The Artist (2011)

Als je 40 50 bent kom je niet uit het zwart wit tijdperk. Dan ben je een kind van de jaren 70. Hoeveel films waren er toen nog in zwart-wit? Bovendien hoe kom je erbij dat de meeste stemmers daar 40/50+ zijn?

Bovendien scoort imdb ook beter bij kleurenfilms. Het gemiddelde ligt daar gewoon hoger.

bv. The Shawshank Redeption (9.2/2= 4.6, hier 4.42)

The Godfather (9.2/2=4.6, hier 4.36)

Nummer 250 van de top 250 (8.0/2=4.0 hier 3.75)

Jammer dat de film zwart wit is, ik vind het niet nodig om hierop de bezuiningen.

Ze kunnen beter bezuinigen op de salarisen van de acteurs.

Film hoort gewoon in kleur en liefst in 3d.

Denk ook niet dat deze film veel mensen naar de bioscoop trekt, je gaat immers naar de bioscoop om een mooie film te zien, dus niet voor een zwart wit film, die kun je net zo goed thuis kijken.

Is dat als serieus commentaar bedoeld?

ik zal wel geen smaak hebben of zoiets, maar hoe kan het in vredesnaam dat deze film zoveel oscars won? Ik heb de film na 45 minuten afgezet. Wat een martelgang.

The Help was toch echt tig keer beter en verdiende meer oscars.

The artist komt in mijn lijst met slechtste films ooit erg hoog te staan.

Ik denk dat de commissieleden van de Academy Awards de film wél eerst hebben uitgekeken voordat ze met hun mening kwamen.

Touché.

Stem dan ook niet aub

Hahaha ik neem aan dat dit een grap is?

The Artist is met een woord .....sprakeloos

Ik had lage verwachtingen van deze meesterwerk , omdat ik niet zo gediend ben van

Zwart-Wit films , maar daar ben ik vandaag anders op aan gaan kijken.Het is de sfeer en de acteer prestaties dat de film dragen

het is verder een hele mooi film die goed geschreven is met enkele memorabele scènes.

In de zaal zaten wel heel veel 50 + , dus ik denk dat de gemiddelde eindscore van deze Meesterwerk ligt aan de Leeftijdsgroep.

Aller eerst was er Toneel/Theater Drama daarna Zwart-Wit film zonder geluid en met geluid en daarna gekleurde film en daarna VFX/CGI films en nu zitten we in de 3D tijdperk sow whats next .......

Aller eerst was er Toneel/Theater Drama daarna Zwart-Wit film zonder geluid en met geluid en daarna gekleurde film en daarna VFX/CGI films en daarna IMAX etc en nu zitten we in de 3D tijdperk sow whats next ......THE ULTIMATE FILM EXPERIENCE

wooooow , wat voor een film !!

Geweldig , en dat in maar effe 1,5 uur ... alles was perfect en de drama in het midden ook geweldig , van begin tot het einde genoten ... morgen nog eens kijken

En terechte winnaar van de oscar en heeft mijn top 10 gehaald

Zwart/wit is deels de kracht van de film.. Waarom zou in vredesnaam alles in kleur moeten zijn? Ben er mee opgegroeid (lol) maar heb zo'n vermoeden dat ik prima had kunnen leven met z/w

Next: verbeterde 3D kwaliteiten ;P

Hoop toch serieus dat je iedereen loopt te trollen anders dan vindt ik dit een diep sneu commentaar.

Helaas kon me de film niet erg boeien en lag ik binnen een half uur te dutten. Dun verhaal maar wel erg mooie muziek.

The Artist stelt niet teleur. Het is zo in elkaar gezet dat het belachelijke ervan net zo goed naar voren komt als de schoonheid die het met zich meebrengt. Jean Dujardin steelt de show met zijn over-the-top performance die de kijker weet te betoveren met zijn meesterlijke expressie en aanstekelijke dansjes. Net als bij een Slumdog Millionaire kun je jezelf afvragen of het de idiote erkenning heeft verdiend, maar uit mijn mond komt een volmondig JAAAAAAA!

