Cloud Atlas (2012)

Poeh. Het is nogal een pil. Het heeft lang geduurd voordat ik deze film ging kijken, vanwege zijn speelduur en het gegeven dat dit nogal eens ingewikkeld kon worden met 6 verhaallijnen.
Die verhaallijnen blijken dan ook nog eens behoorlijk snel elkaar af te wisselen op momenten. Soms gebeurd dat heel duidelijk en helder door een mooi visueel of tekstueel bruggetje. Op die momenten is de editing geweldig. Maar soms lijkt het ook volkomen willekeurig en maakt het verwarrend. Je voelt alsof je telkens moet blijven schakelen zonder dat het effect heeft.
De zes verhalen hebben elk hun eigen voortgang en hun eigen karakter, van super-sci-fi tot slavenscheepvaart. Aan de bejaardenhuissatire heb ik me aardig zitten ergeren, pastte er totaal niet in. Maar heel diep gingen de verhalen niet en slopen er toch ook wel wat cliche's in. Tuurlijk zie je al snel de linken tussen de verhalen in de vorm van de karakters/acteurs, maar écht samenkomen doet het niet voor mijn gevoel. Ja, het moraal is duidelijk, maar daar hoef ik geen 3 uur voor te zitten kijken.

Visueel is het allemaal prachtig en dat de acteurs zoveel rollen op zich nemen ook. Toch heeft dit epos me niet zo weggeblazen als ik op voorhand gehoopt/verwacht had. Daarvoor waren de verhalen toch net wat te dun en de samenhang te licht.

Deze film op bluray bekeken en overdonderd door de prachtige beelden en de vele verhaallijnen. Een tweede keer kijken schiep echter orde in deze schijnbare chaos. De eerder geplaatste recensie van "Sinterklaas" vat het voortreffelijk samen.

Zeker één van de beste films die ik de laatste paar jaar heb gezien. Ook een film die je moeiteloos kunt herbekijken trouwens. Iets wat ik zeker weer ga doen.

Cloud Atlas is een film die ik gewoon nog een keer moet zien om hem een echt, eerlijk cijfer te kunnen geven.

Want eigenlijk begreep ik er de ballen van hoe de verhallijnen met elkaar verbonden waren. Ook krijg ik dan beter de kans al het moois wat de film te bieden heeft, beter op me in te laten werken. Ik zat nu gewoon te veel te tobben met het verhaal.

De film krijgt absoluut nog een 2e kans, ik denk dat mijn cijfer dan vast nog verder stijgt.

op zich aardige film maar jammer dat de verschillende segmenten zo door elkaar zitten en niet gewoon 1 voor 1 worden afgespeeld. soms moet je ff extra nadenken naar welk verhaal je nu weer switched. ook vind ik de verhaallijnen net iets te saai om er 3 uur lang naar te kijken.

Voor de rest wel mooi camerawerk en goede regie maar ook met deze film overtreffen The Wachowski's nog steeds niet hun beste werk ooit... The Matrix...

misschien dat hun volgende project (Jupiter Ascending) dat wel doet

geef hem 3 1/2 ster. Dit kunnen er meer worden als ik hem nog een keer gaat bekijken. Deze aan begin 2013 gezien en weet nu het eigenlijk al niet meer. De film is mij dus niet in geheel bijgebleven. En ik weet nu niet of dat komt door de film of door mij .

De Matrix was voor mij ook maar middelmatig. Dus misschien deze ook? Kom ik later nog eens op terug

Erg interessant, maar bijna vanzelfsprekend mankeert er van alles aan. Zou een mooi voorbeeld kunnen zijn in het rijtje interessante mislukkingen, al vind ik de film daar uiteindelijk wat te goed voor.

Het viel me op dat de door Tykwer geregisseerde delen eigenlijk stukken beter (geregisseerd ook) waren dan de door de Wachowski’s gemaakte verhalen, terwijl ik ondanks de normaal gesproken duidelijk waarneembare andere stijl, ongeveer een even hoge pet op heb van een ieder. Misschien moet ik die mening herzien. In elk geval vond ik twee van de drie verhalen van de broers / broer, zus eigenlijk niet best. Het stuk op het schip ten tijde van de slavenhandel (de oudste geschiedenis) was nogal niets zeggend (en veruit het minst), terwijl het meest in de toekomst liggende verhaal (met dat belachelijk inspiratieloze taaltje), ondanks het meeste potentieel, nauwelijks uit de verf kwam. De overgebleven 4 vertellingen vond ik allemaal wel de moeite waard. Tykwer brengt in chronologische volgorde een dramatisch sterk -, een spannend - en een grappig verhaal. Best knap.

