Spring Breakers (2012)

Probleem is dat de film vooral tussen beiden blijft hangen. Hij levert kritiek maar laat ook zien hoe aantrekkelijk hedonistisch Spring Break is. Dit geldt dan vooral voor het overige Spring Break volk, kritiek schuilt 'm meer bij de hoofdpersonages. Zie Brit en vooral Candy die eigenlijk geen empathie kennen.

Akkoord. Die zekere aantrekkingskracht vat ik wel. Maar an sich is het moeilijk te geloven dat Korine niet poogt om de kijker met enige gene te laten kijken naar wat er plaatsvindt. De verpakking alleen al is enorm over de top.

Dat lijkt mij inderdaad vrij lastig tegen te spreken.

Denk dat ik zelf in eerste instantie het kritische element wat te dik heb aangezet in mijn eerdere beschouwingen, waarschijnlijk onbewust om mijn nummer 1 positie wat te rationaliseren o.i.d., want een dergelijke beoordeling blijft ergens ook een schaamteloze vorm van hedonisme natuurlijk . Wat mij vooral toch wel blijft boeien is de enorme gelaagdheid van de film, wat prachtig contrasteert met de eenvoud van het verhaal. Op het ene moment lijkt Korine kritisch over de oppervlakkige authenticiteitsopvattingen van de spring breakers (ik blijf erbij dat Korine ten dele toch een beetje van zijn post-moderne "ik mag niet oordelen" houding afstapt met deze film), maar blijft hij telkens begripvol en speels, op andere momenten ondergraaft hij dit weer met humor, en op weer andere momenten voelt hij ontzettend mee met de karaktertjes, probeert hij te begrijpen wat hen beweegt en viert hij samen met hen hun vrijheid en laat hij de kijker hiervan overvloedig genieten, en toch blijft de melancholiek ergens ook wel op de achtergrond hangen en de waanzin van hun vrijheids-uitspattingen uiteraard op de voorgrond. Tegelijkertijd lijkt hij ons weer schuldig te laten voelen door ons te laten genieten van de esthetische kant en de sex appeal van de film, en ondergraaft hij daarmee iedere één-dimensionale kritische interpretatie van de film: we mogen de karaktertjes niet zonder meer veroordelen en dat doet Korine ook niet, want dat zou gewoon hypocriet zijn: we're all equally guilty as charged. Mijn eerdere interpretaties waren daarmee denk ik ook wat hypocriet in hindsight. Het lijkt me dat Korine uiteindelijk gewoon speelt met de gelaagdheid van de film door telkens weer een andere kant van de film te laten zien. Het inhoudelijke wordt zo een spel, en daarmee ook weer onderdeel van de esthetische vorm. In die zin zou je Spring Breakers misschien leeg kunnen noemen, omdat er nooit een samenvatting van "de" inhoudelijke betekenis van de film is te geven. Maar het spel dat Korine speelt is ook wel een boeiend spel, waarbij de "echte Korine" nooit opstaat en nooit helemaal het achterste van z'n tong laat zien, maar ons telkens weer ontglipt wanneer we menen dat we hem bij de staart hebben gepakt. In die zin vindt ik Spring Breakers inhoudelijk niet vlak, maar eigenlijk wel bevredigend en zelfs mysterieus, juist omdat de ogenschijnlijke, of meest directe betekenis van de film uiteindelijk doorverwijst naar een sterke ambigue gelaagdheid.

Dat vind ik dan ook zo sterk aan de film. De gelaagdheid en dat Korine toch min of meer genoeg zegt en duidelijk maakt, zonder eigenlijk een vast standpunt aan te nemen. Bij elke kijkbeurt verschuift er voor mij toch het één en ander aan de aard van de boodschap van Korine. Net als jou ben ik er ook van overtuigt geweest dat het bikkelharde maatschappijkritiek is.

Ongekende gelaagdheid op meerdere fronten. Ik vroeg me gister ook opeens af waarom Cotty constant slaapt. In de beginscene, in de bus, in de "my shit" scene. Dat overviel mij gister opeens in de bios. Geen flauw idee.

