La Piel Que Habito (2011)

Vind je dan dat het zo ontbreekt aan thematiek in deze film? Op weg naar huis had ik toch het een en ander om over na te denken na het zien van Piel Que Habito. Net als in Hable Con Ella wordt de grens tussen het moreel toelaatbare verkend. Kwesties als een ongewilde sextransformatie en de macht als dokter én wraaknemer lijken me toch niet van de meest gemakkelijke onderwerpen. Deze film gaat volgens mij over macht uitoefenen over anderen, en je al dan niet schikken naar de situatie waarin je verkeert.

Waar Almodovar in deze film echter niet in slaagt is het hoofdpersonage (Banderas) enigszins te nuanceren. De dokter komt soms wat karikaturaal over als de 'mad professor' en een gevoelsregisseur als Almodovar had ongetwijfeld een meer menselijke draai aan het personage kunnen geven. Dat het verhaal (ie de hele transformatie) nogal surreëel is draagt er eveneens aan bij dat ik me niet helemaal kon binden met de film.

Verder is dit met klasse gemaakt, kan ook niet anders met zo'n regisseur aan het roer. Mooie beelden en meer dan degelijke acteerprestaties (ook van Banderas, ook al had ik mn bedenkingen over zn personage). De interessante chronologie maakt bovendien dat de film 120 minuten kan boeien. Knappe dramatische soundtrack ook, de hitsige violen pasten goed bij de beklemmende sfeer van de film.

Al bij al een mooie film die een degelijk portret maakt van personages die elk op hun eigen manier nogal twisted zijn en daarmee om moeten gaan. Daarnaast toont de film ook op een schokkende manier waarom bio-ethiek van belang is. Ik wilde eigenlijk Melancholia gaan kijken in de cinema, maar ik was de verkeerde zaal binnengestapt. Toen ik zag dat het de nieuwe van de Spaanse meester was toch maar blijven zitten, en heb het me niet beklaagd.

3,5*

Ik las dat een Spaanse filmcriticus zei dat Almodóvar een fase heeft bereikt waarin hij niemand hoeft te overtuigen of te overhalen, waarin hij gewoon ongehinderd en ongecensureerd die films kan maken die hij wil en zoals hij dat wilt. En daar ben ik het mee eens, deze film is daar zeker een voorbeeld van.

Na het lezen van de beschrijving dacht ik dat deze film niet mijn smaak is, maar integendeel, ik ben aangenaam verrast.

De film is origineel, afwijkend, verrassend, en soms absurd (zoals de man in een tijgerpak die plots in beeld komt). Het is een vreemde mix van genres dat in de handen van menig ander regisseur tot een flop zou leiden. Science fiction, drama, thriller en erotiek komt er allemaal in voor.

Hoewel ik niet gewend ben om Banderas in een rol te zien als geniaal en medogenloze plastisch chirurg, koste het me geen enkele moeite om van zijn rol overtuigd te raken. Ook het verhaal vond ik geloofwaardig en boeiend gebracht, alles wat de film toont is tegenwoordig mogelijk of wordt onderzocht (geslachtsverandering, gezichtstransplantaties, hormoonbehandelingen is allemaal mogelijk en gebeurt ook, en met het kweken van huid wordt ook geëxperimenteerd).

Het is een film voor filmliefhebbers. Laat je meeslepen in het verhaal aan de hand van Almodóvar, sta ervoor open, laat het over je heen komen, en geniet.

Een zeer vreemde film die vooral het eerste uur behoorlijk chaotisch lijkt door de verschillende tijdslijnen.

Wanneer eenmaal het kwartje valt en het plot duidelijk wordt besef je eigenlijk pas dat Almodovar een zeer intelligente en aangrijpende film heeft gemaakt op een manier die alleen hij op het scherm kan toveren met zijn excentrieke personages.

Tot nu toe de beste Almodovar die ik heb gezien(heb alleen zijn vroege werken tot High Heels gezien).

