Dances with Wolves (1990)

Dances with Wolves mist diepgang, ironie (infantiele humor is er echter bij de vleet) en scherpte om thematisch interessant te zijn. Fijn dat de Indianen voor een keer als good guys mogen opdraven, maar dat had ook zonder Disney karakterisering gekund: de Sioux worden nl. voorgesteld als overdreven stoïcijns, wijs, tolerant, dapper, ecologisch bewust etc.. De yankees zijn dan weer pafferige idioten, zowel militair als moreel totaal incompetent, en halen hun plezier uit het opjagen van Costner's hondje (meest schaamteloze scène aller tijden?) Cinematografisch zeer degelijk, maar Costner bewijst niettemin geen Eastwood, Ford of Leone te zijn. Al moet ik toegeven dat de bizonjacht wel een hallucinante, indrukwekkende scène is.

Samuel Fuller's meesterwerk Run of the Arrow gaat over hetzelfde onderwerp, maar is meer ambigue en intelligent. Hoogste tijd dus dat die film eens wat meer aandacht krijgt!

Een erg knappe film van Kevin Costner, waarin hij tevens de hoofdrol voor zijn rekening neemt. Het begint allemaal wat traag en het is even inkomen, maar als Costner eenmaal in contact is gekomen met de Indianen, wordt het allemaal een stuk boeiender en interessanter. Ondanks dat het script niet eens zo heel bijzonder is, weet Costner er vrijwel het maximale uit te halen.

Wat ik zo mooi vind hieraan, is de manier, waarop Costner steeds vertrouwder begint te raken met de Indianen. In het begin is hij enigszins bevreesd en vormt de taalbarrière ook een probleem, maar langzaam maar zeker groeit Costner naar de Indianen toe en andersom trouwens ook. Ik vond het erg mooi om te zien dat er van beide kanten een sterk wederzijds respect naar elkaar was. De vertaalster, die het makkelijker moest maken voor Costner om met de indianen te communiceren was noodzakelijk, maar niet een bijster interessant personage.

Naast de relatie met de indianen, wordt er ook stil gestaan bij de natuur. Hieruit ontstaat een relatie tussen Costner en de wolf, en die is werkelijk waar schitterend om te zien. Prachtig hoe Costner die scènes gemaakt heeft. Daarom was het best jammer dat de wolf op het einde doodgeschoten werd. Daar kreeg ik toch wel een behoorlijke brok in mijn keel van.

Overigens is het acteerwerk erg goed. Ik lees wel eens dat men Costner een matige acteur vindt, maar hier doet hij het voortreffelijk. Ook de regie van hem is meer dan goed. Vooral de manier waarop hij de geweldige mooie landschappen hier in beeld brengt is echt schitterend. Dat draagt trouwens bij aan het respect voor de natuur dat het hoofdpersonage heeft. Costner laat op deze manier namelijk zien, dat hij dat als regisseur ook heeft. De prima ondersteunde muziek, versterkt de prachtige beelden nog meer.

Al met al een erg mooie film dus, met prachtige beelden, mooie muziek en een prachtig uitgewerkte relatie tussen mens en natuur.

4,5*

Wow ik dacht dat ik de enige was die het nog geen 30 min kon volhouden, maar gelukkig zijn er meer. Vreselijke film (is mijn mening) die veels te veel aandacht en hulde heeft gekregen.

De enige film met Costner die ik wel kon volhouden was Mr. Brooks.

De film ziet er fraai uit en een heleboel scenes zijn best fascinerend om naar te kijken.

De scenes met uitsluitend Indianen (kleding, make-up, traag gesproken vreemde taal) vond ik heel mooi en ook wel authentiek overkomen. De scenes met de blanke man erbij waren dan weer geforceerd grappig (de Indianen die zich opeens als zg dombo's gedragen).

De muziek bestaat uit traditionele westernmuziek.

In totaliteit is het een klassiek mooi uitgevoerde film.

Ikzelf vond het acteren echter niet altijd even overtuigend. De blanke vrouw (Mary Mconnel) deed alles overdreven en zichtbaar te (in)gespannen en daarom niet naturel. Storend.

Deze grote hoofdrol vind ik te hoog gegrepen voor haar.

Voor mij is dit niet de topper die velen erin zien, ik werd er niet zo door gegrepen.

En dan duurt de film erg lang

Toen Kevin Costner, regisseur én hoofdrolspeler, indertijd kwam aandraven met een soort lyrisch indianenepos, nam hij een groot risico en fronsten velen hun wenkbrauwen. De western was namelijk op dat moment het minst succesvolle genre in Hollywood. Bovendien duurt de film drie uur, wat veel te lang is voor het hedendaagse bioscooppubliek. Dat op de koop toe de Indianen in de film hun eigen taal spraken, waardoor ondertitels aan te pas kwamen (wat zoveel betekent als commerciële zelfmoord) stemde de producenten allerminst gerust. Maar om hen toch te overtuigen stak hij zelf 3 miljoen dollar van zijn salaris in het project. Toen de film uiteindelijk in de bioscopen belande, werd hij tegen alle verwachtingen in een enorm succes. Het verhaal van de moedeloze Luitenant John Dunbar (Costner) die ten tijde van de Secessie-oorlog op een verlaten militaire post de manier van leven van de Sioux Indianen leert kennen en appreciëren, op een moment dat alles voor altijd zou veranderen, weet dankzij de ijzersterke vertolkingen, de magistrale cinematografie en het trage maar meeslepende scenario zonder problemen drie uur te boeien. De schitterende locaties en prachtige beelden van de bizons en de ongerepte natuur in de immense prairie van Zuid-Dakota zorgden er mede voor dat de film werd bekroond met maar liefst zeven oscars.

Geweldige film waarin een blanke luitenant bevriend raakt met een stam Sioux-indianen als hij een afgelegen legerpost betrekt. Een mooi verhaal in alle rust verteld. Boeiend om te zien hoe de twee verschillende culturen elkaar aftasten en taalbarrières overbrugd worden. Veel mooie plaatjes van het prachtige landschap begeleid door de eveneens prachtige muziek van John Barry. De scene met de bizonjacht is indrukwekkend. Een sterk regiedebuut van Kevin Costner die hij nog niet heeft weten te evenaren.

Het is een flinke zit, maar de director's cut geniet mijn voorkeur.

Dances With Wolves

Voor zover ik weet één van de weinige film waar ook daadwerkelijk Indiaans wordt gesproken. Ik kan het niet natrekken natuurlijk; ik spreek het tenslotte niet. Maar voor zover ik met mij minuscule taalknobbel kon beoordelen was het accuraat. 3 uur voor de boek bij deze herziening. Een lange zit. Gelukkig wist ik bijna niets meer van de film.

Het verhaal is echt in drie duidelijke delen verdeeld. Het begin, middenstuk en einde uiteraard. De invullen daarvan is ook heel verschillend en divers. Alle hebben zo hun charmes, maar de laatste twee hebben vooral hun dieptepunten.

