Melancholia (2011)

Ik kwam eigenlijk pas met Trier in contact wanneer Antichrist net uit was, en daarna ben ik in ruim een jaar veel van zijn werk gaan bewonderen. Ik vond het altijd iets magisch en filosofisch hebben. Ik zie Lars als iemand met een boodschap en die voor elke film een bepaald soort ''hart creeërt. Echter was ik enorm enthousiast over het feit dat ik eentje nu in een grote zaal kon zien, en wat vooral nieuw was: Een Lars von Trier film kijken met anderen. Tot nu toe alleen maar alleen gekeken, het is af en toe zo intens... Maar ja, alleen is ook maar zo alleen. Zo kreeg je toch leuke reacties van het publiek, hoogtepuntje was wanneer de film was af gelopen dat een bejaarde man keihard riep: Godsamme. En daarna vervolgde hij zijn vlucht naar huis. Geniaal haha.

Film stelt alles behalve teleur. De film heeft een erg mooi kleurencontrast (GROEN!) en kent memorabel beelden. Natuurlijk krijg je die wel bijna allemaal al te zien in het proloog. Maar dan weet je ook gelijk naar welke film je kijkt. De gebeurtenissen in de film zijn a la trier niet eens zo heftig of absurd, enkel het einde van de wereld, verzorgt voor de nodige disturbing thoughts. Slow motions beelden waren erg mooi en lieten eigenlijk al de hele film zien, wat ik juist een erg geslaagd experiment vond. Heb het volgende keer in ieder geval niet, maar het heeft niet de film beïnvloed. Het heeft het enkel intenser gemaakt en je de gelegenheid gegeven om op andere dingen te gaan letten dan het uiteindelijke main-plot. Muziek vond ik ook erg sterk, vooral heerlijk op het eind dat Trier dan de volume 10 knop op het eind bewaart.

Cast doet het geweldig, alle credits naar Dunst. Mooie vrouw met inhoud.

Qua symbolisme is Melancholia nog vrij teder denk ik. Wat je ziet is wat je krijgt. De zussen relatie is met enige wrengeling vrij duidelijk hoe ze om gaan met het einde van de wereld, en dus ook het einde van alle zogenaamde verplichtingen over hoe je je leven zou moeten opvullen (huwelijk, baan, wellicht kinderen). It's full of shit, zoals Dunst mooi kon verwoorden (iets in die geest dan).

Toch heb ik wel wat kleine dingentjes, zoals bv. over de brug. De brug staat symbool voor het gaan naar een andere wereld. In dit verhaal dus waarschijnlijk de dood. Zo heeft Claire's man de brug overstoken, dat zegt Claire in ieder geval tegen de anderen, met zijn zelfmoord (Claire zegt dat ie met het paard naar het dorp ging). Je moet OVER de brug als je naar het dorp wilt. De paarden durfden erook niet over, aangezien de paarden hier waarschijnlijk voor de houvast zorgen in de film. Paniek en zelfbeheersing zie je bv. in de stallen. Claire is wel over de brug gegaan, maar ik denk dat dat te maken heeft met haar stabiliteit. Misschien is het niet zo zeer symbolisch over het dood gaan. Maar het accepteren.

Je kan er lang over door praten en zal de komende tijd de berichten hier zorgvuldig lezen. Ik vond het in ieder geval een kijkervaring die ik nooit zal vergeten, ik zal de poster binnenkort even gaan jatten of gaan kopen haha, want dit is werkelijk een plaatje. Moet ik hebben! Ik dank Lars voor een film met een hart, maar toch a la Trier. Het is iets anders dan zijn vorige werk, maar even goed.

Laat deze wereld maar kapot gaan, als het zo mooi is. Zet ik mijn Wager-cd aan, en ben ik een tevreden mens. 4,5 ster maar zal wellicht met herziening verhoogd worden

Ben erg benieuwd, waardeer Von Trier enorm, maar Kirsten Dunst en Charlotte Gainsbourg als zussen? Uiterlijk, accent, motoriek, als er twee vrouwen zijn die totaal niet op elkaar lijken..