4*

Jippie! Antonio in zijn moedertaal! Daar keek ik in het begin het meest naar uit, maar de film maakte indruk op een heel ander vlak. Want het script grenst aan genialiteit. Wat een verhaal! Mijn eerste ontmoeting met Almodovar en ik moet zeggen: een zeer aangename. Acteerwerk is goed, vooral van de prachtige Elena. Toppertje.

Bijzondere thriller die op het eerste gezicht niet erg absurd in elkaar leek te zitten maar toen het langzaamaan duidelijk werd hoe de zaken ervoor stonden dook er plotseling een bizarre onderlaag op. Door de gemixte montage zitten we in een tijdmachine waarbij we willekeurig in de gebeurtenissen worden gegooid en het is interessant om enkele scènes later te ontdekken wat er nu precies heeft plaatsgevonden voor hetgene wat je een kwartier eerder had mogen aantreffen. De cast is overtuigend, technisch zit het prima in elkaar en de subtiele muziek kon ik erg waarderen.

Gemengde gevoelens. Ik kan hier een extreem lovende recensie schrijven over het knap geconstrueerde plot en de fantastische stilering, maar ik kan het net zo goed finaal afkraken als pretentieuze rommel. Pedro Almodóvar zal wel nooit mijn favoriete regisseur worden. Het is mij teveel een spel met overdreven Freudiaanse elementen in een geforceerde exploratie van controversiële onderwerpen. Ik zit helemaal niet te wachten op een man die zich verkleedt als tijger en dan een vrouw verkracht, of een man die een geslachtsoperatie heeft ondergaan en nu een vrouw is geworden

Gotische horror a la Almodóvar.

Wat betekend dat het er stilistisch nauwelijks uit ziet als een gotische horrorfilm, al is het wel grappig dat Ledgards hypermoderne labaratorium zich bevond in een ouderwetse kelder, om toch nog een beetje dat ouderwetse effect te geven. Voor de rest ziet de film er weer gewoon uit als een Almodóvarfilm, met warme kleuren vol rood en oranje en gestileerde omgevingen. Het gevoel dat Frankenstein of Vincent Price ieder moment om de hoek kan stappen overheerst hier niet. Toch is dit een in essentie ouderwets gekke-professor-griezelverhaal, maar dan wel met een twist die je vroeger niet snel zou tegenkomen en tegenwoordig ook niet. Een verhaal als Frankenstein speelt toch in op het gruwelijke idee van experimenteren met lichaamsdelen. Almodóvar brengt het allemaal een stukje verder en dat valt niet bij iedereen goed. Toen ik als zaalwacht werkte bij de Amsterdam Film Week werd deze film vertoond. Na afloop liep er een man uit die vooral tegen mij wilde vertellen dat hij het allemaal veel te ziek vond. Hij was niet de enige.

Persoonlijk moet ik toegeven totaal niet geshockeerd te zijn door de film. Sowieso blijven de gruwelijke details buiten beeld. Toen ik de plotbeschrijving las vermoedde ik vooral veel scènes waarin er in vlees gesneden zou worden of shots van verminkte lichamen, maar bijna alles op dat gebiedt wordt buiten beeld gelaten, alsof Almodóvar daar net iets teveel smaak voor heeft (visueel gezien dan). Maar de inhoud is op zijn zachtst gezegd ongewoon, maar dat vond ik nou net het meest fantastische aan de film, hoe ver Almodóvar het allemaal laat gaan. Wraakthriller waarbij een verkrachters penis eraf gehakt wordt zijn er meer en is niet bepaald origineel. Maar als de wreker een plastisch chirurg blijkt die gespecialiseerd is in geslachtsveranderingen wordt het een ander verhaal. Vooral als de chirurg het idee krijgt om verder te gaan dan de standaard behandeling. Het is wat vergezocht allemaal, maar het concept is te leuk om me daar aan te storen en Almodóvar haalt er veel uit. En wees eerlijk: het past toch in het straatje van gotische horror, nietwaar?