Het begin van de film is werkelijk fenomenaal. De openingsscènes zijn schitterend. Je wordt in het diepe gegooid en zonder zeer duidelijke aanleiding (ik denk dat de voeten niet alles bepaalde) wil een luitenant zelfmoord plegen. Hij wordt daarna gestationeerd in een uithoek van het land. Hij probeert contact te leggen met de inboorlingen maar dat verloopt moeizaam. Je bent nu net een uur op weg zonder je ook maar één moment te vervelen. Je wordt verrast met de meest mooie, onverwachte plotwendingen en scènes.

Bij het middenstuk speelt dan vooral de relatie tussen Dunbar en Stands With a Fist centraal. Hier gaat de film omlaag. Eindeloos geneuzel om die twee wat geen moment weet te boeien. Dat een uur lang! De Indianen worden eigenlijk opzij geschoven. Zeer jammer en eigenlijk gewoon slecht.

Het einde gaat dan wel weer. Niet heel bijzonder. De relatie met de Indianen is op en top en kan niet meer stuk. Dat gaat hij dan ook niet. Toch duurt de afbouw van de film nog 53 minuten, wat ook best lang is.

Costner staat goed te spelen. Waar ik hem over het algemeen niet zo’n flitsende acteur vind, gewoon een middenmoter, doet hij het hier ook aardig. Vooral in het begin als zonderling vond ik hem sterk. Als hij een huwelijk aangaat en vervolgens moralistisch de Indianen probeert te redden vind ik zijn acteerwerk omlaag gaan. Net als de rest van de film.

Mary McDonnel heeft de pech gehad alleen in het middenstuk en einde voor te komen. Dat dit de zwakste delen van de film zijn is ook duidelijk in haar spel terug te vinden. Zonder ook maar enige overtuiging zet ze iets neer. Ik weet niet eens wat ze probeert. Ach ja, ik houd er over op.

Graham Greene vond ik als Kicking Bird echt goed. Ook hier weer vooral in het begin. Ook hij gaat achteruit naarmate er meer emotie bij komt kijken; op het einde speelt hij stukken minder. Het begin is echter het meest bij mij blijven hangen. Chapeau!

Als je de film alleen om zijn visuele genot moet beoordelen scoort hij alle punten. Dances With Wolves is een schitterende film om naar te kijken. Scènes met ondergaande zonnen, bij een beekje en dat met het hert zijn prachtig om te zien! Ook de laatste scènes in de Rocky Mountains zijn zeer goed geschoten met de over-views. Hier gaat de film echt omhoog.

Na mijn eerste kijkbeurt ben ik bang dat ik toch iets omlaag moet gaan. Dances With Wolves weet gewoon niet de gehele speelbeurt te boeien en dat weegt echt zwaar. Ondanks dat is het ook op momenten genieten om naar te kijken!

3.5*

Boeiende film met Kevin Costner als regisseur en hoofdrolspeler. Ik heb de bioscoopversie gekeken, die duurde lang genoeg. De opening van de film vind ik niet al te sterk, iets te zwaar aangezet allemaal. De officier die Dunbar naar de buitenpost stuurt is een zeer merkwaardig personage. Maar vanaf het vertrek van Dunbar naar de buitenpost wordt de film zeer de moeite waard. Goed acteerwerk van Costner, die hier een prima hoofdrol neerzet. Het plot was ook prima, goed uitgewerkt. Enige minpuntje daarbij is de nogal clichématige en weinig overtuigende romance. Dat voegt echt niks toe aan het verhaal. Verder geeft de film wel een boeiende inkijk in de behandeling en het leven van de Sioux in die tijd. Zeker de moeite waard.

Drieënhalf uur is een hele zit, maar gelukkig is deze film meer dan de moeite waard. Schitterende film van Costner, die naast de regie ook nog de hoofdrol op zich neemt.

Hij laat in deze film zien dat hij beide tot in de puntjes beheerst. De film kent prachtig geschoten plaatjes en als kijker zie je de meest fascinerende landschappen voorbijkomen. Je kunt haast zeggen dat de natuur de hoofdrol opeist.

Gelukkig is ook het verhaal zeker de moeite. Costner neemt nogal zijn tijd, zodat het af en toe een beetje langdradig wordt, maar verder doet het de film alleen maar goed. De band die hij met de Indianen opbouwt is geweldig in beeld gebracht.

Zeer interessant om te zien hoe toendertijd de Indianen leefden en het is echt zonde dat ze niet meer in het wild leven.

De blanken komen er niet best af in deze film, terecht naar mijn mening. Hebzucht en gevoel van totale macht tonen zich dan in hun ergste vorm. Respect voor de leefwijze van de Indianen, die de natuur respecteren op hun eigen prachtige wijze en ook de houding naar de medemens is een voorbeeld voor ons.

Het einde is eveneens schitterend, dikke vier sterren voor deze film. Verhoging na herziening is zeker mogelijk.

Dances with Wolves is een erg mooie film, die ondanks de lange speelduur geen moment verveeld. Deze film vind ik echt een meester werk.

Kevin Costner heeft als regisseur en hoofdrol speler heel goed werk verricht. Kevin Costner komt goed over als Lt. John Dunbar. Lt. John Dunbar word naar een post in het westen gestuurd. Maar als hij bij zijn vesting aankomt blijkt die verlaten te zijn. Maar Lt. John Dunbar blijkt toch niet alleen te zijn. Er is een indianen stam in de buurt.

Het eerste deel van de film gaat vooral over de toenadering tussen Dunbar en de indianen stam. De indianen en Dunbar spreken elkaars taal niet , dus aan het begin van de film word er tussen de indianen en Dunbar gecommuniceerd met gebaren. Dit levert een paar leuke momenten op. Dan blijkt er een vrouw in de indianen stam te zijn die Engels spreekt en is een verdere toenadering een feit. Erg mooi is hoe de indianen en Dunbar in deze film langzaam steeds meer naar elkaar toe groeien.

Dances with Wolves is een vrij trage film. Er word goed de tijd genomen om het verhaal te vertellen, wat ik alleen maar kan toejuichen. Ook krijgen we in Dances with Wolves een goede uitwerking van de personages. En dan vooral natuurlijk van de hoofdpersoon Lt. John Dunbar die in deze film een grote karakterverandering ondergaat die geloofwaardig overkomt.



De film heeft ook hele mooie opnames van Dakota. Er zitten echt een paar hele mooie natuuropnamen in deze film.

Lt. John Dunbar heeft een bijzondere relatie met een wolf. Dit levert een paar hele mooie scènes op tussen Dunbar en de wolf. Aan het eind van de film word de wolf neergeschoten door de Amerikaanse soldaten . Een zeer treurig moment in de film. Gelukkig worden de Amerikaanse soldaten korte tijd later flink te grazen genomen door de Sioux Indianen wat dan ook weer een mooi moment in de film is

Ook een mooi en tegelijkertijd treurig moment is de Buffel jacht. Een scene waar ik ook een brok in een me keel van kreeg is de scene waarin John Dunbar paard word neergeschoten

Ook krijgen we in deze film een confrontatie tussen indianen onderling te zien. De Sioux tegen de Pawnee. Dit levert weer een erg goede scene op.

