The Last Samurai (2003)

Matige film. Het Japanse leven wordt wel mooi in beeld gebracht, maar het verhaal sprak mij niet zozeer aan. Toen Tom Cruise als een van de enige bleef staan, terwijl de rest door een automatisch geweer werd neergemaaid, was ik blij dat de film over was.

2,5*

Het was al een tijdje geleden dat ik deze film heb bekeken. Ik wist nog dat ik erg onder de indruk was van beelden van Japan en de supermooie omgeving waarin het verhaal zich afspeelde. En dat was nu nog steeds zo. Tot in de detail werd het prachtige japanse dorpje in de bergen uitgebeeld. Ik was er wederom van onder de indruk.

Het verhaal is ook superspannend. Het zakt nergens in. Qua actie zit je ook goed want de vechtscène's zitten stuk voor stuk ontzettend goed in elkaar. Mooi hoe de je de liefde tussen Algren en de vrouw van de man die hij doodde in gevecht op ziet bloeien. Heel subtiel. Ook de vriendschap tussen de leider van de Samurai en Algren is heel hartverwarmend.

Hele mooie avonturenfilm.

Het verhaal is bekend, de Westerling die valt voor de Oosterse wereld en zich 'keert tegen' het Westen. Niet overweldigend origineel, maar het stak allemaal wel mooi in mekaar.

De beelden van de natuur, de muziek, de emoties en de 'codes' van de Samurai. Alles wordt mooi in beeld gebracht. De film neemt zijn tijd om het verhaal te vertellen, maar de lengte is net goed, niet te lang en zeker niet te kort.

Het acteerwerk vond ik best goed. Watanabe speelt een sterke rol, maar ook de andere Samurai spelen goed. Ik ben geen fan van Tom Cruise en ik had misschien wel een andere acteur liever gezien, maar als we het objectief bekijken: hier zet hij een goeie rol neer. Hij verknalt de film zeker niet.

De gevechtscenes vind ik geweldig mooi gedaan. Het laatste gevecht was zeer intens en mooi om naar te kijken.

Een aanrader, ook voor degenen die Tom Cruise niet smaken.

Een 4,5* en ergens rond plaats 10 in mijn lijst van topfilms.

Redelijk.

Aangezien ik de Meiji-restauratie een interessante ontwikkeling in de Japanse geschiedenis vind besloten deze eens op te zetten. Zoals verwacht waren de historische incorrectheden niet op een hand te tellen, maar daar kan ik dan nog wel doorheen kijken bij een film als deze.

Verder vooral veel bombasme en cliché's. Tom Cruise is een van mijn minst favoriete acteurs en doet het ook niet zo geweldig. Toch is het geheel wel vermakelijk en onderhoudend, en zijn de actiescénes zo slecht nog niet.

Ruime 6.

Deze film stond me bij als een aardige, maar heel veel wist ik er niet meer van. Had wel weer zin om deze eens te kijken en was vooral nieuwsgierig hoe die me nu zou bevallen.

Het eerste uur is te traag voor woorden. Ik ergerde me aan van alles en nog wat. Tom Cruise die drie miljoen keer 'Sake' roept, wat Japans gewauwel en z'n vreselijke herinneringen aan z'n verleden. Dat laatste spande nog wel de kroon.
Ik moest me echt door het eerste uur heen vechten, en een enorme verlaging leek in de maak.

Gelukkig herpakt de film zich wel. Vooral de actiescenes konden me bekoren en ik begon zelfs enige sympathie te krijgen voor de samoerai. Natuurlijk wist ik hoe de film eindigde, en dat onze held Algren als enige levend uit de strijd komt. Ook weer een misser van jewelste.
Maar goed, de film redt zich vooral in de actiescenes want van het verhaal moet 'the Last Samurai' het zeker niet hebben. Lees dan een mooi boek erover.
Halfje verlaging.

De film viel wel mee. Meestal heb 'k het niet zo voor vechtfilms, maar deze is toch wel anders. Het eerste uur was boeiend en het vechten is redelijk beperkt. Het tweede uur en een klak vond 'k iets minder, de film duurde een half uur te lang naar m'n zin. Het eindgevecht was erg indrukwekkend, zeker met die kanonnen. De cast deed het ook goed, alleen vond 'k de keizer wat miscast.

Filmografisch zag het er erg goed uit en de muziek paste ook bij de film.

Al bij al redelijk positief, alleen mocht hij van mij wat korter geweest zijn.

Maakt de verwachtingen helemaal waar. Een niet onaardig epos waar nog net geen bizons zijn te zien en in geen geval met wolven wordt gedanst. Cruise valt mee, al ben ik er nooit een grote fan van geweest. Watanabe steelt de show met een handvol overtuigende samurai aan zijn zijde. De dolle avonturen van de keizer en zijn raad van bestuur kunnen me evenwel geen spreekwoordelijke fluit schelen. Mede hierdoor voelt de film te langdradig aan.

3,00

Redelijke film met een rol, die Tom Cruise normaal gesproken op het lijf geschreven is, maar hier vond ik hem niet altijd even overtuigend.

Verder is het een film, die lang duurt en op veel vlakken overeenkomsten vertoond met bijvoorbeeld een film als Braveheart. Het verhaal van The Last Samurai is ook niet bepaald origineel, maar zelfs behoorlijk cliché te noemen. En daar waar Zwicks films vaak de neiging hebben om de sentimentele kant op te gaan en waar ik dat meestal goed kon verteren, daar overschrijdt deze film net die grens. Vooral het einde is verre van verrassend en behoorlijk sentimenteel en op dat gebied duidelijk wat teveel van het goede. Het helpt daarbij ook niet mee dat alle personages behoorlijk oppervlakkig worden uitgewerkt. Iets meer diepgang had de film op dat gebied zeker goed gedaan.

