La Piel Que Habito (2011)

De film La Piel Que Habito is een bijzondere film van Almodovar geworden waarbij enige aanvaarding en openheid van de kijker vereist wordt. Huidtransplantaties en wetenschappelijk chirurgisch onderzoek staan centraal, maar wat men bereikt in de film is heden slechts een utopie. Het is niet interessant om stil te staan bij het feit of de film realistisch is of niet, wél is het des te boeiender zich te verdiepen in het plot en hoe het zich ontplooit. Alleen al de plotontwikkeling die traag verloopt, laagje per laagje wordt onthuld is meesterlijk. Almodovar zorgt voor een opbouwende mysterieuze spanning. Alles valt uiteindelijk in zijn plooi en qua genre balanceert het tussen een arthouse en een mainstream thriller.

Wie is de mysterieuze bloedmooie vrouw die opgesloten leeft in de prachtige villa? Wat zijn de drijfveren van Ledgard? Welke rol speelt het verleden? De kijker moet geduld oefenen om het verhaal te ontwarren, maar nodeloos gecompliceerd maakt hij het niet. Verrassend, dat zeker, misschien ook wel wat vergezocht, maar zeker niet oninteressant. Ik heb steeds het gevoel gehad tijdens de film dat Almodovar zeer goed wist waarmee hij bezig was en waar hij naartoe wou (iets wat niet altijd makkelijk is voor sommige regisseurs). Cinematografisch top zoals we gewend zijn, mooie krachtige beelden en een uitstekende Anaya en Banderas.

De subplot van El Tigre was overbodig, maar de film zet je ook aan het denken hoe ver ethische biologie mag gaan. Het lichaam en bij uitbreiding het gezicht bepaalt de identiteit van een individu. Wanneer wordt welke grens overschreden? Mooi!

Wat een slaapverwekkende vertoning was me dit, er zat echt gene schwung in. Vreemd met momenten, ja dat zeker, maar niet op een boeiende manier.

Bizarre ontknoping die de film boven de middelmaat doet uitstijgen want voor de rest vond ik hem niet zo heel byzonder .

De bruid van Frankenstein

Wanneer je op zoek bent naar een bizarre film met een fucked-up verhaal, dan ben je bij deze Spaanse productie aan het juiste adres. Het kan even duren voor je als kijker alle plotlijnen helemaal ontward hebt. Het verhaal is gemakkelijk te volgen, maar het is soms goed opletten geblazen omdat je gemakkelijk bepaalde details kan missen die relevant zijn om de beweegredenen van het personage van Antonio Banderas te kunnen begrijpen. Wat je vervolgens ook van de ontknoping vindt; al dan niet vergezocht of onrealistisch, dit staat volledig los van het feit dat dit een origineel werkje is.

Hoe langer ik erover na begon te denken hoe meer ik de originaliteit kan waarderen. Het verhaal is volstrekt onvoorspelbaar, bevat veel spanning en mysterie, en heeft daarnaast veel diepgang, terwijl het vrij gemakkelijk te volgen blijft. Los van de pluspunten stoorde de ver gezochtheid en het feit dat het verhaal soms wel erg onrealistisch was, mij wel, maar het zijn irritatiepunten die ik voor lief neem wanneer ik naar het totaalplaatje kijk.

4,0*

Het einde heeft me even in de hoek gesmeten.. wat een film

Sterk.

Eerste Almodóvar voor mij, maar het is dan ook meteen een rake. Als regisseur erg bekend, maar het heeft (te) lang geduurd voordat ik er eindelijk eentje voor mijn neus kreeg. Ik moet nog een aantal andere films van hem zien, maar tot nu toe is de indruk goed. The Skin I Live In is er eentje om niet snel te vergeten.

Het voornaamste voordeel is dat het een boeiend geheel is. Alles boeit gewoon. Niet omdat de sfeer zo mysterieus is, maar de regie van Almodóvar is strak en intrigerend. De sfeer die de film uitademt is goed en de dialogen zijn scherp genoeg. Daarnaast weet het personage van Banderas, in een zeer aparte rol, ook voor genoeg gefronste wenkbrauwen te zorgen.

Verhaaltje zit leuk in elkaar. Het mysterie ontrafelt zich op een uitstekende manier en zeker in het laatste halfuur neemt het een bizarre vorm aan die het als geheel sterk naar voren weet te helpen. Daarvoor bouwt het aardig op. Er worden vrijwel geen regiefouten gemaakt en het tempo zit er sterk in. Soms denk je dat het even mis zal gaan vanwege wat niet-subtiele vormen van humor, maar dit krenkt de film als geheel eigenlijk bijna niet.