Heel belangrijk bij deze film is de muziek. Verantwoordelijk voor de muziek in deze film is John Barry. Hij componeert voor Dances with Wolves een van zijn mooiste soundtracks uit zijn carrière. Ik kan me bij deze film geen andere muziek voorstellen dan de muziek van John Barry. De muziek tilt deze film enorm omhoog en zorgt voor een goede sfeer in deze film. Ik denk dat als je bij Dances with Wolves verkeerde muziek eronder zet dat de film beleving dan een stuk minder zou worden. Zonder goede muziek mist de film gewoon wat sfeer. Dances with Wolves is een goed voorbeeld van een film die zonder goede filmmuziek een stuk minder zou zijn.

Dances with Wolves heeft een hoop ingrediënten waardoor de film een meesterwerk is. En elk ingrediënt is bij deze film cruciaal. die ingrediënten zijn goed acteer werk. Een goed uitgewerkt verhaal. Mooie natuur opnames , en hele mooie muziek van John Barry, al deze ingrediënten tezamen zorgen dat de film een meesterwerk is.

5 sterren voor deze film.

"The strangeness of this life cannot be measured: in trying to produce my own death, I was elevated to the status of a living hero."

Geweldige film. Erg goede cast, erg goed gefilmd, prachtige locaties en een geweldige soundtrack van John Barry.

Erg sterk verhaal met actie en romantiek, een perfecte western.

Een echte must-see.

Prima Drama / Western waarvan de film van de eerste tot de laatste minuut wist te boeien. Ondanks dat het een lang zit is om deze film uit te kijken verveeld hij eigenlijk nergens (hier en daar is hij wel wat langdradig en misschien ook wat saai). Qua uitvoering is het natuurlijk een pareltje van een film met de vele prachtige beelden van de landschappen, decors en kostuums. Ik vond het overigens wel zielig voor de wolf (moest er zelfs een traantje bij laten want dierenleed vind ik nooit leuk om te zien). Gelukkig kregen de personen die het gedaan hadden hun verdiende loon. De rol van Kevin Costner is knap en dat hij ook nog zelf de film heeft geregisseerd is misschien nog wel knapper.

De film zendt men overigens nog regelmatig uit op TV, maar vanwege de lange zit (zeker op een commerciële zender) kijk ik hoogstens nog stukjes ervan en nooit meer de hele film.

Van Westerns hou ik niet echt, maar als het over indianen gaat maak ik graag een uitzondering. Het is misschien niet allemaal perfect, maar Kevin Costner weet zijn rol als legerofficier die uiteindelijk bij de indianen integreert uitstekend neer te zetten. De film is lang maar weet uiteindelijk nergens te vervelen. Sterker nog, op een dag wil ik graag de director's cut zien, hetgeen ongetwijfeld de film ten goede zal komen. Prachtige landschappen en vooral de scène met de bizons is heel indrukwekkend. Mijn favoriete karakter is Wind in his Hair. Als hij zegt "Good Trade?" moet ik altijd glimlachen.

Waar Dances with Wolves zowel voor een comeback als een vernieuwing van het westerngenre zorgde, slaagde het er ook meteen in te bereiken wat tien jaar eerder met de western Heaven’s Gate nog volkomen mislukte. Kevin Costner wist (in tegenstelling tot Michael Cimino) het grote geld namelijk wél ruimschoots terug te verdienen en creëerde een waar epos waar je U tegen zegt. Een nog relatief jonge filmklassieker die vier uur lang het puntje van de stoel doet wankelen.

Allereerst heeft de film natuurlijk een bijzonder sterke basis. John Dunbar is (net als ik, en waarschijnlijk vele andere kijkers) bijzonder geïnteresseerd in het Wilde Westen. Hij wil - zolang het westen zijn wildheid nog niet heeft verloren - zoveel mogelijk van de zogenaamde frontier zien en kennismaken met de wijde open prairie. Deze uitgestrekte omgeving is dan ook een essentieel onderdeel van de film en dat zorgt over het algemeen voor een erg fijne rustgevende sfeer, waardoor het des te harder aan komt wanneer deze aanwezige stilte en rust (door wat voor buitenstaanders dan ook) wordt verstoord.

Daarnaast zijn de bijzondere nieuwe relaties die Dunbar na verloop van tijd met mens en dier aangaat, zeer interessant. Het is daarbij erg mooi dat er bij de Sioux-indianen 'gewoon' Lakota wordt gesproken en dat die taal veelvuldig valt te horen. Dat er dan een vrouwelijke tolk in het Sioux-kamp rondloopt is natuurlijk wel heel toevallig, maar dat voelt gek genoeg totaal niet zo geforceerd aan als je zou denken. Het leidt zelfs tot een alleraardigste romance, die een positieve bijdrage heeft aan de veelzijdigheid van deze toch al niet oppervlakkige film.

Verder is de muzikale begeleiding behoorlijk sterk, valt er eigenlijk weinig tot niets aan te merken op welke acteerprestatie dan ook en is alles werkelijk prachtig in beeld gebracht. Hiermee was Dances with Wolves niet alleen een van de beste westerns sinds tijden, maar komt deze vandaag de dag gewoon volkomen terecht in lijsten terecht van de beste westerns aller tijden.

Eindelijk ook eens toegekomen om deze klassieker te zien. En dan doe ik het maar meteen goed, dus ik heb de director's cut van 236 minuten gekeken. Nou moet ik bekennen dat ik 4 uur film wel aan de extreem lange kant vind, maar gelukkig is Dances with Wolves zo enorm boeiend en goed, dat de tijd nog wel redelijk vlot voorbij ging.

Alles klopt gewoon, van het acteerwerk (fenomenaal van iedereen, inclusief de indianen) tot de prachtige beelden van de Amerikaanse natuur tot de schitterende soundtrack. Op zich is het geen enorm origineel plot, maar de uitwerking is prachtig. Zelfs het voorspelbare liefdesverhaal is erg sympathiek, net als dat je weet dat Costner met de indianen mee gaat vechten en dat de indianen hem uiteindelijk ook helpen. Wat ik al zei, het is zo mooi uitgewerkt dat ik toch constant wilde weten wat er ging gebeuren.

Maar het meest heb ik denk ik genoten van de ongelofelijk mooie beelden van de Amerikaanse natuur. Wat The Revenant (2015) dit jaar deed, dat deed Dances with Wolves 26 jaar terug al. Ik kan daar geen genoeg van krijgen. De soundtrack ondersteunt deze prachtige beelden met hele passende muziek, waardoor je gewoon al merkt dat Costner alles uit de kast heeft gehaald om hier zijn ultieme meesterwerk te creëren, als regisseur en als acteur. Alles klopt, althans dat vermoed ik. Van de stemmen van de indianen tot hun manier van leven en strijden. Leuk om Costner met de indianen te zien proberen te communiceren.

De boodschap van de film is duidelijk en misschien ook wel een tikje zwart-wit, maar ik kon me er wel in vinden. We volgen de groep die de natuur respecteert en we zien de gevolgen van de groep die dat duidelijk niet doet. Denk aan de gestroopte bizons of het afschieten van de wolf. Erg zielige scene trouwens, ondanks dat deze viervoeter maar een kleine rol in het verhaal had. Maar wat men naar de kijker wil communiceren is ieder geval wel duidelijk met deze krachtige boodschap. Daarom voelt het ook wel erg goed dat de indianen op het einde keihard wraak nemen op hun vijand.

