Spring Breakers (2012)

Normaal gesproken hou ik het ook bij één keer hoor . Dit is dan de flinke uitzondering op de regel. Ook nooit verwacht dat het zo erg zou worden.

En ja hoor . I am one happy camper (audio commentary met Harmony ). Alvast gepre-ordered, 30% off.

Nou ja respect. Dit hangt toch wel tegen "madness" aan hoor 14x in 2 maanden tijd vind ik persoonlijk wat overdreven. Ik bestel alvast een enkeltje naar de TBS kliniek voor Naomi Watts

Het is wachten tot het volgende project waar ie helemaal los op gaat.

Gelukkig is de release van Only God Forgives niet ver weg meer..

Ik mag hopen dat hij een Pathé unlimited kaart heeft haha

Eens rep. Het was er zwaar over, een 'obsessie' en geen Pathe Unlimited, gewoon de volle prijs neergetikt . Al hoop en verwacht ik dat dit de eerste en enige keer was dat een film mij zo in haar greep hield. Was qua samenstelling en concept ook vrij uniek, zal niet nog een tweede keer gebeuren.

Only God Forgives is inderdaad de volgende, al kijk ik daar gewoon op een 'gezonde' manier naar uit.

Jawel hoor. Sterker nog, je hebt je doelstelling niet gehaald.

Ik zag ooit Platoon 6 keer in 7 dagen en Wild at Heart 10 keer in de bios. Maar 14 heb ik in de cinema nooit gehaald.

Respect!

Klopt. Al had ik geen rekening gehouden met maar een programmatie periode van 2 weken.

Zo Reinbo, ook wel netjes met Platoon .

Wat ik dan wel grappig vind is dat Platoon niet in de top 10 van Reinbo staat.:)

Vroeger wel, maar in 26 jaar komen er natuurlijk ook weer nieuwe films voorbij. Misschien was het ook wel 7 keer in 6 dagen.

Vind je jezelf nu niet een klein beetje pretentieus over komen? "Een raar en nogal slecht interview." Het is een eerlijk interview, vooral één van de beste, en één van de enige waar de interviewer ook effectief weet waar die over spreekt. Hoezo de diepte induiken, trouwens? Je moet in Spring Breakers geen diepte zoeken, die is er nauwelijks, daarbij wil ik de punten waarin Korine zichzelf tegenspreekt wel eens horen dan. Je snapt mijn punt ook nergens, ik heb nooit iets gezegd over "sympathie met de hoofdpersonen." Waarom je hierover begint snap ik al helemaal niet. Ik probeerde alleen duidelijk te maken dat Korine overduidelijk geen probleem heeft met het hele spring break gebeuren, daarbij denk ik dat je iets te diepzinnig nadenkt over Spring Breakers, te lezen aan al de dingen die je zojuist opnoemt. Het is Harmony Korine, de man die Ken Park heeft geschreven. Nog niet gezien? 3, 2, 1: go. En daarna mag je nog eens afkomen met die typisch morale meuk.

"I honestly think you ought to sit down calmly, take a stress pill and think things over." HAL

Nadat NW hier zo hoog van opgaf, en ik er ook nog eens achterkwam dat de cameraman dezelfde is als die van Noé, kwam Spring Breakers behoorlijk hoog op de kijklijst te staan. Afgelopen zondag was het zo ver.

Verwachting: pulp, maar wel mooi geschoten. Ervaring: vrijwel geheel volgens verwachting. Het begin is al spetterend, vette dubstep met een close-up van topless tieten. Niet echt datgene waar ik naar op zoek ben in film, maar ik kan moeilijk zeggen dat ik het heel erg vervelend vind. Verder inderdaad een pulpverhaal, met spetterende beeldtaal, strakke montage, waarbij de soundtrack niet achter blijft. Vooral de gritty beelden die flink vervormen blijven me bij. Verhaaltje was redelijk amusant, dat Alien figuur was redelijk over the top, zeker als hij gaat opscheppen over alles wat hij wel niet heeft (my dark tannin' oil!) Ik kon er wel om lachen. Meest zinderende scène was de "pijp het pistool"-scène, maar ook de eindscène mocht er wezen.