Het scenario is geniaal opgebouwd. Het eerste deel is vooral mysterieus, misschien af en toe tot op het punt dat het wat vervelend wordt, doordat er een aaneenschakeling is van handelingen waarvan je de context niet kent. Maar Almodóvar redt zich hier fantastisch uit. Je gaat hoe dan ook alvast een scenario in je hoofd creëren van hoe de situatie in elkaar zit en je interpreteert situaties aan de hand van de informatie die je hebt. Persoonlijk duurde het bij mij best lang voordat ik in de gaten had dat Robert Vincente in Vera ging veranderen; eigenlijk pas vanaf het moment dat Vicente net klaar was met 'dildobehandeling van zijn vagina' (wat een vreemde beschrijving) en Robert zei dat hij nog lang niet klaar was. Maar toen de klik kwam werd ook meteen de eerste helft van de film ineens een stuk interessanter. Vooral de vreemde verleiding die Vera toepast en de weigering van Robert, plus het feit dat Vera lijkt op Roberts overleden vrouw krijgen gewoon een heel nieuwe betekenis. Er zijn wel meer films die een plottwist hebben die al het voorgaande in een ander licht zetten, maar ik heb er zelden een gezien die het zo sterk doet. Je kunt bijna iedere scène opnieuw nagaan en er een compleet nieuwe context aan geven. Daar kan bijvoorbeeld The Sixth Sense nog een puntje aan zuigen. Neem bijvoorbeeld zo'n scène al die waarin Robert op dat grote scherm naar een naakte Eva staart. Aanvankelijk lijkt dit gewoon een erotische gluurdersscène, maar later besef je je ineens wat een verwarrende emoties er achter zitten.

En aan emoties is er sowieso nooit gebrek bij Almodóvar. Hier is het wat minder sentimenteel en vooral wat minder emotioneel geacteerd, maar uiteindelijk wordt er toch weer veel aandacht besteed aan hoe de karakters zich voelen. Het was knap hoe Almodóvar bij mij zowel sympathie wist op te roepen voor Robert als voor Vera, door beide perspectieven te tonen. Beiden zijn nou niet echt goede mensen en Robert is gewoon gestoord, maar ze worden wel begrijpelijk gemaakt. Dat geeft toch altijd wat meer diminesie aan zo'n film. Het acteerwerk is zoals gewoonlijk weer uiterst verzorgd, al moet ik toegeven dat ik Roberts dochter niet bijzonder goed gespeeld vond worden. Daar staat Elena Ayana tegenover, een bijzonder mooie vrouw en ook een erg goede actrice.

Uiteindelijk is het best moeilijk er een genre op te plakken. Persoonlijk zag ik het als een wraakdrama, met thriller en horrorelemten, maar toch ook vooral als een soort komedie, alleen niet een van het hilarische soort. Toch vond ik het allemaal behoorlijk geestig, maar tegelijkertijd was het goed spannend tegen het einde en zelfs een tikkeltje emotioneel. Op een bepaalde manier vond ik de laatste scène, waarin Vera terugkeert bij haar moeder, erg krachtig. Het is het type scène dat vaak maar weggelaten wordt, omdat het verhaal al afgelopen is en het een complexe scène kan opleveren die pas na de climax komt, maar Almodóvar neemt er nu toch de tijd voor. Daar kun je zo een nieuwe film uithalen: hoe nu verder voor Vera? En het maakt nu compleet duidelijk de hoofdvraag van de film kenbaar: in hoeverre bepaald het uiterlijk hoe we tegen iemand aankijken en hoe die persoon zichzelf gedraagt? Zulke vragen kennen geen antwoorden, maar Almodóvars antwoord is in ieder geval fascinerender dan vermoedelijk bij de meeste regisseurs. Het levert in ieder geval een uiterst vermakelijke film op en waarschijnlijk samen met Antichrist een van de weinige Europese horrorfilms die geen Amerikaanse remake zal krijgen.
4,5* Één van de hoogtepunten van 2011. Had ik niet verwacht na de onbegrijpelijk lauwe recensies.

Niet heel erg geslaagd ideetje van Almodovar, verhaaltechnisch gezien. Begrijp ook niet echt helemaal wat nu precies de bedoeling was.