Prachtige klassieker.

4,5*

Dances with Wolves is een filmtitel die ik vaak ben tegengekomen, maar het lange speelduur heeft mij er lang van weerhouden om de film daadwerkelijk aan te schaffen. Aangezien er inmiddels reeds enkele jaren een drie uur durende film op de eerste plek van mijn top 10 staat, is het wel een stuk gemakkelijker voor mij geworden om daar doorheen te prikken. Twee jaar geleden schafte ik de film dan ook aan en zag ik hem voor de eerste keer. Ik kwam er destijds niet meer aan toe om een fatsoenlijke mening te schrijven en besloot daarom te wachten tot een herziening.

Deze heeft gisteravond plaatsgevonden en het bevestigt mijn mening die ik twee jaar geleden ook al had: Dances with Wolves is gewoonweg een prachtfilm. De eerste scènes, waar vrijwel meteen de fenomenale score van John Barry opvalt, maken duidelijk dat we te maken hebben met een verhaal ten tijde van de Amerikaanse Burgeroorlog. Vervolgens volgen we Lt. John Dunbar, die een afgelegen post krijgt toegewezen en na verloop van tijd kennismaakt met en integreert in de cultuur van een groep Native Americans. Wanneer zijn collega's van het leger terugkeren en de indianen dreigen te verdrijven, moet hij beslissen aan welke kant hij staat. Het klinkt als een enigszins uitgekauwd plot, maar toch weet Costner ervoor te zorgen dat je drie uur lang op het puntje van je stoel zit.

Dat komt met name doordat het verhaal gewoon op bijzonder interessante wijze verteld wordt. Ten eerste voelt de film authentiek aan: alles lijkt te kloppen en je lijkt gewoon naar een letterlijke registratie van gebeurtenissen uit de negentiende eeuw te zitten kijken. Daarnaast is het camerawerk behoorlijk strak en de film zit barstensvol mooie shots, die alle bijdragen aan de sfeer. Ook het acteerwerk is dik in orde. Kevin Costner weet het titelpersonage erg sympathiek neer te zetten en zijn relatie met Mary McDonnell wordt mooi uitgewerkt. Ook de indianenstammen ogen erg overtuigend en het is interessant om te zien hoe de personages binnen de Sioux groep omgaan met de komst van de luitenant en vice versa.

Dat de film aan de lange kant is, is in feite geen enkel probleem, want de drie uur worden uitstekend benut. Of de film zich nu focust op de eerste kennismaking tussen Dunbar en de stammen, op een (schitterend in beeld gebrachte) bizonjacht, op de uiterst gewelddadige strijd tussen Sioux en Pawnee indianen of simpelweg op een wolf die wel of niet uit Dunbar's hand gaat eten: alles is interessant en lijkt van belang te zijn voor het totaalplaatje. De film imponeert zowel tijdens de stille als de spectaculaire momenten. Overigens vond ik het hele gedeelte waar Dunbar terugkeert naar het inmiddels bezette fort erg aangrijpend. Door onder meer het doodschieten van zijn paard en de wolf, zie je zijn wereld even helemaal in elkaar storten en krijg je een gruwelijke hekel aan het leger. De film wordt mooi afgerond en voelt 'compleet', maar ik baal er wel van dat ik nu zie dat er een Director's Cut is. Daar ben ik toch wel erg benieuwd naar.

Dances with Wolves benadert in mijn ogen perfectie. Ik kan niks noemen dat me stoorde of dat ik niet goed vond; de film is op elk gebied geslaagd. Een uitmuntend presterende cast, schitterende filmbeelden, een prachtige score en een verhaal dat het gewoon verdient om verteld te worden. En dat alles natuurlijk tegen de achtergrond van een stuk geschiedenis dat nooit vergeten mag worden. Eén van de meest indrukwekkende films die ik de afgelopen jaren gezien heb.

5*

In trying to produce my own death, I was elevated to the status of a living hero

Dances with Wolves was zo'n film die ik al erg lang had liggen. Ooit eens in een opwelling gekocht, maar ik had toen niet door dat mijn versie bijna 4 uur duurde. Een serieuze zit dus en eentje waar je voor in een bepaalde mood moet zijn. Gisteren was het hier echter aan het sneeuwen en er is toch niets heerlijker dan eens te gaan zitten voor zo'n lange film terwijl de sneeuw op de ruiten neervalt. Ideaal scenario dus en ik was oprecht benieuwd wat ik hiervan ging vinden.

Want het was alweer eventjes geleden dat ik me nog aan een film met deze speelduur heb gewaagd, maar het is knap hoe Kevin Costner erin slaagt om dit toch over de grote lijn boeiend te houden. Zeker wanneer je bekijkt dat het plot eigenlijk bitter weinig om handen heeft. Je kunt al vanaf de eerste seconde voorspellen dat Dunbar vrienden gaat worden met de indianen, dat hij een romance gaat beginnen met iemand van de stam (uiteraard is dat de enige blanke vrouw bij de indianen die dan ook nog eens een woordje Engels blijkt te spreken) en dat hij problemen gaat krijgen met zijn vroegere makkers. Voorspelbaar dus en toch blijft er een zekere aantrekkingskracht in de film schuilen. In de eerste plaats omdat Costner blijkbaar een begenadigd filmer met een goed oog voor schone landschappen blijkt te zijn. Je waant je werkelijk in de uitgestrekte prairie en dat is toch een bewonderenswaardige prestatie. Ook de mierzoete soundtrack van John Barry doet hiervoor de noodzakelijke duit in het zakje en hoewel hij nooit één van mijn favoriete componisten zal worden, past zijn score perfect bij de beelden.

Alleen jammer dat Costner het nodig vind om een redelijk monotone voice-over in de film te steken. Zonde eigenlijk, want voor de rest doet hij de heilige Drievuldigheid (produceren, regisseren en acteren in dezelfde film) met verve. Misschien wel één van zijn beste rollen, maar met een oeuvre zoals dat van hem is dat natuurlijk ook niet zo enorm veel concurrentie. Gelukkig dat hij wel beseft dat authenticiteit bij dit soort films van groot belang is. Vandaar ook de keuze om de personages in de Lakota taal te laten spreken en dat moet geen gemakkelijke klus zijn geweest voor Graham Greene en co. Die doen het echter allemaal erg goed en ook Mary McDonnell is de moeite als de love-interest voor Costner. Het zijn echter niet alleen de mensen die hun stempel weten te drukken op de film. Zo werden er twee wolven gebruikt voor de rol van White Socks, geweldig beest met een hartverscheurend einde, maar ook die jacht op de bizons ziet er indrukwekkend uit.

Blij dat ik dit eindelijk eens heb gezien. Meteen dus voor de lange versie gegaan en ik vraag me af of dat uiteindelijk wel een goed idee was. Zal ervan afhangen wat Costner juist geknipt heeft in de kortere versie, maar het mag duidelijk zijn dat hier erg veel interessante stukken inzitten. Het is me echter uiteindelijk allemaal wat te traag en te voorspelbaar om hier echt de volle pot voor te kunnen geven.

