Cloud Atlas (2012)

Enorm naar uitgekeken en met het zeer grootse en zeer ambitieuze concept en die verwachtingen was de kans groot dat het op een teleurstelling zou uitlopen. Die teleurstelling is dan ook zeer groot.

Het grote mankement is dat de grootse premise gewoon een hele enkelvoudige uitwerking heeft. Nergens het gevoel gehad dat de segmenten en overgangen door brille aan elkaar verbonden waren, het is vooral een fragmentarische chaos, met te veel geswitch en is enorm onsamenhangend. De stijl van Tykwer matcht ook niet met die van de Wachowski's en ook het gebruiken van verschillende crews geven de film niet die stijlvastheid wat ik nou zo essentieel vind in cinema. Wel erg opvallend dat de Wachowski's veel beter werk leveren.

Een geheel wilt het hierdoor ook niet worden, wat de kijkervaring al niet ten goede komt. Wel even vooropstellen dat de segmenten van de Wachowski's heel erg goed zijn maar worden zo enorm tegengewerkt door de tegenvallende en op momenten ook soms lachwekkende segmenten van Tykwer. Maar de segmenten van de Wachowski's zijn erg goed en vooral de twee "toekomst" segmenten die ze doen, waar het An Orison of Sonmi 451 segment wel het beste is (Doona Bae ). Al is Sloosha's Crossin' an' Ev'rythin' After ook erg goed. Visueel ook magnifiek die segmenten. De ideeën en thema's die daar aangehaald worden (en de thema's van het boek) komen daar wel uit de verf en triggerde mij als kijker wel, daar buiten not so much.

Het verklaren en connectie zoeken is niet nodig en is in het geval van Cloud Atlas erg onzinnig. Het is vooral een kwestie van ondergaan. Over de cast had ik zo mijn reservaties maar doen het één voor één echt naar behoren. De humor die vooral in de segmenten van Tykwer o mde hoek komen kijken is ook daadwerkelijk om het schaamrood op de kaken te krijgen. Waar vooral het segment uit het heden symbool staat voor het grote dieptepunt. Het concept van het boek werkt overigens erg goed voor het medium, vooral omdat je met beeldtaal veel meer poëtische samenhang kan creëeren maar had de film maar helemaal aan de Wachowski's gegeven.

Nee, ben totaal niet te spreken over het eindresultaat, al wil ik nog eens benadrukken dat dit echt niet door de Wachowski's komt want als ik alleen hun segmenten beoordeel kom ik op een hele dikke 4,5* maar het aankloten van Tykwer gaat gewoon heel zwaar wegen want wat hij heeft laten zien is onacceptabel. Terwijl de fundering er ligt. Een cultklassieker van een boek met een magistraal concept en ook met een budget van 8 nulletjes mag je ook flink in je handen knijpen.

Het onverfilmbare meesterwerk van David Mitchell blijkt... onverfilmbaar. Tenminste, Tykwer en de Wachowski's hebben het boek niet helemaal recht kunnen doen met deze poging.

Het eerste wat als lezer opvalt is een paar wijzigingen in het geheel, soms logisch (met name de kortere routes in het verhaal rond Sonmi), dan weer een tikkeltje storend (waarom Ayer's landhuis in Schotland neerzetten en niet in België) en er zat zelfs een echt absoluut onverdraaglijke wijziging in (de laatste woorden van het boek moeten gewoon de laatste woorden van de film zijn). Hoe kun je dat nu veranderen?

Verder vroeg ik me af waarom het narratief van het boek niet gewoon werd gevolgd, een verhaal tot de helft vertellen en dat dan later weer oppakken. Nu werd het een beetje een ratjetoe, benieuwd of de mensen die het boek niet kennen wel de draad kunnen volgen. Visueel was het wel in orde maar blonk de film niet uit (misschien buiten de fraaie wereld van Sloosha's Crossing), de cast doet z'n werk (met Broadbent als Cavendish als verwachte uitblinker) maar had zonder de flauwe aftiteling kunnen doen.

Aan de ene kant overheerst wel een tikkeltje teleurstelling, aan de andere kant waren de 3 uur ook weer zomaar voorbij. Ik kan het bovendien echt niet over mijn hart krijgen hier een onvoldoende voor te geven, dus ik hou het bij 3*.

Niet voor iedereen weggelegd, maar het is een schitterende film. Ondanks de zeer lange speelduur, geen moment verveeld. Komt ook door de goede montage. Ik heb niks met The Matrix, maar gelukkig heb ik hier een veel fijner gevoel bij. Het acteerwerk is erg goed van iedereen, kan ook bijna niet anders met deze cast. Met name Tom Hanks vond ik erg goed, en ik vond het ook wel leuk om Hugh Grant eens in een andere rol te zien. De film moet sowieso de Oscar voor beste make-up krijgen, want godskolere wat zag dat er goed uit, bij sommigen had ik niet eens door dat zij het waren. De muziek en Special Effects waren ook uitstekend.

4.5*

Wat een vreselijke film is dit! De fillosofie achter de film is binnen een uur zéker al duidelijk, maar toch hebben de filmmakers drie uur nodig om dit te verfilmen. Er zijn minstens 10 mensen de bioscoopzaal uitgelopen. Ik heb de film al gapend afgekeken maar het werd er niet beter op.

Er zat weinig emotie in, de zaal heeft amper gelachen. Alleen het stukje waarbij een man in een bejaardentehuis gestopt wordt is even grappig.

Sla deze film over, zonde van het geld en vooral van de tijd

In 1916, nog voor dat vijf van de zes verhalen van Cloud Atlas zich afspeelde, maakte D. W. Griffith een film genaamd Intolerance: Love's Struggle Through the Ages. Als je de titel kent weet je wat het hele punt van de film is, maar Griffith nam er flink de tijd voor en maakte een lange film dat zich afspeelde over vier verschillende tijden. Indertijd werd het slecht ontvangen en werd het een commerciële flop, maar tegenwoordig noemen de critici het een meesterwerk en wordt er graag benadrukt dat geen regisseur van nu de ambitie heeft om zoiets te maken.

Dat blijkt dus niet te kloppen. De Wachowski's en Tom Tykwer hebben die ambitie wel degelijk en met zijn drieën maakten ze een Intolerance voor deze tijd, alleen zijn ze nog een stuk ambitieuzer dan Griffith. Ditmaal geen vier verhalen in evenveel tijden, maar zes. En het gaat hier niet meer simpelweg om gevallen van intolerantie, maar ook over revolutionaire zielen die zich verzetten tegen allerhande vormen van intolerantie, conventionaliteit en meer algemene vormen van het kwaad. Cloud Atlas wordt nu door zowel critici als publiek wisselvallig ontvangen, maar wellicht wordt dit zo'n film die later een stuk meer gewaardeerd zal worden, al is het maar vanwege de grenzeloze ambitie.

