Shame (2011)

Misschien een idee voor Shame 2 over incest

Bah, wat duurt het allemaal lang. Een hoop gestileerde lange shots, hippe locaties. Maar tot ver in de film gebeurt er gewoon geen reet. Nou vind ik dat eigenlijk nooit erg, maar dan moet het wel op een of andere manier boeiend zijn.

Heel die seksverslaving komt totaal niet overtuigend voor het voetlicht. Tja, hij kijkt porno en neukt af en toe een wijf, maar om nou te zeggen dat zijn gedrag ongezond of extreem overkomt, nee niet echt. Pas op het laatst loopt het allemaal een beetje uit de hand, maar toen was m'n aandacht echt allang verslapt.

Ik hou duidelijk meer van dialogen en een naturelle sfeer in films. En als er met lange shots en weinig woorden, irritante plingelmuziek en een lui kleurenfilter een bepaalde sfeer geschept wil worden... tja, dat is mijn ding meestal gewoon niet zo. In ieder geval niet in deze film.

Niet slecht of onvoldoende, wel saai en vervelend.

2,5 - 3*

Ik snap dus echt niet de hoge waardering hier voor deze film? Is een oersaaie film die bovendien ook erg traag is. Scènes blijven vaak minutenlang hangen zonder dat er iets gebeurd. Ze volgen gewoon een gozer die zich wat zit af te rukken en hoeren bezoekt, dat is alles. Bovendien zijn de sexscenes erg matig, had eerder het gevoel dat ik naar een goedkope softporno zat te kijken in de B-categorie

Wat een vreemde film. Ik vond de lange shots eigenlijk wel erg vet. De openingsscène in de metro, en met het antwoordapparaat. Erg mooi gedaan.

Verhaal is wel aardig, goed in beeld gebracht, een paar pittige stukjes, maar naarmate de film vordert wordt het alles wat langdradig. Op een gegeven moment had ik wel door dat Brandon niet van zijn pielemuis af kon blijven.

Apart, aardig, 3*

Een film met een flinterdun verhaal. Weinig inhoud en doelloos ook. Om het nog maar niet te hebben over de traagheid en hoe vreselijk langdradig die is.

Prachtige film met een eveneens prachtige en emotionele rol van Fassbender, een in zichzelf gekeerde yup die constant op zoek is naar lust. De rol van Mulligan is overigens ook erg goed, die het tegenovergestelde speelt van Fassbender. Maar ook zij is een emotioneel wrak, al uit zij dat wel meer.

McQueen is echt een genie, want hij weet de emotie van Brandon via veel beeldtaal over te brengen. Een intense observatie van een man wiens leven oppervlakkig en eenzaam is en in een neerwaartse spiraal terechtkomt. Visueel ziet het er ook nog eens zeer verzorgd uit met een aantal prachtige langgeschoten scenes.

Het is jammer dat deze film totaal genegeerd is door de Britse en Amerikaanse oscars, maar wat wil je ook met thema's over seksverslaving en zelfdestructie. Die lui moeten maar eens een keer uit dat conventionele wereldje stappen.

4*

Letterlijk een: Zaadfilm

Bedoel je dit?

Kon wel eens een biografie over mij zijn

Zeer relevante film en compromisloos gebracht door McQueen. Door het afstandelijke onderwerp en de verknipte karakters is het soms wel moeilijk om helemaal in de film op te gaan. Dat effect bereikt de film m.i. dus niet, hoewel dat gezien de inhoud ook een lastige opgave is natuurlijk. Helaas schiet het ook nog wat uit de bocht via de opeenvolgende scènes van de homobar en de zelfmoordpoging.

Viel nog mee, ben niet zo voor dit genre.

Aparte film.. Ben hier niet zo weg van. Na de eerste 5 minuten zie je Fassbender zijn zaakje al door het beeld zweven. Verhaal was langdradig en liep uiteindelijk op niets uit. De eenzaamheid en wanhoop van Fassbender zijn personage is wel goed weergeven, maar uiteindelijk wordt er niet veel opgelost.

Van Steve McQueen moet je houden. Shame en Hunger zijn auteursfilms en je moet van zijn stijl houden.

