The Artist (2011)

Ik wilde hierover ook al iets schrijven, maar toen zag ik dit stukje al staan.

Cinema Paradiso is gewoon dè film over geschiedenis van de film, maar dan die overgaat in video, dvd, en later dus bluray.....en wat krijg je hierna, na dat afgedane 3D.

The Artist zelf........., nee, wel een moedige film over `t tijdperk van stom naar geluid.

Maar om te zeggen 5 oscars!!!!, en ook nog voor beste film?

Dat kon er bij mij even niet in.

Voor mijn part naar HUGO, een overdonderend mooi spektakel.

Ze zijn heel stil in het Frans.

Door alle stilte heen hoor je heel veel Amerikaanse muziek, maar wel met Franse violen. Onder de trombonisten zat ook een Fransman, schijnt.

Of er gesproken wordt, en zo ja in welke taal, ga ik je natuurlijk niet vertellen.

Ge-wel-dig!!! Nu ben ik sowieso al een liefhebber van oude (zwart-wit) films dus deze film had al wel een streepje voor. Hartstikke moedig om in deze tijd een stomme zwart-wit film te maken en dan ook nog eens zoiets neer te zetten. Weg met 3D, de geluidsaffecten, de hoe groter hoe beter films...dít is pas echte filmmakerij!

Het verhaal sprak me erg aan; een film wat zich afspeelt in de filmwereld van de eind jaren 20 en begin jaren 30. De opkomst van de geluidsfilm is in aantocht en de stomme acteerwereld moet zich óf aanpassen óf wordt weg gebonsjoerd. Hoe ga je daarmee om als je jarenlang met succes in films hebt gespeeld en je ziet dat het publiek de geluidsfilm in de armen sluit, en jouw films links laat liggen.

Prachtig geschoten, mooi gespeeld en...het hondje!

4.5*

Ik moet zeggen als deze film nooit een Oscar had gewonnen ik er nooit aan begonnen was want nieuwe zwart/films zonder geluid zijn natuurlijk niet meer van toepassing in deze tijd. Maar na hem vandaag te zien te hebben moet ik toch toegeven dat het een zeer fraai liefdesdrama is met een zeer mooi verhaal. Dat de film hier betiteld staat als Romantiek / Komedie vind ik dan ook eigenaardig want dit is zeker geen komedie. Er zitten hier en daar wel wat komische momenten in maar vooral de romantiek en met name het drama overheersen in deze film. Het verhaal en de opbouw zat ook verdomde goed in elkaar en visueel zag het er ook allemaal prachtig uit. Je waande je ook echt in de jaren 20/30 terug. Het einde vond ik overigens zeer mooi en de film is ook geregeld aandoenlijk met gevolg dat ik soms ook wel eens wat waterige ogen had tijdens het bekijken van de film. Dus deze film heeft me zelfs geraakt wat ik van te voren nooit gedacht zou hebben.

Natuurlijk is deze film ook een ode aan de vroegere films en zijn acteurs. Wat deze film en het verhaal best sterk maakt is dat er prachtig gebruik wordt gemaakt van de opkomst van de nieuwe technologie destijds te weten "geluid in films". De moet best een grote impact hebben gehad met alle gevolgen van dien voor acteurs die daar niet mee konden omgaan. Dat laat deze film zeer mooi zien. Dat deze film in zwart/wit is opgenomen en dat er geen geluid (praten) inzit is achteraf gezien helemaal niet storend geweest want alleen al de beelden en de gelaatsuitdrukkingen van de acteurs geven het verhaal prachtig weer.

Daar kom ik ook gelijk bij de cast terecht. Van beide hoofdrolspelers had ik eerlijk gezegd nooit van gehoord maar wat speelden ze sterk en zeer overtuigend. Vooral de rol van Jean Dujardin als George Valentin was briljant. Dat hij daarom ook de Oscar heeft gewonnen voor beste Beste Acteur is dan natuurlijk niet meer dan terecht. De zeer fraaie Bérénice Bejo als Peppy Miller deed er niet veel voor onder en dat zij genomineerd was voor de Oscars (wel niet gewonnen) is ook niet meer dan terecht. Wie ik ook zeer sterk vond spelen en vooral zorgde voor de waterige ogen (scene met de politieman) was het zeer aandoenlijke hondje. Overigens deden de bekende acteurs die in deze film min of meer een bijrol hadden het ook goed en dan heb ik het over John Goodman en vooral James Cromwell.

Ik moet zeggen dat deze film me zeer aangenaam heeft verrast en het zeker niet mijn favoriete genre is. Maar dat het een bijzondere film is, is gewoon een feit. Daar kun je niet omheen gaan.