Toch zijn er ook zeker pluspunten. De gevechten zijn mooi, en goed in beeld gebracht en de muziek is op momenten erg goed te noemen. Verder speelt Ken Watanabe een erg goede rol. Hij heeft de juiste uitstraling en rust voor zijn rol en overtuigt elk moment dat hij in beeld is. Helaas doet de film dat in zijn geheel niet helemaal.

2,5*

Episch.
Tom Cruise speelt een psychisch gehavende en daarmee schier onoverwinbare legeraanvoerder. Hij leeft als iemand die denkt niets meer te verliezen te hebben. Maar is er niet altijd toch nog iets te verliezen?
Dit alles in een verhaal over waar het lot iemand kan brengen en dat dat gewoon goed is, hoe onwaarschijnlijk het misschien ook lijkt te zijn. Hoe mensen in deze film de gebeurtenissen aanvaarden en daarin groots zijn en blijven vind ik echt prachtig en vol van inspiratie.
Ook hoe iemand weer tot zichzelf en tot (mede)menselijkheid kan komen door wat hulp van buitenaf is hier prachtig vertolkt. Wat een geweldig verhaal en wat een geweldige sfeer. On-Hollywoods, mede dankzij de Japanse acteurs en aankleding en acteerwijze.
Reken wel op veel actie, strategie en vechtkunst.

De beelden vind ik waanzinnig mooi, de score eveneens goed ingevoegd en sfeerverhogend. Tom Cruise speelt hier inderdaad ook wat mij betreft zijn beste rol.
Ik hou erg van zo'n avonturenverhaal, welke niet een standaard blockbusterformule en -uitvoering heeft en waarin een sfeer van epiek tezamen met melancholie heerst.

Prachtige film waarin een Amerikaanse legerofficier naar Japan vertrekt als adviseur in 1876. Een episch verhaal dat veel weg heeft van Dances With Wolves, waarin ook een vreemdeling een andere cultuur leert kennen. Bijzonder mooi in beeld gebracht en ook de hele aankleding ziet er goed uit. Alhoewel Tom Cruise wellicht niet de meest voor de hand liggende castingkeuze is voor deze rol, brengt hij het er meer dan goed vanaf.

You want me to kill Jappos, I'll kill Jappos.

Edward Zwick's The Last Samurai is een ode aan de kunst en cultuur van Samoerai.

Na Blood Diamond wist deze regisseur mij weer te verassen, als je Cruise op de voorkant ziet dan vrees je voor een uitgemolken Hollywood concept, maar gelukkig is dit een zeer sfeervolle film!

Cruise speelt veteraan Nathan Algren uit de burgeroorlog die ontvangen werd als een held, maar zelf alleen een trauma er aan heeft opgelopen.

De samoerai zijn in opstand gekomen om uitsterving te voorkomen en Algren is in Japan om de soldaten van de keizer te trainen tegen de samoerai.

Als hij gevangen word genomen door de samoerai's word hij al snel verliefd op hun simpele manier van leven en kiest hij er uiteindelijk voor om met de samoerai's de strijd aan te gaan.

De muziek is naar mijn mening iets te zwaarbeladen, het paste op momenten maar over het algemeen was de muziek een beetje te heftig.

Zeer vermakelijke film!

Schitterende actie/avonturenfilm in de traditie van Braveheart en Dances with Wolves, met een hoog episch gehalte. Alhoewel er wat cliches en onregelmatigheden inzaten, en de film wel een kwartiertje korter had kunnen zijn, heb ik mij nergens echt geirriteerd.

Wel had de keuze voor de keizer gelukkiger gekund, wat een slappe jongen was dat.

Cruise scoort ruim voldoende, vond vooral Katsumoto erg goed

4,5* voor het enorme entertainmentgehalte, het mooie verhaal en heerlijke actiescenes...... en voor de magische score van Hans Zimmer.

The Last Samurai is een film die me erg doet denken aan Dances with Wolves, Alleen The Last Samurai is een stuk minder goed als Dances with Wolves.

Dances with Wolves gaat over een Amerikaanse soldaat die in contact komt met een indianen stam. Langzaam groeien de indianen stam en de Amerikaanse soldaat naar elkaar toe en uiteindelijk moet de Amerikaanse soldaat het opnemen tegen zijn vroegere bongenoten. The Last Samurai gaat over een Amerikaanse soldaat die in Japan gevangen word genomen door de samurai. De samurai en de Amerikaanse soldaat groeien naar elkaar toe en uiteindelijk moet de Amerikaanse soldaat het opnemen tegen zijn vroegere bondgenoten. Ik denk dat ik niet de enigste ben die in beide verhalen de gelijkenissen ziet.

In Dances with Wolves duurde het erg lang voordat de Amerikaanse soldaat en de indianen stam aan elkaar wenden. Het was eerst communiceren met handen en voeten. Een van de kracht punten bij Dances with Wolves is dat die toenadering tussen de Amerikaanse soldaat en de indianen langzaam ging. Dances with Wolves is op bepaalde momenten een erg trage film maar juist die traagheid maakte die film geloofwaardig. Echter in The Last Samurai gaat die toenadering tussen de Amerikaanse soldaat en de Samurai veel te snel. Het hoofd van de Samurai kan op een of andere vreemde reden goed Engels. Wat natuurlijk niet echt geloofwaardig is dat het hoofd van de Samurai dat zo goed kan. De toenadering tussen de Amerikaanse soldaat en de Samurai word er in de film echt te snel door heen gejast. Dit had allemaal wat trager en geloofwaardiger gekund.

