Under the Skin (2013)

Humanistische ontdekkingstocht.


Vanaf de opening weet je al dat je met cinema van de bovenste plank te maken hebt. De 2001-achtige imagery en daarna "Isserley" die bezit neemt van een lijk, allemaal op een magnifieke manier op beeld gevangen. Glazer tilt het boek van Faber wel naar ongekende hoogte, die de Freudiaanse psychoanalyse ("Es") nog nadrukkelijker in de film verwerkt, en relationele thema's ook nog verder uitdiept.


Johansson is echt perfect gecast, haar bijzondere mysterieuze ontwapenende schoonheid komt zo goed tot zijn recht in deze rol. Johansson is zo enorm overtuigend als "Isserley", zowel qua performance als haar mysterieuze voorkomen is een regelrechte voltreffer. Ook haar lichaamsbouw is om een onverklaarbare reden een lichaam die ik associeer met een onweerstaanbare extraterrestrial. Ze belichaamd de buitenaardse esthetiek en onwetendheid van Aardse esthetiek zo treffend.


Glazer maakt bij elke nieuwe film die hij maakt weer enorme stappen en ook hier is dat weer het geval. Met Under The Skin maakt ie toch wel een film waarmee hij zich met de allergrootsten kan meten. Abstract, associatief, meditatief, filosofisch. Vooral audiovisueel een ontzettende sterke film. Prachtige transcendent en penetrerende cinematografie en een zintuigenprikkelende score, die samen met de abstracte filosofie de zielrijke structuur van de film vormt. Echt te veel prachtige scenes om op te noemen maar Elephant Man, de onderwater scene, de opening, de lokscenes, de scenes waar "Isserley" steeds meer vermenselijkt (de scene waar ze mee klopt op het ritme van de muziek ), het slot. Ja, te veel om efficiënt te benoemen.


Een film om in te verdwalen. Hoort zo thuis in - pak 'm beet - de top 20 van Sight & Sound. Dit is filmmakerij van het hoogste niveau. Inmiddels al wat uren verder maar ben nog steeds zwaar onder de indruk van deze larger than life prent, die zowel qua vorm als inhoud zeer omvangrijk is. Meer dan een vernuftige SF film wmb. Komt wel het best tot zijn recht thuis, alleen, zonder invloeden van buitenaf. Voor mij is het nu al filmgeschiedenis en de film van 2014 lijkt me nu al bekend. Hier gaat niets en niemand overheen. Dat mag niet. Dat kan niet.

sigmund freud geïncarneerd in het lichaam van scarlett johansson.

het id maakt een tochtje door het mensenrijk. lekker slurpen.

kom maar zwemmen in mijn diepe zwarte ziel. daar drijven wanhopige mannen met incidentele zwellingen rond. implosief gevaar.

black lodge koffie is heerlijk om in te verdrinken.

ook het superego is z'n ouwe zelf, razende ernst op een supergeile snelfiets. al dat gevrij is wel leuk, je gaat er dus mooi dood van.

op de crematie kwam alleen een man met dikke wallen onder z'n ogen.

de chocoladetaart was vies.

in mijn hele leven was ik maar heel even - heel soms - mens.

Moet me helaas aansluiten bij Apster. Enorme teleurstelling! Ik had zeer hoge verwachtingen van deze film. Maar als het poedelnaakte lichaam van Scarlett Johansson me volledig koud laat, dan ligt dat vooral aan het saaie script en de lelijke shots.

Ik heb niets tegen abstracte en onconventionele films. Ik waardeer het dat deze film zijn eigen ding probeert te doen. En het is ook niet te abstract: de openingsscène was gaaf en er waren een paar abstracte momenten die wel ok waren. Integendeel, de film had wat mij betreft nog wel abstracter gemogen. Het had ook veel meesleepender kunnen zijn, met minder herhaling van dezelfde saaie gebeurtenissen. Daarnaast stoorde ik me aan de overdaad aan lelijke, documentaire-achtige beelden van haveloze jongens in sombere omgevingen. Met digitale camera's kunnen soms hele mooie beelden worden geschoten (Miami Vice), maar hier zie ik toch vooral de tekortkomingen van het medium. 2*

Meh.

Een nogal dunne boodschap, die homeopathisch verpakt wordt om er een intellectueel sausje overheen te gieten. Voer voor de style-over-substance aanhangers, voer voor de zelfbenoemde intellectuelen onder ons. Maar voor de rest blijven er vooral saaie, lelijke beelden en een nogal nietszeggend plot over.

Waar de film ontegenzeggelijk hoog op scoort is op het niet gebruiken van de beschikbare middelen. Het landschap van Schotland ziet er regenachtig, druilerig, en vooral grijs uit - nergens is er ook maar iets moois te bekennen. De rol van Scarlett Johansson had evengoed ingevuld kunnen worden door de veertigjarige kassiere van de de Albert Heijn hier verderop - ondanks dat het plot iets anders suggereert, wordt haar lichaam dermate onaantrekkelijk afgebeeld dat ik het verschil niet meer zie, en qua acteren wordt er ook niet echt beroep gedaan op een hoger talent. Geef dan Barbara een kans, denk ik dan - maar, met haar naam op de poster is de film natuurlijk bij voorbaat kansloos. En verdiend.