Geen last van gehad, ze zijn sowieso vrij verschillend (de personages), wellicht dat Lars dat daarom juist deed.

Die brug is inderdaad interessant; het is misschien ook een eh... bruggetje naar 'Antichrist', waar het ook een belangrijk 'point of (no) return' lijkt. Jouw speculaties hierover vind ik aardig, maar niet heel overtuigend. Ik moet echter toegeven dat ik zelf ook niet zo goed ben in het duiden van dit soort kennelijk symbolische zaken. Je zakt al snel door dit soort bruggetjes heen, en komt dan terecht in een drijfzand van gedachtenkronkels die vaak een brug te ver lijken . Dit soort dingen hebben misschien een te grote overvloed aan mogelijke associaties.

Maar goed, niet van dat benauwde, ik zal toch maar even de koe bij de horens (of het paard bij de staart) vatten, en eens kijken waar ik uit kom.

Wibro refereerde eerder al aan die andere Deense gigant, Kierkegaard, die een verbluffend boek schreef over Abraham, 'de vader van het geloof' (Ned vert. 'Vrees en beven'). Met zijn hardnekkige geloof, tegen alle beter weten in, in de beloften van God, was Abraham typisch iemand die pertinent weigerde een melancholicus te worden, terwijl hij daar menselijk gezien alle reden toe had.

En zo weigert het paard Abraham Justine, die nergens meer in gelooft, over de brug te brengen. Interessant in dit verband is dat Claire eerst wel, en later niet meer de brug over kon. Dat zegt misschien wel iets over haar veranderde mentale positie. Hoop (of geloof), die intussen vervlogen is, misschien?

Vergezocht, vergezocht...

Niks is vergezocht bij Lars haha! Ja je hebt gelijk, het waren ook meer speculaties dan een echte opvatting. Dat schilderij, wat je bij de proloog ziet verbranden, moet ook een betekenis hebben. Weet alleen niet 123 welk het was.

Claire verliest natuurlijk haar houvast van het leven als alles, maar dan ook alles, verloren blijkt te zijn. Lijkt me vrij logisch dat je dan de ''goed bedoelde'' religie laat varen en op zoek gaat naar je eigen waarheid.

Die brugscenes moeten toch verwijzen naar het verhaal van Bileam lijkt me, waarin een ezel niet verder wil lopen omdat er een onzichtbare engel op de weg staat met een vlammend zwaard om degene die wil passeren te doden. Bileam ziet de engel niet en begint zijn ezel af te ranselen.

Ik denk zelf dat Von Trier zijn symboliek niet al te wiskundig uitdenkt, maar het meer op gevoel gebruikt; apocalyps - engelen - paarden, welja, gooi er een moderne versie van Bileam doorheen.

Je hebt gelijk...

Ik las net recensie in NRC...die 'zonne' bad scene van Justine noemde Von Trier "Nazischoonheid"...



"Jagers in de sneeuw" van Breughel .



Misschien had Von Trier de Duitse schilder Dürer in zijn achterhoofd, bekend om zijn gravures:
"Melencolia I" en "Apocalyps"...

"Erwin Panofsky proposed the most authoritative interpretation of Melencolia I as Dürer's "spiritual self portrait". Panofsky also considers many of the objects of the picture to be Saturnian, the planet associated with melancholy; the magic square is a reference to Jupiter and alleviates the melancholic influence of Saturn".[3 Wikipedia]

Dank voor jouw- als je het dan toch Bijbels moet verwoorden - openbarende interpretatie.

Melancholia, tsah.

Lastig. De film valt voor mij in 2 delen uiteen. Het 1e deel deed me erg veel aan de stijl en plot van Festen denken. Redellijk kut dus. Naarmate het einde van het 1e deell word het steeds donkerder en vooral het 2e deel is visueel en ook qua verhaal veel donkerder. Deed me veel meer denken aan Antichrist zonder de scherpe randjes. De langgerekte opnenig is ook in die donkkere stijl en was ook prima.

Jammere is de soundtrack, waar sommige gedeeltes van Antichrist dat ook al hadden. De zwaar aangezette klassieke muziek werkte op mijn zenuwen. Jammer, want de beelden die bij deze climaxen hoorde waren wel erg sterk.

