Cidade de Deus (2002)

Misschien als het in NYC ofzo zou spelen, voor Rio is dit echt de enige logische keuze. Dat je het niks vindt is een ander verhaal natuurlijk.

De kracht van de film is juist dat het een opgewekte sfeer en karakter heeft, terwijl de situatie schijnend is. Juist door die tegenstelling werkt het.

Voor mensen die denken dat Rio De JAneiro de meest grimmige stad is : bezoek Detroit maar is De meest gevaarlijke stad is een ander verhaal maar ik vind Rio De Janeiro op het eerste gezicht helemaal niet zo "grimy" , daarvoor moet je bij de steden in Midwest America of de Oostkust van Amerika zijn....

Niet echt, zeker ten tijde dat deze film speelde (begin jaren '90) behoorde Rio tot een van de meest geweldadigste steden ter wereld. Geloof dat op het hoogtepunt meer dan 100 mensen per week om het leven kwamen door misdaden. Sinds 2000 lopen de misdaadcijfers en moorden weer iets terug, maar een veilige stad is echt wat anders.

Niemand zegt toch dat Rio een grimmige stad is? Het is juist een zonnige stad, maar het is wel een grimmig verhaal.....

De Copacabana is niet grimmig nee, maar die sloppenwijken is nu niet iets om lekker vrolijk van te worden.

Nee, maar bij grimmig heb ik een wat grauwer beeld..... Meer Detroit inderdaad.

Dan ligt het gewoon aan het klimaat dus... Van de top 5 meest gewelddadige steden ligt er eentje in een grimmige klimaatzone (Moskou) de rest allemaal lekker onder het tropisch zonnetje.

Gangsters op teensletsen! (slippers)

De sfeer is enorm goed getroffen, ik ben zelf een paar maanden in Brazilië geweest. Het gaat momenteel enorm goed met dat land, maar zoals zo vaak is de rijkdom slecht verdeeld.

Er is al veel verbeterd, maar de favelas staan nog onder hun eigen wetten: die van de sterkste.

Tragische film over het schrijnende bestaan van kansloze kinderen in de sloppenwijk van 'De stad van God'. Zelden krijg je zo het idee naar een documentaire te kijken in plaats van een film. Er gebeuren zoveel hartverscheurende dingen hierin en gewoon het beeld van zeer jonge kinderen die al zeer gelouterd zijn als criminelen is huiveringwekkend. Geen ouder die een hand uitsteekt en een veilig heenkomen voor hen probeert te vinden. Iedereen crepeert en blijft straatarm als die niet deelneemt aan de misdaad, maar loopt nog maar risico bij deelname hieraan. Niemand lijkt uit deze slangenkuil te komen, waarin bendeleider Ze'tje de overmacht heeft. Niet alleen de sloppenwijk als bloederig decor springt in het oog, vooral de cast is echt ongelooflijk echt en geloofwaardig. Cicade de Deus heeft alles in zich om een gerenommeerde cultstatus te verwerven.

Cultstatus: deze film is anders al alom bejubeld en niet enkel bij een beperkte schare ingewijden. Als je ziet welke moeite de producenten zich getroost hebben om de kinderen volledig aan de camera te laten wennen en uitgebreid te repeteren, dan begrijp je meteen waarom deze film een nooit vertoonde heksentoer heeft uitgehaald. Zoveel kinderen perfect geolied laten samenwerken in een meer dan beklijvend verhaal.

Cinema van een hoger orde.

Dit is al jaren de hoogst genoteerde film uit de top 250 die ik nog moest zien, en tevens de laatste uit de top 50. Die kijkbeurt is intussen voorbij, maar eerlijk gezegd maakte het niet eens zo'n heel diepe indruk op me.

Objectief gezien valt er weinig op aan te merken. Technisch staat de film gewoon als een huis. Het is niet mijn favoriete filmstijl, maar dat drukke en overgestileerde past wel bij het leven van de favela's zoals het hier getoond wordt, al ligt kritiek dat de stijl criminaliteit cool laat lijken voor de hand. Zelf val ik daar niet zo over. Het is in ieder geval geen hypocriete stijl.

Verder is het ook opvallend goed geschreven. Dat het op waargebeurde feiten gebaseert is zal geholpen hebben, maar het script steekt sterk in elkaar. Het spel met meerdere verhaal- en tijdlijnen vol met personages die vaak een kleine maar toch belangrijke rol hebben wordt uitstekend uitgewerkt en het blijft te alle tijden goed te volgen.

