Killing Them Softly (2012)

Erg gelikte misdaadfilm van Australische regisseur Andrew Dominik, die ons ook wist te vertoeven
met Chopper en The Assassionation of Jesse James huppeldepup. De film oogt om te beginnen weer lekker duister en grimmig en speelt zich ook grotendeels af op de plekken van New Orleans waar voorheen de Orkaan Katrina de meeste schade heeft aangericht. Dat is ook goed terug te zien aan de groezelige huizen en de verpauperde sfeer. Het acteerwerk is ook prachtig en de cast is goed op zijn plaats en het plot word hier op een erg leuke wijze uitgewerkt en schotelt op die manier weer een lekkere typische misdaadfilm voor, met een hoop "fucking, fucking" en extreem geweld en ook heerlijke dialogen. De acteurs zijn ook weer stuk voor stuk erg overtuigend en Brad Pitt zet hier weer een zalig rolletje neer, en je zou ook weer eens niet zeggen dat hij bijna de 50 is gepasseerd. Ook hierin vertoond ie weer een heerlijke portie charme als een huurmoordenaar binnen een maffia, die zijn eigen bendeleden moet omleggen wanneer ze een klus hebben verkloot en waarbij hij keer op keer weer in een web van veraad en corruptie terecht komt. De film heeft zeer weinig actiescene's maar de aanwezige liquidaties worden wel machtig goed neergezet, vooral die slow-motion met dat pistool. Ook mag de zwarte humor ook niet ontbreken en het bijrolletje van Ray Liotta een echte pechvogel, was ook weer goed. Verder snap ik die verwijzingen naar het feit dat Obama net president is geworden (film speelt zich af in de herfst van 2008) niet echt helemaal. Maar dat zou ook wel aan de ontbrekende ondertiteling kunnen liggen.

Prima misdaadfilm.

4,0*

Behoorlijk boeiende misdaadfilm met een sterke cast. Behalve Pitt, Gandolfini en Liotta onder andere Scoot McNairy die ik herkende van In Search of a Midnight Kiss. In Killing Them Softly speelt hij overtuigend een kruimeldief die het hele verhaal in beweging zet. De dialogen en de actiescenes zijn sterk. Tijdens de heftigste in mekaar trap scène die ik me kan heugen had ik haast te doen met het lijdend voorwerp.

Als kritiek en als mogelijke oorzaak waarom deze film niet bij iedereen in de smaak valt, noem ik het vluchtige karakter van het verhaal. Een band opbouwen met de personages zit er niet in omdat ieder personage slechts beperkt wordt belicht. Desondanks of dankzij vind ik het een sterke film.

Wel 11 euro in de bios, ballenfilm.

Derde van Dominik. Derde keer 4*.
Een bijzondere misdaadfilm die in zijn geheel de donkere tijd van de economische crisis in Amerika ademt. Cynische grappen en sterke dialogen maken de film erg interessant. Maar het is vooral het camerawerk dat 't 'm doet. De scène waarin Ray Liotta wordt vermoord is zeer bijzonder gemaakt, nog nooit zoiets gezien.
Toegegeven, de film heeft vele kleine, kortstondige pieken. Over het algemeen kan de focus op de humane, menselijke kant van de worstelende onderklasse ook vervelend worden. De dialogen over Mickey "Soprano's" historie met vrouwen en de pijn wat hij voelt deed me 'on-misdaad-achtig' aan, het brak de film een beetje. Desondanks maakt het camerawerk, Brad Pitt's kwajongensgezicht en McNairy's nerveuze blik én de sterke muziek die gebruikt wordt (o.a. When the Man comes Down!) het meer dan goed.
Nu met smart wachten op Naomi Watts als Marilyn Monroe, gezien door de ogen van Dominik

Trage en zeer saaie film. Het gelul slaat nergens op. Op weg naar de overval vond ik het nog grappig, maar daarna was het echt drama. Niemand kon bij ons de aandacht erbij houden..

best een boeiende film, goede cast en dito acteerprestaties maakt een hoop goed en daardoor is de film goed te pruimen.

1,5 Trage en saaie film. Een van mijn zwakheden is dat ik een film die ik begonnen ben om te kijken altijd af kijk. Dit terwijl je na 10 minuten al weet of het een goede film is. Het viel me zwaar deze film af te kijken. Ik hoopte op beter, maar het kwam niet.

vond er ook niks aan, had er meer van verwacht

Wát een film. Ik keek in m'n eentje en bij de aftiteling begon ik te klappen, al was het maar om tegenwicht te bieden aan alle klagers hierboven.

Killing Them Softly heeft hetzelfde duistere sfeertje als Animal Kingdom, met de humor van Sexy Beast. Elk scene was wat mij betreft raak, ook de speeches van Obama waren meer de functioneel.