Waar het bij mij ook nogal mis gaat is de neppe mysterieusheid van het geheel. Zonder een paar externe aangevers blijft het sowieso een brij - tenminste, ik had de paar pointers niet opgepikt. Maar zodra je die ergens gelezen hebt blijft er bitter weinig van het mysterie over. Sigaar uit lege doos, dooie mus, troep van de bovenste plank.

Elitair gepruts in de marge, verspilling van talent, zonde van je tijd. Pretentieuze lelijkfilmerij.

Under the Skin: De grandeur van het paradoxale emotieloze en de herontdekking van schoonheid

Film: Under the Skin

Regisseur: Jonathan Glazer

Cast: Scarlett Johansson en een handvol inwoners van Glasgow

Score: 4/4

Een recensie begint meestal met een bezwerende spreuk, een intelligente captatio benevolentiae of een korte weergave van de mening van de soms zelfingenomen auteur. Ik daarentegen, zie mij genoodzaakt om te beginnen met een door mij begane fout toe te geven. Die bestaat uit het feit dat het quasi zo goed als onrechtvaardig is om een review op te tekenen na het eenmalig gezien te hebben van de speelfilm waarover dit schrijfsel handelt. Toch kan ondergetekende het niet laten om zijn reactie te uiten over een film die nog lang zal nazinderen in het hersenstelsel van diegenen die het de moeite waard vonden om de zaal niet te verlaten tijdens de voorstelling. De film wordt enkel maar beter en beter met herzieningen, dat staat als een paal boven water, maar toch wil ik getuigen over mijn eerste ervaring met ‘Under the Skin’. Laat dus voor één keer onrechtvaardig zegevieren en de herzieningen voor later houden, want de volgende paragrafen borrelden als kokend water in mijn lichaam, wachtend op verlossing.

Once upon a time… waren er Antonioni, Pasolini, Ingmar Bergman, Stanley Kubrick en David Lynch. Anno 2014 zijn de tijden veranderd en heeft de superheldenfilm de filmwereld naar zijn hand gezet en is de eigenheid van de regisseur veelal naar de achtergrond verdrukt. Op zich niks mis mee, want juist door het enorme succes van die genietbare en peperdure blockbusters zoeken meer en meer ‘kleine’ regisseurs hun eigen stem en visie. Zo heb je bijvoorbeeld Shane Carruth die de filmwereld vorig jaar omver blies met het transcendente en obscure ‘Upstream Color’. Dit jaar is het de beurt aan de Britse cineast Jonathan Glazer om zijn stempel te drukken na twee ietwat weifelende (maar toch verdienstelijke) filmprojecten. In 2001 overtuigde zijn debuut ‘Sexy Beast’ weliswaar qua script en acteerprestatie, maar daar bleef het ook bij. Drie jaar later gokte (en miste) hij met het “ik-weet-niet-wat-ik-precies-wil-zijn” project ‘Birth’ met een kortgewiekte Nicole Kidman in de hoofdrol. Daarna verdween de regisseur volledig van het voorplan omdat hij zich focuste op het maken van videoclips. Maar met zijn nieuwste en meest eigenzinnige film bewijst Glazer dat hij een plek mag ambiëren tussen de groten. Met alle respect, Nike, Kodak en Volkswagen, maar deze man is veel te getalenteerd om zijn talent te verspillen aan jullie brainwashende commercials. Laat Jonathan Glazer in al zijn facetten los op de wereld!

Nu deze formaliteiten uit de weg zijn, kunnen we het hebben over het ding an sich dat ik wil behandelen: ‘Under The Skin’. De film is een niet zo letterlijke verfilming (lees: een bijna ‘non-verfilming’) van de door Michel Faber geschreven roman met dezelfde titel. Het enige wat ik plotgewijs kan vertellen, is dat Scarlett Johansson in de huid kruipt van een ongenaamde buitenaardse verleidster die neergedaald is op Aarde voor een onbekende reden. Meer dan dit moet een mens niet weten vooraleer hij de zaal binnenstapt. Eenmaal een menselijke vorm aangenomen, rijdt ze door de straten van Glasgow, mensen aansprekend om ons ras te observeren en te doorgronden. Af en toe vraagt ze of aan een man of ze hem een lift kan bezorgen. En zeg nu zelf: Weiger jij een lift van een bloedmooie vrouw zoals Scarlett Johansson? Wat de verleidster doet met haar prooien ontdek je beter zelf, want de desbetreffende scènes behoren tot de meest interessante, kunstzinnige, prachtige, vervreemdende, schrikwekkende, sublieme (en talloze andere adjectieven naar keuze) filmmomenten van de afgelopen jaren.

Dat ‘Under the Skin’ een van de meest polariserende en radicale films is van 2014 zal niemand ontkennen, maar Glazer gaat allerminst de pretentieuze toer op. Toegegeven: een gemiddelde filmliefhebber zal hier niks aan hebben en zal beweren dat het te “artsy” is. Daar valt iets voor te zeggen. Zo’n zeventig procent van de arthouse cinema zal inderdaad pretentieus en hautain overkomen bij de meeste mensen, maar om de zoveel tijd komt er een film op de proppen waar niemand om heen kan, zelfs de cynische alleshatende narcist niet. Die film is ‘Under the Skin’. Het metaforische aspect mag dan de drijfveer zijn voor een ontdekkingsreis doorheen het mens-zijn, het wordt echter nooit een l’art pour l’art uitspatting. Glazer is natuurlijk wel een atypische filmmaker.

