Cloud Atlas (2012)

Grote productie, echter voor een minder groot publiek. Voor de mensen die zijn afgehaakt: lees het boek want dat is een meesterwerk. Maar dan moet ik ook toegeven dat het boek niet bepaald lichte lectuur is. Ook dat is even doorworstelen op sommige momenten, maar na een tijdje zal de literatuurliefhebber ervan smullen.

Toen bekend werd dat er plannen waren dit boek te verfilmen dacht ik (en velen met mij) dat het onmogelijk zou zijn dit verhaal op het doek te vertellen. Het is te complex om er een samenhangend geheel van te maken en gebleken is dat dit voor een deel ook klopt, althans voor diegene die het boek niet kent. Iemand die deze film gaat bekijken als ontspannend kijkvermaak, zal er binnen een uur niets meer van kunnen volgen en afhaken.

Cloud Atlas is een enorm project geworden, misschien wel te groot. Er gebeurt zoveel en er zitten zoveel personages in, dat het toch nog wel meer dan eens onoverzichtelijk en rommelig wordt. Verder is het wel genieten van schitterende beelden, effecten, soundtrack en acteerprestaties. De verzorging is echt ruim voldoende. Het plot bij vlagen ook, bepaalde verhalen spraken best wel aan. Maar de totale speelduur van 3 uur was mij veel te lang, al zal het best nodig zijn geweest omdat het een verfilming van een boek is (die ik overigens niet heb gelezen). Je krijgt van alles wat. Science-fiction, actie, thriller, komedie. Wat dat betreft is de film wel weer geschikt voor een breder publiek.

3*

Ik moet toegeven dat ik het verhaal voor 75% kwijt ben geraakt of simpelweg gewoon niet heb kunnen volgen.

Het verband tussen de verschillende tijdperken en de verschillende personages snap ik wel het deed mij denken aan het karma principe.

De scenes in de toekomst zagen er zeer realistisch uit meestal lukt het bij mij niet om science-fiction serieus te nemen maar bij Cloud Atlas lukte dat wel.

Wat ik vooral top gedaan vond is het make-up en het acteer werk prima met name Tom Hanks en Doona Bae top geacteerd! en natuurlijk ook door Hugo Weaving en Halle Berry en Hugh Grant als kanibaal geweldig!

Verder denk ik dat als ik het 100% snap dat mijn gegeven cijfer hoger zal oplopen.

Is deze film met haar ingrediënten een soort combi tussen the Fountain, mr. Nobody en een beetje big fish?

Schandalig laag gemiddelde.

Aan de andere kant vind ik het moeilijk om uit te leggen waarom ik dat gemiddelde zo schandalig laag vind.

Voor mij was de film in ieder geval overweldigend. Alle verhalen waren individueel interessant. Gelukkig werd de vaart erin gehouden met een leuk geplaatste grap, met name in het bejaardenhuis.

Ik vind het nog steeds moeilijk te bevatten hoe de verhalen samenhangen, daarvoor zal ik m nog een keer moeten zien. Toch is de film van begin tot eind boeiend, mede door geweldige acteerprestaties. Je moet de film over je heen laten komen, en proberen om de karakters bij elkaar te zoeken en dan zul je niet teleurgesteld worden.

Wat dat betreft misschien wel, maar de meeste mensen houden er niet van als een verhaal ineens afgebroken wordt en op een andere voet verder gaat.

Dus als ik het goed begrijp snap je de film nog niet helemaal (tenminste dat maak ik eruit op) maar je geeft wel 5 sterren? Bedoel je soms dat het wel een hele mooie film moet zijn door de effecten en acteurs en door het verhaal wat je nog niet snapt?

Een mystery is het hoor, man man, wát een pretentieus, onnavolgbaar vod.

Pretentieus is het, maar toch ook fascinerend.

Het boek heeft een soort V-structuur, waarbij eerst de tijd vooruit gaat, en vervolgens achteruit. Met begin en einde op het schip en het hoofdstuk in de verre toekomst in het midden. Ik denk dat het goed is dat dit in de film is losgelaten en alle hoofdstukken door elkaar geschud zijn. Daardoor krijgt het verhaal de opbouw en climax die bij een film past, en bovendien vallen zo de parallellen tussen de hoofdstukken meer op. Ik vond het wel verfrissend om deze totaal verschillende verhalen elkaar zo snel te zien afwisselen, daardoor blijft de vaart er lekker in en slaat de verveling niet toe.

