzelen wat hier het verhaal nu is.) Leuk om 1 keer te zien om die daarna snel weer te vergeten.