Ik was het met je eens geweest als de hoofdpersonen op het eind hun lesje geleerd zouden hebben/in de gevangenis zouden belanden/vermoord zouden worden. Dan maak je 100% duidelijk aan de kijker dat ze inderdaad stom zijn bezig geweest. Hier is het zo dat ondanks dat het volledig uit de hand loopt, twee van de hoofdpersonen toch stug doorgaan. En dat maakt deze film wat mij betreft complexer dan -laten we zeggen- Falling Down. Het gaat inderdaad over het doorprikken van die luchtbel, maar tegelijkertijd over het in stand houden ervan. In tegenstelling tot andere films die ik heb gezien over de zoektocht naar welvaart en geluk, laat deze film ook zien dat het mogelijk is om er wel mee te leven. Dat zulk roekeloos egoïsme ook lang niet altijd afgestraft wordt. Het is een aardig dubbelzinnige film in ieder geval. Ik ga er nog wat langer over nadenken, maar ik vind hem in ieder geval niet zo eenvoudig en rechtlijnig als jij nu aangeeft.

Ja, ik denk dat het in de "my shit"-scène vooral is om de love-triangle gewoon puur en eenvoudig te houden: een ménage a quatre zou gewoon te complex zijn. Vandaar dat Cotty even van het toneel moet verdwijnen door rustig te gaan slapen. Daarnaast denk ik dat Cotty niet teveel aanwezig mag zijn, juist omdat een sterke aanwezigheid van haar karakter (en de meer expliciete seksuele uitspattingen die daar bijhoren) een te eenzijdig kritische interpretatie van de film in de hand zou werken, in ieder geval wat die uitspattingen betreft dan.

Harmony Korine bewondert "meisjes die fucked up shit" doen, en daarna terug naar school trekken om hun leven op te pikken", in andere woorden spring break. Kijk, veel mensen zoeken automatisch ook een vorm van kritiek in spring break, en geloof mij, er zal een soort ironische satire inzitten, maar echt 'conservatieve kritiek' zoals The One Ring dat duidelijk aanhaalt zit er absoluut niet in. Korine staat open, en ja, bewondert marginaliteit. Hij is zelf opgegroeid in een Nashville suburb, en werd geïnteresseerd in kansloze jongeren die op hun beurt interessante achtergrond verhalen met zich meedragen. Korine is down-to-earth, en oprecht geïnteresseerd in de spring break heisa, wat het is weet ik niet, maar een feit is het 100% zeker. The Atlanta Twins (die Alien's drug employee's vertolken) spelen niet eens een rol in de film, het zijn ook effectief twee punk-gangsta skateboarders die vrouwen tegelijkertijd penetreren en gouden grills en high heel sneakers dragen in het echte leven, maar Harmony Korine begrijpt ze gewoon perfect. Ik denk dat Korine de laatste persoon is om een bepaald subcultuur (etc) te beoordelen, de hoofdpersonages zijn volgens mij vooral gefocust op meisjes met Tumblr, die om de minuut een foto rebloggen en klagen over hoe 'fucked up' hun leven wel niet is. En de interesse is er wel degelijk, want als 15-jarige zit je er "middenin." Dit is een soort van geüpdated Kids v. 2.0 in 2012. De gritty New York vibe is verdwenen en maakt plaats voor een dromerige en illusie-achtig tropisch paradijs: Spring Breakers.

Dat heeft Korine met Gummo uitstekend laten zien, maar ik zie in deze film echt niet hoe Korine oprecht geïnteresseerd is in de achtergrond van kansloze jongeren. Er is zelfs maar één van de vier meisjes met een backgroundstory te vinden. Daarentegen laat hij wel van alle personages hun eigen 'pursuit of happiness'(=onderdeel van grondbeginselen van de VS als staat/American Dream) zien, inclusief die van Alien. En dat is uiteindelijk een fikse zeepbel door alle inhoudsloosheid die er in de film gepropt is. Dat staat nog los van een zekere bewondering die je voor een evenement en subcultuur kunt hebben. Ik geloof best dat Korine hier 'iets mee heeft', maar bij Gummo had ik veel meer het idee dat hij wilde overbrengen hoe hij tegen uitzichtloosheid en kansloosheid aankeek, hier doet hij dan met inhoudsloosheid als je het mij vraagt. Maar dan met heel wat minder te vertellen (wat TOR al zegt, hij vervalt in standaarden wat 'The American Dream' betreft' ).

Deze film is dan ook veel te transcendent van opzet om zich grote hoeveelheden background story te kunnen permitteren. Als Spring Breakers eerst en vooral een ervaring is, dan komen de karaktertjes ook in en door deze ervaring pas tot leven, en (gelukkig!) niet door een droge traditioneel-narratieve vertelling over hun achtergrond, die vooral het experentïele karakter van de film weer teniet zou doen. Voor mij is het moment waarop we de meisjes met hun overvolle rugzakjes in totale euforie zien wegrennen als climax van de eerste gewelddadige scène, één van de meest toonaangevende momenten hoe Korine deze karaktertjes tot leven wekt. Wat laat hij de kijker toch meevoelen met hun! Puur genot om die meisjes zo te zien genieten! Dat werkt bij mij honderd keer effectiever in het opbouwen van een affectieve band met deze karaktertjes dan een uitgebreid achtergrondverhaal. Korine is gewoon zeer innovatief in de wijze waarop hij zijn ogenschijnlijk bordkartonnen karaktertjes tot leven wekt.