+1

Dat hoop ik toch ook hahaha

Een erg leuke, mooie en charmante ode aan het oude Hollywood. De film weet de gimmick te overstijgen met een aardig verhaal, goed spel (met name Dujardin) en een paar slimme vondsten. In de tweede helft begint het allemaal een beetje te slepen, in de geest van de jaren '20 had er misschien ook nog wel twintig minuutjes afgekund. Maar al met al een fijne Oscar-winnaar, dat is wel eens minder geweest.

3,5*.

gezien, viel mij erg tegen, overacting, dat was toen in die tijd zo, maar voor nu toch niet meer? ik vond er geen zak aan. begrijp die 5 oscars dan ook helemaal niet.

Overacting hoort bij stomme film. Gezichtsexpressie en mimiek is ongeveer het enige waarin de acteurs uit kunnen blinken.

Ik was erg sceptisch over deze film: niet omdat hij zwart wit of stom is. Maar juist omdat mensen in mijn omgeving die normaal gesproken niks van een stille zwart/wit film moeten hebben, nu ineens interesse hebben . Maar alleen maar omdat de film modern is wekt het interesse. Dit zijn redenatie die ik nooit snap, dat mensen bij voorbaat met zoveel bias naar iets kunnen gaan kijken. Maar goed....

Het verhaal is een 13 in een dozijn. Originele film? Nee! Bijzonder Camera werk, nee ook niet. Maar juist de subtiele nostalgie die erin verwerkt zit is erg aanstekelijk en vooral ontroerend. Zo zijn verschillende shots letterlijk citaten uit oude stomme films. De film bewijst voor mij ook de overtuiging, dat je geen >€200.000.000,- en of dure special effects nodig hebt, om een goede film te maken. Deze film laat weer de essentie zien waar films omgaan:

Het beeldend vertellen van een verhaal. En op die manier emoties over weten te brengen en op te roepen bij de kijker. Dit maakt de film juist heel goed duidelijk, en weet dit ook echt over te brengen. En ja: Bérénice Bejo speelt echt prachtig. Wat een heerlijke uitstraling heeft die vrouw.

Ik las ergens in een berichtje dat er overdreven werd geacteerd. Maar ik vond dat juist helemaal niet en de non-verbale expressie pasten juist heel goed bij de scene's.

Als deze film 80 jaar geleden was gemaakt, zou deze dan de tand des tijds hebben overleefd? Is iets wat ik me afvraag? We zullen zien of iemand over 20 jaar het nog over deze film heeft, ik hoop eigenlijk een beetje van wel!!!

Na mijn tweede keer in de cinema ben ik nog steeds helemaal gek op deze film! En ik hoop hem dan ook heel snel op Blu-Ray te kunnen bestellen! Nog steeds een dikke 5* En een nummer 1 notering in mijn top 10!!!

Wat ik ervan verwacht had.

Het is moedig om een keer uit de retrohip cyclus te breken. Die revivals van wat 20-30 jaar geleden in was zijn enorm vermoeiend (nu weer de 80s), daarom dat het wel een aardig idee was om iets veel ouders weer op te blinken.

Verder zijn de makers ook wonderwel in hun opzet geslaagd. Buiten het feit dat alles veel te clean is (beeldkwaliteit als geluidskwaliteit), is dit inderdaad een erg knappe throwback naar de films van weleer (uiteraard wel het einde, de droomscene en de kleine knipoogjes uitgezonderd).

Die eerste knipoog kwam zoals TOR al zei tijdens de eerste applausscene, zo zijn er links en rechts nog wel wat momenten die je doen beseffen dat je naar een stille film zit te kijken. Gelukkig overdrijft Hazanavicius niet want volgens mij waren ze in de jaren '20 niet erg meta.

De film zelf ... tja, aangezien hij weinig toevoegt aan die oude films vond ik ook hier niet zoveel aan. Het probleem van de stille film is dat het nooit stil is (de continue soundtrack is expressiever dan de acteurs en niet bepaald mijn stijl) en dat die tekstpancartes tussendoor sterk het tempo uit de film halen. Verder is het verhaaltje ook zeer eenvoudig, waarbij het tweede deel (met de fall van Valentin waarbij Valentin zelf een nogal vervelend personage wordt) zelf wat vervelend wordt.