Maar kan er toch geen onvoldoende voor geven omdat het er wel weer schitterend vormgegeven Almodovar uitziet.

En Anaya is wel een heel fijne actrice altijd.

Leuke film, maar toch had ik meer verwacht van de nieuwe Almodovar. La piel que habito heeft even tijd nodig om in de plooi te vallen, en dan ontspint zich een bizar verhaal, ik denk het meest bizarre wat Almodovar al op het witte scherm bracht. Een man in een tijgerpak die een tot vrouw omgebouwde man onder een groot naakt-schilderij verkracht en dit voortzet onder de ogen (via camera's) van zijn moeder, om vervolgens nog in dezelfde scene dood te worden geschoten door zijn broer, tsja, zoiets zie je toch niet heel vaak. Doordat het allemaal behoorlijk complex is ligt de nadruk van de film erg op het verhaal, en zoals kos al aangeeft blijft de bedoeling onduidelijk. Vooral de teleurstellende slotscene maakt het verhaal van La piel que habito tot een weliswaar onderhoudende maar wat pointloze exercitie. Daar zat meer in. Gelukkig weet Almodovar halverwege tijd te vinden voor enkele fraaie muziekscenes, en de decors blijven fijn, zoals te doen gebruikelijk. Ik hem me dan ook goed vermaakt. Los abrazos rotos, de vorige van Almodovar, vond ik echter beter.

Het duurt een tijdje voordat je als kijker lekker in het verhaal zit, vooral door de aanvankelijk wat rare vertelstructuur, maar ongeveer halverwege begint de film toch wel te boeien en te intrigeren. Het dik aangezette melodrama (en de alom aanwezige, opdringerige score) zal niet iedereen kunnen bekoren, mij ook niet, maar toch heeft de film uiteindelijk wel wat. Almodovar zal nooit mijn favoriete regisseur worden, zijn stijl is me vaak te dik aangezet, maar hij levert toch best vaak interessant werk af. Nu ook weer.

Ik ben niet echt een Almodóvar-kenner, maar dit vond ik toch wel een knap gemaakte film. Zijn visuele flair tekent weer present, met mooie decors en kleuren. Ook de subtiele acteerprestaties waren wat mij betreft prima. Denk zelfs niet dat ik Banderas ooit al beter zag dan hier en Elena Anaya blijft echt een prachtvrouw. Het bizarre verhaal vond ik eigenlijk ook nog interessant om te volgen en ik hou er wel van als Pedro de boel lekker ingetogen houdt.

Niets wereldschokkends, maar wel een vakkundig gemaakte prent: 3,5*.

Niet mijn favoriete Almodóvar film. Maar dat zegt niet zoveel want ik ben een Almodóvar aficionado. Het verhaal is best in orde en het ziet er fraai uit en de film bevat ook enkele interessante dialogen maar ik vind het een vrij sobere vertelling. Op de gevoelens en overwegingen van de karakters wordt niet of nauwelijks ingezoomd. Acteerwerk van Banderas is uitstekend te noemen en het is prettig kijken naar Elena Anaya. Op een Amerikaanse website las ik reacties van gechoqueerde kijkers, dat vind ik eigenlijk een groot compliment voor de heer Almodóvar.

De eerste twee Almodóvars die ik zag bevielen niet echt. Toch sprak dit verhaal me wel erg aan, en wilde ik Almodóvar toch nog een kans geven. En gelukkig maar, want deze film beviel uiteindelijk een stuk beter.

Ik had in het begin wel wat moeite om in de film te komen. Het eerste gedeelte oogde soms wat rommelig en onsamenhangend. Op een gegeven moment begint het allemaal echter beter te lopen en wordt duidelijk dat het scenario voor deze film goed in elkaar zit. Ik had lang niet door dat Vincente veranderd werd in Vera, maar toen ik dat eenmaal door had, vielen de puzzelstukjes langzaam maar zeker op zijn plaats. Het tweede gedeelte van de film was daardoor erg boeiend en tegelijkertijd heel verhelderend t.o.v. het eerste gedeelte van de film.

