Cloud Atlas (2012)

Fijn.

Maar had toch op wat meer gehoopt. Een nieuwe Mr Nobody is het zeker niet, maar gelukkig wel weer eens een film die 3 uur lang weet te entertainen, ondanks een aantal stevige flaws en zwaktes.

Grootste probleem is de gehele cast die ofwel erg slecht is, ofwel slecht presteert. Weaving en Hanks zijn helemaal niet te pruimen, des te erger dat ze telkens weer terug komen in een andere vorm. Maar ook Doona Bae en Xun Zhou leveren pover werk af en voelen zich duidelijk niet gemakkelijk met hun Engelstalige rollen. Een project als dit zou toch moeten durven iets internationaler te gaan, al wordt dat moeilijk als je hen ineens ook blanke personages gaat laten spelen. Ik begrijp het concept erachter wel, maar het werkt voor geen meter.

Komt bij dat ook de make-up niet voldeed. Acteurs ouder doen lijken blijft tricky business en de crew achter Cloud Atlas is er niet in geslaagd om het naar behoren uit te voeren. Personages zagen er vaak erg "off" uit, vooral Zhou als rosse sproetenkop kon echt niet, onbedoeld komisch. De enige die zich eigenlijk doorheen de verhalen wat staande wist te houden was Jim Broadbent, vooral dan in z'n rol als Cavendish.

Ander probleem is dat de 6 verhalen te verschillend in toon zijn. Het 70s gebral met Berry (wat is zij een slechte actrice) was erg saai, het scifi holbewonergebeuren met Hanks eigenlijk ook niet geweldig boeiend. Neo Seoul was leuker, net als het Cavendish gedeelte en stuk rond de compositie van Cloud Atlas. Maar al die verschillende genres en verhaallijnen zorgen eigenlijk nooit voor één film, hoe hard de vertelstructuur en montage ook z'n best deed.

Vooral een boeiende film door gepoogde grandeur en opzet, maar de uiteindelijke uitwerking liet geregeld te wensen over. Een povere cast en een gebrek aan overkoepelende sfeer zorgen ervoor dat dit niet het meesterwerk is waar de regisseurs op gehoopt hadden, maar verder wel een vlotte, afwisselende film die de aandacht makkelijk 3 uur lang vasthoudt.

3.5*

Waar heb ik in hemelsnaam naar zitten kijken... wat een langdraaaaaaaaaaadige film.

Ik zal toegeven, de beelden zijn mooi, maar dat is dan ook echt het enige. Rare verhalen die mij niet konden boeien, het sloeg echt helemaal nergens op. Ik ben niet snel heel negatief over een film omdat ik altijd wel iets kan waarderen, maar nee, nee nee nee, dit is echt gewoon een hele rare film.

Prachtige beelden, decors, muziek, CGI, special FX en make-up. De acteurs waren stuk voor stuk op hun best. Mar toch had ik steeds het gevoel dat ik wat miste. Meer emotie, meer uitgelegd? Wat een meesterwerk had kunnen zijn blijft steken in zijn eigen verhaal, die helaas hier en daar wat gaten laat vallen in het plot.

3.5* voor een uitstekende, wel lange, avond vermaak.

Bij deze film had 'k niet verwachtingen, maar hij is me zeker niet tegengevallen. Wel een lange film (zo'n 3 uren), maar door de vele verhaallijnen en steeds wisselende tijden, bleef het boeiend.

'k vond wel niet alle verhaallijnen even interessant, die van in de toekomst vond 'k wel het boeiendst.

De cast deed het ook goed, zeker als ze verschillende rollen deden. Van sommige acteurs/actrices was de make-up ook erg goed gedaan, zodat 'k sommige totaal niet had herkend (sommige spelen man en vrouw). Dus zeker even blijven hangen tijdens de aftiteling daar zie je ze allemaal in hun verschillende rollen.

Verder was de film niet zo braaf als gedacht, zo komt er gerust een borst in beeld en ook wel wat bloed.

Toch vond 'k de film geen 5* waard, 'k had toch een net niet gevoel. Misschien iets te veel verhaallijnen.

Maar zeker geen slechte film, maar je moet je er wel voor zetten.

Her verhaal komt wat traag op gang, maar na een tijd (en zeker op het einde) valt alles samen en begrijp je waarom alle verhalen belangrijk zijn. Soms worden de individuele verhalen wel heel erg uitgeweid, waardoor het op momenten allemaal wat onduidelijk wordt, maar op het einde passen alle puzzelstukjes in elkaar.

Wat mij het meeste aansprak in de film is de algemene filosofie. "Love can conquer death."

Het geeft je echt iets om over na te denken en biedt een nieuw perspectief op het leven.

Het is een lange film en soms wat moeilijk te begrijpen, maar zeker het kijken waard!