Jonathan Glazer vindt bijvoorbeeld niet dat een film slechts een verfilmd verhaaltje met een klassieke structuur moet zijn, iets waar veel mensen momenteel gehecht aan zijn. De mens (mijn excuses voor de veralgemening) is niets meer anders gewend dan een overduidelijke klassieke verhaallijn doorheen een film of theaterstuk. Maar het medium waarvan ik hou – film – is zoveel meer. Het kan een visualisering van metaforen of intenties zijn. Het kan een reis zijn zonder woorden of narrativiteit, maar met een duidelijk effect op de toeschouwer. De surrealistische stijl die Glazer hanteert wisselt in deze film vaak af met naturalistische beelden die aantonen dat het buitenaards wezen als een onwetende leerling onze aardbol leert kennen. Invloeden heeft de regisseur gekregen van alle kanten: Pasolini, Lynch, maar bovenal de grootmeester Kubrick. Hoe je het ook draait of keert, de beginscène – die volgens mij de buitenaardse entree op Aarde portretteert – heeft alles weg van de buiten-galactische beelden uit Stanley Kubricks controversieel meesterwerk ‘2001: A Space Odyssey’. Of er in Jonathan Glazer ook een legendarisch filmregisseur schuilt zullen we nog even in de wachtzaal laten, maar het potentieel is er.

De film wordt volledig beleefd vanuit het standpunt van Johanssons buitenaards wezen. Haar taak of missie is onduidelijk. Ze begeeft zich onder de mensen en is aanvankelijk koel en emotieloos. Neerkijkend op een tragedie en zonder gevoelens, staart ze naar gebeurtenissen in en rond Glasgow. De paradox van het emotieve is iets wat Glazer benadrukt in zijn film. De toeschouwer wordt bewogen en overmand door vreemde emoties wanneer hij de emotieloze protagonist volgt. De twee rassen begrijpen elkaar niet. Maar haar verblijf in onze wereld brengt een evolutie in haar wezen in gang. Ze exploreert menselijke emoties en probeert liefde te consumeren terwijl ze angstvallig het voor haar onbekende geslachtsdeel in ogenschouw neemt. Seksualiteit wordt een metafoor voor onze eigen destructiviteit. Mannen worden aangesproken door de gevallen engel, volgen hun intuïtie en willen bijgevolg de liefde bedrijven met een prachtige vrouw. Wat volgt moet je zien om te geloven. Of de buitenaardse indringer emoties begrijpt en/of beleeft is een vraag zonder antwoord. De exploratie ervan is een feit.

Een interpretatie van de metaforiek en symbolen die vanuit mijn eigen persoon komt, heeft te maken met ‘Schoonheid’ en existentialiteit. Wat is Schoonheid? Is er een ideaal? En wat maakt ons tot mens-zijn. Juist omdat we de wereld zien vanuit een vreemd en buitenaards standpunt leren we onszelf als ras doorgronden. Zonder al te veel weg te geven van de film kan ik meegeven dat Scarlett Johansson mensen ontmoet die niet altijd aan ons modern schoonheidsideaal beantwoorden. En één in het bijzonder. Ze geeft een lift aan een schuchtere man die verdacht veel weg heeft van David Lynchs ‘The Elephant Man’. Een verguisde persoon die ’s nachts zijn koopwaren verzamelt omdat de buitenwereld hem verafschuwt. Het buitenaards wezen heeft echter geen ‘ideaal’ en is zonder meer vriendelijk en behulpzaam (om daarna toch weer in de duisternis te lokken voor iets wat een allusie op seks lijkt te zijn). De kwetsbaarheid van de man maakt haar bewust van het feit dat uiterlijk een belangrijke factor speelt op onze aardbol. Maar we weten allemaal dat ‘Schoonheid’ relatief is en dat mag dan het grootste cliché zijn, het kan geen kwaad om het in de verf te zetten. De laatste scène (alweer probeer ik dit te betrekken zonder spoilers te geven) bevestigt dan ook dat uiterlijk schoon enkel een façade is en dat eronder een zwartheid kan regeren van een aard dat destructief is. Schoonheid is een begrip gecreëerd door ons, niet meer en niet minder. Andere (en vooral meer) analyses zijn mogelijk en het is niet ondenkbaar dat ik nog vele malen plausibele interpretaties zal verbinden aan ‘Under the Skin’.

Om de diepzinnigheid even achterwege te laten en terug te keren naar het ‘normale’ filmniveau, vallen meteen enkele dingen op. Vooreerst wil ik even melden dat Scarlett Johansson een bewonderenswaardige perfectie in haar rol gestoken heeft die ik niet mogelijk achtte. Koos Glazer Johansson voor haar ‘A-lijst’-naam of voor haar kwaliteiten? Er bestaat geen twijfel over dat deze actrice een film een boost kan geven, noch stel ik me vragen bij haar kwaliteiten. Ze is een revelatie van buitenaardse proportie. Haar gezichtsexpressies zijn ‘spot on’ en bewijzen dat ze enorm veel inzicht heeft in wat ze aan het doen is. Het is ook verreweg haar meest uitdagende performance tot nu toe. Voor de allereerste keer stond de charmante Scarlett volledig naakt op set en dat niet om een belachelijke ‘Sex Tape’ te filmen (ja ik viseer jullie, Cameron Diaz en Jason Segel), maar om een extraordinair werk te maken dat in de komende decennia nog veel geanalyseerd zal worden. Een belangrijk element dat meehelpt aan de ‘unheimliche’ sfeer is de revolutionaire en gedurfde soundtrack van – pas op – de debuterende (!) en excentrieke componiste Mica Levi. De muziek beweegt zich op een duister en vervreemdend ritme dat zich zal nestelen in uw hersenpan om bijgevolg ’s nachts terug tevoorschijn te komen. Maar eigenlijk doet deze beschrijving de genialiteit van de soundtrack oneer aan. Ga, geniet, kijk én luister is de boodschap! Visueel is de film verbluffend. Ik kan helaas de pracht en praal van sommige scènes niet beschrijven zonder uw ervaring te vergallen. Wel kan ik zeggen dat de kijker vanaf seconde één meegezogen wordt in een bezwerende sfeer van mysterie en vervreemding. De totaalervaring is eentje om mee te dragen tot het einde der dagen.