Vrijwel geheel volgens verwachting dus, maar ... er blijkt zelfs nog een kleine dosis sarcasme aan te pas te komen. Natuurlijk al aanwezig in de vorm van het Britney Spears nummer aan de piano en in de eerder genoemde scène waarin Alien aan het opscheppen is, maar ook in Mirrored Mind-achtige natuuropnames van bijvoorbeeld een ondergaande zon begeleid door een meditatieve soundtrack. Maar waar in dat soort films er wel eens filosofische teksten uitgesproken worden tijdens dit soort scènes, klinken hier teksten als "Spring Break! Spring Break!!!" Dit soort dingen geeft toch wel wat reliëf aan het vrij vlakke verhaaltje.

Niet geheel gespeend van diepgang dus, maar niet voldoende om de film over de 4* te tillen na één kijkbeurt. Ik heb ook niet het idee dat de film sterker is dan Enter the Void, waarmee deze film wat beeldtaal toch wordt vergeleken, maar die van mij evenveel sterren heeft gekregen. Maar ik sluit een verhoging na herziening zeker niet uit.

True

Wat een opgewonden standje ben je disneystore wat deze film betreft?

Even een hypothese. Wat als de aanvankelijk voornamelijk kritisch ogende inhoud van Spring Breakers eigenlijk niet de inhoud is, maar eerder een oppervlakkige esthetische vorm, terwijl de audiovisuele vorm als religieus-drogerende trip eigenlijk net de diepzinnige spirituele inhoud van de film is? Vorm en inhoud zijn dan qua serieuze rol die ze in de film spelen precies het omgekeerde van wat ze normaal zijn. Dat zou Korine's film weer in een heel nieuw daglicht plaatsen lijkt me.

Het lijkt me sterk dat Korine geheel zonder knipoog zaken wil zeggen zoals: "kijk, spring break creëert een hoopje psychopaten die mensen voor de lol willen neermaaien", of "kijk eens hoe leeg deze karakters zijn, zo leeg is de American Dream nu ook". Het is net de oppervlakkigheid van dergelijke 'kritieken' die Korine toch ook moet zijn opgevallen? Dat maakt de interpretaties die de film als een mislukte poging tot cultuurkritiek beschouwen mijns inziens wat uncharitable naar Korine als auteur. Zijn dergelijke oppervlakkige 'kritieken' niet eerder gewoon een red herring? Zijn dergelijke 'kritieken' niet eerder een vorm van satire om juist die kritieken zelf te bekritiseren om hun oppervlakkige eenzijdigheid? Dat is dan net zoiets als de uitspraak van Hans Teeuwen: "mensen, laten we nu eens ophouden om mekaar van vlakbij met 'n automatisch geweer door de kop te schieten. Ik denk dat de wereld er dan een stuk mooier uit zal zien." En zit er niet een veel subtielere kritiek verborgen in het contrast dat Korine creëert tussen de verwrongen authenticiteitsopvattingen en de daarmee contrasterende werkelijkheid, die ook weer uitgedrukt wordt in een sterk meegaande melancholiek? Maar het zou toch wel een erg groot contrast zijn met de Korine die we reeds kennen uit andere films/interviews, alsmede met de oogstrelende vorm en veelkleurige emotionele trip, om in Spring Breakers een enorm serieuze en eenzijdige generatie-kritiek te lezen van een knorrige ouwe vent: Korine benijd de sprankelende jeugdigheid en vrijheidgevoelens van zijn jonge gelukszoekertjes en verlangt hier ook nostalgisch naar terug: dat verlangen spreekt o.a. uit de poëzie en de religieuze gevoelens, die Korine af en toe misschien lichtelijk bespot, maar tegelijkertijd ook zo prachtig in de verf zet dat het me sterk lijkt dat hij deze niet tegelijkertijd au serieux neemt. Dat serieuze, ja zelfs diepzinnige element van de film zit 'm dan meer in de audiovisuele vorm, dan in de kritische inhoud, waardoor de vorm op de plek van de inhoud komt te staan en vice versa. Toegegeven, dat interview is niet het laatste woord. Maar ik denk dat disneystore ook wel een punt heeft dat we niet geheel om dat interview heen kunnen: de antwoorden van Korine zijn misschien wat rommelig en tegenstrijdig geformuleerd, dat geef ik toe, maar dit pleit volgens mij wel voor een gelaagde interpretatie, terwijl een eenzijdig-kritische interpretatie net botst met die tegenstrijdigheid of ambiguïteit. En het argument dat Korine niet zo goed wist waar hij mee bezig was, zou onterecht zijn als bovenstaande hypothese correct is: in dat geval zou Spring Breakers een redelijk meesterlijke zet zijn om de verhouding tussen vorm en inhoud radicaal om te keren.