Hoewel ik het in eerste instantie een nogal ongewone rol vond voor Banderas, brengt hij het er prima van af als lugubere arts. Hij geeft zijn personage body en uitstraling mee en ook het mysterieuze sfeertje dat Almodóvar rondom de arts bouw, draagt Banderas op een overtuigende wijze naar voren. De muziek is overigens vrij chaotisch en op sommige momenten wel iets te nadrukkelijk aanwezig.

Uiteindelijk heb ik me goed kunnen vermaken met deze film. De film vermaakte prima en zit, ondanks dat ik niet alles even goed vond, uiteindelijk qua scenario erg sterk in elkaar.

3,5*

Mooi geacteerd, mooi in beeld gebracht, maar het verhaal is een volslagen miskleun wat mij betreft. Niet eerder zag ik een film van Almodóvar die me daar zo bij in het verkeerde keelgat schiet. Het is niet dat het verhaal voorspelbaar wordt - geenszins - maar wel dat het me vanaf grofweg een derde van de speelduur al geen moer meer interesseert hoe het afloopt.

Jammer, met een klein beetje meer aandacht voor het verhaal en de karakterontwikkeling had het een topper kunnen zijn. Nu is het een miskleun.

Sterke en mooie film. Bizar verhaal. De film zit perfect in elkaar. De setting en de cinematografie is super. Alles klopt gewoon. De film is een stuk donkerder dan wat ik van Almodóvar gezien heb, maar vond het zeker niet minder, integendeel zelfs.

Verder was de cast echt super. Antonio was perfect voor deze rol. Maar ook de beeldschone Elena Anaya deed het erg overtuigend. Kon geen genoeg van haar krijgen.

Dit is de derde film die van Aldomvar zie, en moet zeggen dat deze tot nu aan toe de beste is

Top vermaak. Voorlopig 4*

Vreemd maar lekker. In eerste instantie had ik nogal moeite met het idee van een huid die werd gekweekt en op een lichaam geplakt, en vervolgens voor altijd bleef zitten en bescherming biedt tegen brandwonden. Als ik mijn biologielessen in mijn geheugen naar boven haal dan wordt een huid voortdurend vervangen door nieuwe huid, dus zou de superhuid al binnen een dag compleet waardeloos moeten zijn. Toen men over DNA en nog ingewikkelder zaken begonnen, had ik zoiets van, het zal wel, en accepteerde ik wat ik zag.

Cinematografie was uitstekend, zo ook het acteerwerk. Het verhaal is krankzinnig maar daarom niet minder interessant. Het vrouwelijk naakte schoon is rijkelijk aanwezig, zoals we gewend zijn in films van Almodovár, dus wat dat betreft geen klachten.

Ik kan 'la piel' met recht wel gestoord en ziekelijk noemen.

Vooral het moment waarop je erachter komt wie Vera werkelijk is, is aardig shocking.

Dat is ook het recept waar de hele film omheen is gebouwd, met muziek die past als een jas.

Ontzettend stijlvolle en gelikte beelden en knappe dames.

Wat minder vond ik het einde, het deed me vrij weinig. En dat is meestal niet het gevoel waarmee je het publiek mee naar huis wilt sturen als regisseur, lijkt me.

Al met al,

als je zin hebt en de tijd voor deze film neemt, zul je er geen spijt van krijgen.

ps: el tigre is er denk ik aangebracht om het geheel achteraf nog zieker te maken dan het al was.

Dit was een goeie film. Een goed verhaal met een verrassende wending. Verder was het wel een boeiende film, mede door de flashback. Hij heeft me alvast niet verveeld.

Ook de cast zat goed, leuk om Antonio nog eens in beeld te zien.

De film zag er wel goed uit en was het ook passende muziek.

Het einde was goed en smaakte eigenlijk nog naar meer.

Een puike film die wel een beetje een speciaal verhaal heeft, maar wel redelijk origineel.

Mooi mysterie.