Ik had wel veel moeite met de acteurs die steeds weer in andere rollen opdoken. Ik heb als kijker bij een film waarin bijvoorbeeld Tom Hanks speelt altijd al even nodig om in zijn rol te komen. Ik denk eerst altijd: "Hej, daar hebben we Tom Hanks, de bekende acteur". En in de Cloud Atlas is dat dan 6 keer het geval, en dan ook nog met de meeste acteurs, die de vreemdste transformaties ondergaan. Een koreaanse Hugh Grant en een joodse Halle Berry ? Komop zeg, dat leidt wel heel erg af.

Ander puntje van kritiek is dat de overlap tussen de verhalen nog wel iets duidelijker naar voren had mogen komen, maar ik kan me herinneren dat me dat in het boek ook al een beetje tegenviel. Toch vind ik het thema van de film erg mooi, en al met al is het knap uitgewerkt.

Maar ik denk dat er nog meer had ingezeten.

Klopt. Het is ook geen film voor ''de reguliere filmkijker'', zonder dat ik dit onaardig bedoel. Denk dat weinigen bij een bioscoop langs lopen en dan bedenken dat Cloud Atlas kijken wel leuk zou kunnen zijn.

Dit blijft een van de raarste films en moeilijkst in te schatten films die ik heb gezien de laatste jaren. De film heeft een mix van:

- geniale (?) tot overbodige scriptlijnen,

- prachtige cinematografie en effecten vs eigenaardige en soms lachwekkende make-up

- goed acteerwerk vs eigenaardige casting ondanks zeer bekende toppers

- zeer spannende en intrigerende ontwikkelingen vs slaapverwekkende momenten

- maar vooral unieke mysterieuze denkpistes vs vingerdikke moraliteit

Na een maand geraak ik er nog niet uit

Had dit al eerder geplaatst, een quote uit een artikel:

"The problem is there’s no emotional hook in this bloated fantasia of special effects and makeup wizardry; the passion is all in the brute labor of adapting David Mitchell’s novel for the screen.

...but there’s as much opportunity to get attached to characters as there would be watching people go by on a roller coaster..."

Dit is wel een mooie inderdaad. Ik denk dat ze de karakters en hun doel in het verhaal wat rustiger hadden moeten introduceren. Nu had je zeker in het begin vaak geen idee waar het over ging, en dan is het moeilijk inleven. Dan was de film misschien nog wat langer geweest, maar dat had ik niet zo erg gevonden, want saai is het niet.

Bizar dat deze over het hoofd is gezien door de Academy. Had zo beste Oscar voor editing en make-up kunnen krijgen, misschien zelfs een nominatie voor beste soundtrack.

Helemaal mee eens, bij de drie categoriën die jij noemt had Cloud Atlas zeker moeten staan.

Beste make-up? Vond je dat echt zo goed hier dan? Was juist erg wisselvallig, soms zelfs erg slecht te noemen.

Als je na het kijken van een film niet kan vertellen waar het over gaat en het laatste kwart van die film niet weet te boeien..tja..

Fragmenten zijn best vermakelijk en het is mooi gefilmd, maar ik zou niemand deze film aanraden.

Een film zoals weinig andere zijn. Alle tijdstippen lopen willekeurig door elkaar lijkt wel. En toch blijft het boeien. Gaat van 1850 (ongeveer) tot 2150 (ofzoiets).

Na een keer kijken heb ik het idee dat ik eea heb gemist dus ik zal hem nog eens zien. Ik geef hem 3.5 omdat het boeiend is. Kan er niet de vinger op leggen maar erg intrigerend.

Sommige acteurs waren echt onherkenbaar gemaakt. Zag er af en toe een beetje lollig uit maar over het algemeen erg goed gedaan.

Maar zoals ik al zei in m'n recensie; goede make-up staat (als je het mij vraagt) niet gelijk aan onherkenbaarheid!