‘Under the Skin’ is een film zoals je die zelden zag en zal zien. Het is een eigenzinnig portret van het mens-zijn en seksualiteit. Jonathan Glazer schrijft zich in de filmannalen en heeft het in zich om de galerij der groten te betreden, maar net als in sport is groot potentieel geen garantie op succes. Al hopen ik en de mensheid dat deze regisseur zich uit de vergetelheid wringt en gaat doen wat hij wil: films maken. Voor ik deze review (is dit wel een review?) afsluit, wil ik toch nog even de aandacht richten op een leuk weetje. De scènes waarin Scarlett Johansson mannen verleidt vanuit haar bestelwagentje zijn geschoten met een verborgen camera en bevatten echte inwoners van Glasgow. De betrokkenen werden daarna op de hoogte gebracht van de situatie en kregen prompt een contractje onder hun neus geduwd, et voilà… Ze maken deel uit van ‘Under the Skin’.

Om helemaal af te ronden wil ik mij richten tot diegenen die nog altijd geloven dat een film expliciet en duidelijk moet zijn. Een film is een medium dat tot veel meer in staat is dan sommigen denken. Niet alle films tonen alles, maar impliceren zaken en geven ruimte tot interpretatie. Maar ach, wie ben ik om u te vertellen wat is en niet is? Er is iemand veel beter geschikt om dat te doen. Niemand minder dan de legendarische Roger Ebert schreef in zijn allerlaatste review de nu al iconische woorden: “Why must a film explain everything? Why must every motivation be spelled out? Aren't many films fundamentally the same film, with only the specifics changed? Aren't many of them telling the same story? Seeking perfection, we see what our dreams and hopes might look like. We realize they come as a gift through no power of our own, and if we lose them, isn't that almost worse than never having had them in the first place?”

Sven.

PS: Als ik u onbewust misleidde met het woord ‘minireview’ om vervolgens een middelmatig en lang schrijfsel neer te pennen, dan zij het zo. Dan heeft u tenminste voor enkele minuten een keer geen aandacht besteed aan het tot u nemen van de box-officegetallen van een paar weerzinwekkende braaksels zoals ‘A Haunted House 2’ en ‘Vampire Academy’.

Weer een sterke film van Glazer. Wel een film die niet voor iedereen is weggelegd. De film heeft een rustig tempo, er wordt weinig gesproken en de soundtrack is dromerig. Saai, nee zeker niet. Het mysterieuze verhaal blijft boeiend, mede door de zeer sterke acteerprestatie van Johansson. Verder bevat de film een aantal memorabele scenes. Het plot geeft weinig prijs over het 'waarom'. Dat mag je zelf invullen. De recensie van Sven heeft me wel een beetje geholpen (complimenten Sven!).

Apart, maar wel lekker. 3.5/4.0

Er zijn veel films die gemaakt worden voor vermaak en vertier,maar ook films waar een stukje kunst bij komt kijken en daar is dit er een van.

Ik wil niet zeggen dit soort films altijd waardeer maar deze kon mij wel bekoren.

Een lekker grouw sfeertje,duister ook en .....tja tis is wat anders.

Als filmliefhebber is dit een van de dingen die ik op zijn tijd wel tof vind.

Voor de liefhebber dus.

Allereerst snap ik waarom niet iedereen weg is van deze film. Gelukkig hoor ik niet bij de groep. Ik vind het verder ook geen meesterwerk of dergelijks, maar het is wel een uitermate interessante film. De stiltes maar ook de muziek indien aanwezig was geweldig en heerlijk creepy. De beelden zijn ook erg fraai en passend. Qua verhaal is het ook gewoon goed en interessant, maar dat mensen het saai vinden kan ik me voorstellen. Maar de sensuele spanning die er vaak heerste was super. Komt natuurlijk ook doordat Scarlett zo verschrikkelijk mooi is en een geweldige actrice is. De ontwikkeling van haar karakter is ook goed neergezet. En qua locatie is Schotland wel de ideale grauwe plek. Ik zou hem niet snel nog eens kijken, maar ben wel erg blij dat ik hem heb gezien.

4*

Geslaagde Science Fiction / Horror, maar niet de topper waar ik op gehoopt heb.

Het flinterdun verhaal wordt vaag gebracht (die motorrijder), wat niet echt een meerwaarde was, integendeel zelfs. Het tempo is traag, dat voor enkele mooie scènes (het fragment met de 'Elephant Man' was 1 van de betere), wel nodig was al bleef het niet de volledige speelduur boeien. Wat ik heel jammer vind.