You love it or you hate it. Typisch zo'n film waar de meningen over verdeeld zijn. Als filmliefhebber kijk ik vrijwel alles wat ik kan kijken. Dus ook deze film. Hij boeide me totaal niet. Ik heb mezelf moeten dwingen om hem af te kijken en tussendoor steeds te hopen dat ie me als nog zou pakken. Dat bleef helaas uit. Jammer want als ik de recensies lees van mensen die het een geweldige film vinden, ben ik best jaloers. De film heeft namelijk alles in zich om een geweldige film te zijn en geeft me ook het gevoel dat ik de film op een verkeerd moment heb gekeken of zo. Ik geef daarom verdr ook geen beoordeling over deze film. Wellicht dat ik hem op een later tijdstip nog eens ga kijken.

Een film waar ik eigenlijk niks mee kan.

Ik heb behoorlijk wat films gezien, maar Cloud Atlas was echt verschrikkelijk slecht!

De film is te langdradig, onsamenhangend, niet intrigerend, slecht geacteerd en totaal geen chemie.

Gelukkig dat er wel mensen zijn die CA leuk vonden.

CA Big Budget Blooper

Ronald

Talloze tegenstellingen.

De tegenstellingen in Cloud Atlas zijn talloos. Net zoals de zes verhaallijnen ook als teveel aanvoelen en daardoor, met name aan het begin, eerder verwarren dat doen vasthouden. Feit is dat de religieuze en filosofische onderlaag absoluut fascinerend is. Maar of er in zo'n wirwar van goede en slechte scenes voldoende uit te distilleren valt, is de vraag. Niet omdat menige bioscoopbezoeker slechts blockbustervoer vreet en dit daar naar doet rieken zonder het te zijn, maar vooral omdat het erg wisselvallig is allemaal. Intrigerend wisselvallig, dat wel.

Redelijk.

In het begin even worstelen met hoe de verbanden zijn, dit word wel steeds duidelijker. ik zal hem nog een keer willen zien om alles in me op te kunnen nemen. Mooie verhalen, mooie beelden, knap staaltje werk!

Rare film.

Dat de structuur te pretentieus is, afleidt van de boodschap lijkt me wel boven enige twijfel verheven. Maar het is ook wel precies die truc die de film tot iets bijzonders maakt, losmaakt van de massa die zonder pardon in de kliko van de vergetelheid valt. Het geeft in ieder geval aanleiding tot een spelletje dat je maar in weinig films spelen kan: 'acteurspotten'. Want soms zijn ze zo toegetakeld dat je ze echt niet meer herkent. Overkwam me met Tom Hanks een keer of wat dat ik hem alleen aan zijn stem herkende...

De verhalen op zich zijn nergens echt bijzonder. De delen die als ik het goed begrijp door Tykwer gedaan zijn hebben gelukkig af en toe wat ongepaste en ongegeneerde humor in zich; als een soort zelfrelativering die dan weer ietsje afleidt van de wat loodzware en erg serieuze benadering van het totaal. Dat houdt het zaakje nog net op de rand, anders was het allemaal echt wat te hoogdravend geworden.

Qua boodschap eigenlijk wat aan de magere kant voor zoveel pretentie als er in de hele setup zit. Maar aan de andere kant, gewone films zijn er al genoeg.

pfff... heftige film, TOP! Voor de tweede keer gezien, nu vallen er nog meer puzzlestukjes op zijn plek.. spiritueel, diepzinnig, heftig, ontroerend. en als die 170 minuten dan zo makkelijk en boeiend wegkijken dan is hij naar mijn persoonlijke mening een 10 waard!

Voor zij die het verband van de verschillende verhalen niet zien of de film raar (lol) vinden: AJB kijk de film nog een paar keer!! (and open your mind)

Quote: "wat is een oceaan, zonder een veelvoud van druppen"

Redelijke film die zich afspeelt over een tijdspan van zo'n 500 jaar. Een ongelooflijk complex geheel met verschillende verhaallijnen en waarbij de acteurs meerdere rollen op zich nemen. Ondanks de diversiteit aan genre's voelt de film niet onsamenhangend aan. Dit is voornamelijk te wijten aan de sterke montage. Desalniettemin wellicht iets te hoog gegrepen.

Chapeau!!, volgens mij trok Lana Wachowski's coming-out-speech meer media-aandacht dan de film zelf, in Nederland leek deze vrij geluidloos voorbij gegaan, had ik mooi bioscoopbonnen klaarliggen, maar zowel Rembrandt als EuroCinema draaiden hem niet, volgens mij ooit nog na twee maanden even in het Filmhuis.
Okay, de film zelf: eyecandy op literaire basis en ergens een mengeling van "The Matrix" en "Perfume: The Story of a Murderer".
Flink wat soorten genres in de film: fantasy, een verhaal op zee, een jaren dertig drama met wat gay-elementen, een jaren 70 thriller, een onfortuinlijke uitgever die tegen zijn wil wordt vastgehouden in een bejaardentehuis en een SF-film.
Leuk dat er ook nog wat transgender-rolletjes inzitten, slechts één was mij opgevallen (en zeker niet de sympathiekste, de andere ontdekte is pas bij de aftiteling.
Meesterwerk!