In plaats dat er goed aandacht word besteed aan die toenadering tussen de Amerikaanse soldaat en de Samurai komt de film met een plot wending die ik niet kan waarderen. De Amerikaanse soldaat gaat terug naar de Amerikanen en de Japanners. Het hoofd van de Samurai gaat langs bij de keizer. Vervolgens word het hoofd van de Samurai opgepakt om daarna weer door de Amerikaanse soldaat bevrijd te worden . Eigenlijk is dit een heel warrig stuk van de film. De Amerikaanse soldaat had beter de gehele film gewoon bij de Samurai kunnen blijven en dit hele stuk van de film had beter weggelaten kunnen worden. Dat was beter geweest voor het verhaal.

Wat Dances with Wolves en The Last Samurai ook gemeen hebben is dat de Amerikaanse soldaat ontzettend goed word neergezet. In Dances with Wolves door Kevin Costner en in The Last Samurai door Tom Cruise. Tom Cruise overtuigd erg als kapitein Nathan Algren. Algren is een persoon die moeite heeft met wat hij in het verleden heeft gedaan en daarom zit hij aan de drank. Algren is een complex persoon en hij word dus erg goed neergezet door Tom Cruise. Ook de rest van de cast acteert erg goed. Alleen Shichinosuke Nakamura als de keizer vond ik wat minder. Eigenlijk acteert Shichinosuke Nakamura erg zwak maar op hem na word er dus goed geacteerd in deze film. Nog een overeenkomst met Dances with Wolves is dat je een paar mooie plaatsjes krijgt van de natuur. Wat minder in deze film vond ik de muziek van Hans Zimmer. Zijn muziek is nergens echt slecht , maar ook nergens echt bijzonder. Af en toe vind ik de muziek van Zimmer ook iets te actie vol. De muziek had wat meer ingetogen gemogen.

De actie scènes zijn erg goed en vooral de grote vecht scene aan het eind van de film , waar de Samurai tegen de Amerikanen en de Japanners vecht en waar de Samurai ook uiteindelijk verliest, vond ik erg goed. Wel vind ik dat de film wat te veel leunt op de actie scènes. Er had wat minder actie in de film gemogen. Het eerste gevecht waarin de Samurai vecht tegen de Amerikanen en de Japanners. ( de scene waarin Nathan Algren gewond raakt ) vond ik een goede noodzakelijke actie scene. En de vecht scene aan het eind van de film vond ik ook goed. Maar de andere actie scènes hadden ervan mij eruit uitgemogen. Niet de actie in die scènes slecht is , maar voor het verhaal waren die actie scènes niet echt noodzakelijk.

De laatste scene van de film tussen Algren en de keizer vond ik een tenenkrommende scene. Eigenlijk had de film moeten eindigen met het beeld op het slag veld met de buigende Japanse en Amerikaanse soldaten. Maar de filmmakers doen nog een rare scene erbij met de keizer. Zonde de film heeft nu toch een raar eind.

Al met al is The Last Samurai een leuke film om een keer te zien ,de film is niet langdradig er word redelijk goed geacteerd en er zitten een paar goede actie scènes in de film. Maar deze film is niet bijster goed.

2,5 ster voor deze film.

Dit is en blijft een meesterwerkje.

Het zijn vooral de kostuums en locaties die deze prent zo mooi maken.

Maar ook de cast doet het uitstekend.

De film duur bijna 2,5 uur, maar dat had gerust nog wat langer mogen duren, vervelen doet ie op geen enkel moment.

Topper !!

In 2004 zag ik deze film voor het eerst in de bioscoop. Wat me van dat bioscoopbezoek is bijgebleven, is dat 20 minuten voor het einde (net voor de grote veldslag) een stelletje boos de bioscoop verliet met de woorden: "wat een saaie k...tfilm!". Destijds kon ik dat niet echt begrijpen, maar nu ik afgelopen week de film voor een 2e keer zag, moet ik bekennen, dat ze wel een beetje gelijk hebben. Buiten die grote veldslag gebeurt er namelijk bitter weinig in deze film. Met name in het eerste uur, sleept ze zich moeizaam voort.

Voor een film van 2,5 uur heeft ze ook een veel te mager plot om echt te boeien. Dit is gewoonweg Dances With Wolves in Japan, en alle clichès worden uit de kast getrokken. Het geforceerde happy-end hadden ze wat mij betreft ook wel weg mogen laten. Amerikaanse films staan nou niet bepaald bekend om hun geloofwaardigheid, maar deze film maakt het wel erg bont. Een Japanse weduwe wordt verliefd op een Westerse generaal, die ook nog eens verantwoordelijk is voor de dood van haar man. En ook haar kinderen zijn dol op hem. Ik heb veel fantasie, maar dit vond ik toch wel een erg ongeloofwaardig subplot.