Het knappe aan La Piel Que Habito is dat je door de uitstekende regie en het prettige tempo langzaam naar binnen wordt gezogen in de film. Het verhaal blijft intrigeren, ook al doet een en ander nogal denken aan een moderne en stijlvolle ‘mad scientist’-variant. De onderliggende suspense en zelfs erotiek houden het continu doorsijpelende mysterie mooi in balans. Prima acteerprestaties en sfeervolle settings dragen hieraan bij.

Wanneer het verhaal echt begint te lopen, verdwijnt het mysterie helaas wat meer naar de achtergrond en wordt het verdere verloop zelfs een beetje voorspelbaar. Toch is het regisseur Almodóvar wederom gelukt een mooi geschoten, bijzondere en vermakelijke film te maken. Vreemd, want een en ander gaat natuurlijk volledig over de kop qua geloofwaardigheid, maar toch zit je er als kijker midden in. En dat is een indrukwekkende prestatie.

Zeer goed.

Met dank aan A-film voor het recensie-exemplaar.

Hallucinerende film.

De tijd dat de lijsjes van 2012 op het punt staat om ingedient te worden, heb ik op de valreep nog eventjes kunnen genieten van een van de betere films van dit jaar in de vorm van La Piel Que Habito. De film stond al enige tijd op mijn must-see list, maar wat is deze film lastig te verkrijgen mede daardoor was de film een behoorlijk tijd uit mijn oog verloren tot gister dan.

Toen zag ik de film liggen en heb ik die kans met 2 handen aangepakt en na het zien snap ik waarom de film altijd een bepaalde ''aantrekkingskracht'' tot me heeft gehad. De film heeft eigenlijk zo'n beetje alles wat ik in een film wil hebben, het is een zeer mysterieuze/fascinerende mix met verschillene thema's wat Pedro ook nog eens erg warm/zwoel heeft verpakt.

Het begin van de film staat vooral in het teken van de mysterieuse en warme sfeer die dan opgebouwd word als de camera op een hallucinerende trip door de villa van Robert gaat en ondertussen er steeds meer vragen doorlekt naar de kijker over op het oog kleine dingen maar ook grotere zaken wat verschilt van onderwerp als : TV kijken of over personages. In het begin is vooral de kijker aan de beurt om zijn ''verhaal'' laten vertellen. Het tempo werkt daar ideaal aan mee en de aankleding is warm met veel rood en mooi gestileerde scenes.

Tot dat de Pedro de regie ''weer'' terug pakt en het ware verhaal gaat vertellen. Op dat moment krijgt de film gelijk een veel diepere dimensie met ook de nodige lading emotie. Het is een gewaagde keuze om een film op deze manier een verhaal te laten vertellen, omdat je als kijker heel snel beinvloedbaar om bijvoorbeelt een partij te laten kiezen. Narratief gezien pakt het briljant uit om het heden en verleden te gaan mixen het word nergens on-overzichtelijk en het knappe is ook dat het allemaal in balans blijft. Nergens word de film saai en er is mischien zelfs aanleiding om de film eens helemaal opnieuw te gaan bekijken omdat iedere scene een ''leven'' krijgt. De scene's die in het begin op het oog een kleine betekenis hadden zijn van grote waarden.

PS : Wat is Elena Anaya een schoonheid

Het is een mooie/berustende film geworden die ik zie als een klein meesterwerk.

Toch wel een intrigerende Almodovar. Leuk is vooral hoe hij met je verwachtingspatroon speelt, maar ook qua setting en stijl sprak La Piel mij aan. Echt aangrijpend wordt het nergens, maar dit is al heel wat beter dan wat ik eerder van Almodovar heb gezien.

3,5*

Langere recensie, geschreven door een collega:

Cult Movies Reviewed: La Piel Que Habito (2011, Pedro Almodóvar) - dvd recensie - cultmoviesreviewed.com

Best wel een apart maar best aardige Mystery / Drama. Het verhaal is boeiend en visueel (inclusief een aantal fraaie vrouwen zoals Elena Anaya) zit de film mooi in elkaar. Ook de cast deed het goed en zelfs Antonio Banderas speelde goed en overtuigend. Zeker geen alledaagse film maar wel een aardige film om gezien te hebben en vanwege het vrouwelijk schoon keek hij ook nog eens prima weg.