Dubbel gevoel dus. De zwakke soundtrack, het eerste gedeelte wat ik redelijk kut vond. Jammer.

Prachtige film, met de K van "Kunst" en niet "Kut" zoals de user hierboven beweert.
De vergelijking met Festen snap ik wel, op de één of andere manier heb ik ook de indruk dat er in Scandinavische films vaker bruiloften of andere gelegenheidsfeesten in grote landhuizen voorkomen dan gemiddeld, en dan vooral feestjes die niet erg soepel verlopen.

Het begin is al vaak geprezen, en terecht, het is niet zomaar slowmotion wat je ziet, het is een waar genot om naar te kijken, én te luisteren.
Het einde is zo ongelofelijk, de sfeer, de angst, het gedonder, de stilte achteraf... impressive, zo knap gedaan.

Ik ben niet erg natuurkundig aangelegd, maar ik denk wel dat als er een planeet, vele malen groter dan de aarde, tussen ons en de zon staat, dat het hier compleet donker zou moeten zijn, maar ik hoop dat ik het mis heb, want dan kan ik dit niet als fout aanmerken in de film.

"Melancholisch" is de film zeker, de naam voor de verstoppertje spelende planeet is goed gekozen. De film zit net als de titel vol dubbelzinnigheden en verwijzingen, en het zal dan ook noodzakelijk zijn om hem vaker te zien dan één keer, maar in mijn geval is dat geen straf.

Edit: Zet hem dan ook maar op 5* ook, na zo'n recensie

Hij kwam achter de zon vandaan, hij blokkeerde dus het zonlicht de andere kant.

Maar uiteindelijk zat hij toch tussen de zon en de aarde in? In ieder geval op het laatst, zelfs toen was het nog niet donker.

Het klopte natuurkundig van geen kant. De zwaartekracht werking zou veel eerder voor grote stormen, zonsvloeden en andere heftige zaken zorgen. Als de maan al voor eb en vloed kan zorgen, zorgt zo'n enorme planeet voor veel heftigere krachten.

Misschien een hint van Trier om niet het verhaal letterlijk te nemen

Ik moet zeggen dat ik nog nooit een regisseur op een dergelijke manier de transcendentale vergankelijke nietigheid heeft kunnen weergeven als lars dat in deze film doet.

Briljant gewoon hoe hij de twee delen aan elkaar koppelt.

Allereerst zien we een affectie ontstaan op een ongekend niveu jegens dunst.

Maar wanneer je deel 2 eraan koppelt zie je gewoon dat affectie plaats maakt voor begrip.

Alles is vergankelijk alles is nietig, onbelangrijk, maar bovenal aards.(Justine verbreekt elk 'menselijk' contact met claire: Point of no return?)

De menselijke onverschilligheid en onbenulligheid komen perfect in beeld.

De affectie die in deel 1 ontstaat wordt puur mogelijk gemaakt omdat wij deze koppelen aan onze menselijke normen en waarde. Je behoort niet 2 uur te laat te komen, mensen laten wachten, vreemdgaan op je bruiloft, arrogant zijn, onverschillig zijn.

Al deze zaken kopelen wij aan onze eigen interpretatie van mens zijn.

Maar wat doet het ertoe als dit mens zijn een verborgen vergankelijkheid weergeeft.(waarom zou je een glas wijn gaan drinken op een terasje met beethoven muziek terwijl je over een kwartier sterft)

Als je er zo naar kijkt dan heb ik ongeloofelijk veel respect voor Justine.

Maar aan de andere kun je het ook bekijken van de andere kant waarbij duidelijk wordt dat justine leidt aan een mentale stoornis (melancholia) , een vorm van depressie, waarbij alles negatief wordt opgevat.

Maar wanneer zij zelf zegt dat ze alles kan weten dan lijkt het toch weer zo te zijn dat zij alles kijkt vanuit een transcedentale onverschilligheid, neerkijkend op het aardse leven.

En daarom ben ik van mening dat ze ongelofelijk veel respect en begrip heeft voor haar moeder. Die daarmee een cruciale rol speelt. Haar moeder is namelijk net zo.