Tja wat moet je hier nu van zeggen, het feit dat ik de gehele film heb uitgekeken betekent iig dat de film, ondanks een slinger van 80 jaar terug in de tijd, bleef boeien. Met name de acteer prestaties waren goed, de hoofdrolspelers spetteren van het scherm.

moest hier hardop om lachen. De vraag was al enigszins onnozel maar het antwoord hilarisch. De muziek was overigens de tweede kans voor Belgie voor een oscar in 2012 omdat het orkest (uit mijn hoofd dus als de naam niet klopt, vergeef het me) het Brussels Filharmonisch Orkest was. (wat niet uitsluit dat er een fransman in zit

Ik moet hem nog zien maar de enorme hoeveelheid goede recensies hier op MM maken mij wel erg benieuwd.

goeie shit

Leuke film maar hoef m geen 2e keer te zien...

Leuk filmpje dat het vooral van de vorm moet hebben.

Het verhaal laat zich eigenlijk meteen al raden en de karakters kennen nauwelijks diepgang. Dit is natuurlijk geheel conform de basis van een geluidloze film uit de jaren '20, maar ik vond het hierdoor een weinig boeiende film.

Het grootste pluspunt is, wat mij betreft, de durf om een nagenoeg stille film uit te brengen in deze tijd. Verder is het zeer zorgvuldig uitgevoerd en speelt Jean Dujardin zijn rol met verve.

Maar meer dan 'leuk' kan ik er echt niet van maken. Tevens vond ik 'm met 100 minuten al erg slepend. Had prima in 70 min gepast. Dat is misschien 'not done' bij een bioscooprelease, maar dat is het uitbrengen van een stille film, met een 4:3 beeldverhouding, ook niet.

Ik ben sprakeloos.......

Eigenlijk veel beter dan verwacht. Ik had aan de hand van enkele recensie eigenlijk het ergste verwacht. Maar heel oubollig vond ik het niet (wellicht een beetje) en ik vond ook, dat de makers juist wel wat met de (script)technische mogelijkheden van vandaag de dag hebben gedaan. Gezegd moet worden, dat ik niet meer dan een handvol stomme films heb gezien, maar scènes waar hij een pistool in zijn mond staat, waar iemand een middelvinger opsteekt e.d. zaten destijds toch helemaal niet in Hollywood-films? Want daar is volgens mij juist wel de vrijheid genomen om hier een film anno 2011 van film te maken. En omdat het verhaaltechnisch ook klopt en werkt, is het gewoon een hele aangename film geworden.

aardig filmpje. bizonder door zijn vormgeving in deze tijd maar ook niet zooooo speciaal. Mel Brooks heeft toch ook zo iets gedaan met Silent movie? Ik vermoed dat vooral nostalgie t verklaart waarom t zulke hoge ogen gooit. Op t acteren valt ook niks op aan te merken.

film gezien en stelde niet teleur. fijn dat je toch eens uit de context en uitdrukkingen van de karakters hun gemoedstoestand moet aflezen, ipv een karakter dat roept hoe blij/boos/verdrietig hij/zij nu weer is. de muziek hielp hier enorm bij, vandaar ook die oscar, maar Jean Dujardin laat nog maar eens zien dat acteren een vak is (snap dat nou dan eens een keer 50 Cent). Het zwart-wit is natuurlijk heel makkelijk om aan te wennen maar dit is volgens mij de eerste stomme film die ik helemaal heb gezien.

aanrader, hij is grappig en ontroerend en dan heb ik het over het hondje nog niet gehad.

Er was eens een filmmaker die dacht: 'Wat kan ik eens doen om een succes te boeken met een nieuwe film? Iets nieuws verzinnen is moeilijk, special effects worden een probleem voor me, geld ook dus ik moet iets anders verzinnen wat aanslaat.' En het werd... juist, een zwart/wit film waarin niet werd gesproken dus a la de jaren 30. Er zou immers altijd wel een bepaald publiek te vinden zijn die deze nieuwe soort van achterhaalde filmmakerij wel zou weten te waarderen. Al was het alleen maar om quasi interessant te doen. De beste man sloeg de spijker op z'n kop. Uiteraard had hij never nooit gedacht dat deze film ook nog Oscars zou opbrengen en wie wel?!

Oké, ik heb hem uitgekeken, hetzij in drie avonden, en de film is goed gemaakt maar ik moet er toch niet aan denken dat we terug naar de stomme film zouden gaan.

Slap verhaal, acteren (nou ja gezichtsuitdrukkingen dan) is wel goed vooral van de hond die terecht een Oscar zou moeten krijgen maar verder, no thanks. Ik begrijp werkelijk niet waarom men zo veel ophef maakt over deze film. Laten we het er maar op houden dat ik geen smaak heb en liever een film zie waarin ik mee wordt gesleept door het verhaal en de filmbeelden en waarin ook nog eens wordt gesproken om wat extra gewicht in de schaal te leggen.

de hype is over .... binnen enkele weken spreekt niemand nog hierover...binnen enkele maanden totaal vergeten...arm Hollywood...

Helemaal mee eens dit is gewoon een hype filmpje die weer snel in de vergetelheid zal raken belachelijk dat deze film oscars heeft gewonnen.

Totaal niet belachelijk, in tegenstelling tot de eerste alinea van Debo's bericht.