Wel nog een pluimpje voor de acteurs die het erg goed doen in het rollen. Dujardin mag er op foto dan vooral uitzien als Gable, de hele film lang deed hij me denken aan een wat oudere Gene Kelly (inclusief danspasjes op het einde). Iets in z'n houding (en vooral lach) doet denken aan het acteerwerk van Kelly.

Het feit dat deze film niks voor mij is, is eigenlijk meteen ook een goeie indicatie dat de makers geslaagd zijn in hun opzet. Het maakt de film er voor mij niet leuker op, maar je kan moeilijk beweren dat het geheel niet kundig in elkaar is gezet.

1.0*

Bravo! Prachtig!

Wat heb ik genoten van deze film.

Het deed me beseffen dat we enorm kieskeurig zijn in onze moderne films, terwijl een film zo eenvoudig als The Artist, zonder spraak en visuele effecten, toch zo vermakelijk kan zijn. Moedig dat er nog iemand dit soort van film maakt in deze tijd.

Op de goede beeldkwaliteit na, had ik door heel het sfeertje het idee dat ik naar een echte klassieker uit die tijd zat te kijken. Dit door de mooie kostuums, de oude wagens en de vele leuke begeleidende deuntjes. Een verdiende Oscar voor de soundtrack trouwens.

De 2 hoofdfiguren George Valentin en Peppy Miller vond ik erg leuke karakters, bijzonder goed neergezet door de acteurs. Hoedje af ook voor hun danskwaliteiten. Hun zien dansen was kippevel, daar hou ik toch wel zo van. Ik was ontroerd door de nostalgie die het opwekte.

Het hondje zorgde dan weer voor vele leuke momenten, die was echt een meerwaarde.

Het verhaal zelf was eenvoudig maar toch interessant. De overgang van stomme film naar geluid moet in die tijd echt wel een ingrijpend iets geweest zijn.

Zet dus je vooroordelen opzij over een stille zwart/wit film anno 2012 en kijken maar, want het is echt een heerlijke tijdloze film.

Deze komt binnen in m'n lijstje van 10 favoriete films.

5 sterren

5 Oscar's weet zou ik er niet voor gegeven hebben...geniaal is de film zeker.

Ik moet bekennen dat het echt wel wennen was om een stille film te zien (zwart/wit maakt me dan nog niet zo heel veel uit). De grootste omschakeling was tijdens de eerste scene met het aplaus!!! Ai...dat was wennen, maar wel heel erg leuk.

Acteerwerk vond ik subliem, vooral omdat de acteurs het nu van de mime moeten hebben.

De film weet je te blijven boeien en je moet ook wel kijken (normaal loop je wel eens naar de keuken, maar kun je dialogen nog volgen).

Sfeer, setting en score zijn erg goed gedaan, als ook de montage van het beeld en uitwerken van personages.

Van mij een welverdiende 4,5*

(ik denk persoonlijk dat deze film het best tot zijn recht komt om hem te bekijken op VHS of Diaprojector, gezien blu-ray alles net iets gaver en fijner neerzet)

Vakanties in Frankrijk zijn altijd leuk, maar met al die nagesynchroniseerde films kun je er eigenlijk nooit naar de bioscoop. Afgelopen weekend was ik in Parijs en kwam daar door deze film eindelijk eens verandering in.

Na alle lovende reacties vond ik dit ook een héél charmante film. Het idee om weer eens een ouderwetse, stomme zwart-wit film te maken is niet alleen fantastisch gevonden, maar ook geweldig uitgewerkt, met name wat het acteerwerk, de decors en de muziek betreft. Maar zoals de verhalen in de oude stomme films voor mijn gevoel (want veel heb ik er niet gezien) vaak simpel waren, is ook het plot van The Artist flinterdun en zeer voorspelbaar. Misschien is in een film zonder dialogen ook niet veel méér mogelijk. Het zorgde er wel voor dat de magie en bewondering van de opening geleidelijk wat begon weg te ebben, maar uiteindelijk denk ik dat The Artist wel het maximale uit een bijzonder idee weet te halen.

3,5*

Jammer dat Bérénice Bejo niet de oscar won als beste actrice, want haar rol vond ik ontzettend goed vertolkt. Mooie film.

is dit een frans gesproken, als ze spreken tenminste ? of franse muziek ?