Een redelijk drama/avontuur/sf film...

Redelijk apart zes verhalen...

Toch een saai...

Redelijk acteerwerk...

Perfect achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Wel mooi gemaakte SF...

Geen moeite waard...

Ik ben deze film gaan kijken omdat hij zo hoog beoordeeld was. Ik heb de film na een uur uitgezet omdat ik bijna in slaap viel. Verschillende verhaallijnen in een verschillende tijd. Elk verhaallijn was doelloos. Er zat geen verhaal in. Bagger.

Yoda terug hij is...

Hale Berry dan. Ik weet het niet. Elke keer als zij een rol speelt, heeft ze in mijn ogen precies 2 houdingen/blikken die elkaar non-stop afwisselen:

1. iedereen weet dat zij een verschrikkelijk stinkende knoflookwind heeft gelaten, maar niemand durft het te zeggen, zij zelf al helemaal niet, maar ze weet dat iedereen weet dat zij het was; en

2. kijk, papa, lekkere borstjes heb ik gekregen, he...

Dat somt haar acteerwerk wel op, wat mij betreft.

De film dan. Op zich wel onderhoudend, al is het soms moeilijk te volgen, door de vele en snelle wisselingen tussen de verschillende verhaallijnen en tijdperken. Al helemaal lastig om dan de bedoelde(?) dwarsverbanden te (blijven) zien.

Aantal prachtrollen van Tom Hanks. Bij een van de eerste scenes heeft hij (weer) die typische "trouwe-honden"-ogen, waardoor voor mij zijn acteerprestatie niet geloofwaardig overkomt, maar later in de film is dat niet meer aan de orde (/zichtbaar), en dat is erg prettig. Prachtige rol als Ierse schrijver, al is dat zo'n beetje zijn kortste rol in de film.

Ik vind het een leuk ensemble acteurs te samen, het is leuk om ze in zoveel verschillende rollen te zien, misschien wel een van de sterkste aspecten van deze film.

De film duurt vrij lang, is in het begin wel onderhoudend, maar het wordt na een tijd saaier, het is dan moeilijk om de aandacht erbij te houden. Ik weet niet goed te benoemen waar het aan licht, ik denk toch dat de verhaallijnen afzonderlijk niet voldoende boeien om je interesse te blijven wekken, terwijl er ook geen echte synergie is tussen de afzonderlijke verhaallijnen.

Al met al een film die best de moeite waard is van het kijken. Zeker geen must-see.

Hale Berry, neem nog wat acteerlessen, of beperk je optredens tot een rol als centerfold in wat bladen, dat ligt volgens mij veel meer in je comfort zone.

3,0

Aardige film die af en toe ontaardt in een verkleedfeestje. Ik begrijp dat dat lachen gieren brullen is voor de cast (Hale Barry is een oud gerimpeld mannetje, Hugo Weaving is een zuster !) maar het werkt eerder afleidend in de film.

De film is behoorlijk onevenwichtig, met wat humor hier en daar, en donker drama. Van de 6 episodes beviel die van New Seoul me het best, een beetje een Philip K Dick achtig verhaal, maar ook hier vond ik de verkleedlust vervelend en onnodig. Omdat je de hele tijd Hugo Weaving ziet als Koreaan. De episode met de ontsnapte slaaf was dan weer weinigzeggend- ik snap de moraal ervan natuurlijk wel, maar het was een beetje saai verfilmd met holle dialogen en een beetje suf subplotje met dokter Hanks.

De verbanden zijn volgens mij niet al te moeilijk te leggen: je kunt de wereld veranderen door een revolutionair te zijn, door af te stappen van conventies, je angsten te overwinnen, door moedig te zijn en de waarheid te onderzoeken, maar ook door inspirerende muziek te maken of een boek te schrijven, dat is volgens mij wel zo'n beetje waar het over gaat.

Als ik moet 3 uur zoeken naar een link tussen 6 verschillende verhalen, waarvan er een paar mij absoluut niet konden boeien, dan bevindt voor mij de echte plezierwaarde van het filmkijken zich toch in de schaduwzone.

Het is filmisch wel meer dan gewoontjes en ook de cast is dat, maar voor mij hoeft geen zo'n opzet.

Phoe, wat een magistrale film, maar waar moet ik beginnen:

De Wachowski bros spanden weer hun krachten bijeen, met samenwerking van de Duitse regisseur Tom Tykler, die we nog wel kennen van Lola Rennt en The International. Hier maken ze een 6 delig verhaal waarvan elk verhaal weer in een andere tijd afspeeld (van de tijd van de slavernij, tot het heden tot honderden jaren in de toekomst) waar iedere personage, verhaal, situatie een verbinding heeft. Het lijkt erop alsof je de term deja vu hier wel mag gebruiken, dat we in het gewone leven nog wel eens krijgen.