Een ding dat me altijd verbaasd heeft aan de moderne ontvangst van Intolerance is hoe weinig de critici, die er doorgaans toch als de kippen bij zijn om iets pretentieus te noemen, er bij stil staan dat Intolerance een inhoudelijk enorm platte film is, bijna tot op het domme af. Ambitieus ja, maar vooral grenzeloos pretentieus en iets zinnigs over intolerantie heeft de film niet te zeggen. Alleen dat het er alle tijden was. Sla een geschiedenisboek voor kinderen open en je weet het.

Cloud Atlas, onze moderne Intolerance, heeft eigenlijk gewoon hetzelfde probleem. Ik twijfel er niet aan dat de makers dachten dat ze een geweldig diepe film aan het maken worden. De complete toon verraad dat de film enorm onder de indruk van zichzelf is. Sommige mensen noemen de film zelfs moeilijk en beweren dat er veel is om over na te discussiëren, omdat er zoveel lagen inzitten. Nou, nee. Dit is een doodeenvoudige film om te volgen. Het boek heb ik niet gelezen, maar ondanks dat constante gespring door de verschillende tijden heen was het altijd prima duidelijk wat er aan de hand was. Dit komt vooral omdat de verhaaltjes heel simpel zijn, vaak ingekorte, gemakkelijkere versie van verhalen die we al kennen. Over de boodschap valt ook niets na te discussiëren, want de complete waslijsten aan moraaltjes die hier in zitten worden netjes opgesomd door de hoofdpersonages die a la Morpheus uit The Matrix sterk de neiging hebben lange monologen op te steken over ethische kwesties. Helaas is er geen tijd om deze kwesties uit te diepen, waardoor de personages zich moeten beperken tot het uitspreken van zeer expliciete statements die je hoogstwaarschijnlijk elders al eens gehoord hebt. Het enige verschil met Intolerance is dan ook dat het hier niet gaat om een thema, maar over verschillende, al komt het er allemaal op neer dat het kwaad overal is, eruitziet als Hugo Weaving (of Hugh Grant als het wat kleiner kwaad is) en dat alleen afwijkende, revolutionair ingestelde zielen in staat zijn om hier iets tegen te beginnen. "I hope some day you'll join them, and the world will live as one." Waarom type ik dit? Gezien hoe dik het er bovenop ligt kan onmogelijk iemand het gemist hebben. Bevat het boek ook zoveel platte oneliners?

De grootste prestatie van Cloud Atlas is wat mij betreft dan ook dat het Intolerance officieel verslagen heeft als meest pretentieuze film ooit. Dat is niet bepaald makkelijk. Het is bijna bizar om een film te zien met zo'n schaal, zo'n ambitie en zelfs zo'n overduidelijke overtuiging (Tykwer en de Wachowskis geloven duidelijk in wat ze hier uitdragen) en dat het toch zo plat is. Het grootste nadeel vond ik nog wel dat je hier in de basis zes potentieel heel goede films hebt die nu beperkt uitgewerkt worden en veranderen in clichés. Neem bijvoorbeeld Halle Berry's verhaal uit de jaren '70. Die lijkt wel een samenvatting van iedere film die ooit gemaakt is over een journalist (of iets dergelijks) die duistere praktijken in een groot bedrijf ontdekt. Of het verhaal van Ben Wishaw in de jaren '30 (mijn favoriet) die heel erg steunt op complexe emoties, die echter nooit voelbaar worden omdat er gewoonweg geen tijd is voor karakteruitdieping. Het sciencefictiondeel over Doona Bae levert een intrigerend toekomstbeeld dat halfbakken aanvoelt, omdat de Wachowskis nooit de kans krijgen om meer dan een schets te maken van het verhaal. Eerlijk gezegd werd het me nooit duidelijk waarom Sonmi nou juist de uitverkorene werd en de manier waarop ze in die rol gleed werd nooit uitgewerkt. Wellicht daarom dat dit waarschijnlijk mijn minst favoriete deel was, ondanks dat het visueel het interessantste segment was. Hoewel dat deel over Jim Sturgess en zijn vriendschap met die slaaf ook gewoon echt te simplistisch voor woorden is. Ironisch voor een grootschalig project als deze is het ene kleine verhaal, die over Jim Broadbent in het heden, de enige die helemaal tot zijn recht komt (hoewel ik niet weet waarom die gangsters ineens van het verhaal verdwijnen) en volledig uitgewerkt zijn. Het siert de film ook wel dat er een komisch stuk inzit, over een kleinere revolutie. Dat relativeert alles en dat kan Cloud Altas wel gebruiken. Het is niet het beste stuk, maar op zijn eigen manier best een vondst.

Het moge intussen duidelijk zijn dat ik niet razend enthousiast ben over het zooitje dat Cloud Atlas heet (en dat zonder dat ik verder inga op de wisselvallige cast en de bijbehorende make-up die eveneens soms indrukwekkend en soms enorm slecht is). Niettemin kon ik net als bij Intolerance mijn ogen nauwelijks van het scherm houden. Stiekem vond ik het best leuk om naar te kijken, zelfs al werd het zelden echt goed. Het is vermakelijk om de acteurs te spotten in verschillende rollen en ook om te zien hoe er verschillende links gelegd wordt tussen alle verhalen ("Soylent Green is people" is vooral leuk bedacht). En ergens is het onmogelijk om niet meegesleept te worden in de schaal van het project. Feit is dat het een zeer vaardig gemaakte film is, enkele onhandige CGI en wat mislukte make-up daargelaten. Het aantal echt mooie beelden is schaars en als ze er zijn heeft de film geen tijd om er eventjes bij stil te staan (ironisch dat ik bij een film die duizenden jaren verhaal beslaat ik telkens moet zeggen dat hij geen tijd heeft). Cloud Atlas is misschien een mislukking, maar wel een enorm interessante mislukking. Een grootschalige indiefilm (dit is zonder inbreng van de grote Hollywoodstudios gemaakt; het meeste geld kwam uit Duitsland), die kennelijk uit een grenzeloze passie van de drie regisseurs is voortgekomen. Ergens is het best een sympathiek filmpje die het beste voor heeft en die in ieder geval nooit vergeet te vermaken. Onmogelijk om van te houden, maar ook onmogelijk om te haten. Ik bedoel, hoe kun je nou een hekel hebben aan een film die Hugh Grant cast als kannibaal?
3*

Door de mozaïkstructuur en snelle montage keek het lekker weg. De verhaaltjes waren verder niet heel bijzonder en hadden allemaal wel knallend mogen aflopen. Vond de SF verhaaltjes nog het sterkst. Heb het ook allemaal wel eens eerder gezien. Moraaltje vond ik weinig interessant. dikke 3*/3,5*

Samengeraapt zooitje. We gaan van hak op de tak naar oninteressante personages die onderling een vage band hebben. Steeds weer hetzelfde gezeur over moralistische dingen en poetisch geneuzel. Imposante settings en Halle Berry zag er goed uit maar de langdradigheid is niet weg te denken.