Akkoord met sommige argumenten, maar Gummo is ten eerste al een totaal ander soort film als Spring Breakers. Korine brengt met Spring Breakers een verhaal over 4 tieners die hun saaie stadje beu zijn en 'op avontuur' trekken naar een Spring Break paradijs in Florida, er hoeft geen achtergrond verhaal te zijn rond de personages. Daar maakt de film helemaal geen plaats voor, en dat hoeft ook niet. Maar kritiek, en ik herhaal opnieuw, conservatieve kritiek en onbegrip t/o de hoofdpersonages is het laatste dat je ooit zal tegenkomen in een Korine film.

Montorsi was me al voor, maar dit vind ik een een beetje de basale vorm van de welbekende kritiek op de American Dream. Het wordt pas interessant als je weet hoe het zover heet kunnen komen, iets wat Korine mist.



Het probleem met deze stelling en met bijna alles wat je zegt is dat je nooit teruggrijpt naar wat er in de film te zien is. Waar moet ik in vredesnaam de bewondering voor Spring Break uithalen? Uiteindelijk komt er voor de meisjes niets goeds van in ieder geval. Dat Korine bevriend is met die tweeling is leuk voor hem, maar totaal irrelevant voor hoe Korine ze hier gebruikt, aangezien hij ze neerzet als een potentiële bedreiging voor de meisjes (waar Franco beweerd ze tegen te beschermen). Ze zitten te weinig in de film om er een beeld van te krijgen, maar Korine gebruikt ze toch vooral als zwart-komische verschijningen. Empathie kon ik er allerminst uit opmaken. En zo gaat het de hele film door. Korine introduceert iets geks, marginaals of gevaarlijks, diept het niet uit en maakt het komisch of dreigend. Waar is de sympathie? In welke scènes toont Korine zijn liefde voor de meiden? Welke concrete scènes zijn meelevend? Ik kom niet verder dan het afscheid van Faith en dat is nu juist een moment waarop de film zich keihard tegen Spring Break en het personage van Franco keert, aangezien Faith haar geloof in Spring Break en haar aanvankelijke mooie herinneringen aan deze vakantie verliest, samen met haar onschuld. Is dit bewondering voor Spring Break?



Dat was ook het beeld dat ik van Korine had (zonder zijn andere werk ooit gezien te hebben, op wat scènes van Gummo na), maar dat is niet wat ik uit Spring Breakers haal. Ik beoordeel de film zoals die op mij overkomt. Conservatief is misschien wat te sterk uitgedrukt, maar die begrip zie ik gewoon niet.



Dit is niet waar. De meisjes leren wel degelijk hun les. Misschien niet doordat ze gedood of opgepakt worden, maar zelfs de twee psychopaten van het groepje komen aan het einde tot inkeer, als we ze beiden verslagen zien bellen naar hun ouders, waarbij één ervan zelfs begint te huilen en toegeeft het rechte pad op te willen gaan. Deze scène bevindt zich vóór de schietpartij, maar speelt zich daarna af, iets wat duidelijk gemaakt wordt doordat de meiden hun roze bivakmutsen tijdens de telefoonscène in het water gegooid hebben. Dus zelfs de twee doorzetters hebben kennelijk een grens. Voor mij werkte dit totaal niet, omdat er niet de kleinste hint van een diepere emotie in de film zat en deze (wat mij betreft moralistische) ontknoping daardoor uit het niets kwam.



Nu zeg je onbedoeld zelf dat Korine niet over weet te brengen waarom hij geïnteresseerd is in Spring Break. Dat is toch gewoon enorm falen als regisseur, als je gefascineerd bent door een onderwerp en niet weet over te brengen waar die fascinatie in zit?



Zelden zo'n andere beleving van een scène gehad als hier. Dat moment maakte voor mij juist voor eens en voor altijd duidelijk dat het hier om spottende satire gaat. We hebben net een scène gezien waarin de meiden geld geroofd hebben van onschuldige hardwerkende mensen. Deze mensen hebben het gevoel gehad met hun leven bedreigt te zijn. En waarom pleegde deze meiden de misdaad? Om op een zonnige vakantie te kunnen en zich klem te kunnen zuipen! Dat is absurd, komedie in zijn meest pure vorm. Dit gedrag is toch gewoon psychopatisch en onmenselijk egoïstisch? Waarom zou ik hier in vredesnaam sympathie voor moeten hebben. En waaruit moet ik opmaken dat Korine dat heeft? In alle eerlijkheid lees ik nu vooral dat jij die meisjes mooi vind glimlachen en dat ze daarom maar mogen doen wat ze willen. Wie kan het schelen dat ze andere mensen een trauma geven, ze kunnen nu lekker in de zon gaan zuipen! Hoera! Zoiets?