De verhalen zijn om te beginnen echt stuk voor stuk interressant en de verbindingen zijn dan weer de ene keer prima getimed maar soms ook te ver gezocht, maar dat maakt verder niet uit. De verhalen hebben me in ieder geval erg geinspireerd en het leukste van allemaal is dat ze ook allemaal totaal anders zijn van elkaar, met elke weer weer een andere emotie bij de kijker en een andere genre. Zo word je bij je strot gepakt door de verhalen over die slavenschip, waar een Afrikaanse slaaf toch behoorlijk onderschat werd door die zwijnen van slavenhandelaars en dat verhaal over die bi-sexuele schrijver in de tijd dat homofilie nog een fikse taboe was, en de gevolgen langzaam maar zeker niet te overzien zijn. Ondertussen valt er nog een hoop te lachen bij het verhaal over die schrijver in het hedendaagse Londen, waarvan je haast zou kunnen denken dat je naar een Ken Loach o.i.d film zit te kijken, dat gewoon bulkt van de lekkere botte Britse oneliners, terwijl de sub assertieve schrijver Timoty Cavendish word bedreigd door een paar lompe gangsters onder opdracht van een concurerende schreeuwerige schrijver Hoggins die eerst faalde en vervolgens toch beroemd werd nadat hij tijdens een viering die recenciest, die hem voor schut heeft gezet in de krant, van het dak af sodemieterde. En wordt dat verhaal nog grappiger en fouter? Jazeker...Cavendish die denkt dat hij onderdak kan krijgen via zijn broer en vervolgens erin geluist word en in een gekkenhuis wordt geplaatst waar ouderen worden uitgebuit, met een hele grappige ontsnappings-scene tot gevolg. En alsof we nog niet creatief genoeg kunnen wezen; dat ijzersterke verhaal met verslaggeefster Luisia Ray (ijzersterk neergezet door Halle Berry) waarin we een voltreffelijke thriller voorgeschoteld krijgen, met de achtergrond van San Francisco anno de jaren 70, die de typische sfeer er nog eens dik bovenop legt. En dan nog mijn favoriete thema; een science fiction verhaal, gesitueerd in Neo-Seoul in de 22ste eeuw, waarin het klonenthema nog boven water word gehaald en wat ook voor een tal aan mooie vondsten zorgt; het futuristische Seoul (met de latere beelden van de oude gedeelte van de stad) was een lust voor het oog, het verhaal over kloon Somni die ontsnapt van de slavernij (overeenkomst met verhaal 1?) met behulp van een huurling, wat ook nog eens voor een paar vette, vlotte actiescene's zorgt, en een niet zo'n mooi einde was ook.....gewoon behoorlijk tof! En voor de verandering gaan we ook nog eens 100den jaren de toekomst in naar het voormalige Hawaii, waar Tom Hanks hier lekker sterk een rol neerzet als een gekwelde strijder, die steeds getergt word door een een of andere geest/duiveltje op zijn schouder. Dit kan je wel een beetje zien als een soortevan middeleeuws verhaal, maar dan heel, heel ver in de toekomst. Ook leuk is die behoorlijk aangepaste Engelse taal (er zal natuurlijk wel iets in de taal veranderen in de verre toekomst). De bloederige vechtscene's met zwaarden en pijl en bogen (en een futuristisch pistool) zagen er ook erg goed uit, en het epioloog was ook interressant. Ook hier weer een erg mooie rol van Halle Berry.

Het viel me ook pas later echt op dat bepaalde acteurs elke keer weer een andere personage speelde. (Tom Hanks bleek ook nog die gestoorde schrijver te zijn en de hotel manager uit het 1936 verhaal). Halle Berry was wel iewat beter te herkennen.

Cloud Atlas is gewoon een film om je vingers bij op te vreten. In mijn ogen is dit gewoonweg het psychologische thema over deja vu, of het leven na de dood, wat toch voor een behoorlijk tof concept zorgt, die lekker uitgebreid en creatief de 165 minuten doorkomt en waarbij je als kijker om de keer mag verwisselen van modus, en wat is daar verkeerd aan? Noem het vergezocht, noem het theadraal, ik heb er uitbundig van genoten. Het is in ieder geval goed dat er niet een overdosis aan zoetsappigheid in werd gegooid van verhaal tot verhaal, want meestal is dat wel te verwachten bij dit soort films. Mag van mij zeker in het rijtje van de klassiekers. En kreeg ik nou net niet 1 seconde een visioen dat ik in 40-45 een verzetstrijder was?