Dit vond ik toch allemaal aardig vreselijk.

Zes verhalen in godbetert 3 uur, waarvan er eigenlijk geen enkele ook maar een beetje weet te boeien. Afzonderlijk zou niemand er naar gekraaid hebben, maar deze verhalen worden zo hier en daar wat aan elkaar geknoopt, en dan is het ineens geweldige cinema? Wat mij betreft niet. Het eerste anderhalf uur wordt je eigenlijk niets wijzer en is het vooral neerzetten van de verhaaltjes en de personages, daarna verwacht je een soort van alomvattende clou, een interessant thema of ontmoeting in bepaalde zin, maar dat komt er niet. De onderlinge verbanden zijn veel te gering, en het levert verder ook totaal geen andere -interessante- invalshoeken op. Het blijven zes, nogal lullige, on-originele verhaaltjes die allemaal wel aan een al bestaande film/verhaal zijn te linken, met links en rechts wat overlap/oorzaak-gevolg relaties. Maar het is allemaal zo afstandelijk en onboeiend, en dat is toch wel triest in drie uur film. Geen van de personages heeft diepte, het blijven allemaal scripttools die de plotjes draaiende houden, en als de onderlinge samenhang tussen de personages ook nog eens zo gering is, dan begrijp ik echt de appeal van dit verhaal niet.

Blijft daarnaast staan dat elke van de zes verhalen het met de zelfde set aan acteurs moet doen. Dat is dan nog wel de aardige variant van deze film, het zorgt toch voor enige afleiding in de vorm van acteurtje-spotten. Leukste stuk was dan ook de aftiteling, waar je de lege plekken die je nog niet had ontdekt kon invullen, en er zijn een aantal rollen die echt totaal niet te herkennen zijn. Maar waar ik me wel over verbaas is hoe lyrisch iedereen over die make-up is. Oke sommigen zijn onherkenbaar, maar dat alleen is toch geen kenmerk van goede make-up effecten? Sommige van de acteurs werken eigenlijk wel in elk van de rollen (Hanks overtuigt vrijwel elke keer), maar de miskleunen zijn soms ook niet te zuinig zo groot. Ik noem Jim Sturgess en Hugo Weaving als Aziaten, Hugh Grant als ouwe man, Hugo Weaving als een zuster van een bejaardentehuis, een Michael Jackson-blanke Halle Barry, en bovenal, dat Aziatische meisje als blank grietje met sproetjes en rossig haar aan toe. Al die scènes waren op het belachelijke af. Leuk dat je elke keer met dezelfde acteurs werkt, maar als je je als makers keer op keer in allerlei bochten moet gaan wringen om die en die acteur nog ergens op te laten draven kun je je afvragen of dit project wel zo'n goed idee was.

Verder ziet de film er professioneel en duur uit, maar weten de beelden geen moment te imponeren. Zo'n segment als dat in Neo Seoul is duidelijk de eyecatcher van deze film, maar die stad ziet er zo ongeïnspireerd uit. Blade Runner, maar dan wat gelikter en bovenal had je geen moment het idee naar een stad te kijken waar mensen wonen, het was allemaal decor en achtergrond, opgenomen in een studio voor schermen met camera- en geluidsmensen in elke hoek, en geacteerd al kijkend naar de camera met ingestudeerde dialogen. Al moet ik zeggen dat de actiescènes in dat segment er wel erg fijn uitzagen. Ook de audio van de film is totaal inwisselbaar, en dat ik nu al niet meer weet hoe het muziekstuk waar de titel van de film op slaat klinkt zegt eigenlijk ook wel genoeg.

Allerbelabberst project als je het mij vraagt. Gek genoeg kijkt het nog wel weg, tempo ligt hoog, en het is toch nog wel zo'n film waarvan je wilt weten 'hoe of wat'. Uiteindelijk is het een lege huls met oninteressante personages, verhalen en werelden, met een paar ronduit pijnlijke scènes waar de make-up department erg zijn best heeft gedaan de acteurs overal te kunnen laten opdraven. Audiovisueel verder ook totaal niet boeiend, en over de sfeer hebben we het maar helemaal niet.

1.5*

Na eerst de helft van het boek te hebben gelezen achtte ik de tijd rijp om de film maar eens te gaan bekijken. Een goede zet achteraf, want anders was ik in het begin gelijk al het spoor bijster geraakt vrees ik. Nu wist ik tenminste waar het allemaal over ging en dat die verhalen allemaal op elkaar betrekking hadden. Niettemin wist deze film mij net zoals die verhalen in het boek mij niet te boeien, zeker de eerste helft niet. Al dat constant overspringen van verhaal naar verhaal kwam mij nogal storend over. Ik werd er een beetje moe van en Ik was daarom ook blij dat het na ruim 90 minuten pauze was en dat ik even mijn benen kon strekken. Na de pauze werd het gelukkig allemaal wat beter. Er was meer spanning, op visueel vlak vond ik het allemaal ook best wel mooi, maar toch kon dat de film voor mij niet redden. Dat laatste ligt vooral aan het feit dat de voor mij zeer herkenbare filosofie die achter de verhalen steekt en die ik ook grotendeels kan delen weer zonodig verklaard moest worden. Dat maakt Cloud Atlas weer tot een echte Hollywood film. Jammer, maar het was ook wel te verwachten.

3,0*

Who cares wat betreft de make-up als de film zo geniaal is als deze? Vond 'm geweldig. Allerlei genres lopen door elkaar heen maar het word nooit verwarrend en gelukkig ook nergens pretentieus. Ondanks het feit dat het voor de gemiddelde filmkijker een lastige film zal zijn (na afloop in de bios veel negatieve klanken gehoord) vond ik 'm persoonlijk nog best toegankelijk. Verschillende verhalen die door elkaar heen lopen (maar wel verbonden zijn met elkaar), het kan afleidend werken maar in dit geval vond ik 't geweldig gedaan.