Kom nou zeg. Wat is er dan esthetisch aan de kritisch ogende inhoud? En wat is er inhoudelijk aan de audiovisuele vorm (nog even los van het feit dat ik er met de beste wil van de wereld geen religieus-drogerende trip in zie)?

Het is gewoon een lege bel, deze film, cinematografisch (audiovisueel voor mijn part) ook lang niet zo bijzonder als sommigen hier doen voorkomen. De paar quotes over de American Dream zitten erin omdat Korine ook wel aanvoelde dat hij er nog íets meer moest instoppen dan slowmo's van halfnaakt hossende tieners. Meer valt er eigenlijk niet te zeggen over Spring Breakers...

Lijkt me toch allemaal vrij evident. De felle fotorealistiscr fotografie van de springbreak voerende meute staat haaks op de grofkorrelige vervormde beelden van de wereld 'door de ogen' van de dames.

Zie daar toch wel het nodige esthetische en inhoudelijke commentaar in.

Hier trigger je mijn nieuwsgierigheid wel. Wel benieuwd welke films hier audiovisueel bij in de buurt komen. Vind het trio en hun capaciteiten Debie-Crise-Martinez enorm uniek.

Wanneer we bijvoorbeeld de meisjes in gewelddadige bitches zien veranderen met hun roze bivakmutsen op, begeleid door de muziek van Britney, wordt de 'kritiek' (spring break -> geweld) volgens mij zo over-the-top, dat het nog maar moeilijk bijzonder ernstig te nemen is als kritiek, waardoor het vanwege de vormgeving weer opgaat in iets puur esthetisch. Hetzelfde geldt voor de neon-kleurige eindscène. Het kan zijn dat je die scènes niet bijzonder mooi vond, maar de nadruk ligt hier toch echt op de aankleding. En het gewelddadige aspect geeft een bepaalde energie en uitbundigheid mee aan deze scènes, wat een esthetisch functie heeft.


Inhoudelijk aan deze vorm is dat Korine en Debie (en ja, Crise en Martinez horen er ook bij ) er hun hart en ziel hebben ingestopt en er iets dichterlijks van hebben gemaakt, het eindresultaat ook echt leeft en net deze vorm veruit het meest substantiële is dat je na het zien van de film weer mee naar huis neemt: in die zin neemt het de centrale plek in die doorgaans aan de narratieve inhoud wordt toegewezen. Korine's nostalgische verlangens naar de levendigheid en vrijheidsgevoelens en zelfs het genot tijdens de after-party relaxation, worden allemaal erg kleurrijk in beeld gebracht. Een beeld zegt meer dan duizend worden. Diepzinnigheid drukt zich mijns inziens niet altijd het sterkst uit in een omhaal van woorden/plotontwikkelen, maar kan in de eenvoud van een enkel beeld soms veel sterker worden uitgedrukt dan in duizend filosofische scripties bij elkaar. Neem nu Bergman's Persona: wanneer de hoofdpersonen in het begin vooral door blijven lullen over allerlei dingen die mij niet boeien, ervaar ik vooral irritatie; maar wanneer met name op het einde de prachtige en unieke beelden de overhand krijgen, wordt het pas echt diepzinnig. Neem nu het betraande gezicht van Jeanne d'Arc in Dreyer's film: één enkel beeld dat meer diepgang heeft dan pak 'm beet The Shawshank Redemption als gehele film bij elkaar kon schrapen. Waarom? Uiteindelijk is het toch maar gewoon een vrouw die sterft voor haar waanbeelden? Toch weet dit mij zeer diep te beroeren: de tranen biggelen gewoon over m'n wangen. De diepgang van zo'n ervaring vindt ik een inhoudelijke waarde hebben, die sterker is dan wat The Shawshank Redemption inhoudelijk te bieden heeft, ondanks dat het lastig onder woorden te brengen is waar dit 'm in zit: en dat mysterieuze zelf is inhoudelijk eigenlijk vele malen boeiender dan een concrete inhoudelijke boodschap die je in je "pocket" kan steken. Zoiets, maar dan op een andere manier (vermengd met low art en low culture, waar we mijns inziens echt niet op neer hoeven te kijken), doet Spring Breakers ook in de Everytime scène of de eindscène. Of bijvoorbeeld in de scène waar we Brit, Candy en Alien elkaar zien omhelsen tegen de paarse achtergrond, of wanneer Alien mijmert over "these three girls", zijn "mermaids", of alleen maar bij het vreemde intro-font, of bij de verschillende kleuren van de laptopjes in het begin... en zo kan ik eindeloos doorgaan. De beker vloeit over...