Te ambitieus, pretentieus gewauwel, filosofie voor dummies. Het zal allemaal wel. En het klopt ook natuurlijk wel. Maar ik heb liever een film die schaamteloos alles uit de kast haalt, van alles wil en probeert en vervolgens (af en toe) op zijn bek gaat, dan een film die binnen de lijntjes kleurt. Natuurlijk behoort Cloud Atlas niet tot meest diepzinnige cinema ooit, maar de poging tot “wat meer” in combinatie met blockbuster formaat(o.a qua cast, sfx) werkt voor mij wel. Net als het unieke van het concept. Er is bijna niets vergelijkbaars. Eigenlijk zijn de verhalen erg simpel en basic. In het half uurtje dat de verhalen beslaan is ook niet veel meer mogelijk, maar toch. Het is wel thematisch aan elkaar verwant omdat de karakters te maken hebben met onderdrukking en de personages op zoek naar vrijheid (en er is nog wel meer). En hoewel ook reïncarnatie gesuggereerd wordt (of misschien was het wel gewoon erfelijkheid) door dezelfde acteurs te gebruiken, vond ik de combinatie niet helemaal uit de verf komen. Ik vond de verhalen ook elkaar in te hoog tempo aflossen. Zo krijg je geen tijd ergens echt in meegesleurd te worden.

Ik kan nog wel tien positieve en tien negatieve punten noemen, maar eigenlijk komt het er op neer dat ik me prima vermaakt heb met Cloud Atlas. Het lost zijn belofte zeker niet helemaal in, maar er blijft genoeg over om van te genieten. 3,5 sterren.

Deze film is een gemiste kans. Het verhaal is fascinerend maar de uitwerking had veel beter gekund. De makers hebben een dappere poging gedaan en ik zou de film zeker niet mislukt willen noemen, zelfs niet slecht, maar het hoge Hollywood-gehalte, ook al is het geen zuiver Amerikaanse film, doet flink afbreuk aan het geheel. Het is allemaal veel te groots opgezet, te theatraal. Ook het zoetsappige einde vond ik een flinke afknapper. En dan vraag ik me af: voor wie is deze film gemaakt? Voor het Amerikaanse publiek dat filosofische thema’s alleen wil zien als er voldoende sentiment uit de kast wordt gehaald? Is er om die reden ook een sterrencast ingehuurd? Het resultaat is in ieder geval een film die vlees noch vis is, een glad compromis om iedereen maar tevreden te stellen.

Cloud Atlas bestaat uit zes afzonderlijke verhalen die steeds in elkaar grijpen en met elkaar samenhangen.

Het eerste verhaal dat zich in de 19de eeuw afspeelt, gaat over de slavernij. Het is erg oppervlakkig en loopt over van de clichés.

Het tweede verhaal speelt in de jaren 1930, en is het meest subtiele uit de hele film. Er wordt op een goede manier omgegaan met emoties zonder dat het zoetsappig wordt..

Dan volgt een stuk dat zich afspeelt in 1973. Dit is zeker niet slecht, er zit de nodige spanning en humor in maar het mist wat diepgang. Hugh Grant speelt hier een amusante rol als gladde directeur van een kerncentrale. Het beste van dit stuk vond ik dat een personage uit het vorige verhaal hier verder (op latere leeftijd) wordt uitgewerkt.

Het verhaal dat zich afspeelt in 2012 is ronduit hilarisch, maar wel leuk om naar te kijken. Het vergroot echter niet de samenhang in de film, die er soms een beetje met de haren bijgesleept wordt.

Het verhaal in de toekomst in Neo Seoul is erg interessant. Het is een mix van kille afstandelijkheid en SF-geweld a la The Matrix. Dat geweld spreekt mij persoonlijk minder aan, voor mij had het allemaal veel subtieler gemogen. De stadsbeelden van Neo Seoul vond ik daarbij niet echt geloofwaardig, met transparante snelwegen en vliegende voertuigen. Knap gemaakt, dat wel, maar net iets te gladjes.

Tenslotte het verhaal in de toekomst na “The Fall”. Dit verhaal was ronduit belachelijk en totaal ongeloofwaardig. En ook dit liep liep over van de clichés.