Dat Korine de satire in deze scène niet uit de weg gaat, ben ik met je eens. Die satire is volgens mij één van de lagen uit de film, die ook in deze scène verweven zit, maar deze overstemt de andere lagen volgens mij niet, integendeel. Die satire neemt bij mij het meeleven met het genot wat de meisjes ervaren totaal niet weg. Dat aan dit genot een immorele handeling ten grondslag ligt, maakt dat genot noch minder intens, noch immoreel aan de kant van de kijker. Hooguit kun je misschien terecht een beetje 'bad conscience' ervaren nadat je bijvoorbeeld van een gave actie- of gangsterfilm hebt zitten te genieten, wanneer er een hoop mensen zijn neergemaaid, en zo ook bij deze scène uit Spring Breakers. Maar om nu een conservatief protest te starten over de mogelijkheid om van dergelijke scènes te genieten, laat staan een dergelijk protest toe te dichten aan Korine, lijkt me overdreven (hoewel ik moet toegeven dat ik voorheen zelf ook een sterk kritische interpretatie had van de film). Op zich zijn dergelijke scènes volgens mij niet minder bedoeld om van te genieten, dan om er een ironische kritiek op het gedrag van de meisjes uit te halen, en Korine keurt dit genot bij de kijker volgens mij ook helemaal niet af. Hooguit compliceert hij dit genot door je weer een beetje een 'bad conscience' te bezorgen, maar een belerend toontje destilleer ik hier zeker niet uit. Zo kunnen we bijvoorbeeld ook zeer intens genieten van een performance van Al Pacino die (bergen coke snuivend en met twee machine-geweren in de hand) compleet over de top gaat in Scarface ("the only thing in this world that gives orders, is balls!"), en ook zeer immoreel gedrag tentoon spreid. In de filmwereld van Scarface kan ik van deze dingen gewoon genieten, zonder dat ik mij nu schuldig heb gemaakt aan het gedrag wat Al Pacino laat zien, en zonder dat ik dit gedrag daarmee automatisch goedkeur in het echte leven, en zonder dat de ironie van de film mij vanwege dit genot compleet is ontgaan. Scarface kan onmogelijk gereduceerd worden tot één lange conservatieve preek. De genotsdimensie is daarvoor gewoon veel te sterk aanwezig. Voor Spring Breakers is dit niet anders. In de bewuste scène uit Spring Breakers is het voor mij net de spanningsopbouw door middel van beeld en geluid, dat hier bij mij een gevoel van euforie of vervoering teweeg brengt. En euforie werkt aanstekelijk: we zien dit ook op de gezichten van de meisjes weerspiegeld (glimlachen, gejuich, geld in de lucht gooien, "ooh, seing all this money makes my pussy wett! It makes my tits look bigger!", in een hosanna stemming wegrennen, etc.), wat mijn gevoel van euforie alleen maar intensiveert. Zo krijgt Korine het paradoxaal genoeg voor elkaar om mij mee te laten leven met het enthousiasme en gevoel van vrijheid dat de meisjes ervaren, ondanks dat ik op een verstandelijk niveau uiteraard ook wel besef dat dit genot en dit gevoel van vrijheid pas kon ontstaan doordat dit ten koste ging van de vrijheid van anderen. En dat paradoxale, creëert voor mij alleen maar meer wrijfing, maakt de scène voor mij alleen maar rijker. Uiteraard keur ik dit gedrag van de meisjes in het echte leven af, dat staat buiten kijf. Maar dat neemt niet weg dat een mens tegelijkertijd meerdere, soms compleet tegenovergestelde dingen, zeer intens kan voelen bij het zien van bepaalde scènes in een film. En het feit dat Korine (o.a.) dit bij mij voor elkaar kreeg (waardoor tevens de transcendente opzet voor mij buitengewoon goed uit de verf komt) beloon ik dan ook met een zeer hoge score. Dat dit bij anderen hele andere gevoelens teweeg brengt snap ik volledig, en dat dit dan tot een lage beoordeling leidt snap ik ook. Gelukkig zijn mensen wat dat betreft niet allemaal hetzelfde en voelen we niet allemaal hetzelfde bij dezelfde dingen. Dat is misschien wel het mooie van een film.