5,0*

De laatste jaren zijn er veel van die megalomane projecten: in 2006 The Fountain en Southland Tales, in 2008 Synecdoche, New York, in 2009 Mr. Nobody, in 2011 The Three of Life en in dit geval, Cloud Atlas. Hoewel de films in detail van elkaar verschillen, hebben ze toch ook veel gemeen. Het zijn allemaal projecten van schrijvers/regisseurs met een behoorlijke staat van dienst. Ze proberen allen een ongrijpbaar thema uit te beelden, wat ik zwak vertaal als "de zin/doel van het leven". Motieven als levensloop/kringloop van het leven, keuzes en gevolgketens, verschillende tijdvlakken/ verleden-heden-toekomst komen regelmatig terug. En toch falen de meeste van dit soort projecten jammerlijk. Sommige verliezen zich in vage pretenties (The Three of Life, Synecdoche, New York), terwijl andere ronduit banaal worden (The Fountain, Southland Tales). Wat mij betreft valt Cloud Atlas in die tweede categorie.

Want wat zie je hier nu eigenlijk? Cloud Atlas bestaat uit 6 aparte kortfilms die door elkaar zijn gemonteerd. Sommige films zijn beter dan anderen en voor mij sprongen London, Neo Seoul en Big Isle er enigszins uit. Maar als er sprake van enige samenhang, heb ik dat niet kunnen ontdekken. Behalve dan op het allersimpelste niveau: man in tijdsperiode 2 vindt boek van man uit tijdsperiode 1, vrouw uit tijdperiode 3 hoort muziek gecomponeerd door man uit tijdsperiode 2, ad infinitum. Voor de rest? De filmpjes raken elkaar thematisch soms heel licht (iets met slavernij/gevangenschap = slecht oid), maar aan de echt grote filosofische levensvragen willen Tywker en de Wachowski's (bewust?) hun vingers niet branden. Kierkegaard wordt een keer genoemd en daar moet je het mee doen.

Wat overblijft zijn dus 6 losse verhalen die op zichzelf best aardig zijn, maar geen moment de diepte ingaan en de pretenties in de synopsis waarmaken. Hoe gekunsteld je de verhaaltjes ook aan elkaar probeert te plakken en hoeveel mooifilmerij je er als regisseur ook tegenaan gooit: een hol vat blijft een hol vat. Hoe hard het ook mag klinken. 2,5*

Poeh. Het is nogal een pil. Het heeft lang geduurd voordat ik deze film ging kijken, vanwege zijn speelduur en het gegeven dat dit nogal eens ingewikkeld kon worden met 6 verhaallijnen.
Die verhaallijnen blijken dan ook nog eens behoorlijk snel elkaar af te wisselen op momenten. Soms gebeurd dat heel duidelijk en helder door een mooi visueel of tekstueel bruggetje. Op die momenten is de editing geweldig. Maar soms lijkt het ook volkomen willekeurig en maakt het verwarrend. Je voelt alsof je telkens moet blijven schakelen zonder dat het effect heeft.
De zes verhalen hebben elk hun eigen voortgang en hun eigen karakter, van super-sci-fi tot slavenscheepvaart. Aan de bejaardenhuissatire heb ik me aardig zitten ergeren, pastte er totaal niet in. Maar heel diep gingen de verhalen niet en slopen er toch ook wel wat cliche's in. Tuurlijk zie je al snel de linken tussen de verhalen in de vorm van de karakters/acteurs, maar écht samenkomen doet het niet voor mijn gevoel. Ja, het moraal is duidelijk, maar daar hoef ik geen 3 uur voor te zitten kijken.

Visueel is het allemaal prachtig en dat de acteurs zoveel rollen op zich nemen ook. Toch heeft dit epos me niet zo weggeblazen als ik op voorhand gehoopt/verwacht had. Daarvoor waren de verhalen toch net wat te dun en de samenhang te licht.

Cloud Atlas is een film die ik gewoon nog een keer moet zien om hem een echt, eerlijk cijfer te kunnen geven.

Want eigenlijk begreep ik er de ballen van hoe de verhallijnen met elkaar verbonden waren. Ook krijg ik dan beter de kans al het moois wat de film te bieden heeft, beter op me in te laten werken. Ik zat nu gewoon te veel te tobben met het verhaal.

De film krijgt absoluut nog een 2e kans, ik denk dat mijn cijfer dan vast nog verder stijgt.

Erg interessant, maar bijna vanzelfsprekend mankeert er van alles aan. Zou een mooi voorbeeld kunnen zijn in het rijtje interessante mislukkingen, al vind ik de film daar uiteindelijk wat te goed voor.