Het acteerwerk is geweldig (wat is die Hugo Weaving toch zwaar ondergewaardeerd! Held van een acteur!) net zoals de special effects. Vond bepaalde dialogen/monologen echt ongelooflijk pakkend en die blijven me nu nog steeds bij. Mooie film die zeker een hogere score en betere commentaren verdiend dan hier op MovieMeter.

4,5*

There is a natural order to this world, and those who try to upend it do not fare well.

Zelden kan ik me een film herinneren waar ik zó naar uitgekeken heb als Cloud Atlas. Als je me vraagt waarom kan ik daar moeilijk een antwoord op geven. Ik las toevallig op internet dat Tom Hanks en Hugh Grant samen in een film gingen spelen gemaakt door de regisseurs van The Matrix. Een interessant feit maar ik wist niet wat dit verder te betekenen had en wat voor een film het zou gaan worden. En toen kwam de 5 minuut durende trailer. Mijn interesse was meteen gewekt. Ik heb meteen het eerste deel van The Matrix aangeschaft en ook recent het boek gelezen. Ik ben niet heel erg van boeken, eigenlijk alleen als het verhaal of gegeven me echt interesseert en dat was hier dus het geval. Na het lezen van het boek raakte ik nog meer benieuwd naar de film. Zeker toen ik de rest van de namen in de lijsten van de cast zag en na het zien van diverse teasers op YouTube.

Voordat ik de film ging kijken was ik een beetje bang voor enkele reviews die ik had gelezen: het zou een rommeltje zijn en er zou geen zak van te volgen zijn. Ik hoopte maar het beste (ook doordat ik het boek gelezen had). Gelukkig dat ik dat gedaan heb. Ik kon de film prima volgen, en daarnaast ben ik er erg enthousiast over. Wat een ontzettend mooie film! De film is moeilijk te omschrijven in één woord, maar als ik dat toch moet doen zou ik zeggen: uniek. Het is een film die ik nooit eerder heb gezien. Wel al eens een mozaïekfilm, maar toch zijn die anders als deze. Deze speelt zich af in het verleden, het heden en de toekomst. Zes verschillende verhalen; allemaal met elkaar verbonden op een manier. Dit idee leek (zo dacht ik ook uit het boek) onverfilmbaar. Maar de Wachowski's en Tom Tykwer hebben me het tegendeel bewezen. De film heeft een fantastische montage. Ongelofelijk hoe alle verhalen in elkaar overlopen. Hierdoor voelt de film aan als één geheel.

Er was ook geen enkel verhaal bij dat me niet interesseerde (net als in het boek). Ieder verhaal heeft iets unieks. Uiteraard is er altijd een verhaal dat ik interessanter vind als het andere. Dat heb ik nog nooit anders gehad bij mozaïekfilm. Het doet ook verder geen schade aan de rest van de verhalen. Ik bedoel ermee te zeggen dat ik wel het ene verhaal iets interessanter vond als het andere, maar dat ik er totaal geen moeite mee had als er naar een ander verhaal werd gewisseld. Iets wat heel vaak gebeurde. Wat dat betreft heeft de film een heel andere opbouw als het boek. Misschien ook wel beter, want anders zou je al gauw zeggen dat het zes verschillende films in een gepropt zijn. Doordat ze nu de hele tijd in elkaar overlopen, heb je hier geen last van. Mijn favoriete verhaal was 'Sloosha's Crossin' an' Ev'rythin' After' op de voet gevolgd door 'An Orison of Sonmi-451'. Beiden zien er visueel gewoon prachtig uit. Sloosha's Crossin' bevat geweldige personages en ze werden enorm sterk neergezet. An Orison heeft ontzettend mooie actiescenes. Neo Seoul ziet er indrukwekkend uit. Prachtig hoe ze dit uit het boek hebben verfilmd. Wat ik ook mooi vind is om te zien dat de film ontzettend veelzijdig is. Het eerste en tweede verhaal zijn een beetje drama, het derde verhaal een thriller, het vierde verhaal komedie, het vijfde en zesde verhaal is weer meer avontuur/science-ficiton.

Een van de dingen die vooral opmerkelijk zijn bij deze film is het feit dat acteurs verschillende personages spelen door de jaren heen. Dit doordat de ziel van iemand door de tijd reist en een 'tussenstop' maakt (de personages uit de verhalen). Sommige vinden dat een belachelijk stom idee, ik vond het eigenlijk best intrigerend. Ik vond het een mooi gegeven dat acteurs in verschillende rollen mogen laten zien wat ze kunnen. Zeker ook omdat elk verhaal weer zijn eigen genre (en daar gaan de personages in mee) heeft. Enkele bijzondere rollen vond ik bijv. Tom Hanks als de goed ogende, maar slechte Dr. Henry Goose, Doona Bae als Sonmi-451 en Hugh Grant als Kona Chief. De meest interessante vond ik nog Hugo Weaving als duivel Old Georgie. Hij vertolkt het personage op een indrukwekkende manier. Wat een ontzettend goede make-up ook. Maar ook alle andere personages gespeeld door alle (andere) acteurs waren goed. Er was geen enkel personage waarvan ik kon zeggen dat het matig of slecht neergezet werd. De film bevat wel ontzettend veel personages, maar daar had ik verder geen probleem mee.

Het moge duidelijk zijn dat ik erg enthousiast ben over deze film. De film heeft flinke indruk op me gemaakt en heeft me, net als het boek, aan het denken gezet. Tijdens de film ben ik geen moment afgeweken van het verhaal (zonder dat ik ook de hele tijd dacht: ''ik moet er bij blijven anders volg ik het dadelijk niet meer''), ik zat er eigenlijk gewoon in. Het is, zoals een van de acteurs omschreef in een interview, dat je wordt meegenomen in een achtbaanrit. Dat gevoel had ik ook. Er gebeurt zo ontzettend veel waardoor het voor mij onmogelijk was om me ook maar een seconde van de 170 minuten te vervelen. De tijd vloog dan ook voorbij.