Het was vooral op een wat meer subjectief niveau dat de film niet echt indruk maakte. Het gekke was dat ik het allemaal meer entertainment vond dan een confronterende film over een van de meest helse plaatsen op Aarde. Ik merkte dat ik de film goed vond als een soort misdaadthriller, maar dat ik me buiten dat om geen enkele seconde emotioneel betrokken voelde bij de problemen van deze jonge mensen. Er zat een soort afstand tussen mij en hen, die toch vooral voortkomt uit het feit dat de film iets cools over zich heen had, zoals zoveel Hollywoodgangsterfilms die niet pretenderen meer te zijn dan een vermakelijke gangsterfilm. Cidade de Deus heeft echter hogere plannen, maar die maakt hij niet echt waar.

Dit komt ook wel omdat het allemaal wat simpel blijft. De hoofdpersoon, Raket volgens de ondertitels, is gewoon een absolute goedzak op wie alle rampen in de favela's geen enkele persoonlijke invloed heeft. Er wordt constant, tot aan de tagline toe, op gehamerd dat ontsnappen uit de favela's onmogelijk is, maar tegelijkertijd komt deze voice-over van een persoon die wel degelijk ontsnapt is. Door alle geweld en ellende heen is er toch enige positiviteit in de film te vinden. Op zich niet erg, maar wel in strijd van wat de film lijkt te willen zeggen.

Met simpel bedoel ik ook dat ondanks de originele vertelstructuur het verhaal toch wat plichtmatig aanvoelt. De opkomsten en ondergangen verschillen weinig met die uit andere gangsterfilms en de hele film is het toch gewoon afwachten totdat de onvermijdelijke scène komt waarin Benny vermoord wordt. En dan Mano. En dan Ze'tje. Toegegeven, het is een vast onderdeel van het criminele circuit, maar echt iets nieuws over dit onderwerp heeft Cidade de Deus eigenlijk niet te zeggen. Het wordt slechts anders gepresenteerd.

Het is misschien niet helemaal eerlijk, maar de film viel me ook een beetje tegen omdat ik tijdens het kijken steeds moest denken aan Luis Buñuels meesterwerk over jeugdcriminelen uit een ghetto, namelijk Los Olvidados. Ook daar zitten we met een uitzichtloze situatie, maar hoewel Cidade de Deus gewelddadiger en stijlvoller is, gaat Los Olvidados oneindig keer meer de diepten in. Bovenal is het een van de meest confronterende films die ik gezien heb over wat voor een onderwerp dan ook. Wellicht had ik Cidade de Deus een volle ster hoger gegeven als ik Los Olvidados niet kende. Een beetje flauw misschien, maar ik kwam gewoon niet onder de vergelijking uit. Maar zelfs die film buiten beschouwing genomen vind ik Cidade de Deus niet de beste film over jeugd in ghetto's.
3*

Hoezo heeft de film hogere plannen? Waar maak je dat uit op? Volgens mij streeft het gewoon een 'Hollywoodachtige' vlotte vertelling na. Een soort Goodfellas in Rio. Daar slaagt het wat mij betreft met verve in. Zeker als je je bedenkt dat de acteurs allemaal amateurs zijn.

Maar Los Olvidados staat nu wel op min to see lijst.

Er zit natuurlijk een soort van morele kant aan het verhaal. Niet met een vingertje, maar de film wil duidelijk de aandacht even vestigen op de beroerde toestand in de favela's en hoe moeilijk het is eruit te ontsnappen. Die 'Raket' zegt in zijn voice-over veel over hoe het zou moeten zijn, in contrast met hoe de situatie is. Cidade de Deus is niet zo openlijk moraliserend als een Blood Diamond of Mereilles' latere The Constant Gardener, maar je kunt er toch wel duidelijk een maatschappelijke betrokkenheid uithalen.

Feit is sowieso dat je uit veel berichten hier kan opmaken dat veel mensen deze film allarmerender vinden dan Goodfellas, terwijl beide op een waargebeurt verhaal zijn. Dat komt toch wel door zowel de leeftijd van de gangsters hier als doordat deze jongens meer een gangster worden door de nare omstandigheden. Ze hebben nauwelijks keus. Goodfellas kan het zich beter veroorloven om vermakelijk te zijn, omdat Henry Hill en de zijnen meer uit bewuste keuze gangster werden. Je zou dan misschien kunnen zeggen dat Goodfellas meer over slechte mensen gaat, maar de keuzes die ze hadden maakt het toch net wat comfortabeler dan het onvermijdelijke van het criminele leven van de favela's. Daarom werkt de mix met vermaak wat minder goed, denk ik.

Maar Los Olvidados staat nu wel op min to see lijst.

Mooi, maar let er wel op dat je een totaal andere stijl dan Cidade de Deus moet verwachten. Geen Goodfellas-achtig spektakel vol met extreem geweld. Los Olvidados is ingetogener, maar wel giftiger.