Het viel me op dat de door Tykwer geregisseerde delen eigenlijk stukken beter (geregisseerd ook) waren dan de door de Wachowski’s gemaakte verhalen, terwijl ik ondanks de normaal gesproken duidelijk waarneembare andere stijl, ongeveer een even hoge pet op heb van een ieder. Misschien moet ik die mening herzien. In elk geval vond ik twee van de drie verhalen van de broers / broer, zus eigenlijk niet best. Het stuk op het schip ten tijde van de slavenhandel (de oudste geschiedenis) was nogal niets zeggend (en veruit het minst), terwijl het meest in de toekomst liggende verhaal (met dat belachelijk inspiratieloze taaltje), ondanks het meeste potentieel, nauwelijks uit de verf kwam. De overgebleven 4 vertellingen vond ik allemaal wel de moeite waard. Tykwer brengt in chronologische volgorde een dramatisch sterk -, een spannend - en een grappig verhaal. Best knap.

Te ambitieus, pretentieus gewauwel, filosofie voor dummies. Het zal allemaal wel. En het klopt ook natuurlijk wel. Maar ik heb liever een film die schaamteloos alles uit de kast haalt, van alles wil en probeert en vervolgens (af en toe) op zijn bek gaat, dan een film die binnen de lijntjes kleurt. Natuurlijk behoort Cloud Atlas niet tot meest diepzinnige cinema ooit, maar de poging tot “wat meer” in combinatie met blockbuster formaat(o.a qua cast, sfx) werkt voor mij wel. Net als het unieke van het concept. Er is bijna niets vergelijkbaars. Eigenlijk zijn de verhalen erg simpel en basic. In het half uurtje dat de verhalen beslaan is ook niet veel meer mogelijk, maar toch. Het is wel thematisch aan elkaar verwant omdat de karakters te maken hebben met onderdrukking en de personages op zoek naar vrijheid (en er is nog wel meer). En hoewel ook reïncarnatie gesuggereerd wordt (of misschien was het wel gewoon erfelijkheid) door dezelfde acteurs te gebruiken, vond ik de combinatie niet helemaal uit de verf komen. Ik vond de verhalen ook elkaar in te hoog tempo aflossen. Zo krijg je geen tijd ergens echt in meegesleurd te worden.

Ik kan nog wel tien positieve en tien negatieve punten noemen, maar eigenlijk komt het er op neer dat ik me prima vermaakt heb met Cloud Atlas. Het lost zijn belofte zeker niet helemaal in, maar er blijft genoeg over om van te genieten. 3,5 sterren.

Deze film is een gemiste kans. Het verhaal is fascinerend maar de uitwerking had veel beter gekund. De makers hebben een dappere poging gedaan en ik zou de film zeker niet mislukt willen noemen, zelfs niet slecht, maar het hoge Hollywood-gehalte, ook al is het geen zuiver Amerikaanse film, doet flink afbreuk aan het geheel. Het is allemaal veel te groots opgezet, te theatraal. Ook het zoetsappige einde vond ik een flinke afknapper. En dan vraag ik me af: voor wie is deze film gemaakt? Voor het Amerikaanse publiek dat filosofische thema’s alleen wil zien als er voldoende sentiment uit de kast wordt gehaald? Is er om die reden ook een sterrencast ingehuurd? Het resultaat is in ieder geval een film die vlees noch vis is, een glad compromis om iedereen maar tevreden te stellen.

Cloud Atlas bestaat uit zes afzonderlijke verhalen die steeds in elkaar grijpen en met elkaar samenhangen.

Het eerste verhaal dat zich in de 19de eeuw afspeelt, gaat over de slavernij. Het is erg oppervlakkig en loopt over van de clichés.

Het tweede verhaal speelt in de jaren 1930, en is het meest subtiele uit de hele film. Er wordt op een goede manier omgegaan met emoties zonder dat het zoetsappig wordt..

Dan volgt een stuk dat zich afspeelt in 1973. Dit is zeker niet slecht, er zit de nodige spanning en humor in maar het mist wat diepgang. Hugh Grant speelt hier een amusante rol als gladde directeur van een kerncentrale. Het beste van dit stuk vond ik dat een personage uit het vorige verhaal hier verder (op latere leeftijd) wordt uitgewerkt.

Het verhaal dat zich afspeelt in 2012 is ronduit hilarisch, maar wel leuk om naar te kijken. Het vergroot echter niet de samenhang in de film, die er soms een beetje met de haren bijgesleept wordt.

Het verhaal in de toekomst in Neo Seoul is erg interessant. Het is een mix van kille afstandelijkheid en SF-geweld a la The Matrix. Dat geweld spreekt mij persoonlijk minder aan, voor mij had het allemaal veel subtieler gemogen. De stadsbeelden van Neo Seoul vond ik daarbij niet echt geloofwaardig, met transparante snelwegen en vliegende voertuigen. Knap gemaakt, dat wel, maar net iets te gladjes.

Tenslotte het verhaal in de toekomst na “The Fall”. Dit verhaal was ronduit belachelijk en totaal ongeloofwaardig. En ook dit liep liep over van de clichés.