Ik vraag mij daarom dan ook af of haar moeder net als haar ook wist wat er ging gebeuren.

Wat ik overigens een mooi gebaar vind, is dat wanneer justine toch gehoor geeft aan de vraag van haar zus om samen te sterven. En om het zoontje het idee te geven dat er noch een derde wereld bestaat buiten onze wereld en de transcedentele wereld. Namelijk de wereld van een kind(droomwereld in de vorm van een magische hut). Vandaar ook het shot tijdens de beginscene waarin je 3 planeten ziet met 3 mensen eronder. 1 voor de gewone mens, 1 voor de transcedentale mens en 1 voor de belevingswereld van een kind.

Ik ga de film sowieso nog een aantal keer bekijken om de verborgen symboliek te vinden. De brug en het paard moet sowieso iets zijn.

Dit is trouwens mijn interpretatie van de film

Ik kende dat verhaal niet, dus ik heb het even opgezocht. Het land Moab wordt bedreigd door de Israelieten, en de koning van Moab vraagt aan Bileam, een bekende magiër, naar hem toe te komen om volgens de regelen der kunst de Israelieten te vervloeken (Bileams vervloekingen zijn van het soort 'altijd prijs'). Onderweg naar de koning vindt inderdaad het door eRCee genoemde incident plaats. Het wordt Bileam uiteindelijk duidelijk dat God erachter zit, en het blijkt dat hij niet anders kan dan de Israelieten te zegenen, in plaats van te vervloeken.

Aanvankelijk zag ik geen enkel verband tussen dit verhaal en de film, maar toen ik door de brug zakte, kwam ik tot het volgende.

Het land Moab staat voor de aarde, en de Israelieten - die Moab dreigen te vernietigen - vertegenwoordigen het inderdaad nogal sombere vooruitzicht van de ondergang in de vorm van de planeet Melancholia. Justine, die kennelijk ook magische kwaliteiten bezit, legt zich na een wanhopige maar vruchteloze strijd uiteindelijk neer bij het onvermijdelijke, en geeft 'haar zegen' aan deze ondergang.

Volgens een dergelijke interpretatie ontpopt Von Trier zich met 'Melancholia' definitief als een echte bijbelse onheilsprofeet. En de uitspraken van dié profeten schijnen óók wel gekenmerkt te zijn door de omvorming van niet al te vrolijke subjectieve gemoedsbewegingen in 'religieuze waarheden'.

Ja, 's nachts ga ik helemaal los.. blub.

(edit: twee berichten samengevoegd)

Je pogingen om een consistente interpretatie te geven van zo'n symbolische scene wordt gewaardeerd, maar ik wil toch nog even benadrukkend dat Von Trier zijn symboliek hier voor mijn gevoel absoluut niet heeft dichtgetimmerd. Het werkt mijns inziens met losstaande symbolen om een apocalyptische sfeer op te roepen. Dat een paard dan Abraham heet wil niet zeggen dat we er direct de aartsvader in moeten zien, net zomin als Justine voor mij de representatie is van Bileam alleen omdat er een scene plaatsvindt die gemodeleerd is naar het bewuste bijbelverhaal.

"Justines ongelukkige gesternte vervolgt zijn baan. Dankbaarheid. Hoe het Opperwezen haar voor haar vrome bedoelingen beloont" (D. A. F. De Sade...sarcastisch).

Veel (Bijbelse) profeten voorspellen onheil om de anderen tot de ware leer te bekeren, daar is hier niet echt sprake van...Justines 'ware leer' is daar te negatief voor...

Wat mij opviel was dat Justine niet bang was maar juist stiekem genoot van de ondergang...als haar ultiem moment....

Aanhalen van Bijbelse passages of het werk van de Sade (over twee uitersten gesproken!) geeft misschien wel betekenis langs welke randen Von Triers geest zweeft...maar de vragen die hij oproept met deze pracht film staan op zichzelf en de antwoorden zijn niet in een stabiel hokje te plaatsen.

Lars von Trier heeft vooral 'een soort (zelf)studie' gemaakt van hoe een depressieve gedraagt en voelt als de wereld werkelijk te ondergaat. Die wrange ironie is typisch Lars von Trier.