In The Assassination of Jesse James had Brad Pitt een soort magnetisch gloed om zich heen. Hier heeft hij iets meer contact met de aarde. Sterker, hij is het enige personage dat überhaupt zijn zaakjes onder controle heeft. Ook Gandolfini en Liotta zijn sterk, met een speciale vermelding voor de Australische junk met z'n ras-hondjes.

Maar boven alles zit de kracht van deze film in het ongrijpbare. Dolenthousiast zijn over een film, zonder precies uit te kunnen leggen is wat frustrerend, maar vooral een teken van de kracht van het medium film. Hoeveel je er ook hebt gezien.

Mooi gezegd Alex, ben het helemaal met je eens!

Dat zal ze leren, inderdaad!

Diamantje

Dat 'ongrijpbare' zit in alle grote kunst. Het is waarschijnlijk dat wat wij er willen in zien oftewel het element dat 'evoceert' (de uitnodiging om er iets mee te doen, zeg maar).

Dat ben ik met je eens AC1.

Veel mensen verwachtten van Killing Them Softly een soort cool violence-film in de trant van Tarantino en Ritchie. Maar de vroegere films van Tarantino zijn als een Amerikaanse milkshake (wel eentje van 5 dollar) en de films van Ritchie zijn als Brits bier (net te pruimen als je niet er niet teveel van verwacht). Dominik stookt exclusieve whiskey. Niet voor iedereen weggelegd, maar een genot voor de liefhebber.

Lol. Killing Them Softly zien als kunst .

Veel tarantino achtige dialogen die er nergens echt uitspringen,en daarbij vind ik het verhaal niet echt interresant. Pitt en gandolfini vond ik overigens wel weer sterk.

Niet zo'n gekke vergelijking. Bepaalde scènes kunnen gerust voor een kunstwerkje doorgaan. Ze zijn met heel veel gevoel, vakmanschap en oog voor esthetiek geschoten.

Niet mee eens. Al sta ik dan ook niet zo hoog met Fraser. Ik heb toch het idee dat dit een waardeoordeel is dat afstamt van Dominik's vorige film (waar de cinematografie wel tegen kunst aanleunde) en ze dat ook maar gaan roepen bij Dominik's nieuwe film.

Tijdje geleden dat ik The Assassination... gezien heb, dus of die cinematografie daar indrukwekkender was kan ik me niet herinneren. Tijd voor een herziening sowieso.

Maar die scène waarin Markie Trattman vermoord wordt, is visueel enorm indrukwekkend. Als ik eraan terugdenk word ik er nog ethousiast van. Ik vind dat echt naar kunst neigen.

Toegegeven (en volgens mij refereerde ik er ook naar in mijn recensietje) was dat wel een aardig geschoten scene, al vind ik Fraser niet zo stijlvast en te conventioneel. Miste de flair van Roger deakins toch wel enorm. Al is het natuurlijk kwestie van persoonlijke preferentie, al vind ik "kunst" net iets te veel eer .

brad pitt aakt wat goed, voor de rest is het wazig en langdradig

Het woord Kunst is net zoiets als het woord Geloof, je kunt er oeverloos over discussiëren maar er nooit uitkomen.

Hier wordt het duidelijk gebruikt om de film naar beneden te halen, als je het ontkent ga je de mist in, ben je het er mee eens ga je mee met het omlaaghalen.

Ik gebruik het woord kunst niet, ik kijk wel uit. Maar deze film was alleen om zijn sfeer al een juweeltje.

Film is toch een product van creatieve menselijke uitingen?

Tja, maar is dat ook wat kunst definieert? Encyclopediën hebben inderdaad iets allesomvattends nodig, maar de discussie gaat met Plato, Aristoteles, Gadamer, Adorno, Hume, Kant, Leibniz, Baumgarten, Schopenhauer en anderen nog een heel stuk dieper.

Wat zeiden Plato en Aristoteles over film? Dat het geen kunst is? Wat weten zij nu over film?!

Nou, meer over de definitie van kunst. De encyclopedie noemt kunst inderdaad een product van menselijke creatieve uitingen, maar daar houdt de discussie niet op.

Maar goed, om die discussie hier voort te zetten lijkt me minder gepast.

Helaas niet zo heel erg gelukt vind ik.

Ik vind het persoonlijk een beetje een tarantino rip off.

Wel een hele duistere dat moet ik wel zeggen, en de sfeer is bij wijlen ook uitstekend.

maar weet mij helaas over de gehele linie niet helemaal te pakken.

Brad pitt is trouwens wel weer helemaal in bloedvorm.

Een niet erg spectaculair script/verhaal, maar wel erg goed uitgewerkt. Verder weinig op aan te merken. Wat de film echt draagt is het bijzonder goede acteerwerk, met name van Brad Pitt. Ik vond de film zeker de moeite waard. 3,5 ster.