Het is jammer dat de makers voor zo'n onorigineel scenario hebben gekozen, want hier had zoveel meer in kunnen zitten. Visueel ziet de film er indrukwekkend uit met mooie decors en kostuums, alsmede prachtige plaatjes van het oude Japan (hoewel de film is opgenomen in Nieuw-Zeeland). Ook met het acteerwerk is niets mis, al deed het personage van Tom Cruise mij niet zo heel veel. Captain Algren is in ieder geval geen William Wallace of General Maximus. Dan vond ik Ken Watanabe als Katsumoto een stuk interessanter. Ook Hiroyuki Sanada vond ik uitstekend en ik had het fijn gevonden als zijn personage wat meer 'screen time' had gekregen.

Visueel een prachtige film, maar verder kon ze me niet echt boeien.

Uitstekend opgezette avonturenfilm met vooral de spectaculaire gevechtsscènes in reliëf en met goede acts van Tom Cruise, Ken Watanabe en co.

Ode aan de samoerai en de eigenheid van een volk.

Is de setting uitstekend, ook van de muziek valt te genieten.

Eén van de mooiste films die ik ooit gezien heb. Van begin tot het einde. Ook één van de weinige films waarin Tom Cruise zichzelf kan zijn (hij heeft dan ook de film mee geproducet). Mooie kostuums, vooral mooie decors en alles zoals het moet. Het geeft een prachtig beeld van het leven van een samoerai en niet alleen van hun vechtkunst. Het is ook een voorbeeld hoe het oorspronkelijke Japan door het Westen werd hervormd tot wat het eigenlijk niet wilde.

Dit was een typisch epos met een redelijk verhaal. Geheel origineel is het niet omdat de film inderdaad qua concept een kopie is van Dances with wolves. In vergelijking hiermee is deze film in zijn geheel kwalitatief minder. Niet dat ik er niet graag naar gekeken heb, maar The last Samurai is slordiger, meliger en vooral historisch niet correct.

De film heeft een goede cast. Die Watanabe doet het uitstekend en ook Tom Cruise doet het redelijk. De keizer daarentegen was wat magertjes. De sfeersetting bij de Samurai was de moeite, goed uitgewerkt. Culturele gebruiken en gewoonten kwamen goed naar voren. Het gevoel zat erg goed bij deze film niet tegenstaande dat de VS in die tijd helemaal niet the power was die me in de film liet uitschijnen. De VS hield zich amper of niet bezig met buitenlandse politiek en was een kneusje op het internationaal vlak in die tijd.

Ook het einde gaf een serieuze domper op de vreugde. Dit kost de film een half tot zelfs een volledige ster. Daarom ook slechts een 3,0*. Komaan, hoe serieus kan je zijn? Typisch Holywoodiaans, geforceerd, melig, alles wat je wil ... maar vooral niet realistisch en jammer.

Tot slot nog even vermelden dat de filmmuziek van Zimmer goed was. Ook het camerawerk tijdens rustige momenten, maar evenzeer tijdens the battle op het einde waren erg goed, daarom samen met de goede vertolking van de meeste personages zeker nog een voldoende quotering.

Ik zag deze film jaren geleden voordat ik een Japan gekkie werd, dus interessant om weer eens te herzien. Dat viel niet mee, want dit is een typisch Hollywood wanproduct over een historische periode in dezelfde lijn als Braveheart en Gladiator. In andere woorden: ontzettend plat en melodramatisch.

Grootste pijnpunt bij dit soort films is de muziek die overdramatisch klinkt tijdens de dramatische momenten; de slow motion beelden en de dramatische oneliners als mensen op sterven liggen vervolledigen het plaatje: hier wordt totaal geen poging gedaan om subtiel te zijn, het drama wordt als een natte lap op tafel gekwakt, en daar pas ik voor.

Wat achtergrond waarvan ik nog niet op de hoogte was tijdens de eerste kijkbeurt, maar waar ik kennis mee heb gemaakt sinds ik Japan gekkie werd: deze film is gebaseerd op de Satsuma rebellie na de Meiji restauratie die de keizer (Meiji dus) aan de macht hielp (of althans als boegbeeld van het nieuwe bewind) nadat eeuwenlang de Tokugawa shoguns aan de macht waren. De Meiji restauratie was het gevolg van het openbreken van de Japanse handelsmarkt door de Amerikanen. Eeuwenlang was handel met het Westerse landen verboden op de handel met Nederland na. Onze handelspost was op Desjima, een eiland nabij Nagasaki en thans een deel van Nagasaki. Er is tegenwoordig daar een reconstructie van de handelspost te bezichtigen. Behoorlijk interessant, en zeker de moeite waard als je in de buurt bent. Een paar kilometer verderop is er overigens een attractiepark genaamd Huis ten Bosch gebaseerd op Nederland. Ook de moeite waard om te zien, er staan bijvoorbeeld replica's van de Utrechtse Domtoren en het Amsterdamse Concertgebouw. Ook staan er overal borden "verboden te fietsen", dus de Japanse interpretatie van Nederland klopt niet helemaal.

Maar genoeg wat betreft de reisgids. De Amerikanen dwongen dus toegang tot de Japanse markt af, en dit resulteerde in de sonno joi beweging: Vereer de keizer, gooi de buitenlanders eruit. De Satsuma en Choshu clans, eeuwenlang elkaars aartsvijanden, maar ook allebei tegenstanders van het shogunaat, zagen hun kans schoon, grepen deze beweging aan om de handen ineen te slaan en de shogun na een bloedige burgeroorlog (de Boshin oorlog) aan de kant te zetten. De anime Rurouni Kenshin, ook wel bekend als Samurai X, gaat over deze periode en vlak daarna. Zoals vaker bij revoluties gaat het niet zozeer om de filosofie achter de machtsgreep; het draait eigenlijk gewoon om de macht. De keizer was feitelijk een stroman; het "vereer de keizer" van de sonno joi slogan werd gebruikt om van de shogun af te komen, maar van het buitenlanders eruit gooien kwam niet veel terecht. De nieuwe machthebbers begrepen donders goed dat er een aansluiting met het westen gemaakt moest worden, en daarom werd er in hoog tempo gemoderniseerd worden, resulterend in het afschaffen van de samoerai klasse.