Het mooie is dat de film ofwel heel positief ofwel wordt onthaald als leeg. Dat is gek en grappig

Ik houd er niet van als een regisseur geen duidelijke stelling inneemt. Spring break toont maar vertelt niets inhoudelijk, het kon evengoed een of andere documentaire zijn. Voor preuts Amerika is het een goede film (geen wonder dat er ex-disney sterren gecast werden die toch al een zoet imago hebben en niets verkeerd kunnen doen). Geef mij maar een shokerende film met losgeslagen jongeren waarin je afkeer of empathie voelt met de spelers. Maar hier voelde ik niets, geen afkeer, geen emapthie, geen binding.

Ik weet het niet zo zeker. Scarface wordt ook veroordeelt door de film, maar wint ook een zeker respect door zijn doorzettingsvermogen, stevige karakter en coolheid. Daarbij hebben we gezien dat het zware immigrantenleven hem zo gemaakt heeft. Dit geeft al veel om mee te identificeren. Maar wat hebben de meisjes van Spring Breakers te bieden? Ze worden constant als dom, onbetrouwbaar en met gebrek aan echte emoties afgebeeld. De identificatie lijkt me vrij zwak, zeker omdat Korine het vertikt om drie van de vier meisjes een onderscheidend karakter te geven en ze ook compleet stereotypes laat. Tony Montana heeft nog iets tragisch en is gelaagd. De meisjes van Spring Breakers bewijzen steeds te zijn wat je denkt dat ze zijn.

Wel bedankt voor je uitleg en het blijkt dat onze ervaring niet zo ver van elkaar afliggen. Wat je in jouw tekst beschrijft is eigenlijk een onderdeel van identificatietheorieën van filmwetenschappen. Ik wil daar niet te diep op ingaan, maar het komt er op neer dat vaak geloofd wordt dat de kijker zich identificeert met de hoofdpersoon van de scène waar je naar kijkt. Hitchcock speelde hier vaak mee door het perspectief naar de schurk te verleggen, waardoor je soms de emoties van de schurk deelde. Op deze manier identificeer jij je ook met de personages in Spring Breakers. En ik ook, zei het in mindere mate omdat ik minder in de film zat dan jij waarschijnlijk. Maar je kunt dit onmogelijk een spel van Korine noemen, aangezien het een automatisch proces is en Korine niet signaleert dat hij hier op uit is (in feite signaleert hij meer afkeer van de meisjes door de toon van zijn film). Dat hij ze laat lachen doet hier niets van af, want dat is gewoon hoe ze zich gedragen in zo'n scène. Waar Hitchcock speelt met perspectief om ironisch commentaar te leveren op goed en slecht werkt dat hier iets minder krachtig.

Daarbij, als Korine echt wilde dat we ons goed identificeerde met zijn personages dan had hij waarschijnlijk een minder afstandelijke stijl gekozen, de personages verschillende karakters gegeven en ze ook wat minder leeg gemaakt. Drie inwisselbare hoofdpersonen hebben die nul uitdieping krijgen en zich over het algemeen als emotieloze psychopaten gedragen getuigd niet echt van veel interesse in personages.

Je moet je ook totaal niet identificeren met de dames, en al helemaal niet Brit en Candy. Ik vraag me toch af waar die nodeloze behoefte vandaan komt binding met personages te voelen. Juist meer doen met de personages was een doodsteek geweest. Spring Breakers is ook een middelvinger naar de verhalende film, en karakterontwikkeling e.d. hoort daar ook bij. Hermetisch gesloten cinema.