Het is dus een film die het voor het grootste deel moet hebben van zijn sfeer. En daar slaagt deze met onderscheiding in. Bij momenten enorm sfeervol, adembenemend gebracht (mede dankzij de sterke soundtrack die gans de film blijft werken en waar ik wel van hou en er ook echt voor zorgt dat veel fragmenten tot zijn recht komen).

Daarnaast een GROTE pluim voor Scarlett Johansson! Verbluffende performance zet ze hier neer. Haar rol wordt overtuigend gebracht, ze komt kil en sexy over.

Under The Skin...

Een film om te ontdekken, in te verdwalen en te analyseren. Een zeldzame unieke parel die slechts om de zoveel jaren voorbij komt. Het vakmanschap hier is van een erg hoog niveau en spreekt van een sterke creatieve visie. Dit wordt meteen al duidelijk in de indrukwekkende openingstaferelen wat meteen doet denken aan die ene film. De manier hoe Glazer overduidelijke schimmen vertoont van Kubrick is bijna beangstigend. En toch heeft Glazer een unieke stem. Ik heb hier enkele beelden met open mond mogen aanschouwen die ik nog niet in een andere film heb gezien, en die overigens nu voor eeuwig op mijn netvlies staan gebrand. Gepaard met een fantastische soundtrack om U tegen te zeggen, was het bijna onmogelijk voor mijn zintuigen om dit geen audiovisueel meesterwerk te noemen.

Maar er is zoveel meer. Zijn subtiele benadering van enkele zeer interessante thema's als schoonheid, seksualiteit en identiteit zijn zeer treffend. Vooral dat laatste. Je hoort grote namen voorbij komen als Kubrick of Lynch, maar vreemd genoeg geen Michelangelo Antonioni. Halverwege de film meende ik echt in een film te zijn beland wat de zijne had kunnen zijn. Er zijn enkele momenten en taferelen (die prachtige isolerende longshots!) die meteen echo's van Antonioni meedragen. Neem nu ook het shot - wat een rechte verwijzing lijkt naar Identificazione di una donna (1982) - waar ze door de mist loopt, op zoek naar... Waar het voor Antonioni ook sterk om draait is ook net de identiteit van de vrouw, maar die zich sterk vervreemd voelt met haar omgeving en van de liefde. De intimiteit die deze gebroken zielen zoeken is zo dichtbij maar toch zo ongrijpbaar ver weg, en lijkt uiteindelijk onmogelijk om te kunnen vinden in deze wereld. Antonioni's alienation trilogy (jawel, ALIEN!), krijgt een nieuwe dimensie en voegt voor mij als liefhebber van die films een extra laag toe aan deze film.

Glazer gaat op een briljante wijze te werk met dit materiaal van een "alien verleidende vrouw", om uiteindelijk toe te komen op datgene waar voor mij de film ook uiteindelijk helemaal om draait. De emotionele reis die Scarlett Johansson doormaakt die leert, ontdekt en verandert (wat een performance trouwens!) is zo erg goed gedaan in zijn details. Net daardoor is voor mij ook het einde absoluut jaw dropping en zelfs erg aangrijpend. Niet sinds Blade Runner heb ik een film gezien die zo teder, treffend en precies omgaat met de vraag what it means to be a human being.

Bravo Glazer! Vanaf nu ben je er eentje om in de gaten te houden, en mag je wat mij betreft je al bij de grote toevoegen. Under The Skin is nu al de beste film van het jaar en misschien wel de beste die ik in een lange tijd heb gezien.

Erg origineel maar niet het soort van film die wij het liefst zien maar de film was wel zo boeiend dat we met gemak het einde hebben gehaald en uiteindelijk toch tevreden waren met wat we zagen.

Een vergelijking in originaliteit met de film "The tree of life" schoot ons door de gedachten.

My thoughts exactly ?

Jammer.

Jammer omdat er niet zo heel veel van dit soort films gemaakt worden, en als er dan al eens eentje voorbij komt hoop je toch dat er meer mee gedaan wordt. Glazer doet ook best veel goed, maar faalt waar het écht zou moeten knallen.

Johansson doet als figuur wat denken aan Kusanagi (Ghost in the Shell), de film zelf meer aan Beyond the Black Rainbow. Alleen kan Glazer zich absoluut niet meten met deze films. Hoewel het allemaal lekker abstract, vaag en plotloos gehouden wordt, mist het deze film vooral aan audiovisuele zeggingskracht. Er zitten wel wat aardige abstracte beelden in en de soundtrack is op zich ook wel sfeervol, maar het blijft allemaal wat braafjes en veilig. Begrijp ik dan niet zo goed in een film als deze hoef je verder toch geen consessies te doen lijkt me zo.

Johansson doet het nog best goed (heeft ook niet al te veel tekst), met het intrige zit het ook wel goed en qua tempo is het perfect. Spijtig dat het soms te goedkoop oogt, dat de soundtrack te veilig is en dat het ontbreekt aan écht geniaal camerawerk.

Had wat meer mogen zijn, hopelijk was dit niet de éne film per jaar want dan is het helemaal een tegenvaller.