Zoals je misschien uit de toon van mijn laatste berichten hebt opgemerkt, hou ik zelf ook nogal wat slagen om de arm.. en ik redeneer in het tweede voort op jouw suggestie, die niet de mijne is.

Maar 'losstaande symbolen', wat zijn dat? Symbolen verwijzen altijd ergens naar; en dienen volgens mij alleen gebruikt te worden als men meent iets niet op een andere manier te kunnen uitdrukken. Ze zijn per definitie zwanger van betekenis, dus het zou flauw zijn om die mogelijke betekenissen niet een klein beetje serieus te mogen nemen. De grens tussen een goed gebruik van symbolen en eh.. symbol-dropping - anders gezegd: op een koopje goede sier maken met je eruditie, zonder de mogelijke implicaties voor je rekening te willen nemen - is erg diffuus. Naar mijn gevoel is dergelijke symboliek wel erg zwaar geschut, als het alleen bedoeld is om er een bepaalde 'sfeer' mee op te roepen.

Maar om alleen serieus op de onderhuidse Bijbelse (erudiete) symboliek in te gaan is te eenzijdig.
Ze gaat 'symbolisch vreemd' op haar bruiloft...en vooral de dominante manier waarop ze dat doet is opvallend.

Ik kan maar op één plaats tegelijk zijn, Narcissus. Uiteraard houdt deze film nog veel meer bordjes in de lucht.

Mooi stukje trouwens weer, je voorlaatste bericht. Vooral met je laatste zinnen daarvan kan ik het volledig eens zijn. En ik geloof ook niet dat Von Trier ons in bijbelse zin probeert te 'bekeren', alhoewel in andere zin natuurlijk wel een beetje tot zijn zienswijze. Hij zal niet volledig onverschillig zijn mbt de reacties op zijn films.

Om terug te komen op mijn kronkel inzake het Bileam-verhaal: wij (en de personages in de film) hebben het perspectief van de Moabieten. Wij 'zijn' de Moabieten. Zo ziet het heilsverhaal van Israel er uit voor Moab.

De menselijke ziener Bileam was verblind en alleen een dier die het zag... die verwijzing zegt mij genoeg.

Von Triers interesse in dominantie (nymfomanie...) van de sexe...zegt misschien wel iets meer.

Sowiezo is het niet mogelijk dat zo'n grote planeet zich achter de zon voor onze wetenschappers verstopt aangezien de aarde eenmaal per jaar om de zon draait.

Daarbij zou zo'n grote planeet door invloed van zwaartekracht op omringende planeten allang ontdekt zijn.

Is al vermeld dat de poster (en daarmee het personage) verwijst naar Ophelia (uit Hamlet)?

ik vind de symboliek gecombineerd met het SF concept helemaal fout gekozen eigenlijk. Alleen het begin en het eind vind ik interessant, bijna alles daartussen slaapverwekkend.

Dat ís eigenlijk ook genoeg. Laat ik een voorbeeld nemen aan het paard, en ophouden met doordraven. Maar ik heb er wel weer lol aan gehad .

Tussen de Bijbel en Von Trier daar zit een inspirerende duivel tussen...

Waarom zitten jullie die scene met dat paard en die brug zo uit te diepen? Leuk die symboliek, maar hetgeen dat het duidelijk moet maken is niet zo interessant volgens mij.

Die symboliek is interessant omdat het verwijst naar Bileam. Een heidense profeet maar ook een ziener (net als Justine). Bileam had de prettige bijnaam `Verwoester van het volk`.

Wellicht dat Von Trier met deze analogie iets probeert te vertellen.

Dat bedoel ik, dat Justine een zogenaamde ziener was welleens wat uitgediept kunnen worden dan had die symboliek allemaal nog wat waarde naar mijn mening.

Nu zit er 1 scene in waarin Justine wat diepzinnige opmerkingen maar over het leven op aarde en bonen in een fles maar wordt daar verder totaal niks mee gedaan, daardoor blijven de personages voor mij helemaal niet interessant en slaat de symboliek ook nergens op.