Een goede Drama/Thriller film...

Prima verhaal...

Wat een drama...

Prima acteerwerk...

Bekende acteur Antonio Banderas speelt zeer goed...

Prima achtergrond geluid/muziek (Dolby Digital)...

Ook super mooi HD kwaliteit...

Een macaber, bijna horrorachtig gegeven werd hier vakkundig verfilmd.

Knap is die tijdssprong die als gewoonlijk veel verklaart maar er ook in slaagt de spanning stelselmatig op te drijven.

Overtuigende acteerprestaties.

beetje vreemde film, maar daar hou ik op zich wel van. toch bleef ik bij de aftiteling met een 'mweh'-gevoel zitten. het wordt niet de thriller die je een beetje verwacht en het grootste deel van de film zit ik zelfs met een beetje vies gevoel te kijken.
de wraakgevoelens van Berto zijn wat aan de overdreven kant, zeker aangezien hij de waarheid nooit opzoekt. dat iemand met zo'n opsluiting gebrainwashed wordt kan ik me voorstellen, maar om nou verliefd te worden (stockholm syndrome?). en dat Berto uiteindelijk zichzelf blijkbaar gebrainwashed heeft en met de verkrachter van haar dochter naar bed gaat omdat hij/zij op haar vrouw lijkt, nee nee! tel daarbij op dat al veel te snel duidelijk wordt dat Vicente Vera is.
de opbouw is aardig, maar vanaf de 'flashback' 6 jaar terug wordt het rap minder. de insteek is prima en er had veel meer uitgehaald kunnen worden, iets wat ik met Spaanse producties eigenlijk ook wel verwachtte. tegenvaller.

Intrigerend en ook een beetje disturbing.

De overeenkomsten met de horrorklassieker Les Yeux Sans Visage zijn duidelijk, maar een remake zou ik het zeker niet willen noemen. Daarvoor is La piel que habito te anders.

Op de een of andere is het nooit wat geworden tussen Almodóvar en mij. Nadat ik in 2004 hevig teleurgesteld was door La mala educación is het er nooit meer van gekomen om een tweede film te kijken. Niet bewust, want Hable con ella , Todo sobre mi madre en Volver staan alle drie al sinds jaar en dag op mijn watchlist. Net als deze. En gelukkig beviel hij een stuk beter dan de eerste kennismaking met deze filmmaker.

Het verhaal ontvouwt zich langzaam en we ontdekken steeds meer over hoe de puzzelstukjes in elkaar steken. Het acteerwerk is prima, al lijkt Almodóvar niet de focus te leggen op de performance van de acteurs. Moeilijk uit te leggen. Het vertellen van het verhaal en hóe hij dat doet lijken op de eerste plaats te komen.

tijdens het kijken van de film heb ik mezelf de eerste twintig minuten afgevraagd waar Penelope nou bleef, tot ik doorhad dat het dus Elena Anaya moest zijn geweest op de cover en niét mevrouw Cruz. Helemaal niet erg, want ze speelt uitstekend en is beeldschoon en behoorlijk sexy.

Almodóvar geeft het verhaal nog een extra onrustgevende draai, die uitstekend voer is voor discussie. Mijn interesse in deze filmmaker is in ieder geval weer aangewakkerd.

Inderdaad de moeite waard, dank.

Goeie film waarin een plastische chirurg een nieuwe huid ontwikkeld voor patiënten met brandwonden. Een mysterieus en beetje vreemd verhaal, waarbij de richting lange tijd onduidelijk is. Dit houdt het wel intrigerend, maar tegelijkertijd wordt het hierdoor wat langdradig. Stijlvol in beeld gebracht, maar hier en daar iets te kunstzinnig naar mijn smaak.