3.0*

Vage en behoorlijk obscure science fiction-film, tenminste, dat zullen we er voor het gemak maar van maken. De film is zo vreemd dat je er van alles in kunt zien, al moet je flink je best doen wil je dit echt goed vinden, vermoed ik. Maar toch... de film heeft wel wat, niet in de laatste plaats door de bizarre maar tegelijkertijd volledig overtuigende rol van Scarlett Johansson, als de op eenzame mannen azende alien (denk ik). Visueel ziet alles er niet bepaald geweldig uit, maar ook op dit vlak beschikt de film over een aantal verontrustende, surrealistische scenes die ik niet snel zal vergeten. Een wisselvallig rommeltje dus, maar net te interessant om echt af te doen als bagger.

dappere en gewaagde keuze van scarlet die niet vies is van het wat artistieke filmhuis genre.

naast een blockbuster of 3

de soundtrack werkte eerst op mijn zenuwen maar trof later zijn doel.

verder mooi om echte schotse jongens en mensen te zien,inclusief schots accent.

de manier waarop scarlet de jongens tot zich nam was uniek en leverde artistieke beelden op.

de film werkte vervreemdend ,en volgens mij is dat ook de bedoeling bij dit soort films.

veel stiltes,,,rare locaties,,en de tijd nemen.

dit kan verkeerd uit pakken,ik vond het fascinerend.

Ik weet het zelf niet zo goed met deze film. Ik las achteraf ergens dat die gasten met hun motorfietsen eigenlijk moesten voorkomen dat Zij nog meer schade aanrichtte, maar dat had ik totaal niet zo begrepen. Dan vraag ik me altijd af: ligt het aan mij? of is zo'n film toch nodeloos verwarrend? Nu heb ik wel genoten van bepaalde scènes, zoals die zwarte leegte waarin Zij haar prooi lokt, versterkt door de soundtrack die ik in de bioscoop toch meermaals als beklemmend ervoer.

Maar ik blijf struikelen over dat script. Het is me te repetitief allemaal en er zit weinig evolutie in. Tot het slot dan, dat redelijk abrupt wordt ingeleid. Ik lees de achterliggende psychologische en filosofische theorieën allemaal wel graag, maar ik vrees dat de regisseur hiermee iets te veel eer wordt toegedicht. Daarvoor blijft het als geheel te oppervlakkig en wordt de kijker teveel ruimte gelaten (altijd makkelijk voor een regisseur). Wat niet wil zeggen dat het geen goede film is. Bevreemdend, vind ik nog de meest toepasselijke omschrijving en dat is een eigenschap die ik wel waardeer in film. Net daarom beschouw ik Under the Skin ook wel als een horrorfilm (daar gaan we weer...).

Interessant, dat zeker. Dat betekent echter niet dat het altijd even boeiend was. Vooral doordat er geen antwoorden komen of ook maar hints waar ik iets mee kan. Dat kijkt eerst prima, maar na een minuut of 40 verwacht je iets van handvatten. Van ontwikkeling. En ja, Johansson zelf vertoont er enige sporen van, maar de hele film laat me eigenlijk koud en dat dus ook. Het blijft me allemaal te abstract en te vaag en ik word niet zo de film in getrokken dat ik me aan het audiovisuele overgeef en de inhoud dan maar links laat liggen. Sterker, ik heb zelfs geen zin daardoor om me echt te verdiepen in wat alles nu betekent, wat ik bij Kubrick of Lynch wel heb. Maar daar doet de film me dan ook tijdens het kijken al meer.

Maar goed, de plaatjes zijn mooi, zeker de beelden van een mistroostig Schotland. De muziek is erg sterk en er zitten een aantal mooie bevreemdende scènes in. En eigenlijk is de hele film door sterk als je de losse scènes pakt. Maar als geheel doet het me minder en verveelt zelfs een beetje. Dan is 3,0* een logische uitkomst.

Wat een rare film was dit, het verhaal draait inderdaad letterlijk en figuurlijk over een buitenaards wezen dat de perfecte synthetische vorm van een onweerstaanbare vrouw aanneemt (in dit geval Scarlett Johansson) en met een wit busje rondrijdt in Schotland op zoek naar haar voedingsbron "mannen" die ze zeer makkelijk weet te strikken met haar seksualiteit. Ik zou waarschijnlijk ook een makkelijk prooi voor haar zijn geweest

Opzicht natuurlijk een leuk idee voor een film, maar helaas is de uitvoering behoorlijk saai en tevens enorm langdradig. Tel daarbij nog eens het sobere Schotland (wel soms fraaie beelden van landschappen), waar de zon zelden schijnt, en je hebt te maken met een sobere film. Er zit overigens ook totaal geen humor in deze film en ook nul komma nul vrolijkheid. Ook de muziek, bestaande uit klassieke muziek of zelfs krijsende violen en cello's is sober en redelijk angstaanjagend.

Omdat het verhaal wel lekker mysterieus blijft tot het einde (vond ik overigens wel aardig), weet de film wel nog te boeien. Het verhaal heeft overigens veel weg van een repeterende cirkel want er gebeurt eigenlijk steeds hetzelfde (zeker in de eerste 45 minuten). Het verhaal draait ook enkel en alleen om de fraaie Scarlett Johansson en de rest van de personen (niemand heeft een lange rol) fungeert alleen maar als haar voedingsbron of als testmateriaal. Er wordt ook nauwelijks gepraat in deze film, pas als het quasimodo figuur na circa 50 minuten verschijnt wordt er iets meer gepraat. Scarlett Johansson als buitenaards wezen doet het overigens verdienstelijk en er is ook zelfs wat bloot van haar te zien (@Lefgozer ). Zeker het spiegelshot mocht er wel wezen (duurde ook lang). Het merendeel van het bloot in deze film betreft overigens mannelijke klokkenspelen

Opzicht was deze film nog wel te doen, maar eerlijk gezegd had het voor mij wel wat boeiender en interessanter gemogen en zeker ook wat korter. Ik wil deze film eigenlijk een nipte onvoldoende geven, maar vanwege Scarlett Johansson geef ik hem toch nog een nipte voldoende.