Voor mij is het gebrek aan verhalende diepgang in de uitwerking van de karakters iets dat ruimschoots gecompenseerd wordt door de audiovisuele eigenschappen van de film (inclusief de editing), wat bij mij als een loep al mijn emotionele reacties uitvergroot, vooral omdat het de absorptie in de film-wereld zo enorm versterkt. Meer verhalende diepgang zou funest zijn geweest voor de immersion van de film, en zou daarmee de film hebben geruïneerd. Vanwege die immersion heb ik wel degelijk een sterke emotionele band met de personages, ondanks dat ik Brit en Candy wel degelijk als psychopaten erken, maar zijn de personages voor mij als het ware een soort golven in de zee, waarbij je de zee als metafoor kunt zien voor de ervaring of 'flow' van de film als geheel. Niet de personages dragen de ervaring van de film, maar de meeslepende ervaring van de film zelf (en dan met name het audiovisuele aspect) draagt de personages. Voor mij is het dan ook niet hermetisch gesloten, maar worden de in eerste instantie bordkartonnen karaktertjes of lege hulsjes door de 'flow' van de film als het ware 'geopend' en 'opgevuld' met de sterke emotionele reacties die ik bij de verschillende scènes voel. Daarnaast doet het feit dat de meisjes sterk op elkaar lijken soms ook een soort samensmelting van identiteiten ontstaan, waardoor de meisjes bijna een soort ideëel, symbolisch collectief lijken te zijn (Korine spreekt in interviews ook over "four parts of a whole"). Op het moment dat we nog maar twee meisjes zien, begint Alien te praten over "four girls". Je denkt dan: "hij kan niet tellen", maar de film laat op dat moment alle vier de meisjes zien, wanneer ze bijvoorbeeld op het strand dansen in de ondergaande zon. Hier lijkt hij een gedichtje uit te spreken over een soort van onzichtbare, bijna mystieke band die de meisjes tot een eenheid maakt, terwijl die eenheid alleen maar op een ongrijpbaar ideëel niveau lijkt te bestaan en niet op een reëel niveau, omdat de meisjes in werkelijkheid al duidelijk geen eenheid meer zijn. Ook in hun collectieve identiteit (waaraan juist de relatieve ononderscheidbaarheid bijdraagt) geeft Korine de meisjes een zekere inhoud mee wat gevoelsmatig op iets heel moois lijkt te duiden (in contrast met bepaalde handelingen), al is het meer een dichterlijke, mystieke inhoud, dan een realistische narratieve inhoud, wat ik juist sterk waardeer. Een soortgelijke band zien we nog sterker bij de love triangle van Alien, Brit en Candy, maar dan weer op een meer reëel, aards niveau, wat meer besmeurd zeg maar, maar nog altijd ook met een dichterlijke kant (bijvoorbeeld wanneer ze elkaar voor het laatst omhelzen tegen de paarse achtergrond). En een dergelijke dichterlijke inhoud wordt vooral gedragen door de harmonie tussen beeld en geluid, dus door de vorm of stijl. Dit is denk ik net zoiets als bij Godard, die ooit gezegd heeft dat de stijl de buitenkant van de inhoud is, en de inhoud de binnenkant van de stijl, zoals buitenkant en binnenkant van het lichaam ook samengaan en onafscheidbaar zijn. Net als bij Godard is hier ook sprake van een deconstructie van de traditionele narratieve cinema ("just pretend its a fuckin' video game! Just act like y're in a movie 'r som'thing!"), waarbij juist ook het gebrek aan diepgang van de personages af en toe door humor wordt benadrukt ("My Daddy cracked out... My mother, you know... same old sob story"). Maar een deconstructie van de verhalende cinema zonder meer zie ik er niet in, omdat Korine bewust kiest voor een "liquid narrative": hij wil het narratief transformeren, niet compleet uithollen. Dat de meisjes ook stereotypes zijn geef ik toe, maar het cartooneske/karikaturale ervan vind ik ook wel weer perfect passen bij de unieke esthetische vorm, die reeds behoorlijk geflipt is: in deze bijzondere esthetische setting (in tegenstelling tot Gummo!) vind ik het karikaturale volkomen gepast en gerechtvaardigd en ik denk ook dat dit eerder een esthetisch doel dient, dan dat de karakters door Korine hiermee tot mikpunt van makkelijke kritiek worden gemaakt. Ik denk overigens niet dat Korine meer afkeer crëeert door de toon van de film of door een afstandelijke stijl, want die toon is voor mij juist enorm veelkleurig en de stijl zo immersive als het maar zijn kan.

Ik zou het omgekeerde beweren.....

Het is volgens mij ook eerder Korine's insteek dat je juist van de dames en hun hele spring break exerience distantieert. De film roept juist express vervreemding op, omdat de hele spring break experience, en zeker die van hun, van de gekke is... Het is een stijlvolle anti reclame, die zich tegen de zuipende en hossende spring break cultuur verzet. Waar onze hoofdpersonen deze scene eerst als warm, bijzonder en zelfs liefdevol ervaren, laten hun vervolgstappen zien dat deze visie compleet verknipt is. De afstand die al maar groter wordt is bewust.

Ik heb het ook helemaal niet over traditionele narratieve vertellingen, dat gebruikte hij in Gummo ook niet. Daar ben ik ook absoluut geen voorstander van, er zijn echter wel andere, meer subtiele, manieren om diepte aan te leggen.