Wat ik goed vond aan Cloud Atlas was dat er steeds van het ene verhaal naar het andere werd gesprongen. Het is heel fragmentarisch opgezet, maar het gaf wel vaart aan de film. De overgangen waren daarbij erg knap gemaakt. Nadeel van zes verschillende verhaaltjes (ieder verhaal an sich duurde niet langer dan een half uur) is dat ze afzonderlijk niet zo goed uit de verf komen. Dat zou op zich niet zo’n probleem moeten zijn geweest, als er maar niet die vette Amerikaanse saus overheen was gegoten. Hoe filosofisch de boodschap dan ook mag zijn, op mij kwam het toch ook over als een schreeuwerige sensatiefilm met te felle kleuren. Een veelbelovend thema dus, maar met een bij vlagen drakerige uitwerking.

Zes episodes in steeds een heel ander genre, niet alles even geslaagd: bij de toestanden op het slavenschip wil ik maar niet betrokken raken, de broad comedy van de lotgevallen van de uitgever zijn wel èrg melig (hoe goed Jim Broadbent ook speelt), en het onderzoek van journalist Halle Berry past beter in zo'n serieuze paranoia-thriller uit de jaren 70, toen ze dat soort dingen veel beter deden. De drie andere delen zijn een stuk sterker, met het deel met de componist voorop, en de technische vaardigheid van het geheel staat buiten kijf. Wat de thematiek betreft blijf ik toch een beetje zitten met het feit dat de verbanden tussen met name de vroegste episodes wel wat dun zijn, met als gevolg dat ik de film uiteindelijk geen echt overtuigende illustratie van het "alles is onderling verbonden"-motief vind: ik zit eerder te kijken naar verschillende verhalen waarin soms elementen uit andere verhalen terugkomen dan naar een film die als het ware het vlindereffect moet verbeelden. Desalniettemin toch een hoge score voor deze film, want een ambitieuze onderneming als deze waar de filmmakers duidelijk hun hele ziel en zaligheid in hebben gelegd zie ik toch honderd maal liever dan de zoveelste Transformers-blockbuster of voorspelbare actiethriller.

Vanwege de duur van deze film, heb ik hem altijd zolang mogelijk links laten liggen maar in de afgelopen twee dagen heb ik hem dan toch eindelijk bekeken. Ondanks dat ik het waarschijnlijk niet allemaal begrepen heb en de zes verschillende verhalen soms ietwat verwarrend en rommelig door elkaar heen liepen (je moet deze film je hoofd er goed bijhouden), vond ik het wel een mooie, interessante en zeker ook een boeiende (soms zelfs wat spannend) film.

Overigens vond ik niet alle zes de verhalen even interessant, want het slavernijverhaal wat zich afspeelt in de 19e eeuw en het verhaal omtrent de homoseksuele componist in de jaren 30 vond ik persoonlijk de minste interessante verhalen en het Sciencefiction verhaal (wat wel raakvlakken had met de jaren 70 film "Soylent Green", daar wordt overigens in een ander verhaal op komische wijze naar verwezen) in Neo Seoul vond ik persoonlijk het meest interessante verhaal. Dat verhaal is zeer ook het meest spectaculaire verhaal (met zeer fraaie special effecten).

Van alle zes de verhalen was wel de uitvoering mooi en goed gedaan. Ondanks de ietwat serieuze toon van de film, bevat de film ook actie en is hij soms zelfs wat komisch (vooral op conto van Jim Broadbent). De cast doet het verder uitstekend (met name Tom Hanks en Halle Berry) en het was leuk dat veel acteurs en actrices allemaal verschillende rollen hadden in de verhalen en soms waren ze best vrij onherkenbaar (met name Hugh Grant). Wat dat betreft was de aftiteling wel leuk gedaan waarin je kon zien in welke verhalen ze hebben meegespeeld en hoe ze er dan uitzagen.

Ondanks dat de film bijna drie uren duurde, wist de film me vanaf de eerste minuut tot de laatste minuten te boeien en te vermaken en daar draait het toch uiteindelijk om.

Weekje geleden gezien maar wil hier toch nog even iets over kwijt. Al zal dat gezien het epische karakter van de film (verschillende tijdslijnen, verschillende personages, verschillende verhaallijnen) wellicht niet helemaal coherent zijn.

In ieder geval was ik erg onder de indruk van deze film. Met name visueel heel erg knap, waarbij de toekomstverhalen er wat mij betreft bovenuit steken. Ook met de cast is niks mis. Hanks en Weaving zijn zekerheidjes maar ook Berry en Grant doen het prima.

Wat het verhaal betreft, moet ik eerlijk toegeven dat ik de film wellicht nog een keer zou moeten bekijken, want er komt zo veel aan bod dat het bij een eerste kijkbeurt allemaal wat veel wordt. Zullen ongetwijfeld hier en daar wel wat schoonheidsfoutjes in zitten, maar ik ben wel blij dat men het nog aandurft om films van die omvang en die ambitie te maken. Honderd keer liever een film als deze dan de zoveelste Marvel superhero- of Transformersfilm.