Maar daarmee wordt de vorm nog niet de inhoud, lijkt me. Jij wordt erg geraakt door de vorm en vindt dat het beste aan de film, of zelfs de essentie. Dat is prima, maar dan blijft dat de vorm, het wordt niet opeens de inhoud. (Los van mijn overtuiging dat je de beiden niet kan scheiden, je kan ze wel onderscheiden.)

Ik kan me echt geen enkel shot voor de geest halen dat indruk maakte. Massa's films die veel mooiere cinematografie hebben, van Tarkovsky tot Jarmusch, van Doyle tot Nykvist, Bartas, Tarr, Angelopoulos, noem ze allemaal maar op.

Ik ben het er mee eens dat het zinvol is om de vorm in de traditionele zin van het woord gewoon de "vorm" te blijven noemen en de inhoud de "inhoud". Net als Heidegger (en zijn kritiek op het onderscheid tussen vorm en inhoud), ontkom ik hier zelf ook niet aan, wanneer ik zeg dat de vorm (in de traditionele betekenis) eigenlijk de inhoud is (in de speciale betekenis die ik er vervolgens aan toeken). Maar dat blijft vooral een definitie-kwestie, en jouw voorstel om vooral toch gewoon de traditionele betekenis te blijven handhaven accepteer ik vooral uit pragmatische overwegingen: het leven zou er nodeloos complex door worden.

Echter, toch denk ik dat mijn eerdere uitspraak wel zinvol was binnen het kader van dit debat. In sommige gevallen kan de vorm een dermate bijzondere rol gaan spelen dat het zich als het ware als de inhoud van de film gaat gedragen: het krijgt zelfs diepgang. Het vertoont dan zeer sterke structurele overeenkomsten met wat we doorgaans de inhoud plegen te noemen, waar deze overeenkomsten normaal gezien ontbreken. Dan vindt er niet alleen omkering plaats in de hiërarchie tussen vorm en inhoud, maar laat de film ook zien wat de beperkingen zijn van de 'vanzelfsprekende' traditionele betekenisoppositie tussen vorm en inhoud. Die oppositie is het product van een Westerse, logische traditie van denken (Aristoteles heeft in de consolidatie van deze betekenisoppositie een cruciale rol gespeeld), waarin de betekenis van woorden zo scherp mogelijk van elkaar moeten worden onderscheiden. In de praktijk heeft dat ook voordelen, maar soms kan een film, boek of kunstwerk ons eventjes weer laten zien hoe relatief zulke indelingen eigenlijk zijn, door deze overhoop te gooien, om te keren, en uit hun vastgeroeste gebruikscontexten los te weken. Daar kun je legitiem op wijzen door de woorden "vorm" en "inhoud" tijdelijk met twee verschillende betekenissen naast elkaar te zetten. Maar een herdefinitie voor altijd wil ik hiermee niet bepleiten.

Ah ok. Je had het over de cinematografie in zijn algemeen en niet over soortgelijke cinematografie. Valt wat voor te zeggen. Ook puur persoonlijke preferentie, en Spring Breakers speelt perfect in op mijn persoonlijke preferenties. Tarr, Jarmusch, Doyle, Tarkovsky horen ook tot mijn favorieten maar maken mij nog niet zo euforisch als Spring Breakers doet. Bedankt voor de toelichting.

Ik vind het gewoon absurd dat iemand beweerd meer te weten over het doel van de film, het nut, de film in general dan de regisseur? Bericht is trouwens vrij haastig getypt.