Mooie film en ik heb geen minuut verveeld. Het probleem is dat ik aan het einde nog steeds niet helemaal het idee heb dat ik weet waar het over gaat.

Inderdaad, dan kan je iemand ook een zak over zijn hoofd trekken:). Het lijkt me ook belangrijk dat de make-up ervoor zorgt dat iemand nog steeds een natuurlijk gezicht heeft. Tenzij je 'm het gezicht van een orc of alien wilt geven, maar dat is hier niet het geval. In Cloud Atlas is dit naar mijn idee niet altijd gelukt. In sommige gevallen zie je gewoon duidelijk dat er een dikke laag over het gezicht is gelegd, waardoor het er wat onnatuurlijk uit ziet, dit leidt af. Daarbij moet wel worden gezegd dat de grime voor een hele zware taak stond, maar een oscar hebben ze ook weer niet verdiend.

Nog steeds erg enthousiast over deze film! Ik denk er best vaak aan, en als ik beelden op YouTube zie krijg ik echt zin om hem weer te zien. Duurt wel best lang eer hij op DVD komt.

Why No Oscar Love For Cloud Atlas?

Dit artikel doet mij zin krijgen om te film te zien:

Link

Ik sluit me er ook bij aan, wat Cameron hier schrijft.

7.9 op imdb, 3.25 op Moviemeter, wat een wezenlijk verschil!

Dit schreef ik na de eerste keer kijken:

Woorden schieten te kort om het verhaal te vertellen, daar heeft de film dan ook ruim 2 uur en 3 kwartier voor nodig. Ik vind het fantastisch en ben ook erg benieuwd naar het boek, waarin een en ander waarschijnlijk veel uitgebreider is beschreven dan men in de film kan tonen.
Deze film is het waard om vaker te zien.

De acteerprestaties vind ik grandioos, de muziek erg mooi en de beelden indrukwekkend. De sfeer is zeker niet die van een doorsnee actiefilm, maar bestrijkt met de onderwerpen diverse gebieden als spiritualiteit, maatschappelijke en culturele verschijnselen, psychologie, filosofie en ethiek, alles met een bijpassende omlijsting van emotie of ook non-emotie. Het geheel vind ik dermate aangrijpend dat uiteindelijk melancholie overblijft, zeker niet een feelgood gevoel. Het geschetste mensbeeld verdient geen lauwerkrans.

Ik vind het heel knap als een film dit met mij kan doen. De kritiek op het weinig aanwezig zijn van emotie of een gevoelsmatig klinische uitstraling begrijp ik niet goed. Er wordt niet zozeer herrie gemaakt in de vorm van letterlijk gillen om aandacht, maar in subtiliteit is de uitbeelding voor mij weergaloos, met tranen die rollen uit de ogen van een verder onbewogen gezicht bijvoorbeeld. Dit is een veel intenser uitbeelden van lijden van een door het leven getekend mens dan door iemand die om het hardst schreeuwt om wat persoonlijke aandacht. Ik heb dit soort voorbeelden al eerder aangehaald bij de film We need to talk about Kevin, want wat men tussen de regels door meekrijgt heeft bij beide films een veel grotere lading dan het getoonde op zich. Daarom is de impact bij mij maximaal. Intens.

Wat mij verder opviel is het gegeven van 'kunst' in de vorm van creatie, gevoel, liefde en empathie versus 'verstand' in de vorm van hang naar opbrengst, uitbuiting, 'over lijken gaan'. Dit wordt bijvoorbeeld uitgebeeld in de vorm van het vervaardigen een muziekcompositie (The Cloud Atlas), maar ook in de karakters en hun intenties en motivaties.

En dit is hetgeen ik schreef na de tweede keer kijken:

"To know oneself is only possible through the eyes of another"

Het blijft voor mij moeilijk om iets te zeggen over deze film wat voor mij compleet zou aanvoelen. Het is zo veelomvattend en bevat zoveel elementen, dat het beschrijven van het verhaal alleen al te veel ruimte zou innemen Ik hou het op enkele details en impressies.