Glazer

Eerste film die ik van hem zie. Eentje die de tijd neemt voor zijn films zo te zien. Zal dan wel voornamelijk geld kwestie zijn geweest. Las al over Pitt die er eerst bij betrokken was. Nou dan weet je het wel.

Enfin, kan me wel vinden in Onderhond zijn voorbeelden, Beyond the Black Rainbow, maar ook zeker Holy Motors. Vind Glazer een volwassener filmmaker dan de eerste film en een stuk minder irritant dan die laatste. De film is sloom maar nergens storend. Voelde de flow wel van de film. Je kijkt toch via haar ogen ook naar de mens. Had wel wat. Ben toevallig laatst nog in Schotland geweest, is altijd nog een slag troostelozer dan Engeland. De natuur en de mist die er haast altijd lijkt te zijn geeft het wel sfeer. Helaas slaagt Glazer er niet altijd in om die sfeer vast te houden. Kennelijk heeft hij met verborgen camera gewerkt bij het aanspreken van Johansson met het volk in Schotland. (zou ze, ze verstaan hebben ) Geeft aan dat Glazer wel wat heeft zitten experimenteren met hoe hij het verhaal wou vertellen. Maar echt iets toevoegen vond ik het niet. Vond die shots misschien doordat ze niet gestileerd zijn ook wat lelijk. Probleem is ook dat het daardoor aanvoelt als een potpourri. Want binnen is het lekker abstract maar ook het shot van de motorrijder waar de film mee begint is prachtig. Maar de scene met het verdrinken is dan weer vrij lelijk. Deze scene werkte ook niet echt. Je merkt dat Glazer ons niet met totaal lege handen wil achterlaten en stopt zeker wel wat narratief in het verhaal. Zo zien we daar dat ze het leven op aarde totaal nog niet begrijpt, maar dat vond ik dan weer een net iets te grote gebeurtenis wat ze terloops even tegenkomt. Had dan wat subtieler duidelijk gemaakt kunnen worden imo.

Einde vond ik dan wel sterk. Las dat het boek haar beweegredenen meer uitlegt. Kennelijk eten die aliens mensen als delicatessen las ik ergens. Maar dat vond ik slim van Glazer, denk dat, dat tonen de film te banaal zou maken.

Zeker een film die nog wat kan groeien. Genoeg goede dingen. Soundtrack waardeerde ik ook erg. Maar kon ook nog de nodige pit gebruiken. En ergens tussendoor wat echt duizelingwekkende shots.

3 sterren.

Dit is een parabel over het ontstaan van een menselijk geweten. Een buitenaards wezen kopieert het uiterlijk van een mooie vrouw. Dit wezen verleidt eenzame mannen om hen vervolgens te vermoorden. Aanvankelijk heeft het geen enkel besef van goed en kwaad; het is amoreel. Dit evolueert echter. Voor de man met het misvormde hoofd voelt het wezen al een klein beetje sympathie of medelijden, maar niet genoeg om zijn leven te sparen. Wanneer een man een jas en onderdak aanbiedt, wordt het voor het eerst geconfronteerd met menselijke goedheid. Vanaf dan begint het een geweten te ontwikkelen en menselijke eigenschappen te vertonen.

Symbolisch geïnterpreteerd kun je het buitenaardse wezen zien als een misfit, als iemand die anders is en niet in de maatschappij past. Een van de mooiste scènes is wanneer het wezen de eenzaamheid opzoekt in het bos om te bezinnen. Daar zal de dader in een slachtoffer veranderen.

Visueel sterk zijn de surrealistische scènes, waarin het wezen als een Jezusfiguur over een vloeistof loopt terwijl het slachtoffer erin verdrinkt. Sommige scènes hebben slechts een vlakke, donkere achtergrond als decor. Enkele scènes op straat werden met verborgen camera opgenomen.

De modernistische muziek, met strijkinstrumenten die clusters spelen en soms minimalistische elektronische klanken, roept de sfeer op van het buitenaardse. Ook de stilte draagt bij aan de desolate atmosfeer. (Helaas werd dit verbrod door een lawaaimaker op de rij achter mij.)

Scarlett Johanssen speelt haar sterkste rol van de laatste vijf jaar, dominant, verleidelijk, soms beangstigend en moeilijk te doorgronden. Leuk is ook het Schotse accent van haar tegenspelers.

Om te weten of ik het verhaal goed begrepen heb, zou ik ook het boek willen lezen. In elk geval lijkt dit me geen film voor de doorsnee science fiction-liefhebber, maar meer voor liefhebbers van symboliek, surrealisme en moderne kunst.

Dan ook eindelijk gezien.

En zoals verwacht is het absoluut een goeie film. Sfeervol, visueel sterk, maar vooral de soundtrack vond ik bijzonder goed werken. Desondanks had ik me er nog iets meer bij voorgesteld, ik vond het inhoudelijk een beetje te simplistisch. "Het wezen" creëert op een gegeven moment een soort wroeging, wat al een beetje was waar ik op rekende voordat ik de film zag. Niet echt eerlijke kritiek misschien, maar het prikkelde me niet bijzonder meer allemaal.