3.5*

Gisteren er eindelijk nog eens toegekomen om Dances With Wolves op te leggen, het meesterwerk van en met Kevin Costner. Dé film waarmee hij – geheel terecht overigens – naam en faam mee heeft verworven. Een drie uur – vier uur voor de liefhebbers – durend relaas over het leven van en met de Sioux dat geen seconde verveelt. Een film die eindelijk ook eens de indiaan positief in beeld brengt als een volk dat dicht bij de natuur staat en veel wijsheid en integriteit uitstraalt. Gedeeltelijk alvast, want de meedogenloze Pawnee-indianen zijn van een ander kaliber.

Dances With Wolves is adembenemend met zijn prachtige prairievergezichten en uitgestrekte velden en heuvels. De ondersteunende muziek versterkt de magie van de overweldigende natuur alleen maar. De mooie sountrack van John Barry is ingetogen en integer waardoor hij perfect bij deze film past. Mens en natuur staan centraal in de film. Weinig op aan te merken aan deze Dances With Wolves. Het begin echter wel wat bizar met de zelfmoordactie van John Dunbar. Wanneer hij later de afgelegen post Sedgewick bewoont, komt hij in contact met Sioux-indianen. Nieuwsgierigheid, wederzijds respect en vertrouwen vormen de basis van een ongewone vriendschapsrelatie tussen een blanke militair en de indianenstam.

Onder critici is destijds de idee opgeworpen dat de beide indianenstammen als te stereotiep werden voorgesteld. De Pawnee als bloeddorstige moordenaars versus de vredelievende Sioux. Ook de blanken komen er vrij bekaaid vanaf, John Dunbar niet te na gesproken. Maar Dances With Wolves is veel meer dan dat. Het is een interessante zoektocht naar de cultuur, gebruiken en communicatie van de ander. De scène waarbij Dunbar letterlijk met handen en voeten een bizon uitbeeldt om zich verstaanbaar te maken is ijzersterk. Het doet je denken aan jezelf als je op reis in het buitenland iets wil bekomen. Geduld, goede wil en respect gaan dan hand in hand. De film focust zich op hetgeen mensen verbindt in plaats van datgene dat hen (van elkaar onder)scheidt overgoten met een sausje eenheid met de natuur.

Het dagboek van Dunbar en de daarbij horende voice-over is een mooie invalshoek hoe de film tot de kijker binnen dringt. Dunbar is op zoek naar een eigen identiteit en vindt die bij de Sioux. Hij wekt een grote sympathie op bij de kijker en de kijker kan zich met hem identificeren. Ook de contacten met Two Socks, de wolf, zijn hier niet vreemd aan, integendeel. Het lafhartig en zinloos doden van de wolf door een groep blanken snijdt dan ook door merg en been. De onzinnige slachtpartij van de bizons is nog zo’n scène waarbij plaatsvervangende schaamte op zijn plaats is en waarbij de natuur rechtstreeks wordt aangevallen. Rustige momenten worden afgewisseld met wat meer actie (de bizonjacht of de battles) zonder het doel van de film te verliezen.

Topfilm na straks 30 jaar, nog steeds. Geen spatje aan kwaliteit ingeboet. Twaalf nominaties voor de Oscars destijds, er zeven verzilverd. Fenomenale film! Een uitzonderlijke 5,0* is dan ook op zijn plaats!

Het was een tijdje bon ton om Kevin Costner af te zeiken als een kleurloze en vooral humorloze zak hooi, maar hij heeft met Dances with Wolves toch een memorabele film gemaakt, en hij verdient lof voor zijn poging een authentiek beeld te schetsen van de Sioux. Ik vond het eerste deel, dus voordat de natives in beeld komen trouwens ook wel fijn. De introductie waarin meteen korte metten wordt gemaakt met valse heroïek (maar stiekem ook weer niet) en hoe hij daarna het kamp opzet en vertrouwd raakt met de omgeving, en dat alles in een loom tempo, het beviel me wel. Ook het deel daarna, als hij wordt opgenomen in de Sioux-stam vond ik overtuigend en met name Greene zet een geloofwaardig personage neer. Wat de onvermijdelijke romance betreft, McDonnell liep er misschien niet al te charmant bij, maar Costner zat al enige tijd in zijn eentje in een hutje in the middle of nowhere dus echt onlogisch was die amoureuze toenadering ook weer niet.

Voor een western van bijna 4 uur zit er niet al te veel actie in, maar de spaarzame actie wordt goed in beeld gebracht, en ik vond met name de bizonjacht behoorlijk realistisch. In het laatste deel zijn er dan ook wat battles, en uiteraard de terugkeer van Costner van de harmonieuze Sioux naar de laffe Yankees- die is weinig subtiel en ook ik zat inwendig te juichen toen het stelletje minderwaardige bleekgezichten een kopje kleiner werd gemaakt. Audiovisueel misschien niet heel avontuurlijk met veel opnamen van indrukwekkende natuur en een soundtrack die iets te nadrukkelijk episch wil zijn maar al met al een meer dan verdienstelijke eersteling van Costner.

Opnieuw bekeken na lange tijd, en weinig of niets aan te merken en toe te voegen aan mijn eerdere commentaar. Dat ik niet de volle score geeft voor deze prachtfilm heeft te maken met de lengte, is me toch iets té lang.

Een film van epische proporties die in geen enkele zichzelf respecterende collectie mag ontbreken. Het epische betreft de setup, de grootsheid van de film, de naam natuurlijk maar ook de lengte en daarmee ook de achilleshiel. Overigens naar het prima boek van Michael Blake die zo'n beetje tot op de letter wordt gevolgd. Enige grote verschil is dat Dunbar in het boek met Comanche te maken krijgt en geen Sioux.

De film kenmerkt zich onderandere door zijn trage tempo dat symbool lijkt te staan voor de tijdloosheid destijds. Geen tijd, geen haast, nergens naar toe hoeven. Slechts het voorzien in eigen onderhoud. Dit wordt bruut verstoort door het leger en/of oprukkende modernisering. Tevens komt er een contrast naar voren tussen bijvoorbeeld de indianen die bizons jagen voor onderhoud en het dier en zijn karkas tot op de laatste ons gebruiken en nodig hebben. Schril is het kapitalistische gedrag van de stropers die de dieren slachten voor de tong en vacht en daarmee de indianen van hun eten beroven. Schrijnend trouwens ook de enorme bende die ze rond hun verblijfplaatsen achter laten in tegenstelling tot de indianen.

Boeiend is de ontwikkeling van avonturier Dunbar naar een persoon die open staat, wil leren en communiceren en zelfs opgenomen wordt. Koddig zijn de situaties met het stelen van het paard, aandoenlijk de vriendschap met Two Socks. Prachtig dier overigens. Tevens humoristisch de pogingen van communicatie en de mislukte pogingen tot grapjes. Indrukwekkend is de bizonjacht, met name de scene waarbij Dunbar net op tijd een bizon dood. Veel smaak voor lever lijkt Dunbar niet te hebben, ik moet zeggen dat ik mijne ook liever gebakken met spek en ui heb.