Het verhaal van circa 2040 vind ik het meest indrukwekkend, koud en kil en niet eens een vreemd toekomstbeeld, daar elementen als de consument en het product tot in het absurde en onmenselijke doorgevoerd worden, wat nu natuurlijk ook al aan de gang is. De documentaires over kleding maken in China en India die ik de laatste tijd op TV volg hebben een zelfde hemelschreiende lading. Slavernij komt trouwens in meerdere verhalen naar voren en krijgt zo diverse gezichten.

Het verhaal van nog verder in de toekomst met enorme tegenstellingen in beschaving vind ik ook erg interessant, hoewel ook aardig onbegrijpelijk, met bijvoorbeeld de influisteraar. Hierbij is m.i. het innerlijk stemmetje of deja vu gevoel gepersonificeerd. Het uitbeelden van het verschil en toch kunnen samengaan van techniek en intuïtie vind ik hierin interessant.
Make-up en uiterlijk van personen en de omgeving vind ik in dit gedeelte erg fraai.

Het verhaal met de componist van het muziekstuk, waar de titel eigenlijk om draait, vind ik ook zeer aansprekend. Hierin vind ik de 'Weltschmerz' erg goed vormgegeven, het vernederd en uitgebuit worden door een hogere klasse leidt hier tot moord en uiteindelijk een ontsnappen in zelfmoord. Het geeft een inzicht in macht en onmacht en keuzes maken. Erg aangrijpend. Ook zoiets als inspiratie krijgt hier een vorm. Wie heeft het muziekstuk gemaakt? Of is het een product van meer mensen en neemt één persoon de moeite het vast te leggen en geeft het de finishing touch?
Hierin vind ik de vraagstelling wat kunst nu eigenlijk is heel boeiend.

Het verhaal op het schip, dat met de journaliste en dat met de bejaarde schrijver spraken mij iets minder aan, maar zijn niet van minder belang. Vooral slavernij vs zelfbeschikking komen steeds terug als thema.

Het viel mij op dat in elk verhaal een geschreven stuk, een boek of een ander epistel, een rol speelt en verhalen aan elkaar lijkt te binden. Bijna alsof een verhaal slechts bestaat bij de gratie van het neergeschreven woord in een andere context. Het perspectief van de gehele film is daarmee voor mij niet gemakkelijk te duiden. De verhalen zijn m.i. echter niet los van elkaar te beschouwen.

Het boek heb ik nog niet gelezen, misschien dat daarin het vertelperspectief mij nog iets duidelijker zou worden.
Zonder dat vind ik deze film echter al magistraal van zichzelf en de film nodigt mij zeker uit tot vaker kijken. Ook al omdat in de aftiteling blijkt welke rollen de acteurs hebben gespeeld en waarvan ik mij niet bewust was dat het die acteurs betrof. Mannen die ook vrouwen spelen en andersom. Erg knap gedaan.
Humor ontbreekt ook niet in de film. Het is spaarzaam ingezet in enkele verhalen en scenes, maar biedt een welkome ontlading. Tot slot iets over de gore: deze is levensecht en keihard.

Alles bijeen emotioneel gezien, ook spiritueel, een complete ervaring en voor mij een echt prestige-stuk.

Ik heb wel schrik dat het te fragmentarisch zal zijn voor mij. Een reeks kortfilms na elkaar. Ik ben wel meer en meer benieuwd.

Het is niet een reeks kortfilms na elkaar, maar door elkaar

Prima filmp en met hier en daar momenten die de classificatie prima overtreffen. Het was prima te volgen en het verhaal was ook niet verschrikkelijk complex. Al met al heb ik me prima vermaakt.
Maar kan nu niet zeggen dat alles bij elkaar me echt omver blies. Het sterkste stuk vond ik de futuristische tijdsperiode met de gefabriceerde serveersters. Prachtig hoe ze dat gefilmd en gedaan hebben!

Maar alles bij elkaar opgeteld, oogt het voor mij als een standaard blockbuster voor de serieuze blockbuster kijker.



ps: Ik vraag me wel af of er in het boek nog meer info bekend is gemaakt over de moedervlek, die de personages hadden. Of was dat gewoon om aan te tonen, dat ze verbonden zijn met elkaar?