3.5*

Ik snap dat sommige users dit soort films kunnen waarderen, maar ik werd er helaas niet warm van.

Man man wat een langdradige film met weinig boeiends zeg. Heb het meest op fast forward gezien anders was ik al na 40 minuten afgehaakt.

Intrigerende film met Scarlett Johannson in een sterke rol. Het lijkt mij nou niet een hele diepe intellectualistische film dit. Enfin, smaken verschillen.

Maar ondanks het een tikje abstracte onderwerp is het wel een goed kijkbare film geworden, vrij toegankelijk. Maar dat ik nou diepe onder de indruk ben? Nee.

Viel tegen. Weinig actie. De herhaling van zetten maakt het eigenlijk vervelend. Toch blijven kijken. Wel erg creepy allemaal met een jammerlijk eind.

Het acteerwerk is in orde. De beelden in het altijd druiligere Groot Brittannië zijn sfeervol genoeg voor het deprimerende schouwspel.

Deze filmbewerking van de gelijknamige roman -Under the Skin- is een vrij betekenisloze film geworden. Jonathan Glazer laat veel aan de verbeelding over en dat zou op zich met een sterk script goed kunnen werken. Hier is het helaas niet het geval en is het te pover en tergend onzinnig van aard. Het decor wat bestaat uit totale duisternis met de beelden van het prachtige Schotland en de ijzingwekkend goede prestatie van Scarlett Johansson maken hier toch enigszins wat goed. De film is vol van deze lange shots en lange stiltes, maar enige plotuitwerking ontbreekt helaas basaal.

Het is jammer dat Under the Skin te matig is uitgewerkt, want er had veel meer in dit verhaal kunnen zitten. Het acteerwerk en de blote kont van Scarlett Johansson zijn goed, maar er wordt te weinig toegelicht en ook met de abstracte scenes blijft de film te vaag.

Wel indrukwekkend einde.

Zeer moeilijk te doorgronden film die bij mij nogal wat vragen opriep. Wat is de boodschap van dit alles? Heeft het überhaupt wel een boodschap? Of mogen we dat van de regisseur zelf invullen? Van het plot begreep ik namelijk niets. Gaat het bij deze film wel om het plot of moet ik deze film zien als een surrealistisch kunstwerk? Als dat laatste zo is dan is de regisseur daar wel redelijk in geslaagd. De mooie openingsbeelden, de onheilspellende soundtrack, de mysterieuze Laura, haar slachtoffers die in het niets oplosten in een soort liquid, het prachtig in beeld gebrachte Schotse woud en dan nog de mysterieuze motorrijder waarvan de betekenis mij nogal in duister gehuld was. Ook het einde was zeer bijzonder. Fascinerend vond ik het dus allemaal wel. Misschien deze film nog maar eens bekijken.

btw Die Scarlet in de rol van femme fatale Laura zag er best wel lekker uit.

3,5*

Gemengde gevoelens. Under the Skin heeft zeker momenten waarop Jonathan Glazer er een meer dan bijzondere film van weet te maken. De scene waarin Scarlett vrouw wordt, hoe ze wandelt over die zwarte vloeistof of de prachtige slotscene. Het zijn pareltjes die je meezuigen in het verhaal en een bijna hypnotiserende uitwerking hebben.

Daarmee is het meeste positieve ook wel gezegd. Glazer doet namelijk wel erg veel moeite om van Under the Skin iets bijzonders te maken. Glazer gaat regelmatig geforceerd kunstzinnig te werk, legt de symboliek er wel heel dik bovenop en valt ook al snel in herhaling na herhaling. Het zorgt er voor dat Under the Skin vooral in de beginfase betovert en overdondert, maar uiteindelijk toch nog bijna ten onder gaat aan de eigen ambitie.

Voor een uitgebreide recensie zie: Filmmad.nl » Recensie: Under the Skin (16 oktober)

Zeer bijzondere prent, met een aantal verbluffende scénes. Hoogtepunten zijn toch de momenten dat Johannson de mannen meeneemt de donkere ''ruimte'' in en er op een gegeven moment 2 in het oneindige donkere ''zweven''. Erg bevreemdend en beklemmend gevoel. Verder kent deze 'Under the Skin' eigenlijk constant een erotisch ondertoontje, maar dan ook weer op een vage manier. Wat regisseur Glazer verder allemaal van plan was of bedoelt met dit project.. geen idee, maar mooi is het wel. Dikke voldoende.

Een experiment in cinema valt vaak te prijzen, iets anders proberen en niet meevaren met de wind levert vaak in ieder geval een interessante film op. Zo ook Jonathan Glazer’s ‘Under The Skin’. Een film die een ‘alien’ gebruikt om verschillende diepere lagen in onze eigen samenleving aan te kunnen snijden. Je zou de film als een flink stukje kritiek op onze eigen samenleving kunnen omschrijven en dat is interessant. De film zelf valt echter veel te vaak in herhaling, maakt onnodig vaak gebruik van ‘mooie plaatjes’ en is daarom soms zelfs saai te noemen. Aan ambitie geen gebrek bij Glazer, maar te veel ambitie lijkt hem hier op te breken.

'Under the Skin' Review - Filmtakers