Ik snap niet waarom jouw conclusie is dat er geen achtergrond verhaal hoeft te zijn omdat ze hun stadje beu zijn? Wat bedoel je hier mee? De essentie van de film is dat ze op zoek zijn naar plezier/geluk/weg van de sleur. Dat is het nastreven van je dromen, m.a.w.: the American Dream. En hier doet Korine erg luchtig over, hij gunt personages weinig sympathie, maakt ze (bewust) plat/leeg om die zeepbel door te prikken. Dan is er inderdaad geen plek voor al te veel backgroundstory, maar niet omdat Korine de mensen, omgeving, situatie etc bewondert, dat lijkt me echt heel vreemd om te denken, maargoed.

Heb zelf dan weer helemaal niks met Gummo. Ik vond de karikaturen in die film verre van subtiel (eerder belachelijk). Dergelijke karikaturen vragen om een radicaal andere vertelling, die je als het ware in een roes meesleept in plaats van dat je stapsgewijs van scène naar scène wandelt, zonder je bewustzijnstoestand te beïnvloeden. Ik vond de vertelwijze in Gummo dan ook nog veel te traditioneel om zulke karikaturen te kunnen rechtvaardigen. Ik denk echter dat substantieel meer background story in Spring Breakers, in traditionele vorm of niet, hoe dan ook ten koste zou gaan van de immersion van de film. Voor mij is de balans precíes goed, ietsje meer verhaal en de muzikale flow gaat verloren. Dat zou ik echt doodzonde hebben gevonden. Voor de rest zit de diepte voor mij in de gelaagde emotionele trip van de film, die door de karaktertjes telkens weer op een iets andere manier wordt weerspiegeld. Subtieler dan dat hoeft het voor mij echt niet te worden.

Maar nu moeten we even twee dingen los van elkaar zien:

a) Of meer achtergrond goed voor de film is --> smaakgebonden (lijkt me)

b) Of Korine op enigerlei wijze een American Dream door probeert te prikken door personages (al dan niet bewust) leeg te houden --> lijkt me meer bediscussieerbaar

Volgens mij vallen die zaken toch niet geheel van elkaar te scheiden. Tegen het argument dat Korine de personages leeg zou hebben gehouden om gemakkelijk de American Dream door te kunnen prikken, kan ik inbrengen dat Korine volgens mij omwille van esthetische redenen weinig verhalende diepgang heeft meegegeven aan de personages (zoals ik hierboven beschreef). Dat kan ik overigens niet hard maken (ik kan niet met zekerheid zeggen wat Korine hierin bewoog), maar het laat wel zien dat het niet onmiddellijk evident is dat Korine dit deed om de American Dream door te prikken. Korine had andere mogelijke motieven om dit te doen. Daarnaast denk ik dat Korine er in is geslaagd om de personages op een niet-traditionele manier te betrekken bij de sterk emotionele gelaagdheid van de film, waardoor de personages (door deze gelaagdheid te weerspiegelen) ondanks hun narratieve oppervlakkigheid weer een heel speciale soort van diepgang meekrijgen. En dat laatste argument (wat ik overigens evenmin hard kan maken als het bovenstaande) kan ik in ieder geval vanuit mijn perspectief inbrengen tegen de stelling dat Korine geen sympathie zou hebben voor zijn personages: dat heeft hij mijns inziens dus wel, omdat hij ons (mij i.i.g.) mee laat voelen met hun vrijheids-gevoelens en deze ook in alle geuren en kleuren uit de doeken doet en in zekere zin niet minder verheerlijkt als dat hij deze soms inderdaad ook weer met een licht spottende ondertoon ridiculiseert, maar nooit als totale veroordeling, en altijd als onderdeel van een sterk ambigue gelaagdheid, in plaats van een eenzijdige kritiek op de zeepbel van de American Dream. Als Korine volgens mij iets niet is, dan is het wel eenzijdig: alle mogelijke eenzijdige interpretaties krijgen in deze film wel een voet aan de grond, maar geen enkele van deze interpretaties wordt ondubbelzinnig bevestigd. Daarvoor zijn de gevoelens die deze film bij mij los maakt veel te tegenstrijdig. Maar die gevoelens kunnen natuurlijk ook misleidende projecties zijn (aan beide kanten van de discussie), dus echt objectief zal deze discussie niet kunnen worden vrees ik.

Ja, maar dat is dus niet zo.