Persoonlijk ben ik helemaal weg van deze film (net als van Hunger). Ik vind het juist fantastisch dat Steve een beeld zo lang kan aanhouden, maar dat je nog altijd blijft kijken, geboeid blijft. Dat was ook de sterkte in 'hunger' (zie gesprek met priester en Fassbender).

Grappig om soms negatieve commentaren te horen over langdradigheid eigenlijk, want Shame is veel commerciëler dan Hunger. Het is zoveel meer toegankelijker vind ik (in hoeverre het toegankelijk kan zijn!)

Fassbender blijft een klasseacteur. Hij vergt echt het meeste uit zichzelf en ik snap waarom hij in een interview zei 'ik hou van Steve, maar hij moet mij de komende jaren niet meer bellen'

4,5* voor een sterk psychologisch en visueel drama

Erg mooie, gevoelige film over een yuppie, die als de dood is om iemand zijn zorgvuldig afgeschermde, haast steriele wereldje binnen te laten dringen en die derhalve noodgedwongen zijn seksverslaving bevredigt door vluchtige one-night-stands en frequent masturberen. Hij komt in de problemen, wanneer zijn extroverte zus zich in zijn leven binnendringt én wanneer de relatie met een collega (knap gespeeld rolletje van Nicole Beharie) net iets verder dreigt te gaan dan oppervlakkige seks.

Een niet alledaags thema, dat door Steve McQueen binnen de contouren van een quasi-anoniem New York met veel gevoel wordt vormgegeven, met name door lange nadenkmomenten.

Meest gedenkwaardige scène: het oogcontact tussen Michael Fassbender en Lucy Walters in de metro, met een geweldige mimiek van Walters. Erg subtiel. Ik vermoed dat wij deze roodharige de komende jaren nog wel vaker zullen tegenkomen.

Het is alweer een tijdje geleden dat ik zo'n pretentieuze gehypte schijtfilm gezien heb zeg.

Deze film gaat gaat over een zwaar depressieve man die veel seks heeft. Nou fijn, hij is ongelukkig. Nergens wordt duidelijk of hij nu depressief wordt van zijn hoge seksdrive, of dat hij gewoon depressief is. En dat is tegelijkertijd ook alle inhoud van de film. Het is door en door saai met lange onzinnige shots en inhoudsloze scenes. Zelfs de nep-seks is saai om naar te kijken. 0,5*.

Ik vind de conclusies van notoirefilmhater wel snel getrokken. Ik geloof ook niet dat hij depressief is, maar wel ongelukkig over de invloed die de verslaving heeft op zijn leven want hij is er zich helemaal van bewust. Per slot van rekening gaat hij toertjes lopen, met collega's daten, heeft hij werk en lijkt hij een bijna doodnormaal sociaal leven te hebben.

Ik vond iedere scène juist boekdelen spreken. De lange shots geven Fassbender pas echt de kans zijn acteerkwaliteiten te benutten.

Ik stel voor dat de beste man Prozac gaat slikken. Dat werkt hopelijk voor z'n vermeende depressiviteit en van anti-depressiva word je redelijk impotent, dus slaat meneer meteen twee vliegen in één klap.

Ik noem het style over substance, en dat is meestal saai en inhoudsloos. Anders kregen ze bij deze prent de filmrol niet vol.

Je wilt duidelijk niet serieus genomen worden.

Serieus genómen worden.

Dat is nogal een vreemde stelling. Dat is ongeveer hetzelfde als stellen dat de meeste alcoholisten genieten van elk biertje. Verslaving en ook seksverslaving is dwangmatig gedrag en gaat ver voorbij genieten.

Dan ben ik oprecht benieuwd welke dit zijn.

Seks is biologisch "dwangmatig" aangelegd. Het drinken van alcohol niet, nogal een verschil.

Duidelijk commentaar van lui die zowel de karakters als de film totaal niet hebben begrepen... Want dit zijn dus absoluut geen plotholes. En seks is niet biologisch dwangmatig waar haal je die wijsheid vandaan?

Inderdaad. notoirefilmhater heeft helemaal niets van de film begrepen.

Overkomt mij ook wel eens.