Wat ik goed vond aan Cloud Atlas was dat er steeds van het ene verhaal naar het andere werd gesprongen. Het is heel fragmentarisch opgezet, maar het gaf wel vaart aan de film. De overgangen waren daarbij erg knap gemaakt. Nadeel van zes verschillende verhaaltjes (ieder verhaal an sich duurde niet langer dan een half uur) is dat ze afzonderlijk niet zo goed uit de verf komen. Dat zou op zich niet zo’n probleem moeten zijn geweest, als er maar niet die vette Amerikaanse saus overheen was gegoten. Hoe filosofisch de boodschap dan ook mag zijn, op mij kwam het toch ook over als een schreeuwerige sensatiefilm met te felle kleuren. Een veelbelovend thema dus, maar met een bij vlagen drakerige uitwerking.

Prachtige film!

Zes episodes in steeds een heel ander genre, niet alles even geslaagd: bij de toestanden op het slavenschip wil ik maar niet betrokken raken, de broad comedy van de lotgevallen van de uitgever zijn wel èrg melig (hoe goed Jim Broadbent ook speelt), en het onderzoek van journalist Halle Berry past beter in zo'n serieuze paranoia-thriller uit de jaren 70, toen ze dat soort dingen veel beter deden. De drie andere delen zijn een stuk sterker, met het deel met de componist voorop, en de technische vaardigheid van het geheel staat buiten kijf. Wat de thematiek betreft blijf ik toch een beetje zitten met het feit dat de verbanden tussen met name de vroegste episodes wel wat dun zijn, met als gevolg dat ik de film uiteindelijk geen echt overtuigende illustratie van het "alles is onderling verbonden"-motief vind: ik zit eerder te kijken naar verschillende verhalen waarin soms elementen uit andere verhalen terugkomen dan naar een film die als het ware het vlindereffect moet verbeelden. Desalniettemin toch een hoge score voor deze film, want een ambitieuze onderneming als deze waar de filmmakers duidelijk hun hele ziel en zaligheid in hebben gelegd zie ik toch honderd maal liever dan de zoveelste Transformers-blockbuster of voorspelbare actiethriller.

Vond het een rommelig geheel, vooral in het begin. Later valt het kwartje wel enigszins maar dan is het eigenlijk al te laat om de film nog goed te volgen. Ik denk dat bij een tweede kijkbeurt het cijfer wel eens omhoog zou kunnen gaan. Maar of ik hem een tweede kans geef....

Vanwege de duur van deze film, heb ik hem altijd zolang mogelijk links laten liggen maar in de afgelopen twee dagen heb ik hem dan toch eindelijk bekeken. Ondanks dat ik het waarschijnlijk niet allemaal begrepen heb en de zes verschillende verhalen soms ietwat verwarrend en rommelig door elkaar heen liepen (je moet deze film je hoofd er goed bijhouden), vond ik het wel een mooie, interessante en zeker ook een boeiende (soms zelfs wat spannend) film.

Overigens vond ik niet alle zes de verhalen even interessant, want het slavernijverhaal wat zich afspeelt in de 19e eeuw en het verhaal omtrent de homoseksuele componist in de jaren 30 vond ik persoonlijk de minste interessante verhalen en het Sciencefiction verhaal (wat wel raakvlakken had met de jaren 70 film "Soylent Green", daar wordt overigens in een ander verhaal op komische wijze naar verwezen) in Neo Seoul vond ik persoonlijk het meest interessante verhaal. Dat verhaal is zeer ook het meest spectaculaire verhaal (met zeer fraaie special effecten).

Van alle zes de verhalen was wel de uitvoering mooi en goed gedaan. Ondanks de ietwat serieuze toon van de film, bevat de film ook actie en is hij soms zelfs wat komisch (vooral op conto van Jim Broadbent). De cast doet het verder uitstekend (met name Tom Hanks en Halle Berry) en het was leuk dat veel acteurs en actrices allemaal verschillende rollen hadden in de verhalen en soms waren ze best vrij onherkenbaar (met name Hugh Grant). Wat dat betreft was de aftiteling wel leuk gedaan waarin je kon zien in welke verhalen ze hebben meegespeeld en hoe ze er dan uitzagen.

Ondanks dat de film bijna drie uren duurde, wist de film me vanaf de eerste minuut tot de laatste minuten te boeien en te vermaken en daar draait het toch uiteindelijk om.