Verder ziet de film er visueel boeiend genoeg uit, wat ik al in de tweede alinea zei. De montage is strak, de details kloppen en het camerawerk is ook goed genoeg om de film niet in te laten storten. Misschien wat klassiek, maar de beelden zelf weten een hoop te redden. Verder zit het qua timing ook wel goed, en de genres worden sterk met elkaar afgewisseld, want de film poogt meerdere genres uit te diepen.

Het jammere is dat het acteerwerk wel serieus slecht is. Enkel Banderas zet een sterk personage neer. Anaya was te ernstig voor woorden. Past totaal niet in de film en zet een compleet oninteressant personage neer, die juist heel interessant had moeten zijn. Ook Paredes is niet bepaald sterk en verder wordt er regelmatig onnodig theatraal geacteerd. Niet nodig.

Gelukkig is de regie sterk en dat weet de film te redden. Het verhaal is fucked up, maar echt expliciet worden de beelden van geweld of psychologie niet neergezet, en dat was ook niet nodig want de film weet uitstekend te werken. Goed geheel, nu ben ik wel iets meer geïnteresseerd in de overige films van Almodóvar.

Zoals ik al bij andere Almodovar-films heb gezegd. Grote herontdekking voor mij. Ook deze stijlvolle psychologische horror met een uitbundig verhaal in een ingetogener jasje is weer heel fijn. Duurt even voordat de boel op gang komt, maar vooral de tweede helft is geweldig. Ook leuk om Banderas weer terug te zien bij de regisseur bij wie hij de leukste rollen speelde en de rollen van Vincente en Vera zijn heel knap op elkaar ingespeeld. Heerlijke film.

Na Volver pas mijn tweede film van Almodóvar; deze film beviel me wat beter, al zijn er wat overeenkomsten wat negatieve punten betreft: Ook deze film had wat moeite om op gang te komen. En ook deze film vond ik qua beelden niet geweldig; Almodóvar registreert voornamelijk en creëert weinig.

Dat is jammer, want wat meer aandacht voor de beelden had deze film naar hogere hoogten kunnen stuwen, want het plot is werkelijk briljant. Een bizar verhaal over bizarre mensen, wat natuurlijk volkomen onrealistisch is, maar binnen het universum van de film wel volledig geloofwaardig aanvoelt. Dat is niet vanzelfsprekend, een onrealistische wereld neer te zetten en toch de kijker (of althans mij) mee te krijgen. De ideeën van deze film zijn creatief, en interessant. Ik zou nooit op gedachten komen om wraak te nemen op iemand zoals in deze film gebeurt. Tenslotte mag de soundtrack van Alberto Iglesias genoemd worden, die is bijzonder fraai.

3,5*.

Deze film gaat compleet over de top met een flinke dosis sex, geweld en een vleugje horror. De huid speelt inderdaad een belangrijke rol. Spaanse films rekken graag de grenzen van geloofwaardigheid wat verder op en dat gebeurt hier ook in grote mate. Het script verdient eigenlijk een echte horror-aanpak, dan hadden we een moderne Frankenstein film gehad. Hier blijven de beelden nog redelijk braaf en door de afwijkende opbouw ontvouwt het verhaal zich vooral in het tweede deel van de film. Wat daar gebeurt is krankzinnig. De maker heeft vast gedacht "mijn werkelijkheid begint waar jouw fantasie eindigt" en gooit zoveel onwaarschijnlijkheid in de mix, dat je verbijsterd achter blijft.

De eerste film van Almodovar die ik goed vind. Een soort Cronenbergiaanse vertelling.

4*

Ik ben rond 2005 echt films gaan kijken en deze titel is er zo'n een die altijd al bij me bekend was, dacht ik. Maar blijkbaar komt deze pas uit 2011. Bijzondere film wel die zich ook blijft ontwikkelen en blijft boeien. Soms wel erg gek, als er ineens iemand totaal serieus met een tijdgerpak rondloopt. Dat zijn wel momenten dat de film wel schuurt langs de grenzen van hetgeen ik nog waardeer (en soms gaat de film erover). De zeer ingetogen Banderas overtuigt het meest, de overige acteurs zijn oké. Visueel aardig maar niet heel bijzonder en richting het einde raakt de film wat spankracht kwijt als alle paaltjes geslagen zijn en de finale niet echt weet te spetteren. 3,5*.