De samoerai waren hier natuurlijk niet zo blij mee (ook hier draait het gewoon om macht in plaats van om eer, zoals de film suggereert) en kwamen in opstand onder leiding van Saigo Takamori (op wie Katsumoto in de film gebaseerd is), één van de drie leiders van de Meiji restauratie samen met Satsuma clangenoot Okubo Toshimichi (op wie Omura in de film gebaseerd lijkt te zijn) en Kido Takayoshi van Choshu. Laatstgenoemde overleed tijdens de opstand van Saigo, die dus de Satsuma rebellie genoemd wordt, maar was feitelijk al uitgerangeerd. Dat gold ook voor Saigo en ondanks dat de man ongetwijfeld sympathie voor de samoerai zaak had, en wellicht ook de modernisatie te snel vond gaan, kan je je afvragen of zijn besluit (na lang geaarzeld te hebben) om zich aan te sluiten bij de samoerai rebellie en deze te leiden niet vooral op opportunisme en de wens weer aan de macht te komen gebaseerd is.

Het is van belang te weten dat twee Satsuma leiders feitelijk tegenover elkaar stonden tijdens dit conflict. Net als de generaal die in de film onthoofd wordt omdat hij feitelijk nog steeds volgens de samoerai code dacht, maar in tegenstelling tot zijn tegenhanger Omura in de film, was Okubo, die dus de absolute macht in Japan had, van oorsprong ook een samoerai, en dus ook bekend met de samoerai code. Okubo werd overigens kort na het neerslaan van de opstand vermoord door verbitterde Saigo aanhangers.

Het ging dus niet zozeer om traditie maar vooral om macht. Het hele idee van de film dat de samoerai geen moderne wapens wilden gebruiken is ook volstrekt onzin. Al ten tijde van de beslissende slag bij Sekigahara eeuwen terug in 1600, die de Tokugawa shoguns aan de macht bracht, werden er al haakbussen gebruikt (met dank aan Nederland, wat ook een reden was dat Nederland in tegenstelling tot de rest van de westerse landen niet uitgesloten werd van de handel).

Genoeg achtergrond! De moraal die we hier dus opgedrongen krijgen is die van de "eer". Wat mij betreft net zo'n inhoudsloze term als "respect" dat tegenwoordig door iedereen geëist wordt, en dus ook behoorlijk onzinnig . Het is ook de vraag of het eergevoel van de samoerai nou echt iets goeds was. Ze onderdrukten de gewone bevolking, en ongetwijfeld zal hun code van eer regelmatig gepaard gegaan zijn met een flinke dosis hypocrisie, zoals zo mooi getoond worden in de uitstekende films Seppuku en Samurai Rebellion van Kobayashi.

Met andere woorden, ook wat verwerking van de historische achtergrond (die ik an sich interessant vind, anders had ik er niet zo'n lang verhaal over kunnen schrijven) is de film plat. Het conflict was veel minder zwart/wit dan de film doet suggereren, maar het is blijkbaar noodzakelijk in dit soort films dat er een duidelijke slechterik Omura/Okubu zonder "eer" is tegenover een heroïsche en "moreel superieure" Katsumoto/Saigo. De gedachte dat een buitenlander (Cruise dus) de laatste samoerai is in een rebellie waarin men juist het "gooi de buitenlanders eruit" gedeelte van sonno joi aangreep om hun zaak te motiveren is al helemaal om te kotsen.

Kortom, deze film verdient wat mij betreft royaal het minimum. 0,5*.

I have introduced myself. You have introduced yourself. This is a very good conversation

The Last Samurai was zo'n film waar ik al erg lang tegenop keek. Dan kun je je afvragen waarom ik hier in hemelsnaam toch aan wou beginnen en de reden daarvoor is makkelijk: Japan en zijn samoerai tijdperk interesseert me wel. Het was echter de aanwezigheid van Tom Cruise die indertijd mijn enthousiasme temperde en in de loop der jaren was dat nog steeds niet veel gebeterd. Ik had echter zin in een lang uitgesponnen epos en vandaar eindelijk eens hieraan begonnen.

En wat blijkt? Ik kon dit heel wat meer waarderen dan ik in eerste instantie had verwacht. Toegegeven: de film bewandelt wel het perfecte pad dat je bij dit soort plotlijnen kunt verwachten. De verplichte vriendschap, de verplichte romance, de verplichte inkeer, de verplichte stereotiepe slechterik, de verplichte veldslag en ga zo nog maar voort. Het zijn clichés, maar die zijn er ook ooit gekomen omdat het gewoon erg goed werkt en dat lijkt regisseur Edward Zwick ook wel te beseffen. Historisch gezien waarschijnlijk niet overal even correct, maar de film blijft wel over de gehele lijn boeien. Het einde is misschien iets te mierzoet naar mijn zin (dan blijkt dat Cruise met zo'n zin als "I will tell you how he LIVED" echt niet weg geraakt) maar het is een kleine smet op een voor de rest degelijke film. Fijn ook dat de landsgrenzen worden gerespecteerd en dat Japanners effectief Japans spreken. Dat is in die andere geschiedkundige Tom Cruise film (Valkyrie) wel wat anders.