Weekje geleden gezien maar wil hier toch nog even iets over kwijt. Al zal dat gezien het epische karakter van de film (verschillende tijdslijnen, verschillende personages, verschillende verhaallijnen) wellicht niet helemaal coherent zijn.

In ieder geval was ik erg onder de indruk van deze film. Met name visueel heel erg knap, waarbij de toekomstverhalen er wat mij betreft bovenuit steken. Ook met de cast is niks mis. Hanks en Weaving zijn zekerheidjes maar ook Berry en Grant doen het prima.

Wat het verhaal betreft, moet ik eerlijk toegeven dat ik de film wellicht nog een keer zou moeten bekijken, want er komt zo veel aan bod dat het bij een eerste kijkbeurt allemaal wat veel wordt. Zullen ongetwijfeld hier en daar wel wat schoonheidsfoutjes in zitten, maar ik ben wel blij dat men het nog aandurft om films van die omvang en die ambitie te maken. Honderd keer liever een film als deze dan de zoveelste Marvel superhero- of Transformersfilm.

Vandaag voor de 2de keer gekeken.en wederom geen minuut verveeld. Ik begrijp niet waarom sommigen zoveel problemen hebben met de verhaallijnen, het was me eigenlijk de eerste keer al heel duidelijk. Mooie beelden, en prachtig acteerwerk. Toch zal ik hem zeker ook nog een derde keer gaan kijken, eenvoudigweg omdat het gewoon een meesterwerkje is (5*).

Hier ben ik eens even goed voor gaan zitten, en dat moet ook wel met deze lange speelduur!

Ik vond dit een erg goede film die voorbij vloog ondanks de lange speelduur, geen moment bij verveeld. Zowel de verhaallijnen als de personages wisten mij te boeien en het was allemaal mooi in beeld gebracht. Deze ga ik zeker nog eens bekijken!

“My life amounts to no more than one drop in a limitless ocean. Yet what is any ocean, but a multitude of drops?”

Ik ben van mening dat een boekverfilming altijd los van het boek beoordeeld moet kunnen worden, zo ook Cloud Atlas. Toch moet je mijns inziens het boek hebben gelezen om écht te begrijpen wat een briljant monnikenwerk dit is geweest van de Wachowski's en Tom Tykwer.

Daarom het boek in een notendop. (Voor de zekerheid plaats ik alles hieronder als spoiler, ik wil niemands ontdekkingstocht bederven.)

Cloud Atlas van David Mitchell is een ronduit briljant boek dat is opgebouwd uit 6 zelfstandige verhalen:
1) Het zeevaartdagboek van Adam Ewing (circa 1849)
2) De brieven van (leerling-)componist Robert Frobisher (circa 1936)
3) Het verhaal van journalist Luisa Reyes en het complot dat ze ontdekt (circa 1973)
4) Het bloemrijke, later verfilmde jongensboekverhaal van uitgever Timothy Cavendish (circa 2012)
5) De ondervraging van vrijgevochten kloon Sonmi-451 (circa 2144)
6) Het sleutelstuk rond Zachry in een postapocalyptische wereld (circa 2346, na 'The Fall')

Het gaat véél te ver om uitgebreid op het verhaal in te gaan, maar enkele zaken die belangrijk zijn om te weten over het boek: De verhalen worden zelfstandig verteld, in de volgorde 1a-2a-3a-4a-5a-6-5b-4b-3b-2b-1b. Op die manier lees je de verhalen los van elkaar en mag je zelf de ontelbare puzzelstukjes op hun plek leggen. Dat zorgt voor een heel rustig verloop waar je niet constant aan het verbinden bent (!).

Ook zeer karakteristiek is dat de verhalen elk in hun eigen taaltje geschreven zijn. Mitchell beschikt dan ook over een zeer eigen pen, waarmee hij bijvoorbeeld zover gaat als het voorspellen van hoe grammatica zich in de loop der eeuwen gaat ontwikkelen. Ook typerend voor het boek is de neerslachtige sfeer, waarbij thema's als slavernij/racisme en de bijna-ondergang van de mensheid enkele van de rode draden zijn.

Het boek dat niet te verfilmen is, zo werd het genoemd. Daar dachten de Wachowski's (verhalen 1, 5 en 6) en Tykwer (2-4) echter anders over. Hoewel, een boekverfilming is het amper nog te noemen. Het is eerder geïnspireerd dóór het boek, zoveel is er geschrapt, toegevoegd, gehusseld en herschreven. Monnikenwerk, noemde ik het schrijfproces dat zo'n twee jaar in beslag nam om het verhaal te vertalen naar het grote scherm.