Veel voor- en veel tegenstanders, begrijpelijk. Het verhaal vereist best wat geduld bij de kijker en de samenhang is er wel degelijk, maar eigenlijk ook weer niet echt. Het is maar hoe je het bekijkt. Visueel ziet het er in ieder geval prachtig uit en de cast is goed, dat staat buiten kijf. Het is een ambitieus project en de filmmakers maken het zich niet makkelijk, maar de originaliteit een aanpak verdient wel applaus.

In het begin probeer je het te snappen, dat moet je echter maar loslaten en gewoon lekker de verhaallijnen gaan volgen en daar de samenhang al dan niet uithalen. Een geforceerde samenloop hoeft van mij ook niet, deze genuanceerde aanpak vond ik wel geslaagd en is het allemaal wel net iets te veel qua verhaallijnen.

Ik ben niet echt een liefhebber van dergelijke filosofische films, maar je weet maar nooit. Deze mozaïekfilm (door tijd dan) zorgt voor een grootse aanpak. De film is dan ook meer dan de doorsnee blockbuster. Het is vooral uitkijken naar de acteurs die verschillende rollen spelen in deze film (altijd leuk om zien), waar de ene beter is dan de andere. Sommige acteurs doen het de ene keer goed om dan weer in een typetje te hervallen. Andere acteurs kunnen de variatie beter aan. Ook de montage tussen de tijden is van verschillende niveau. Ik had daar toch wat meer creativiteit verwacht. Om de link tussen de verhaallijnen te versterken. Want nu vallen de puzzelstukjes pas aan het einde van het verhaal in elkaar. En dat is te lang voor zo'n lange film.

Langs de andere kant ben ik wel blij dat ik tot het einde ben blijven kijken (al is dat op zich niet verwonderlijk als ik een film bekijk). Waar het eerst stoort door de verwarrende verhaallijnen en soms de nogal onsamenhangende dialogen, komt de sfeer gaandeweg wel goed. Iets korter en wat dynamischer had wel gemogen. Maar zeker geen slechte film.

Everything is connected.

En hoe. Ik ken het boek niet. Maar het zou onfilmbaar zijn heb ik veel gelezen. Blijkbaar dus niet. Want in grote lijnen volgt Cloud Atlas een fantastisch verhaal/verhalen. Misschien niet trouw aan het boek, misschien ook wel. Maar het blijft gewoon zo dat film een heel ander medium is en elementen uit een boek gewoonweg niet werken in een film en andersom.

Zoals gezegd zijn de verhalen erg fijn. Ook worden ze stuk voor stuk erg zorgvuldig verteld. De vele omschakelingen tussen de verhalen zijn een genot om te aanschouwen. In het begin is er min of meer een introductie en kan het misschien wat te snel allemaal gaan. Later wordt er mee tijd en aandacht geschonken aan de verhalen. Als ik er een favoriet uit zou moeten kiezen is dat niet makkelijk aangezien ze allemaal iets magisch hebben en maken samen deel uit van een erg groot geheel. Ook is het moeilijk om echt iets over het verhaal te vertellen zonder er te diep op in te gaan. Verhaaltechnisch is Cloud Atlas ook helemaal geen gemakkelijke film. Het is zoveel om in je op te nemen. Maar met de kijkbeurt gaan je steeds meer details opvallen en zijn er steeds weer nieuwe dingen in het verhaal te ontdekken. Ook krijgen we hier een geweldige mix van verschillende (sub) genres

De regie is opgesplitst onder twee (eigenlijk 3) regisseurs. Daardoor krijg je af en toe een kleine verandering in toon. Zelfde geld ook voor de fotografie aangezien er ook 2 cinematografen de film draaien. En dat geld op technisch vlak voor bijna alles. Toch is er veel gedaan om op elkaar af te stemmen en het eindresultaat mag er dan ook zeker zijn. Vooral in de editing is weergaloos werk gekeverd. En dan de muziek. Echt prachtig met "The Atlas March" als hoogtepunt.

Acteerwerk is ook al zo goed. Hanks en Wishaw vond ik nog wel het sterkst. De rest van de cast is ook geweldig om te aanschouwen. Geweldig ook hoe ze bijna allemaal hun verschillende rollen spelen. Van de grote rollen tot de kleinere rollen.

Cloud Atlas is een film die meer verdiend. Technisch is het een geweldig schouwspel en het acteerwerk is van een erg hoog niveau. Het verhaal is heel erg goed, al is het zeker niet perfect en gaat het op sommige punten soms net wat te snel of draaft het wat te ver door. Een film die ik zo af en toe erg graag opzet en heel lang links heb laten liggen om verkeerde redenen.