Grootste debacle aan de film is toch wel de enorme speelduur. Een beetje lange film kan ik prima hanteren, maar na drie uren vind ik het toch wel welletjes geweest. Gelukkig gebeurt er nog het nodige met de gevangenname en een bloeiend gevecht, tevens andermaal het lelijke gezicht van de blanke man die alles kapot maakt. Maar een volgende verhuizing is mij dan toch echt teveel en ben ik, ondanks dat de film echt wel goed is, van mening dat een ingekorte versie van tegen de drie uren meer dan voldoende geweest was, en veel meer impact gehad zou hebben. Het idee van de lengte moge duidelijk zijn toch voegt dit verder weinig toe.

Verder mag Graham Greene genoemd worden, Costner is zelf ook in aardige doen, zijn de natuurbeelden om van te watertanden, is de vertelstijl mooi, toch vind ik dan de relatie met Staat met een Vuist weer niet zoveel toevoegen, iets dat wel wat ingekort had mogen worden en vind ik de main theme soundtrack een typisch jaren '90 product. Geliefd en groots in die tijd, gemiddelde orkest of muziekvereniging had dat destijds op zijn repertoire, in die hoedanigheid dan ook te vaak gehoord en in mijn ogen een relikwie die niet meer van deze tijd is.

Dances with Wolves is een hele zit maar geeft een meer dan prima beeld van de indianen in de verdrukking circa 1860 in combinatie met de rusteloosheid en het avontuurlijke van de mens. De film is boeiend, spannend, dromerig, soms aandoenlijk en kwalitatief natuurlijk een meer dan behoorlijke film. Maar ik ben blij dat hij er voorlopig weer even opzit.

“My place is with you. I go where you go.”

Schitterend en groots opgezet epos van Kevin Costner. Dances With Wolves heeft een mooi verhaal dat ondanks de lange speelduur interessant blijft om te volgen, een schitterende cinematografie, fantastische natuurbeelden en sterk acteerwerk. Met weer een hond die de show steelt.

Costner neemt zijn tijd om het verhaal op te bouwen en dat betaald zich later uit. Vooral de band tussen Dunbar en de Indianen is sterk uitgewerkt, en ook de verhaallijn tussen en Costner en McDonnell werkt. Dit is duidelijk een passieproject voor Costner, en het zorgt ervoor dat de liefde voor het verhaal van het scherm spat. En dan vergeef je hem ook wel een aantal kleine schoonheidsfoutjes.

Een bijzonder en interessant onderwerp voor een film, ik had iets dergelijks eigenlijk nog nooit gezien, maar waarom moet het bijna vier uur duren?! Ik heb het in twee delen bekeken, maar ik had het er op een gegeven moment echt mee gehad. Het had ook best wel de helft korter kunnen zijn als het maar niet zo traag uitgewerkt zou zijn.
Veruit het leukste stuk is als hij kennismaakt met de Sioux en opgenomen wordt in hun stam maar het eerste uur, en eigenlijk ook het laatste stuk vond ik zelf eigenlijk ronduit saai. De confrontatie met de soldaten doet allemaal wat rommelig aan en het einde met het vertrek van 'Dances with Wolves' bij de stam sleept ook maar eindeloos aan.

Slecht is het niet (afgezien dus van die traagheid en speelduur wat echt niet had gehoeven), het is een grootse film met mooie beelden en een episch onderwerp, maar ik ben van de vier uur misschien één uur entertained geweest.

2,5*

Ach.

Niet slecht, maar voor mij wederom een film die niet perse in de top 250 hoeft te staan. Wel denk ik dat de film een ander effect zou hebben mocht het 1 van de eerste grotemensen films geweest zijn die ik heb gezien. Net als bij The Terminator bijvoorbeeld.

Film opent bedenkelijk. De boodschap kan ik wel ondersteunen, maar de manier waarop het wordt uitgevoerd is niet aan mij besteed. De bombastische muziek, het sentiment etc. Ik vreesde serieus voor wat komen ging. Maar gelukkig is de rest van de film niet snel zoals de opening.

Want de film had wel opvallend mooie beelden, ik herkende een beetje de geduldige natuurbeelden van Malick erin terug. Mooie landschappen, optimaal gebruikt en sterk in beeld gebracht. Omgevingen zien er ook machtig uit, en de look van de woestijn was ook zeker een genot om tegenaan te kijken.

Qua verhaal duurt het allemaal wel erg lang, en dat kwam vooral omdat ik niet vond dat alles nut had in het verhaal. Denk maar aan het liefdesplotje. Ik ben er een beetje allergisch voor geworden, en zoals het hier wordt neergezet is het in geen enkel opzicht vernieuwend. Laat McDonnell gewoon de tolk blijven wat mij betreft.

Het acteerwerk is zo-zo. De indianen spelen goed, Greene was ook weer behoorlijk herkenbaar. Weinig indianen komen echter in de spotlights te staan waardoor ik de functies van de karakters door elkaar haal. Costner was ok, qua uitstraling wat plat maar wel beter dan wat ik doorgaans van hem zie. McDonnell vond ik dan weer erg slecht en nep.

De film blijft vaak intrigeren, mede door de soms magische visuele look. Alhoewel de actiescènes erg mak in beeld gebracht worden, is het toch de look die de film boven water weet te halen. Naarmate we in het laatste uur stappen kent de film ook wat meer een richting die ik een klein beetje mis in het overige plot. Voor de rest wordt de karakteropbouw geduldig gebracht, maar het liefdesplotje was dan wel weer een beetje afgeraffeld. Jammer.

Soms kent de film daarnaast een aantal onbedoeld komische momenten. Denk maar aan Costner die het indianendansje bij het vuur doet. Ik schoot per ongeluk in de lach. Film brengt dat soort zaken toch echt een stuk te serieus wat mij betreft.

Film durft vaak gelukkig een beetje de clichés te ontwijken, maar het weet me niet genoeg te overtuigen. Omdat ik het visueel soms zo mooi vond, kan ik het cijfer een beetje boosten. Maar helaas is dit wel een film die ik waarschijnlijk op jongere leeftijd had moeten zien.

Ik had deze nog nooit gezien, en vond ik dat een film met zo”n klassieker-status toch gezien moet hebben. Maar het bleek dat ik toch niet zoveel gemist had. Wat een kleffe boel! Epische romantische muziek met themaatjes en hoorns en al. Een liefdesplotje met een vrouw met een Bonnie Tyler-kapsel. Een laag tempo vind ik niet erg, maar eindeloze herhalingen honderd bizons die vallen, nóg een keer schieten op de wolf, nóg een keer iemand die afscheid komt nemen zonder dat daar een andere bedoeling bij is dan zeker te weten dat het publiek het punt begrijpt, dat trek ik niet zo.
Maar het meest stoorde ik me aan het simpele moralisme. Jaja, westerse mens slecht, indiaan goed. Geweld en drank en verspilling slecht, harmonie en respect voor de natuur goed. Maar om daar nu krap vier uur mee bezig te zijn... En dat concept van Rousseau, ach, allemaal leuk en aardig maar de film heeft geen oog voor de nare kant ervan (hongersnood, kindersterfte, ziekte). Niet dat dat moet, maar de film pretendeert meer te zijn dan alleen vermaak, dus mag dat deel m.i. ook meer naar voren komen.

ik begrijp dat dit anno 1990 vernieuwend was in de zin van dat het vanuit het perspectief van de Indianen (nee hoor, er moet toch weer een westerse man zijn om mee te identificeren) verteld wordt. En ik begrijp ook dat in het kader van de Amerikaanse rekenschap met het verleden de film veel Oscars heeft gekregen. Maar buiten deze context zie ik vooral een lange, wat kleffe en moraliserende film.