Wie gelooft in één waarheid rond het boek doet er dan ook goed aan om de film niet te gaan bekijken, want je zult jezelf opvreten van frustratie. Heiligschennis zul je het vinden. Gelukkig heb ik eerst de film gezien, toen het boek gelezen en daarna de film nog eens opnieuw bekeken, zodat ik al wist wat voor visuele pracht me te wachten stond.

Een van de meest in het oog springende verschillen is de volgorde waarin het verteld wordt. In tegenstelling tot de gestructureerde volgorde van het boek (zie hierboven) hutselt de film constant alles door elkaar heen, steeds op zoek naar de verbanden tussen de verschillende verhalen. Je moet nog steeds zelf heel veel touwtjes aan elkaar knopen, maar er wordt in de film wel veel meer naar verwezen. De regisseurs hebben zich het complexe boek kortom niet alleen eigen gemaakt, maar ook geperfectioneerd voor hun doel.

Ook compleet anders is de totale feeling van de film. Het neerslachtige van het boek maakt plaats voor een duizelingwekkende hoeveelheid aan actie, thrillerelementen, avontuur en bovenal een zeer sterke nadruk op de liefdesverhalen. Zo is het knap hoe de bloemrijke pen van Cavendish/Mitchell door Tykwer is vertaald naar een slapstick-verhaal. Toch wordt het nergens Hollywood-plat, daar is het veel te complex en visueel uitdagend voor.

Wat is dan beter: het boek of de film? Moeilijk, of zelfs niet, te zeggen. Beide dienen ze hun doel op zeer indrukwekkende wijze. Het gebeurde in ieder geval niet vaak dat ik me ergerde aan de eigen interpretaties van de regisseurs annex scriptschrijvers (interessant weetje is dat enerzijds de Wachowski's en anderzijds Tywker ieder met hun volledig eigen crew werkten, los van enkele terugkerende acteurs). Op één cruciale uitzondering na: hoe het cruciale verhaal van Somni als vrijgevochten kloonslaaf tot godsymbool is vertaald naar een visueel prachtig maar inhoudelijk vrij plat actieverhaal. In het boek is zij een van de belangrijkste personages die de touwtjes verbindt, dat gaat hier bijna volledig verloren.

En om die reden geef ik Cloud Atlas nét geen afgeronde 10. Voor de rest is dit een ware zegetocht van het regisseursteam. Want hoe geweldig The Matrix ook is; in een ideale wereld zouden de Wachowski's - Tywker ken ik minder goed en laat ik even buiten beschouwing - een onschendbare status hebben verworven met hun magnus opus Cloud Atlas. Het lef, de visie, het geduld, de eigenzinnigheid en de onuitputtelijke fantasie waarmee ze het boek hebben ontleed en weer vanaf de grond hebben opgebouwd is uniek.

Meesterwerk.

PS. Ik ben hier bewust zo weinig mogelijk op het verhaal in gegaan, dat is immers voor ruime interpretatie vatbaar. Ben je toch op zoek naar meer houvast, dan is dit een goed artikel om mee te beginnen: Cloud Atlas Infographic Explains The Karmic Journeys Of The Movie's Characters - CINEMABLEND

Veel voor- en veel tegenstanders, begrijpelijk. Het verhaal vereist best wat geduld bij de kijker en de samenhang is er wel degelijk, maar eigenlijk ook weer niet echt. Het is maar hoe je het bekijkt. Visueel ziet het er in ieder geval prachtig uit en de cast is goed, dat staat buiten kijf. Het is een ambitieus project en de filmmakers maken het zich niet makkelijk, maar de originaliteit een aanpak verdient wel applaus.

In het begin probeer je het te snappen, dat moet je echter maar loslaten en gewoon lekker de verhaallijnen gaan volgen en daar de samenhang al dan niet uithalen. Een geforceerde samenloop hoeft van mij ook niet, deze genuanceerde aanpak vond ik wel geslaagd en is het allemaal wel net iets te veel qua verhaallijnen.