Ik kan eigenlijk geen enkel minpunt noemen. Het is gewoon een erg mooie film. Alles vond ik er goed uitzien en goed doordacht: het visuele gedeelte, het acteerwerk, de montage, de muziek die perfect aansluit bij de film, de make-up.. Wat mij betreft werd alles prima in beeld gebracht. Is de film trouw aan het boek? Over het algemeen zeg ik 'ja'. Er zitten enkele aanpassingen in, maar daar heb ik geen moeite mee. Als alles letterlijk verfilmind zou worden wat in het boek werd beschreven kun je er nog makkelijk een half uurtje bij tellen (of meer). Bovendien is dat misschien ook niet de bedoeling (het letterlijk verfilmen). Dan kun je misschien beter gewoon het boek lezen. Hoe dan ook, ik vind het écht een bijzondere film. De creativiteit is wat mij betreft zeker te zien. Dit is een film die ik mede daardoor erg waardeer en die ik waarschijnlijk nog vaak zal herzien als hij uitkomt. De film is zeker niet weggelegd voor iedereen. Maar wat mij betreft is dit duidelijk een meesterwerk!

5*

Ambitieuze, lange en complexe film waarin zes verhaallijnen kriskras door elkaar heen lopen, met akteurs die opduiken in een verscheidenheid aan rollen, soms amper herkenbaar. Verwacht geen sluitend plot; deze mozaïek hangt meer op filosofische wijze aan elkaar, waarbij het idee is dat akties in het verleden, heden en toekomst invloed hebben op elkaar. Al te zwaar van toon wordt het gelukkig niet, al kan de film zich niet altijd ontworstelen aan een pretentieus toontje. Gelukkig wordt dat dan wel gecompenseerd door veel aktie, spektakel en humor. Zoals te verwachten valt met meerdere regisseurs is de film aan de onevenwichtige kant en niet overal even boeiend, maar alles is dermate origineel en meeslepend dat het eindresultaat toch de moeite waard is. Visueel ook erg indrukwekkend. Het zal niet makkelijk geweest zijn om dit materiaal te monteren!

Lang uitgesteld maar uiteindelijk toch de film in de bios gezien.

Ik weet niet zo goed wat ik ervan moet vinden. Hij duurde vrij lang, en als je me vraagt waar de film nu precies over ging...dan kan ik je dat niet uitleggen.

De verhaallijnen zijn wel mooi door elkaar verweven, maar niet allemaal even boeiend.

Ik heb wel bewondering voor het feit dat de acteurs zo mooi en duidelijk verschillende geloofwaardige rollen weten neer te zetten. Heel knap!

Een zeer ingewikkelde manier om de kijker duidelijk te maken dat alles in de loop der tijd invloed op elkaar heeft. Erg pretentieus. Goed geacteerd.

Net gezien, geef 'm een 3.5 vanwege de mooie beelden, de meestal leuke verschillende verhalen, en het acteerwerk. Maar wat nou de grote lijn was, zou het echt niet weten.

Complexe film die een 2e of 3e kijkbeurt verdient om alle dwarsverbindingen tussen de verschillende verhalen te zien. Ik kan ook het boek eens gaan lezen.

Alle 1*-stemmers: veel plezier met Jean-Claude van Damme.

Vermakelijk.

Wat me vooral is opgevallen aan deze film is dat het eigenlijk best straight forward is allemaal. Ik dacht dat het een soort Tree of Life, Enter the Void of misschien meer Southland Tales zou worden. Niet in de zin van kwaliteit. Maar films die weinig rekening houden met het publiek en echt puur uit de maker is voortgekomen. Dat viel me hier eigenlijk wat tegen. Alle verhaaltjes zijn vrij simpel. Ze zijn door elkaar heen gemonteerd maar echt heel verwarrend was het allemaal ook weer niet. Ze lijken het grote publiek zeker niet uit het oog verloren. Heb het boek niet gelezen, maar ik denk stiekem dat dat boek ook gewoon vrij simpel is.

Toen ik dit doorhad wist de film me wel erg te vermaken. Je krijgt van alles te zien en ze knippen het vlot dus vervelen zit er eigenlijk niet bij. Sommige waren best goed. Vyvyan Ayrs deel en het deel op het schip. En de rest wel aardig. Wat make-up jobs leidde wat af. Vrouwelijke Weaving of Witte Doona Bae. Maar overall was het allemaal wel aardig gemaakt. Veel settings. Het grootste komt best uit de verf. Visuele flair is dan weer wat minder. In dat opzicht lijkt het allemaal toch wel gemaakt met een studio zijn ogen in de rug. Wat stiekem toch jammer is. Heel slecht is het daardoor niet, maar zo opzienbarend als gehoopt ook niet.

3.5 kleine sterren.

Veel geneuzel om weinig, deze 'Cloud Atlas'. Visueel bij vlagen best imponerend, maar verder vond ik dit niet zo bijzonder eigenlijk. Een beetje acteurs spotten in de verschillende te platte rechttoe rechtaan verhalen, die daarom niet goed uit de verf komen en die lang niet allemaal zo interessant zijn. Zo nu en dan een leuke scéne, met hier en daar wat humor maken dit nog redelijk te doen, maar door het gemis van ook maar een beetje (emotionele) diepgang vind ik dit een té rommelig, hak op de tak en weinig bijzonder werkje, die zélfs zo nu en dan verveeld. Hugh Grant als spooky kannibaal is wel leuk.

Een topfilm.

Het eerste halfuur wordt je als kijker overspoeld voor een stortvloed aan personages en tijdlijnen waardoor de grijze cellen eens even flink aan het werk worden gezet.

Ik kan me daardoor ook goed voorstellen dat veel mensen hierdoor afhaken gezien de snelheid waarin het allemaal het allemaal gaat en de (niet) logica die erin zit.

Maar niet alleen dat. Ook de personages zorgen voor behoorlijke "valse" afleiding.

Door het gebruik van de vele dubbelrollen (overigens super gedaan, maar hier kom ik dadelijk nog op terug) kan voor behoorlijke verwarring zorgen.

Zo zijn bepaalde acteurs in andere tijdslijnen niet meer dan "figuranten met tekst" en kun je als kijker valse linken gaan leggen met andere verhaallijnen.

Tot zo ongeveer de helft van de film blijven er veel dingen erg onduidelijk en is het gissen naar vanalles.

Maar hou je vol dan vallen er op een geven moment alle puzelstukjes in elkaar (al dan niet met een eigen interpretatie).

De verhaallijnen volgen elkaar gedurende de film in een rap tempo op (zoals net al aangegeven) en je zult merken dat je misschien met het ene verhaal meer hebt dan met een andere.