Maatschappelijk betrokken staat wat mij betreft mijlen ver af van moraliserend. En je kan de makers moeilijk verwijten dat ze je proberen mee te nemen in hun verhaal. (Maatschappelijke betrokkenheid opwekken gaat mij al te ver) .

Dat mensen Goodfellas minder alarmerend vinden is mogelijk met name ingegeven door het feit dat die film een moreel gezien happy end kent en die toestand achter ons ligt. Terwijl deze film eindigt met een probleem van deze tijd dat allerminst is opgelost.....

Dit is één lange virtuoos in beeld gebrachte cinematografische wervelwind, met weergaloze vertolkingen.

een super film is dat met een bijzondere sfeer,

Cidade de deus heeft een onbegrijpelijk goede status. Zo bijzonder vond ik het niet, eerder vervelend wanneer ik na schokkend camerawerk weer eens dacht: "Hm, wat heb ik nu eigenlijk gezien". Zo'n rauwe stijl bevalt me totaal niet en ik denk dat een van de redenen is waarom deze film zo aanslaat. Qua thematiek deed het me ook niks. Ik voelde me niet betrokken met de karakters en al hun leed.

Dit is overigens niet bepaald wat ik meteen associeer met rauwe stijl. Daarvoor was het echt te gestyleerd en te gelikt. Niet dat ik daar iets op tegen heb trouwens.

over grimmige steden gesproken ben laatsin staphorst geweest

echt vol met bendes daar. voelde me niet veilig.

Gooiden de incest-kids met stenen?

Volgens mij dragen regie en camerawerk juist bij aan de intensiteit van deze fim. Hoewel het fictie betreft, is het voor mij zeer aannemelijk in beeld gebracht dat de zorgeloze jeugd die de meesten hier gewend zijn, niet vanzelfsprekend is.

De term "rauwe stijl" komt niet in mij op bij deze fim. Snelle positiewisselingen dragen bij aan de spanning en het gevaar waaraan de hoofdpersonen blootstaan, de montage is wat mij betreft goed geslaagd.

Feit blijft dat men met een merendeel aan amateurs-van-de-straat een dijk van een reality, hopes & dreams neerzet met een relatief bescheiden budget, waarbij de harde werkelijkheid van een verder uitzichtloos bestaan niet geschuwd wordt.

Voor mij nog steeds een topfilm, wanneer je Hollywood zoekt kijk dan even ergens anders.

Onbegrijpelijke opmerking.

deze film swingt gewoon de pan uit (of zoiets)

Voor mij de beste misdaadfilm ooit, zeer realistische film en het is fantastisch in beeld gebracht. 'City of God' heeft een geweldige setting en verveelde me geen moment, een must-see dus 4.5

Sterke recensie geschreven door "The one ring" op 19 Augustus.

Heel treffend verhaal.

Complimenten!!

Heerlijke feel-good movie! NIET! Wel een prachtige film. Niet zozeer het onderwerp, maar het wordt uitstekend naar voren gebracht.

Wat maakt de film nou zo goed? Een goede vraag.

Natuurlijk de vele actiescènes, maar ook de dialogen zijn natuurlijk sterk. Zo nuchter als ze praten, terwijl ze in zo'n penibele situatie zitten.

Wel veel over the top moet ik zeggen, maar dat kan eigenlijk niet anders met dit onderwerp.

En dat interview op het einde, geeft maar weer aan dat het verhaal gebaseerd is op een waargebeurd verhaal.

Ik heb wel twee opmerkingen over de film:

- Die bijnamen vond ik een beetje raar (Wortel, Biefstuk). Waren dat de echte bijnamen of heeft de ondertitelaar zelf wat leuke namen bedacht?

- Die scène waarin dat kind iedereen neerschiet en dan nog gaat lachen ook, vond ik een beetje raar.

Op z'n minst een 4,5!

Beetje overdreven hoog in de top 250, maar dat komt door mensen zoals ik die een 4,5 (of hoger) stemmen

erg mooie indrukwekkende film.

Haalde alleen alle spelers door elkaar heen?

haha

Je was niet de enige!

Ik heb mijn best gedaan deze film zo goed mogelijk te volgen.

Begin van de film ging nog wel. Goede openingsscene trouwens! Hoe verder de film vorderde hoe moeilijker het werd om de spelers uit elkaar te halen. Sommige scenes, beelden gingen ook erg vlug waardoor ik er geen touw meer aan vast kon knopen.

Al met al een ontroerende film, pijnlijk, hard. Altijd wanneer ik naar dit soort films kijk herinner je weer hoe goed je het hebt eigenlijk ..

Een must see! 3,5 ster!