Film is een beleving, en veel mensen waaronder ik zelf, beleven deze film uiterst positief, en daarmee voor mij een bewijs dat de regisseur niet uit is op slechts winstbejag en "even simpel een filmpje maken".

De regisseur heeft liefde voor film, dat zie je, en dat voel je.

Iedereen die uit winstbejag een stomme film gaat maken is niet goed bij zijn hoofd.

Alsof je na jaren een laptop gebruikt te hebben een keer op een typemachine gaat werken. In de tijd van de typemachine een fenomeen, maar tegenwoordig niets meer dan een achtergestelde manier van werken. In de jaren 20/30 zonder twijfel een megahit van een film, maar niet 85 jaar later.

Je beseft niet hoe modern een typemachine is. Alles wat je intypt wordt meteen geprint, dat zie ik je laptop niet eens doen.

En nu even serieus: Ik zou niet weten waarom een ode aan een tijdperk niet in de sfeer van dat tijdperk zou mogen. Een film over de overgang van de "silent film" naar films met geluid, in full color, 3D en ander modern gedoe zou ik een stuk ongeloofwaardiger en minder leuk vinden, of je moet het zo goed en sfeervol doen als Scorsese met Hugo, maar dat kunnen er niet veel.

Gewoontjes.

Gewoontjes mag ik eigenlijk niet zeggen, want The Artist is zo'n film die je moet gezien hebben - al is het maar om je filmhorizonten te verleggen. The Artist moet zowat mijn eerste stomme film zijn - al heb ik wel enkele fragmenten uit Modern Times gezien - en hoewel het bij momenten charmant is, voelt het geheel an sich niet helemaal geslaagd aan.

Het verhaaltje heeft wel wat en weet vooral in het begin te boeien. George Valentin is een redelijk plezant personage en zorgt voor wat leven in de brouwerij. Ook Peppy Miller is geen onaardig personage en samen zorgen ze voor enkele leuke scènes.
Na verloop van tijd echter verliest de film af en toe zijn focus. Enkele scènes komen absoluut niet aan (het ontslag van de butler is daar een voorbeeld van).
Zo zitten er enkele momenten in waardoor The Artist niet helemaal bevredigend is.

Ik was op voorhand ook benieuwd naar het acteerwerk. En dat is zeker niet het zwakke punt van de film. Jean Dujardin heeft behoorlijk wat charisma en speelt met veel overgave zijn rol als vallende ster. Zijn samenspel met Bérénice Bejo is amusant om te zien.

The Artist bewijst wederom dat films in zwart-wit erg sfeervol (kunnen) zijn. Toch ziet het er allemaal net wat te gelikt uit. Het had iets groffer, iets ruwer mogen zijn.
De muziek is niet echt mijn ding. Het klinkt allemaal vrij bombastisch en dat gaat op den duur wel vervelen.
Ook het gebruik van tekstkaartjes stuit me tegen de borst. Er wordt geen dialoog met geluid gevoerd, maar in de plaats komt er na elk stukje dialoog een kaartje met tekst voorbij. Het slaagt er vooral in het (aangename) tempo te breken.

3

poster verdient de hoogste onderscheiding ever.

film was matig hoor..

2.5*

Met enige argwaan had ik de film (op bluray-disc) uit nieuwsgierigheid gekocht. Ik heb hem gisteren twee keer achter elkaar bekeken. Na de eerste keer was ik er gewoon beduusd van, zo mooi als ik de film vond. Het was één groot kijkfeest. Tijdens de tweede keer zag ik eigenlijk pas goed met hoeveel geduld, gedrevenheid en perfectionisme deze film moet zijn gemaakt. Er komen namelijk heel erg veel scenes in voor die vaak niet heel lang duren. Werkelijk alle atributen en gebruiksvoorwerpen (zoals lampen, typemachines, kleding, auto's, gebouwen en straattaferelen enz. enz.) kloppen tot in de kleinste details. De acteurs vind ik geweldig goed spelen. Ik vroeg me alleen af wat er werkelijk gezegd werd tijdens de film. Misschien kan iemand liplezen en mij zeggen of de acteurs hun monden zomaar wat bewogen, of dat de acteurs ook daadwerkelijk hun teksten hadden. En dan natuurlijk dat scheetje van een hondje in de film. Dat was een echt hartenbrekertje en hij "acteerde" ook geweldig!

Leuk, maar lichtvoetig, oppervlakkig en nogal goedkoop... Maar het oorverdovende succes van deze film vind ik wel een teken aan de wand, nl. als tegengewicht tegen al de glitter en het technologisch slagroomopbod van het laatste decennium... Wijzen films als The Artist (of bv. The Kings Speech, The Iron Lady, ...) er niet op dat er eindelijk een saturatiepunt in zicht is?

Nee, dat denk ik niet. Eenvoudige love-story's die goed worden gebracht zullen het altijd goed blijven doen, net als grote spektakelfilms.

ik ben er ook stil van!!