Aan de ene kant verveeld de film hierdoor nooit, gezien je nooit langer dan 5 a 10 minuten bij een bepaalde personage blijft, andere de andere kant kan dit ook weer voor frustratie zorgen gezien de daaropvolgende scene niet altijd matcht met de vorige.

Toch (ondanks de ruime speelduur) verveeld de film nergens en zit de vaart er goed in. Als je eenmaal het verhaal te pakken hebt kun je ook al ontspannender kijken (dit wil niet zeggen dat je dan niet meer hoeft op te letten want er gebeurd dan nog genoeg).

Actie, Drama, Romantiek, SF, Humor zitten allemaal goed verwerkt in de dialogen en scenes waardoor het wel prettig blijft kijken en er ook voor zorgt dat de tijd voorbij vliegt.

De scene worden overigens perfect ondersteund door een mooie score, goed camera werk en prima (niet overal even mooie) SFX.

Acteerwerk is sterk en overtuigend in iedere tijdslijn.

Een klein minpuntje van mijn kant uit en dat is de grime. Dit had bij sommige personages iets beter gekunt waardoor je een soort a-la tv kantine achtige situaties krijgt.

Hiermee bedoel ik dat er meer een karikatuur van de personage wordt neer gezet waardoor het eerder grappig is, dan de doeleinde in de scene waarvoor het uiteindelijk bedoeld is.

Al met al een unieke kijk ervaring die ik zeker nog eens zou willen zien.

Ik kan me voorstellen dat mensen de film niet goed vinden, gezien het ook geen hapklare cheescake is die je zo naar binnen kunt werken.

Het is een film waarbij je constant moet blijven nadenken, kijken en voor jezelf dingen eruithalen waarvan jij denk dat je film dat ermee bedoeld heeft.

In mijn gevalt was het voornamelijk Liefde die de hoofdnoot speelde, voor mijn vriend was het Hoop.

Vond ik het erg dat de film van de hak op de tak sprong....nee, niet echt. Ik heb het niet als dusdanig storend ervaren. Maar dan moet ik erbij zeggen dat ik er ook wel voor in de mood was.

Wil je echt een film hebben die niet "main-stream" is en waarbij je zelf als in een inspector moore aan het moet is dit echt iets voor jou.

Wil je liever een avondje ontspannen en nergens aan denken, dan zou ik deze film even laten liggen.

Want ik vind dat deze film echt een kans moet krijgen gezien ook de diepere boodschappen die het schuilhoud.

Ik zal deze film in ieder geval niet snel meer vergeten en nog een tijdje over door blijven praten.

Van mij een dikke 5,0* en een goede start van 2013

Cloud Atlas is een enorm project geworden, misschien wel te groot. Er gebeurt zoveel en er zitten zoveel personages in, dat het toch nog wel meer dan eens onoverzichtelijk en rommelig wordt. Verder is het wel genieten van schitterende beelden, effecten, soundtrack en acteerprestaties. De verzorging is echt ruim voldoende. Het plot bij vlagen ook, bepaalde verhalen spraken best wel aan. Maar de totale speelduur van 3 uur was mij veel te lang, al zal het best nodig zijn geweest omdat het een verfilming van een boek is (die ik overigens niet heb gelezen). Je krijgt van alles wat. Science-fiction, actie, thriller, komedie. Wat dat betreft is de film wel weer geschikt voor een breder publiek.

3*

Dit blijft een van de raarste films en moeilijkst in te schatten films die ik heb gezien de laatste jaren. De film heeft een mix van:

- geniale (?) tot overbodige scriptlijnen,

- prachtige cinematografie en effecten vs eigenaardige en soms lachwekkende make-up

- goed acteerwerk vs eigenaardige casting ondanks zeer bekende toppers

- zeer spannende en intrigerende ontwikkelingen vs slaapverwekkende momenten

- maar vooral unieke mysterieuze denkpistes vs vingerdikke moraliteit

Na een maand geraak ik er nog niet uit

Had dit al eerder geplaatst, een quote uit een artikel:

"The problem is there’s no emotional hook in this bloated fantasia of special effects and makeup wizardry; the passion is all in the brute labor of adapting David Mitchell’s novel for the screen.

...but there’s as much opportunity to get attached to characters as there would be watching people go by on a roller coaster..."

En dit is hetgeen ik schreef na de tweede keer kijken:

"To know oneself is only possible through the eyes of another"

Het blijft voor mij moeilijk om iets te zeggen over deze film wat voor mij compleet zou aanvoelen. Het is zo veelomvattend en bevat zoveel elementen, dat het beschrijven van het verhaal alleen al te veel ruimte zou innemen Ik hou het op enkele details en impressies.

Het verhaal van circa 2040 vind ik het meest indrukwekkend, koud en kil en niet eens een vreemd toekomstbeeld, daar elementen als de consument en het product tot in het absurde en onmenselijke doorgevoerd worden, wat nu natuurlijk ook al aan de gang is. De documentaires over kleding maken in China en India die ik de laatste tijd op TV volg hebben een zelfde hemelschreiende lading. Slavernij komt trouwens in meerdere verhalen naar voren en krijgt zo diverse gezichten.

Het verhaal van nog verder in de toekomst met enorme tegenstellingen in beschaving vind ik ook erg interessant, hoewel ook aardig onbegrijpelijk, met bijvoorbeeld de influisteraar. Hierbij is m.i. het innerlijk stemmetje of deja vu gevoel gepersonificeerd. Het uitbeelden van het verschil en toch kunnen samengaan van techniek en intuïtie vind ik hierin interessant.
Make-up en uiterlijk van personen en de omgeving vind ik in dit gedeelte erg fraai.

Het verhaal met de componist van het muziekstuk, waar de titel eigenlijk om draait, vind ik ook zeer aansprekend. Hierin vind ik de 'Weltschmerz' erg goed vormgegeven, het vernederd en uitgebuit worden door een hogere klasse leidt hier tot moord en uiteindelijk een ontsnappen in zelfmoord. Het geeft een inzicht in macht en onmacht en keuzes maken. Erg aangrijpend. Ook zoiets als inspiratie krijgt hier een vorm. Wie heeft het muziekstuk gemaakt? Of is het een product van meer mensen en neemt één persoon de moeite het vast te leggen en geeft het de finishing touch?
Hierin vind ik de vraagstelling wat kunst nu eigenlijk is heel boeiend.

Het verhaal op het schip, dat met de journaliste en dat met de bejaarde schrijver spraken mij iets minder aan, maar zijn niet van minder belang. Vooral slavernij vs zelfbeschikking komen steeds terug als thema.