[quote]Reinbo schreef:

Dit is een interview afgenomen met Korine, en het spreekt zowat iedereen tegen die denkt enige vorm van conservatieve commentaar te bespeuren. Kijk, Korine geeft geen commentaar op een nieuwe soort subcultuur, dat interesseert hem niet. Het is stijlvol, maar geen anti reclame, als je dat er graag inziet mag dat van mij, maar je moet niet met de vinger naar Harmony Korine wijzen en gaan schreeuwen dat hij een "film maakt die zich tegen een hossende spring break cultuur verzet." Dat maakt het interview waarvan ik de link heb geplaatst ook enorm duidelijk. Satire, ironie, het passeert allemaal, maar niet in de mate die jullie zouden lief hebben. Die afstand die almaar groter wordt is inderdaad bewust, maar bepaald door Faith. Daarbij is veel satire ook gericht naar de scène in het kerk-groepje in het begin. Even persoonlijk, maar de film is echt gericht op een bijzondere ervaring, niet op een soort verborgen, kritische boodschap. Als iemand die zelf ADHD heeft kan ik echt zeggen dat films met prachtige, audiovisuele kwaliteiten zonder verhaal zoveel mooier zijn dan films die qua audiovisueel gebied niets nieuws te bieden hebben, en een hoogstaand verhaal hebben. Harmony Korine ziet de schoonheid in een grit grijs beeld, en andersom. Dat is wat Spring Breakers genoeg aanhaalt, hier en daar wat satire, maar daar is de film allesbehalve op gericht.

Zijn de recensies / artikelen over Spring Breakers beter dan de film? Check vooral Simon Reynolds in Sight & Sound, maar ook Film Comment :

[...]

[...]

Uh oh!

Dat zeg ik toch ook niet? Het is Disneystore die beweerd dat de film meevoelt met de personages, terwijl ik juist het tegenovergestelde beweer.



Hoe kom je hier eigenlijk bij? Hoewel ik ook niet de indruk heb dat het Korine om de verhaallijn te doen was kun je dit toch onmogelijk een middelvinger naar de verhalende film noemen, aangezien Korine gewoon een verhaallijn gebruikt. Simpel en los misschien, maar met een gewoon oorzaak-gevolg-opbouw. Dit is gewoon een narratieve film, zelfs al ligt de nadruk meer op de audiovisuele stijl.

In het interview dat Disneystore aanhaalt zegt Korine overigens ergens dat het hem om de karakters te doen was, dus dan zou karakteruitdieping belangrijk zijn. Maar goed, Korine zegt in dat interview een hoop tegenstrijdige dingen en geeft min of meer toe dat hij zelf ook niet precies wist waar het hem om te doen was en dat hij zijn gevoel volgde. Maar waar dit bij Lynch goed uitpakt voel ik het hier niet zo. Dat zal wel persoonlijk zijn.



Dat beweer ik toch ook? Mijn reactie is een tegenreactie op Disneystore die beweerd dat Korine met deze film zijn bewondering uitdrukt voor het spring break festijn, terwijl ik juist het tegenovergestelde ervaarde.



Het is een beetje een raar en nogal slecht interview, waar Korine steeds tegenstrijdige dingen zegt en de interviewer nooit de diepte induikt of echt doorvraagt. Hij lijkt op basis van dit interview een lichte bewondering en lichte afkeer te hebben van het echte spring break feest. Maar het probleem dat ik met jouw tegenberichten in dit topic heb, Disneystore, is dat je nooit ingaat op wat er in de film te zien is. Het zal best dat Korine al die bedoelingen heeft die jij denkt dat hij heeft, maar zelfs dan nog kan het zijn dat hij compleet gefaald heeft. Als Spring Breakers vol bewondering zit voor het feest en zijn hoofdpersonen, waaruit maak je dat op uit de film zelf? Vind je het niet op zijn minst vreemd dat Korine zijn sympathie uitdrukt door zijn hoofdpersonen gevaarlijke psychopaten te maken, vol te stoppen met bizarre verwijzingen naar de American Dream, om het geheel te laten ontsporen in geweld en door uiteindelijk de positieve herinneringen teniet te laten doen door nare herinneringen. Waar zit hem de bewondering in? Waar moet ik Korine's medeleven uit opmaken? Heb je een bewijs voor je punt dat niet uit een interview komt, maar uit concrete momenten uit Spring Breakers? Dat mis ik.

Je hebt helemaal gelijk TOR. Iets te vluchtig gelezen. Helemaal eens met je bewering.

Dat was het dan. Spring Breakers in de bios is voor mij te neinde komen, na sinds Februari 2012 met de film bezig te zijn geweest heb ik het ongeduldig wacht kunnen belonen met veertien bioscoopbezoekjes. Nu uit de bios hier dus het is genoeg geweest. It was a wonderful ride.

De releasedatum van de DVD/Blu-ray is bevestigd. 9 juli y'all.

14 keer pfff ongelooflijk respect ik zou het niet kunnen.