Ik denk dat we allemaal wel zouden willen dat er een verder doel in Spring Breakers zat, dan een verhaaltje over 4 meisjes, die hun saaie stadje, hun saaie gewoontes beu zijn, en erop uit trekken naar een feestparadijs in Florida, om daar allemaal fucked up shit uit te halen en vervolgens door te gaan met hun leven, maar dat is het niet. Spring Breakers is een ervaring, het is een spektakel voor oog/oor, geest. Wat Naomi Watts zegt klopt ook, Spring Breakers maakte mij euforisch, was één van de eerste films die ik ooit zeg waarvan ik kan zeggen dat ik oprecht voelde alsof ik in de film zat, met een grijns op mijn gezicht. De geniale James Franco dialogen, de Atlanta Twins, die niets zeggen, al spreekt hun rol voor zich. Ik vergeet bijna Gucci Mane, die ook eigenlijk gewoon een "gangster" speelt, zich laat neuken door big booty bitches terwijl hij met een UZ en drugs door de straten van St. Petersburg scheurt. Dit, vergezeld met de typische Harmony Korine elementen, alien fetishes,,, kinderlijke toestanden, rare/marginale personages. Buiten een paar ironische fragmenten, sarcasme is alles bloedserieus. Een bloedserieuze trip dan.

"I didn’t even intend to make a film about spring break. It’s more of an impressionistic reinterpretation of all those things-- a pop poem. “Spring break” is really pretty fleeting in the film; I was more interested in Alien’s world. And then it becomes more about the trap houses, the neighborhoods off the strip, the faded yachts. A kind of beach noir. I always felt that Florida had this strange, sinister, magic vibe, and that’s what I wanted to explore."

Wie begrijpt wie niet? Ik heb het interview gelezen. Korine weet bepaalde keuzes duidelijk te maken, maar over vaker blijft hij hangen in onduidelijke associaties en algemeenheden. Het probleem ligt ook bij de interviewer, die niet doorvraagt of de diepte induikt. En met "de diepte induiken" bedoel ik niet vragen naar de diepgang in de film, maar dieper ingaan op wat Korine zegt. Overigens denk ik niet te diep na over Spring Breakers, omdat ik al meteen aangaf dat er weinig is om over na te denken en het geheel erg simpel is.

Je hebt verder wel degelijk iets gezegd over sympathie voor personages, aangezien je zelf te kennen gaf dat Korine van al zijn personages houdt (met een nadruk op die tweeling, die in de film als gevaarlijk worden afgebeeld en niet als sympathiek, ongeacht hoe Korine er in het dagelijks leven mee omgaat; de tweeling spelen voor zover ik weet niet zichzelf). Daarbij zei je dat hij bewondering voor het spring break festijn had (in het interview noemt hij zowel walgelijk als geweldig) en ik neem aan dat hij dan ook de bezoekers bewondert, want zei maken immers het feest.

Maar goed, ik wil nog best geloven dat Korine Spring Break zelf bewondert en zijn personages sympathiek vindt. Dan nog geldt dat het in zijn film er niet uitkomt, althans wat mij (en zo te lezen velen anderen hier) betreft niet en ik leg uit waarom. Dan kun je met Korines vorige films komen of met interviews, maar die verklaren allemaal niet waarom de film uiteindelijk overkomt als een veroordeling van zijn hoofdpersonen. Als Korine in het interview nog aangaf op welke manier hij zijn bewondering voor spring break toont dan zou het misschien nog interessant geweest zijn, maar dat doet hij niet. Hoeft ook niet. Wat mij betreft hoeft een regisseur zijn film helemaal niet uit te leggen. Maar jouw hele argumentatie is gestoeld op externe factoren en nooit op scènes uit de film. Uiteindelijk gaat het toch om het werk zelf en beschrijf ik in mijn recensie hoe de film op mij overkwam. Je hoeft het niet met me eens te zijn. Als jij Spring Breakers ziet als een film met een sympathieke blik op het festijn en zijn personages heb ik daar niets op tegen. Je hoort mij ook niets zeggen over de mensen die dit waarderen als een audiovisuele trip, zelfs al deel ik die ervaring niet.

[Edit]Je laatste bericht is wat ik zoek. Dat verklaard voor mij je bewondering voor de film.

Dat lijkt me zeer sterk.

Tja, wat noem je "bloedserieus." Zo kan je heel de film "ironie, sarcasme" noemen, maar het was wel enorm grappig op veel momenten. Alle Alien scène's waren zo labiel dat ze hilarisch werden, en de voice-mails waren zo ironisch dat je er niet naast kon kijken, maar in plaats van hierop in te pikken kunnen we het beter over andere aspecten van de film hebben.