Eerste Almodóvar, meteen een schot in de roos.

Ik kan dit best als een horrorfilm zien. Alleen is het er eentje die pas na een fors uur laat blijken dat het er één is. Door de desbetreffende twist krijgt het drama wat eraan voorafging zo'n wrang effect over zich heen dat een 'horror' aanduiding zeker niet vergezocht is. Al zal de typische horrorfan zijn verwachtingen moeten temperen, voor zei die een spannende, enge of gore film hopen te treffen zal het namelijk op een ontgoocheling uitdraaien.

Maar ik vond hem uitermate sterk. Menig azijnpisser zal wel weer 't één en 't ander te kermen hebben over de ongeloofwaardigheid; daar kun je de klok zowat op gelijk zetten. Ik heb me er totaal niet aan gestoord, deed er ook niet zoveel toe naar mijn beleving. Eerste uur is vermakelijk genoeg, zo hier en daar wordt er visueel moois op het scherm getoverd, en vanaf de morbide twist wordt het alleen maar beter en beter. Penibel welhaast. Met tevens een waardig einde, ook niet geheel onbelangrijk.

Wel een paar kleine minpuntjes: Almodóvar had met betrekking tot bepaalde scenes toch net wat meer buiten het boekje mogen kleuren wat mij betreft. Niet dat er per se op de shockfactor gemikt dient te worden, maar af en toe wat minder 'less is more' had het ziekelijke concept nog wat beter tot z'n recht laten komen denk ik. Verder wist Banderas me niet helemaal omver te blazen, dat in tegenstelling tot de voortreffelijke Anaya. Dat vrouwtje zie ik overigens in zowat elke Spaanse film verschijnen die ik de laatste tijd kijk, al ben ik daar allesbehalve ontevreden mee.

Getwijfeld tussen een ruime 3,5* en 4,0*, uiteindelijk geeft het wrange gevoel waarmee Almodóvar je achterlaat toch de doorslag, en overheerst het enkele kleine smetjes ruimschoots. Kleine 4,0*.

Een film waar ik een dag later nog van de indruk was.

Dus goed.

Je kijkt er naar en denkt, hm, waar gaat dit over??Halverwege de film wordt het hoe en waarom knap via sprongen terug en vooruit in de tijd steeds duidelijker. Het mysterie ontrafelt zich tegen het einde van de film en ik was flabbergasted.

Frankenstein en de moderne wetenschap.

En in zekere zin een film met absolute horrorelementen.. vooral voor mannen!

Prima geacteerd door de cast. Ondanks de enige ongeloofwaardigheid geloofde ik het.

Een absolute Spaanse topper weer wat mij betreft.

Ondanks de sterke regie van Pedro Almodóvar bekruipt mij het gevoel dat hier meer uitgehaald had kunnen worden. 'La Piel Que Habito' doet heel veel goed. De sfeer, het intrigerende plot, het fijne tempo en de acteurs. Het zit allemaal meer dan prima. Toch is de film me niet onder de huid gaan zitten.

En daar had dit toch net een filmpje voor geweest. Het lijkt net of Almodóvar bepaalde zaken nét niet over de streep trekt en dat-ie naar het einde toe toch echt een paar kleine misstapjes begaat waardoor deze prent niet meer dan een goede film kan zijn. Ik zit op het einde echt met het vertrouwen dat Banderas ineens zo makkelijk heeft in z'n inmiddels vrouwelijke projectje. Dat kan er nooit voor de volle 100% zijn en daar stoorde ik me dus een beetje aan. Tja, en dat kost 'm z'n leven. Eigen schuld dan hoor. Verhaaltechnisch schort er gewoon het één en ander aan deze film en dat leg ik niet naast me neer.

Een beetje gemengde gevoelens, waar Almodóvar erg controversieel lijkt te willen zijn, maar daar niet helemaal in slaagt. Het verhaal(tje) is ook het enige manco bij vlagen. Verder is dit genieten geblazen. Prachtige vormgeving, sfeer en een originele insteek met interessante scenes. Best aardig filmpje toch.