En dan zijn we dus ineens bij de reden aangekomen waarom ik dit al die jaren heb laten aanslepen. Recentelijk nog The Mummy gezien waar Cruise voor een groot deel misplaatst was, maar dit doet hij toch goed. Hoewel hij nooit mijn favoriete acteur zal worden en dat hij ook de nodige clichés uit de kast haalt, geraakt hij er wel over de gehele lijn mee weg. Het is echter de rest van de cast die hem naar een hoger niveau weet te tillen. Ken Watanabe is altijd goed en deelt als Katsumoto een aantal leuke scènes met Cruise en ook Timothy Spall is bij elke film een meerwaarde. Sowieso ook visueel wel erg aantrekkelijk. De vechtscènes zien er flitsend en toch overzichtelijk uit en dat is bij dit soort films al wel eens anders geweest.

Had hier dus best al veel eerder aan kunnen/mogen beginnen. De lange speelduur blijft nog altijd wel wat tegensteken, zeker naar het einde toe blijft de film iets te lang doorgaan, maar verder is dit een erg interessant filmpje geworden. Historisch dus niet altijd correct maar in dat opzicht moet je het eerder bij een documentaire of een boek gaan zoeken vermoed ik.

4*

Een van de mooiste avonturenfilms ooit. Ben sowieso een liefhebber van dit genre en had 'm al een tijde niet meer gezien. Natuurlijk zitten er in elke film wat minpuntjes, maar dat zijn er maar weinig. Zo is het eind iets te langdradig en vind ik "Tom" wel erg snel Japans spreken in slechts een jaargetijde. Desalniettemin ziet er het allemaal schitterend uit en heb ik me geen moment verveeld.

De locaties zijn opgenomen in drie landen zo zag ik bij de extra's. Uiteraard in Amerika zelf (vooral de straatjes) de tempels met trappen in het begin in Japan (Kyoto) en het mooiste van deze epic het traditionele dorp in Nieuw Zeeland. Opvallend Japan zo veel heeft afgebroken dat zelfs dat niet meer bestaat in tegenstelling van Indonesië waar traditionele dorpen nog bestaan (Lombok). Men moest er nu helemaal voor naar Nieuw Zeeland waar zelfs de Japanners een traantje moesten laten zo mooi zag het er allemaal uit.

Afijn de film begint opvallend met dezelfde patronen als Hidalgo een jaar later!! Ook zo'n kanjer van een film. Maar het mooiste stuk is toch in het Japanse dorp met al zijn tradities. Wat een heerlijke rust en verademing. De film is ook mooi in balans gebracht en komt nergens gehaast over.

Historisch klopt het verhaal heel aardig zelfs de taal komt overeen zoals toen werd gesproken. Het plot met Tom is uiteraard verzonnen, maar daar lig ik niet wakker van.

Hoe dan ook een prima avonturenfilm met een prachtige opnames en locaties en een prima verhaal.

Film 4.5

Blu ray 4.5

Geluid 4.5

Extra's 5

Wederom een herziening, ook voor onder andere de challenge die nu gaande is. Ik heb deze film er maar tussen gezet omdat ik hem aardig graag weer wou zien, was al weer een tijdje geleden maar ik moet zeggen dat ik me niet verveeld heb. Echter, vond ik de film wel meer tegen vallen dan de eerste zit, zaten soms erg trage en lange stukken in die voor mij ook er uit hadden gemogen. In het algemeen gewoon een prima onderhouden film die ik graag nog eens gezien had, en ik begin steeds meer interesse in de Samoerai te krijgen, misschien ook maar eens meer in gaan verdiepen. Dus mocht men nog tips hebben met dit onderwerp, stuur maar door!

Helaas is dit weer een typisch Amerikaanse productie waarin ook nog even word getoond hoe sterk hun wapens destijds al waren. Met onder andere de ‘Gatling gun’ in een goed dag beeld was het Amerikaanse leger uiteraard weer erg sterk. Dit keer op Japans grond gebied, als Amerika gevraag werd om het Japanse leger te helpen tegen onder andere de Samoerai’s die in opstand waren gekomen. Best een laffe strijd, zwaarden tegen geweren maar goed wat doe je er tegen.

De cast is prima, Ken Watanabe deed het prima als ‘Katsumoto’, leider van de samoerai’s (rebellenleider dan wel te verstaan). Prima rol, leuke rol vooral. Tom Cruise vond ik zelf iets minder, leuke rol daar niet van maar ik kan zijn gezicht niet echt plaatsen bij een film als dit. Zijn rol als Amerikaan vond ik dan wel weer toffer. Voor de rest kende de film een redelijke cast maar werd er nergens echt warm of koud van.

Het verhaal is leuk. We volgen Nathan Algren die naar Japan word gestuurd om daar het Japanse leger te moderniseren en op gang te zetten. Eenmaal aangekomen en na een training van het Japanse leger was het nu tijd dat ze zich gingen klaar maken op een aanval tegen de samoerai die vervolgens wel wonnen. Ze namen Nathan Algren mee naar hun dorp om hem daar te verzorgen waarna hij zich steeds meer thuis voelde bij de samoerai, hun begon mee te doen met trainen en werd een vertrouweling van Katsumoto. Na een tijdje maakte ze zich klaar voor een grote aanval op de keizer die ze uiteindelijk dan wel verloren, ze kwamen erg dichtbij. Met veel doden.