Was deze film nou een flop?

wat een mooie film

prachtige beelden ,makeup

de diverse meervoudige rollen werden kundig neergezet

de overloop naar een ander verhaal was niet storend

in de film lieten verschillende acteurs zien dat ze verschillende rollen goed kunnen neerzetten

ga hem zeker nog een keer zien,genoeg spanning maar ook genoeg humor !!!

inderdaad het is een lange zit maar er gebeurt ook genoeg

het volgen van de verschillende verhalen was geen probleem

Mooie en aangrijpende film met een sterke soundtrack. Alleen de aftiteling al (wie is wie) is leuk en verrassend.

Ik ben niet echt een liefhebber van dergelijke filosofische films, maar je weet maar nooit. Deze mozaïekfilm (door tijd dan) zorgt voor een grootse aanpak. De film is dan ook meer dan de doorsnee blockbuster. Het is vooral uitkijken naar de acteurs die verschillende rollen spelen in deze film (altijd leuk om zien), waar de ene beter is dan de andere. Sommige acteurs doen het de ene keer goed om dan weer in een typetje te hervallen. Andere acteurs kunnen de variatie beter aan. Ook de montage tussen de tijden is van verschillende niveau. Ik had daar toch wat meer creativiteit verwacht. Om de link tussen de verhaallijnen te versterken. Want nu vallen de puzzelstukjes pas aan het einde van het verhaal in elkaar. En dat is te lang voor zo'n lange film.

Langs de andere kant ben ik wel blij dat ik tot het einde ben blijven kijken (al is dat op zich niet verwonderlijk als ik een film bekijk). Waar het eerst stoort door de verwarrende verhaallijnen en soms de nogal onsamenhangende dialogen, komt de sfeer gaandeweg wel goed. Iets korter en wat dynamischer had wel gemogen. Maar zeker geen slechte film.

vind dat iedereen deze film moet zien

Wat een geweldige film is dit toch. Humor, actie, drama, avontuur, thriller en science fiction in één film. In het begin is het gewissel tussen de verhaallijnen nogal verwarrend, maar hoe verder de film vordert des te makkelijker het wordt. Een voordeel hiervan is ook dat de lengte van de film absoluut niet storend is, als je eenmaal lekker in de verhaal lijnen zit dan blijf je geboeid kijken. Super leuk ook hoe er in alle verhalen gebruik is gemaakt van dezelfde acteurs en dat je sommige absoluut niet herkent.

De film zet je aan het denken en daar hou ik wel van. Ook de soundtrack is prachtig.

Cloud Atlas ontstijgt de middelmaat, een film die boven het maaiveld uitsteekt. De één vindt het niks, de ander vindt het geweldig. Ik heb er van genoten.

Everything is connected.

En hoe. Ik ken het boek niet. Maar het zou onfilmbaar zijn heb ik veel gelezen. Blijkbaar dus niet. Want in grote lijnen volgt Cloud Atlas een fantastisch verhaal/verhalen. Misschien niet trouw aan het boek, misschien ook wel. Maar het blijft gewoon zo dat film een heel ander medium is en elementen uit een boek gewoonweg niet werken in een film en andersom.

Zoals gezegd zijn de verhalen erg fijn. Ook worden ze stuk voor stuk erg zorgvuldig verteld. De vele omschakelingen tussen de verhalen zijn een genot om te aanschouwen. In het begin is er min of meer een introductie en kan het misschien wat te snel allemaal gaan. Later wordt er mee tijd en aandacht geschonken aan de verhalen. Als ik er een favoriet uit zou moeten kiezen is dat niet makkelijk aangezien ze allemaal iets magisch hebben en maken samen deel uit van een erg groot geheel. Ook is het moeilijk om echt iets over het verhaal te vertellen zonder er te diep op in te gaan. Verhaaltechnisch is Cloud Atlas ook helemaal geen gemakkelijke film. Het is zoveel om in je op te nemen. Maar met de kijkbeurt gaan je steeds meer details opvallen en zijn er steeds weer nieuwe dingen in het verhaal te ontdekken. Ook krijgen we hier een geweldige mix van verschillende (sub) genres

De regie is opgesplitst onder twee (eigenlijk 3) regisseurs. Daardoor krijg je af en toe een kleine verandering in toon. Zelfde geld ook voor de fotografie aangezien er ook 2 cinematografen de film draaien. En dat geld op technisch vlak voor bijna alles. Toch is er veel gedaan om op elkaar af te stemmen en het eindresultaat mag er dan ook zeker zijn. Vooral in de editing is weergaloos werk gekeverd. En dan de muziek. Echt prachtig met "The Atlas March" als hoogtepunt.