Het viel mij op dat in elk verhaal een geschreven stuk, een boek of een ander epistel, een rol speelt en verhalen aan elkaar lijkt te binden. Bijna alsof een verhaal slechts bestaat bij de gratie van het neergeschreven woord in een andere context. Het perspectief van de gehele film is daarmee voor mij niet gemakkelijk te duiden. De verhalen zijn m.i. echter niet los van elkaar te beschouwen.

Het boek heb ik nog niet gelezen, misschien dat daarin het vertelperspectief mij nog iets duidelijker zou worden.
Zonder dat vind ik deze film echter al magistraal van zichzelf en de film nodigt mij zeker uit tot vaker kijken. Ook al omdat in de aftiteling blijkt welke rollen de acteurs hebben gespeeld en waarvan ik mij niet bewust was dat het die acteurs betrof. Mannen die ook vrouwen spelen en andersom. Erg knap gedaan.
Humor ontbreekt ook niet in de film. Het is spaarzaam ingezet in enkele verhalen en scenes, maar biedt een welkome ontlading. Tot slot iets over de gore: deze is levensecht en keihard.

Alles bijeen emotioneel gezien, ook spiritueel, een complete ervaring en voor mij een echt prestige-stuk.

Kut Amerikanen! Dit soort films zijn gewoon instant flops. Studio's hebben geen vertrouwen in dit soort projecten. Iedereen weet waarom. De massa zit niet te wachten op diepgaande filosofische films. Ze willen eenvoud en dat is natuurlijk ook wel eens fijn, maar wat is er mis met prachtige films zoals The Fountain? Ook deze flopte. Dit soort films bevatten mooie levenslessen en zitten vol met filosofisch moraal. Niet dat ik een filosofisch kopstuk ben en ik ben ook zeker niet de slimste, maar ik sta wel open voor films als deze en ik evalueer graag.

Cloud Atlas is niet zo goed als dat ik hoopte, maar toch is het een mooie bijzondere film waar ik alleen echt even aan moest wennen. Ik denk dat de film vol zit met diepere lagen waarvan ik alleen de bovenste begrijp op dit moment. Inderdaad net als in The Fountain staan verleden, heden en toekomst met elkaar in verband. Ik red bijvoorbeeld een jongetje uit de sloot, hij gaat studeren, wordt arts en vindt vervolgens het geneesmiddel tegen aids uit. Ik zeg maar wat, maar wat relatief klein begint door het redden van 1 mensenleven resulteert uiteindelijk in het redden van miljoenen mensenlevens. Echter is het bewust veranderen van de wereld erg moeilijk, want er is nou eenmaal een bepaald systeem wat erg machtig is.

Toch is het een goede film met prachtige vertolkingen van iedereen. Visueel super, alleen zijn sommige acteurs en actrices een beetje mislukt. De zes verhalen zijn helaas niet allemaal even meeslepend, maar sommige zijn gewoon echt briljant. Cloud Atlas is misschien wel de laatste echt Intelligente film met zo'n groot budget. R.I.P.

3,5*

Ik waardeer het zeer wanneer een keer in de zoveel tijd een grote Hollywoodfilm een zeker risico neemt en experimenteel uit de hoek durft te komen. Het eindproduct mag dan wellicht niet perfect zijn, maar een dergelijke drang naar vernieuwing kan bij mij op zoveel meer waardering rekenen dan een herhaling van hetzelfde kunstje. Cloud Atlas is in mijn ogen een van die films.

Dit groots opgezette en ambitieuze project kent een complexe structuur die de constante aandacht van kijker opeist. De zes verhalen (zich afspelend doorheen de eeuwen) zijn op een hoger metafysisch niveau met elkaar verbonden. In fragmenten van soms nog geen minuut lang wisselen deze verhalen elkaar constant af. De verbintenissen tussen deze verhalen zijn niet altijd bij de eerste kijkbeurt direct duidelijk. Door de verscheidene plotten gewoon te ondergaan zonder al te dwangmatig op zoek te gaan naar aanknopingspunten, kun je gevoelsmatig de rode draad achter het geheel aanvoelen. Daaropvolgende kijkbeurten zullen de verdere gaten invullen.

Soms is het echter ietswat moeilijk om emotioneel betrokken te raken bij de scènes. De snelheid waarin alles voorbij vliegt, en die koele manier van filmen weten deze doelstelling niet echt in de hand te werken.

Dit maakt van Cloud Atlas zeker geen makkelijke film, en al helemaal geen een project dat in 172 minuten voltooid kan worden. Gelukkig is dit door toedoen van de mooie beelden, maar nog meer door de goede acteerprestaties, geen vervelende opdracht. Herkijken dus

Een handvol acteurs komen in ieder verhaal terug, in soms zeer tegengestelde rollen en bijgevolg ook uiterlijke verschijningen. Een Tom Hanks toont voor een keer aan ook andere rollen te kunnen spelen dan die van de ideale schoonzoon, waardoor ik de beste man ineens een stuk meer kan waarderen. Zijn rol als Dr. Henry Goose is mij zeer bijgebleven, evenals de Ierse auteur die hij hilarisch weet neer te zetten. Ook de andere acteurs kunnen er wat van. Hugo Weaving als Nurse Noakes is op zijn zachtst gezegd memorabel, maar gooit pas echt hoge ogen met de duivelachtige Old Georgie.

Wanneer men zelfs de etnische achtergrond van de personages veranderd gaat het een beetje mis. Je kan nog zoveel make-up op iemand smeren, maar je zal altijd blijven zien dat Doona Bae toch echt een zuid-Koreaanse is.

Of de ambities van Cloud Atlas ook echt een grote invloed gaat uitoefenen op de filmindustrie valt nog te bezien. Voor zover ik heb begrepen is lang niet iedereen even enthousiast over deze film als ik dat ben. Misschien dat met het verstrijken van de tijd, de waardering voor dit kleine meesterwerk ook zal groeien. Ik hoop in ieder geval van wel, want wat een ervaring was dit!

Gave film. Alleen moeilijk iets over te zeggen.

Het eerste halfuur is het wat verwarrend. Er wordt snel geschakeld tussen de verhaallijnen. Daarna krijgt het meer structuur en ontvouwt het plot zich. Hoewel er zeker meer in de film zit dan je bij een eerste kijkbeurt meekrijgt, is hij best te volgen en zeker niet supervaag.