De vechtscenes waren mooi in beeld gebracht, en werden ook prima uitgevoerd. En zoals ik al zei, de sommige wat langdradige scénes hadden voor mij dan ook weer niet gehoeven. Over het algemeen is de film gewoon prima te doen, leuke weg kijker aan de wat langere kant.

4.0*

Vond het een mooie film, die op alle vlakken, thematisch, cinematografisch en actie heel goed bij elkaar komt.

Scheelt ook wel of je geïnteresseerd bent in Japan en de Samurai-cultuur of niet, want een lange zit is het natuurlijk wel. Persoonlijk vond ik de stukken dat Algren kennis maakt met de Samurai interessanter dan alle gevechten, hoewel die eindbattle natuurlijk wel erg episch gedaan was.

Thematisch vond ik het ook best mooi rond, met de parallel tussen zijn ervaringen met de indianenstam en de Samurai en hoe hij op die manier in het reine komt met zichzelf en wat leert over zichzelf en over 'honor'.

Zo'n 2,5 uur durend epos dat een hele cultuurgeschiedenis behandelt kan zich makkelijk vergalopperen aan de materie, en hoewel er vast genoeg af te dingen valt op hoe de makers dit hebben aangepakt, moet ik zeggen dat het voor mij allemaal best goed viel. Snap ook wel weer dat dit bij mensen met meer kennis van de echte geschiedenis, de echte Japanse films (en een allergie voor clichés en sentiment) ook helemaal de andere kant op kan vallen, maar daar had ik geen last van (zal ook wel zijn omdat ik weinig tot geen ervaring heb met dit genre).

4*

Een erg interessant tijdsbeeld, niet alleen over befaamde Samoerai krijgskunst, maar tevens de algemene kijk en handel in Japan en de geremde invloed van het Westen. Het is niet voor niets dat Japan lange tijd van de wereld in die zin afgesneden was en er slechts oogluikend wat handel met Nederland en Portugal werd getolereerd. De 'Japanse methode' is in die zin het meest veelzeggend. Iets dat ze perse niet het land in wilden hebben werd net zolang buiten op de kade gehouden tot het nat, kapot of verrot was om dan te zeggen dat ze bij voorbaat al het gevoel hadden dat er iets niet goed aan was.

Een aardig drama ontvouwd zich met de aan PTSS lijdende Algren, gebaseerd op een Frans officier die als adviseur in die tijd aanwezig was, die de Japanse keizer en zijn leger moet gaan adviseren. Dit gaat natuurlijk met de nodige hobbels, cultuurverschil, taalproblemen, totaal niet professioneel, het is nog al een opgave en dan ook niet verwonderlijk dat de eerste slag meteen verloren wordt, Algren daar en tegen wordt als enige gespaard. Bij de Samoerai hervind hij een bepaalde eergevoel en moraliteit om voor te strijden, iets dat hij voor het Amerikaanse leger al lang verloren was.

Prima acteerprestatie van Cruise maar ook van Watanabe die ondertussen in al heel wat goede films meedoet, mooie landschappen en bijzondere mooie shots, CGI van San Fransisco en de Japanse havenstad ziet er aardig uit, en ik vergaap mij persoonlijk aan die pracht en praal van de samoerai harnassen, kledij en helmen. Prachtig! Een redelijk moralistische boodschap wordt verder gebracht, over het strijden voor eergevoel. Toch weet de film ondanks alle pluspunten me maar matig te raken. Hij is mooi, het is goed, maar er zit niet dat randje aan dat ik denk....WOW! Nee, helaas. De muziek overigens van Zimmer valt nogal op. Andermaal een prima soundtrack maar vooral ook heel duidelijk te horen elementen die later terug zouden keren, of juist eerder te horen waren, in Inception, Pearl Harbor en The thin red line.

Leuk om weer eens gezien te hebben maar mijn geheugen betreffende de twijfel hoe goed deze film nu was is weer opgefrist.

Een welbekend verhaal. Het plot is hetzelfde als Dances With Wolves maar dan in een ander jasje. De film zat ook vol met cliches en ongeloofwaardigheid, het romantische verhaal er in was bullshit, Algren vermoord haar man, en uiteindelijk is heel de familie gek op hem, gaan ze het doen, en mag hij haar harnas dragen ?. De film is veel te overgedramatiseerd. Verder word er wel goed geacteerd, de muziek is harstikke prima en de omgeving waar het gefilmd is is prachtig. Hoogtepunt is het laatste gevecht, mooi gechoreografeerd en spannend, eindigt helaas toch weer in een dikke cliche en de standaard speech. De goeie en slechte punten wegen een beetje tegen elkaar op in deze film, 3,0!

The Last Samurai blijft een uitstekend werkje vakmanschap van Edward Zwick. De 2 en een half uur vliegen zo voorbij. Prachtige vechtscenes zonder CG, het is een lust voor het oog. De film kent een wat onwaarschijnlijke romance, al gebeurt het niet in 1, 2, 3. De film neemt altijd goed de tijd om op geen enkel vlak iets te overhaasten. Het wordt echter nooit saai door de vele afwisselingen van locatie, muziek en situaties. Een prima rol van Tom Cruise die hiervoor een aardig woordje Japans moest leren, behendig moest leren vechten met een katana en misschien ook wel leren paardrijden.

Ik ben mezelf de laatste tijd wat in Japan aan het verdiepen met literatuur. Uiteraard hoort er ook een filmpje bij. Hoewel ik The Last Samurai al eens heb gezien is dit toch al een jaar of tien geleden. De tijd vliegt.