Prachtige prairies.

Na dertig jaar brengt filmdistributeur The Searchers Dances with Wolves opnieuw uit op blu-ray. De winnaar van zeven Oscars heeft weliswaar een beetje aan kracht ingeboet, maar staat nog steeds als een huis. Het regiedebuut van Kevin Costner was en blijft sterk. De versie die over vijf dagen in de winkel verschijnt bevat enkel de bioscoopversie, hetgeen je als een gemiste kans zou kunnen zien. De regisseursversie duurt immers een klein uur langer en biedt uiteraard meer dan menigeen heeft gezien. Want de meeste mensen kennen deze klassieker waarschijnlijk in de huidige hoedanigheid.

Voor degenen die hem nog niet kennen of hen die het beroemde western-drama opnieuw willen zien; zorg dat je de tijd hebt en ook neemt. Want zoals menigeen die bekend is met de films van Costner weet, de film duurt langer dan gemiddeld. Drie uur maar liefst. De mooie natuuromgevingen en het simpele maar aandoenlijke verhaal missen hun uitwerking niet. Voeg daar een lieflijk ogende wolf aan toe en ietwat theatrale maar meeslepende muziek. Blijf ondertussen in een kalm tempo vertellen waarbij je het publiek telkens trakteert op mooi geschoten shots van prachtige prairies, et voila; je hebt een recept voor succes.

En dat succes is geheel terecht, zelfs als je bedenkt dat er weinig clichés worden geschuwd en het verhaal van de eenzame blanke soldaat die vrede tracht te sluiten met een indianenstam misschien wat makkelijk scoren is. Who cares? Niet altijd alles hoeft nodeloos complex of diepgaand te zijn. De filmmakers weten je alsnog langzaam de film in te zuigen omdat je jezelf al snel weet te identificeren met het hoofdpersonage. Uiteraard is het gehele gegeven van communiceren met een andere cultuur uiterst interessant, en dus ben je als kijker sowieso vrij snel betrokken. En dan is het knap dat je dat tot het einde blijft.

***½

Met dank aan The Searchers voor het recensie-exemplaar.

Vrijdagavond opnieuw bekeken nadat ik m al heel lang niet meer heb gezien. Uiteraard op blu ray en vreemd genoeg nog steeds geen 4K. Ook de extended version is in Nederland niet verkrijgbaar. Nu moet ik zeggen dat het beeld ook nog steeds prima is. Alleen binnen iets minder. De landscapes zijn fantastisch mooi. Geluid is wat magertjes. Speelduur van bijna 3 uur is eigenlijk ook ruim voldoende!

En ja de film blijft puik overeind staan. De aanloop tot de Sioux duurt inderdaad wat lang maar vervelen doet Danst met de Wolven nooit. Wel vond ik het eind gek genoeg snel afgeraffeld. Alsof er zon10 minuten voor het einde nog heel wat te wachten stond maar dit loopt een beetje dood. Ander puntje van kritiek is dat je op hele jonge leeftijd nog geen rijke Engelse taal machtig bent om je hele leeftijd mee te nemen als Indiaanse. Maar goed het zijn zo die kleine kritiekpunten die je voelt vergeeft bij deze absolute mooie kaskraker!

Film 4,0

Beeld 4,0

Geluid 3,5

Extra's geen!

Ik heb de film zojuist weer gezien en ondanks dat ik zeer geïnteresseerd ben in de Amerikaanse politiek en geschiedenis, heb ik niet zo kritisch gekeken als jij (dat is jouw goed recht!) en vooral genoten. Hier was ik aan toe hahaha.

De "wolf" ziet er hongerig en eenzaam uit, ik denk niet dat kijkers er vanuit gaan dat de wolf die zij ooit zouden kunnen ontmoeten, zich op eenzelfde manier zou gedragen. De wolf blijft redelijk op afstand als Dances With Wolves een op een staat, een huishond wordt het niet. Zoetsappig Hollywood? Ja. Weten we de geschiedenis van de wolf? Nee. Voor hetzelfde geldt is die ooit gevonden als zwak puppy en gedeeltelijk met mensen opgegroeid xD.

Ik lees dat er twee wolven Two Socks moesten spelen in de film, omdat ze nogal temperamentvol blijven, hoe getraind ze ook zijn. Two Socks gedraagt zich iig niet zo dat je bij een ontmoeting met een wolf (in Drenthe?) nu meteen heel veel vertrouwen hebt in de omgang.

Native Americans als sterk benadeelde minderheidsgroep hebben zoveel verslavingen moeten doorstaan - en nog steeds - door allerlei politieke en maatschappelijke problemen. Dat er suiker zonder context wordt gegeven en dit zo'n positief aspect is in de film vind ik geen probleem, indien het destijds in 1990 en daarna ook breeduit wordt besproken.

Denk dat dit niet is gebeurd. Wat dat betreft is het jammer dat er niks maatschappelijks in de end credits staat - behalve dat de Sioux (volgens mij een andere stam in het boek) geforceerd werden tot opgeven van een bepaalde levensstijl of plek.

Ik heb totaal niet het idee dat ze als achterlijk volk zijn neergezet! Ja, vele mensen in het Amerikaanse leger maken insinuaties en meer, dat is de werkelijkheid en dat spreekt juist boekdelen over hun. Ik keek juist naar de Sioux in deze film als kenners van de natuur, met wijze mannen en vrouwen in hun stam.

Vergeet niet dat in de film ook de Indianen (enigzins terecht?) laatdunkende opmerkingen maken over de witte man, dus het is echt aan de perceptie van de kijker hoe men het zal interpreteren. En indien het beeld over de Sioux door sommige kijkers als onnodig negatief wordt ervaren, hoe hadden ze de Indianen anders kunnen weergeven?

De domme figuren in de film, dat waren toch voornamelijk de Amerikaanse soldaten. Vergeet niet dat de Sioux hier een Amerikaanse meisje hebben geadopteerd en haar (in het algemeen, na wat discriminatie van enkelen toen ze jonger was) met respect behandelen.

En altijd overwegen en bediscussiëren de mannen over het pad van onderhandelen evt te kiezen boven geweld. En er de indruk wordt gewekt dat, volkomen terecht, de mannen in soldatenpak geen idee hebben van heel veel belangrijke zaken in het leven die voor de Indianen standaard zijn.