Het verhaal: gaandeweg blijft de film boeien. De kleine drie uur waren snel voorbij en het was zeker geen lange zit. De zes verhaallijnen hebben an sich weinig om het lijf. De verbondenheid ervan, dat is een lastige. De links tussen de verhaallijnen zijn heel dun en het ligt er niet dik bovenop. Dat hoeft niet, maar ik vond het een beetje tè dun. Daarnaast is het jammer dat in een film als dit, één van de personages (Zachry) ook nog een imaginary "friend" heeft (Old Georgie) die e.e.a. nodeloos "gezocht" maakt en niets toevoegt.

Alle acteurs doen goed hun best maar de ene rol slaagt beter dan de andere. Tom Hanks was in vrijwel alle tijdlijnen goed, net als Berry. Hugh Grant vond ik er als oude man nep uitzien. Het is heel leuk om achter de - over het algemeen redelijk geslaagde - makeup de acteurs proberen te spotten. Vooral omdat de acteurs moeiteloos switchen van ras en geslacht. Er valt naast de acteurs ook veel te zien in de film qua decors. Mooi gedaan.

Geen geniale film, maar vooral vanwege de originaliteit en een stukje lef van de makers:

4 sterren

P.S.

Dit is een stukje letterlijke vertaling uit de Engelse synopsis, maar ik kan eigenlijk niet duiden welk personage wordt bedoeld met de moordenaar/verlosser, en welke daad van vriendelijkheid nou precies die revolutie ontketent.

Lastig om hier een cijfer aan te moeten geven. Het is een lange zit, heeft weinig vaart maar vertelt toch veel. 6 verhaallijnen die totaal van elkaar verschillen - en toch ook weer niet. De connecties tussen de films vond ik soms maar een beetje vaag, maar al met al vond ik de standpunten die de film duidelijk wil maken wel gelukt Tegen discriminatie (niet tegen zwarten, niet tegen klonen), oppassen voor de macht van gigantische multinationals, hoe we tegenwoordig met ouderen omgaan, en het denken over het hiernamaals. Al met al een goede films, alleen moet ik hem nog wel een keertje overkijken om hem goed te begrijpen. 4* voor nu.

Ambitieus project dit he, misschien wel iets te ambitieus. Ik weet niet zo heel goed wat ik er moet vinden. Visueel zag het er super uit, maar verhaaltechnisch voelt het (zeker in het begin) onbestemd aan. Wellicht dat een tweede kijkbeurt de film wat geslaagder voor mij maakt, maar met bijna 3 uur speelduur heb ik daar nu niet meteen behoefte aan .

Het duurt even voor je door hebt dat in deze chaotisch lijkende film wel degelijk structuur zit. Vanaf dat moment ontvouwen zich een zestal verhalen, de een boeiender dan de ander, maar allemaal de moeite waard. Van de verschillende verhalen vond ik die over Somni 451 in Neo-Seoul en over Zachry en Meronym op Hawaii het meest interessant.

De behendige montage laat de vaak parallelle ontwikkelingen van de verhalen ondanks het tijdsverschil vrijwel naadloos in elkaar overgaan. Knap gedaan, maar dat geldt feitelijk voor heel de film. Apart, mooi. Ik moet 'm spoedig nog een keer bekijken, want ik weet niet zeker of het eerste deel van de diverse verhalen wel goed tot mij doorgedrongen is. Ik sluit niet uit, dat mijn score na de tweede kijkbeurt nog hoger zal worden.

Heb deze film willekeurig gekozen, geen trailer gekeken e.d. En vond de film geweldig! Werd meegeslepen in het verhaal, montage is uitstekend gedaan, geen moment van verveling.

5 sterren.

Our lives are not our own. From womb to tomb, we are bound to others. Past and present. And by each crime and every kindness, we birth our future.

Cloud Atlas die zes verschillende verhalen in verschillende tijden en plaatsen verteld, is een ambitieus project van de Wachowski broertjes en Tom Tykwer. De verhaallijn beloofd erg veel diepgang en met zijn speelduur van maar liefst bijna 3 uur komt die diepgang er dan ook. Misschien zelfs wel iets te veel. Want je aandacht ga je nodig hebben bij deze film en dit is niet altijd even gemakkelijk.

Het eerste gedeelte ging het allemaal nog wel prima, want hoewel je constant wel erg goed op moet blijven letten om de verhalen te kunnen blijven volgen gebeurd er genoeg interessants op je scherm. Er zitten hier ook een aantal sterke scènes in met een aantal onverwachte wendingen zoals een scène waarin iemand compleet onverwacht van een gebouw af gesodemieterd word je raakt als kijker benieuwd naar alle verhaallijnen en hoe deze zich gaan ontwikkelen. De verhaallijnen waren in mijn ogen niet altijd allemaal even snel duidelijk (ook omdat het er zoveel zijn) maar interessant bleef het wel. Tot na verloop van tijd als de film pakweg zijn eerste 1,5/2 uur er op heeft zitten. Je kent op dit punt de personages en hun verhaallijnen en dan heb je als kijker nog een klein uur te gaan. Er gebeurd in de tweede helft ook een stuk minder en sommige verhaallijnen werden naar verloop van tijd ook wat warriger. Een kanttekening wil ik ook plaatsten bij de verhaallijn van Sonmi-451. Deze was wel erg pakkend, maar op het moment dat ze meerdere malen ontsnapt verloor haar verhaal wat mij betreft dan ook flink aan kracht. Ook de achtervolging op de weg met haar redder kwam te overduidelijk uit de computer met veel ondermaatse effecten

Er is ook veel ruimte voor filosofische uitspraken, waarvan er veel erg mooi zijn, maar echter wist ik het op een gegeven moment wel en mocht de film wat mij betreft dan ook afgelopen zijn. Je ziet stukje bij beetje hoe de personages met elkaar verbonden zijn, maar de link is niet heel wereldschokkend en met name leg je die dan ook omdat je dezelfde acteurs in een andere rol, op een andere tijd en plaats herkend. Niet per se direct vanwege de verhalen zelf. Cloud Atlas had zeker de potentie om een klassieker te worden en bevat een aantal sterke scènes, maar kan helaas niet de bijna 3 uur durende speelduur blijven boeien. Hiervoor wil de film in zijn tweede deel toch net iets te kunstzinnig en dubbelzinnig overkomen. Voor mij werd het op een gegeven moment echter gewoon te langdradig en had ik moeite om mijn aandacht er nog bij te kunnen houden. Gemengde gevoelens, dus ik kies voor de gulden middenweg met mijn beoordeling.

3,0*