Acteerwerk is ook al zo goed. Hanks en Wishaw vond ik nog wel het sterkst. De rest van de cast is ook geweldig om te aanschouwen. Geweldig ook hoe ze bijna allemaal hun verschillende rollen spelen. Van de grote rollen tot de kleinere rollen.

Cloud Atlas is een film die meer verdiend. Technisch is het een geweldig schouwspel en het acteerwerk is van een erg hoog niveau. Het verhaal is heel erg goed, al is het zeker niet perfect en gaat het op sommige punten soms net wat te snel of draaft het wat te ver door. Een film die ik zo af en toe erg graag opzet en heel lang links heb laten liggen om verkeerde redenen.

Wat een super film,

Je moet wel een ADHD hoofd hebben om alles direct te pakken de verbanden (links) tussen der verhaallijnen te zien, (alsmede alle 6 verhaallijnen goed onthouden) terwijl je switched, wat is dat briljant gemaakt. (als je niet echt wakker bent, is het verwarrend) De 6 verhaallijnen zijn zo briljant aan elkaar geweven. Heerlijk complex met meerdere lagen.

Daarnaast gewoon heel spectaculaire beelden, sterk acteerwerk, aangrijpend en emotioneel, ook puntje van je stoel, lekker spannend.

De tweede keer kan t bijna niet of je ziet NOG BETER hoe briljant die is, de samenhang, de specifieke terugkerende thema's, hoe de ene verhaallijn in de ander overloopt. Alleen al het ZIEN welke rol door welke acteur word gespeeld, de ene keer good guy, de andere keer bad guy...Wat een make-up, wat een details. Spectaculair.

De muziek ondersteund het perfect, spreekt aan, complex herhalend, is meeslepend, en gewoon fijn.

En de rode draad, het verhaal over de mensheid, prachtige menselijke eigenschappen, van moed en opoffering, karma en reïncarnatie, jezelf overstijgen, hoe pijnlijk het menselijke bestaan kan zijn...fijne diepgang. Briljante quotes en uitspraken, die eigenlijk heel spiritueel en wijs zijn, maar niet over the top vaag, maar juist menselijk. Diepe boodschappen, heel echt. Spiegelt ons hoe we in ons leven staan, politiek en belangen van rijken, heel herkenbaar.

Heel echt, heel mooi.

Wow

Deze film jaren links laten liggen. De filmposter trok mij totaal niet en verwachtte een of ander vaag sprookje.

En dan komt het moment dat er niets meer te kijken is omdat je alles gezien hebt en zet je deze film op.

Dus, op 1/3e van het scherm en op de overige 2/3e rustig browsen en een beetje werken.

10minuten in de film krijg je een vaag gevoel dat je de hele film al gemist hebt.

Dus stop, naar groot scherm, en opnieuw beginnen.

Ik heb in totaal 7 uur nodig gehad om deze film volledig te kijken. Hele stukken, meermaals, terug gekeken omdat ik vond dat ik te weinig meegekregen had van wat er nu daadwerkelijk gebeurde op het scherm.

Is dit nu de beste film die ik ooit gezien heb? Nee. Maar ik geef hem een volle 5*, juist vanwege de verslavende factor om een stuk, of zelfs de hele film, nog eens te zien, en nog eens. En nog eens.

Dus zou het stiekem wel eens de beste film voor mij ooit kunnen zijn.

Misschien ligt het aan mij, maar ik zie die score niet terug bij je.

Helemaal mijn fout. Helemaal vergeten te stemmen.

Deze film blijft me boeien

Yes! Erg goed.

Ontzettend boeiende film die nooit bij mij is gaan vervelen. Prachtige visuals en camerawerk. Erg leuke en goeie bijrollen van de cast. Verhalen zijn mooi en kundig in mekaar gezet.

De film wil alleen met z'n hoop aan verhalen, soms net iets te veel en wordt daardoor wel rommelig in mijn ogen. Sommige verhalen willen gewoon niet helemaal bij mekaar passen in mijn ogen. Het zorgde af en toe wel voor wat luchtigheid in de brouwerij, dus dat zal wel mee hebben gespeeld dat het erg makkelijk wegkijken was ondanks de pittige tijdsduur.

Een *4.0 voor deze boeiende 3 uurtjes.

Vandaag opnieuw gekeken en verhoogd naar 5*. In alle opzichten een unieke film.