Echt geen moment heb ik gedacht aan achterlijkheid of bosjesmannen in negatieve zin, natuurlijk wel dat ze totaal niet gemoderniseerd leven ivt het aanstormende volk. Is een wapen ontwikkeld hebben en schieten knapper dan een sterke, precieze boog hanteren? Is schrijven minder achterlijk dan kleurrijke tekeningen kunnen maken? Staat verbale en non-verbale machtsvertoon met behulp van een moderner leger boven het hebben van een gemeenschap die voor elkaar zorgt en zich enigzins vredig opstelt?

De Mustangs, de kudde paarden is misschien wat te mooi en onrealistisch weergegeven (ik heb geen hekken of andere middelen gezien) maar dat doet toch weinig af aan de film. We mogen stellen dat paarden steeds belangrijker en gebruikelijker werden voor de stammen tot aan het hoogtepunt, de periode waar de film zich in afspeelt. Zie bijvoorbeeld "9 Common Native American Horse Breeds".

Het blijft imo een prachtige film en zie graag de langere versie weer eens tegemoet.

Al die jaren aan me voorbij laten gaan vanwege de enorme lengte, en nu ik hem dan eindelijk gezien heb was dat nota bene via de Director's Cut van 224 minuten, maar ik heb me eigenlijk geen seconde verveeld. Ja, de film duurde lang, maar er is eigenlijk geen enkele scène waarvan ik vond dat hij er eigenlijk wel uit had gekund. Uitstekend spel van vooral Graham Greene, veel cliché's vermeden (geen wreedheden, geen initiatie-rituelen, genuanceerde echtelijke relaties, humor binnen de stam, kinderen die het gewone kindergekibbel hebben), prachtige opnames (maar dat is niet eens zo moeilijk met zulke prachtige ongerepte natuur), en geen opgelegd happy-end. Enige minpunt vind ik de muziek, vaak overdadig en erg sturend, maar gezien de populariteit van John Barry's score ben ik daarin geloof ik de enige. Al met al toch een indrukwekkende ervaring.

Schandalig dat Dances with Wolves niet in de imdb top 250 staat. Het is een fantastisch avontuur over een man die nieuwe avonturen wil ontdekken. Het is een ode eenzaamheid, nieuwe taal leren en vriendschappen maken.

De cinematografie, met wide-shots van het landschap is een van de mooiste, gecombineerd met prachtige scenes, waaronder met de wolf: Two Socks. Was de film vandaag de dag gemaakt, was het CGI. De wolf werd gespeeld door twee Wolven. De één hete Buck de ander Teddy. Ontzettend knap van Kostner die compleet nieuw was met regie en produceren en dan ook nog is acteren. Hij deed al zijn paardrijden zelf, zo ook de scene waar hij zonder vasthouden van het paard een buffel schoot.

De film is zorgvuldig opgebouwd en we krijgen af en toe Kostner's als verteller te horen.Een geweldig idee om de kijker op de hoogte te stellen wat hij voelt in zijn reis.

De band die hij opbouwt met de Siouxis echt prachtig. Geen geforceerde snelle band, er word gewoon tijd genomen hoe ze; De Sioux en Kostner dichterbij elkaar komen en een prachtig vriendschap opbouwen. De muziekscore van John Barry is een van de mooiste. En het maakt de film er speciale door.

Met zeven welverdiende Oscars is Dances with Wolves een onvergetelijke film die elke film liefhebber gezien moet hebben! En wat fijn om te weten dat er een extended cut is

Deze film kabbelt te veel. Ondanks een boeiend inkijkje en originele invalshoek wist de film me vaak niet te interesseren. En richting het einde komen scènes die allicht wat energie in de film stoppen maar weer niet bij de rest passen. Er gebeurt niet heel veel in de film en Costner heeft een zekere sympathie (met goede snor, maar zonder snor heeft hij te veel een hoofd van een tieneridool uit de 80s) maar kan geen film dragen waarin weinig gebeurt. In zoverre is de sfeer van het langzame leven toentertijd goed getroffen maar de film neemt te veel tijd. Een film als Meek's Cutoff doet dat met 90 minuten veel beter. Ik kan me indenken dat in de bioscoop de mooie beelden (hoewel dat vooral door de natuur zelf komt, niet door het camerawerk an sich) de film nog veel kracht geven maar thuis op de tv is dat allemaal wat minder indrukwekkend. 2,5*.

Gemiddeld.

Erg klassieke film. Een onvervalste, epische Hollywoodklassieker, in alle opzichten. Een film die ik ook al járen niet meer gekeken heb en dus drong een hernieuwde stem zich op.

Als liefhebber van de western zou ik een vogel voor de kat moeten zijn, maar Kevin Costner gaat voluit voor de klassieke Amerikaanse western, waar ik dan vaak een net-niet gevoel bij heb.

Dances with Wolves is als geheel niet mijn ding. Te veel een Oscarfilm. De dramatische wendingen overtuigen mij niet. De spaarzame stemmige scènes zijn beter. Voor 3 uur film mis ik pit. Ik waardeer het hart voor de western van Costner, maar als acteur in dit soort epische film mist hij simpelweg charisma.

Ik ben al bij al wel blij dat ik hem eindelijk nog eens gekeken heb, maar daar zal het nu wel bij blijven, denk ik.

2,5

Mijn zorgen omtrent de speelduur waren ongegrond. Heb de versie van 4 uur gezien en die vliegt zo voorbij. Dances with Wolves blijft een aangrijpend drama dat meer dan eens gevoelige snaren weet te raken. Bijzonder vind ik vooral dat de auteurs de vorming van de Verenigde Staten meer zien als een cultureel verlies dan als een territoriale overwinning. De inname van de vrije Indianengebieden betekenden het einde van een eeuwenoude levenswijze. Het is tragisch als je eraan denkt en ook ik voelde een kneepje in het hart bij het zien van dat onrecht.

Vroeger geloofde ik niet dat een acteur in een regiestoel er veel van kon bakken, maar al meer dan eens heb ik me hierin vergist. Zowel Clint Eastwood, Orson Welles, Robert Redford en bij deze ook Kevin Costner bewijzen dat een meesterwerk maken ook met passie voor een onderwerp kan gebeuren. Zijn film is dan ook misschien wel één van de oprechtste westerns ooit gemaakt. Die oude westerns zagen de Indianen alleen maar als barbaren die moesten worden afgeschoten (hoewel dat hier met de Pawnees ook wel gebeurt), Dance with Wolves toont ons dat ze een hechte sociale groep zijn die harmonieus leven onder elkaar. De integratie van John Dunbar is dan ook heel mooi om te zien, en elke stap die hij dichter zet om zich te integreren voel je ook als kijker als een kleine overwinning. Dat hij valt voor een niet-Indiaanse die reeds als kind bij hen leeft paste niet helemaal in de filosofie van de film, maar het leverde wel hartverwarmende momenten op.

Droevigste moment vond ik hoe laaghartig zijn paard en Two Socks werden afgeknald door yankees. Heb het altijd moeilijk met zo'n scènes zelfs al zijn het trucages. Maar in zijn geheel is dit een film die enorm de moeite waard is. Kan nog 4,5* worden.