Hetzelfde geldt ook voor deze film. Het is best een langzame en lange film. Toch weet Zwick een heerlijk geromantiseerd beeld van het leven in het 19e eeuwse Japan te schetsen, waarin de laatste stuiptrekkingen van het feodale Bakufu bewind met de Shoguns aan het roer zichtbaar zijn. Wellicht wordt het iets te over geromantiseerd, maar de film geeft een heldere en realistische blik over hoe het leven in die tijd in Japan moet zijn geweest.

Er wordt verder een behoorlijk Hollywoodsausje over de film heen gegooid met Tom Cruise in de hoofdrol en een plot dat af en toe wel heel erg zoetsappig is.

Gelukkig weet de film niet te dweperig te worden hierin en wordt er een goede balans gevonden tussen het harde geweld en de Hollywood invloeden. En het is natuurlijk ook fijn dat de Japanners gewoon Japans praten en niet enkel Engels spreken.

Misschien geen meesterwerk, maar als je sentiment in combinatie met een interessant historisch tijdperk leuk vindt, zit je met the Last Samurai gebakken.

3,5*

Zwick.

Ik vond het nooit een ideale regisseur voor dit soort grotere projecten. Hij kan best regisseren, maar zijn ridicule neiging om alles zo sentimenteel en opgeblazen mogelijk aan te pakken werkt keer op keer nadelig. Ook in deze film is het niet bepaald een voordeel, en dat eist zeker tegen de finale aan zijn tol.

The Last Samurai kent zoveel clichés binnen het plot dat je je afvraagt tot in hoeverre mate de schrijvers eigenlijk wel vrijheid hebben gekregen. Gelukkig worden niet de meest vervelende clichés zoals love interests helemaal uitgewerkt, dat soms nuchter werkt. Helaas wegen er behoorlijk wat andere clichés tegenover die je het nuchtere gevoel weer laten vergeten.

Visueel een mooi vormgegeven film. Erg fraaie settings, mooie kleurtjes en krachtige kostuums. De massascenes hebben best wel charme, en qua sfeerzetting heeft deze film elke duit weten te gebruiken. De 154 minuten zijn lang maar voelen nooit te lang aan omdat Zwick er wel in slaagt de kijker vlot door de minuten te leiden dankzij een hoog tempo en lekker veel gebeurtenissen.

Acteerwerk is half. Cruise doet wat hij kan en is voor zijn rol ook een logische keuze. Leuk dat hij met deze rol ook een beetje zelfspot toont, altijd voordelig. De overige crewleden zijn best aardig met enkele namen die wat overboord slaan (Spall). Ondanks dat de personages ook figuren zijn die je wel vaker ziet wisten ze me allemaal geboeid te houden.

Oorspronkelijk wilde ik de film voor zijn visuele kwaliteit nog een voldoende geven, en omdat de finale lekker wegkeek, maar toen ze een buiging maakte naar Cruise wist ik dat dat er niet in ging zitten. Gelukkig regisseert Zwick nu alleen nog maar kleinere projecten, want dit soort projecten zijn niet voor hem. Hij weet er gewoon weinig aan toe te voegen behalve een enorme dosis sentiment.

The Last Samurai is een overtuigend epos. Interessant verhaal van het begin tot het einde. Tom Cruise is niet altijd mijn favoriete acteur maar hierin schittert hij zonder twijfel.

The Last Samurai is een lang en groots epos zoals ik ze graag heb. De film heeft zeker z'n gebreken en tekortkomingen, maar over het algemeen was het een genietbare film, en gewoonweg een sterke period piece met veel aandacht voor detail. Allereerst iets dat doodnormaal zou moeten zijn, maar dat helaas vaak niet is; het gebruik van de authentieke taal, in dit geval Japans. Geen gevalletje van 'iedereen spreekt gewoon Engels'. Verfrissend. Ten tweede is een overduidelijk pluspunt het visuele aspect; er komen enkele cinematografische hoogstandjes voorbij om je vingers bij af te likken, maar ook de kostumering, aankleding en sets/locaties zijn bewonderenswaardig. Ook de oorlogsscènes mogen hierbij gerekend worden; vooral de lange eindslag ziet er geweldig uit. Al vond ik over het algemeen de meer serene scènes het interessantste; het middenstuk van de film waarin Algren zich in het Samurai-dorp bevindt vond ik in ieder geval het beste gedeelte. Meer van dit had ik absoluut niet erg gevonden, maar uiteindelijk moet er natuurlijk opgebouwd worden naar een wat meer standaard eindgedeelte. Tom Cruise is zo'n acteur die ik vaak niet al te leuk vind, maar die onder de juiste regisseur of binnen het juiste project wel boven zichzelf uit kan stijgen. Dat gebeurt hier, want wat speelt hij sterk. Goed samenspel vooral met Ken Watanabe, die zonder twijfel de ster van de film genoemd mag worden. Een (voor mij) substantieel minpunt is het erg dik aangezette sentiment, dat zeker in het laatste halfuur schrijlings grenst aan het melodramatische. Het is hieraan heel duidelijk te merken dat dit van de hand van de regisseur van Legends of the Fall is, een film die dezelfde valkuil niet weet te ontwijken. Hierdoor werd het voor mij wat minder interessant; een wat rauwer randje/sfeertje had hier minstens evengoed, zo niet beter, gepast. Het wordt daardoor net geen top-film, maar een dikke 3.5* is het meer dan waard.