La Piel Que Habito (2011)

Ik leerde Almodóvar kennen in 1990 (Atame!) en het is dan ook niet zo heel gek dat het enthousiasme voor weer een nieuwe Almodóvar-film 25 jaar later iets was afgezwakt. De voorganger was aardig, maar ook niet meer dan dat, vandaar dat deze relatief lang op de plank bleef liggen.
Eerste half uur zitten we dan ook op bekend terrein, maar dan komt er een man in een tijgerpak in beeld en vanaf dat moment gaan alle remmen los en nee dit hadden we allemaal niet zien aankomen!!! En dan houdt de regisseur zowel qua spanning en drama alles in de hand als ware hij Douglas Sirk himself.
Om te beoordelen of dit het voorlopige meesterwerk is van Almodóvar zou ik La Mala Educación weer even terug moeten zien, de andere kandidaat.

Een buitenbeentje van Almodóvar. Waar het gewoonlijk komisch of frivool aan toe gaat, is dit eerder een donker verhaal. En toch zien we de stijl van de regisseur er in terug. Ik las hier al ergens 'gotische wraakfilm' en dat is misschien geen slechte term. Almodóvar bouwt de film mooi op en kan je als kijker absoluut naar het scherm trekken. De film kent ook wel wat symboliek, maar het is niet aan mij omdat te beginnen uitleggen. De titel zegt al genoeg en verder moet je als kijker het onderhuidse (what's in a word) er zelf uithalen.

Sterke vertolkingen ook. In de films van Almodóvar lijkt het allemaal steeds luchtig en vanzelfsprekend, maar hij weet zijn acteurs perfect te sturen. En zoals gezegd ook z'n stempel te drukken, zelfs als het geen voor de handliggende film is.

Tweede Almodóvar, tweede snoozefest.

Net als La Mala Educación is La Piel Que Habito gedurfd, gestileerd, creatief en complex. Maar het kon me wederom niet echt in z'n greep krijgen. Daarvoor blijven de personages te kil en afstandelijk. Bovendien ligt het tempo behoorlijk laag; er had makkelijk een kwartier afgekund. Halverwege de film had ik moeite om wakker te blijven.

Uiteindelijk waardeer ik de film om de mooie setting en het ingenieuze plot, daarmee haalt het net voldoende. Jammer dat het niet wat meer kon vermaken. 3***

Dr. Robert heeft het voorkomen van een verstandsmens. Daaronder gaat echter een gevoelsmens schuil met een obsessie. Via de flashbacks worden zijn drijfveren geleidelijk aan duidelijk. Zijn laboratorium is een moderne versie van de burcht van Frankenstein, klinisch grijs en wit, met hier en daar een heldere tint blauw of rood. Hij is de beeldhouwer Pygmalion die z'n Galatea tot leven wil brengen. Ze is zijn object, hij is haar voyeur. Zoals het bonsaiboompje waar hij in z'n vrije tijd aan werkt, wil hij haar manipuleren. Hij wil Schepper spelen, maar volgens de wetten van het verhaal moet deze hoogmoed bestraft worden. Onvermijdelijk zal z'n schepsel tegen hem in opstand komen.

Vera zit opgesloten in een kamer; Vicente zit opgesloten in Vera's lichaam. Het is platonisch dualisme: het lichaam als omhulsel van de ziel. Hij/zij lijkt op de kunstwerken in het gebouw. Als een Venusfiguur van Titiaan ligt ze op haar rode bed gedrapeerd. Venus werd geboren uit de geslachtsdelen van Uranus. Vera belichaamt het ideaal van vrouwelijke schoonheid. Haar tegendeel Zeke staat voor primitieve mannelijkheid en dierlijke agressie. Marilia is het meest evenwichtige personage, maar uit haar genen zijn wel twee geesteszieke zonen voortgekomen.

Er zitten ernstige onderwerpen in, zoals de vraag of transgenese bij de mens verboden moet blijven en of dergelijke experimenten in het geheim al niet gebeuren. De vervagende grens tussen mannelijk een vrouwelijk is een terugkerend thema bij Almodóvar, net als afwijkend seksueel gedrag en iemand vastbinden aan een meubel. Er zit ook humor in, zoals wanneer dr. Robert een beetje aftershave aankondigt, wat dan morfine blijkt.

Antonio Banderas speelt z'n rol terughoudend, niet als de stereotiepe krankzinnige wetenschapper maar als een koele manipulator. Elena Anaya is bijzonder lenig en ziet er jonger uit dan zesendertig. Door hun gelijkaardige manier van bewegen wordt het aannemelijk dat zij en de tengere Jan Cornet hetzelfde personage spelen voor en na de transformatie. Het is een oude mythe over hybris, obsessie, gevangenschap, identiteit, geduld en opstand. De vioolarpeggio's van Alberto Iglesias voegen er een klassieke waardigheid aan toe.

Pedro Almodovar is een groot talent die al tal van erg mooie en bijzondere films heeft gemaakt. Ook deze film is mooi en bijzonder, maar de regisseur is nou wel wat te ver doorgeslagen. Het valt natuurlijk ook niet mee om jezelf iedere keer weer te moeten overtreffen. En je ziet de kwaliteit van de film en hoe alles is opgenomen er nog steeds in terug. Het horror verhaal van deze film echter is volstrekt ongeloofwaardig en daarmee kan deze film voor mij onmogelijk een voldoende worden. Ook al is het een film van Pedro Almodovar.

La Piel Que Habito

Geweldige film van Almodóvar. La Piel Que Habito heeft zulke gruwelijke momenten (vooral buiten beeld), dat de film soms aanvoelt als een nachtmerrie. Maar dan wel een stijlvolle en sfeervolle nachtmerrie. De regie, de sets, de cinematografie, het acteerwerk etc. Alles bij elkaar zorgt het voor een bijna hallucinerende kijkervaring.

Elena Anaya is een prachtige actrice en weet je aandacht wel vast te houden, en hetzelfde geldt voor Banderas, Paredes en de andere acteurs in bijrollen. Het eerste gedeelte is het sterkst, en de laatste 20 minuten is vooral ter afronding van het verhaal. Een onvermijdelijk einde, want hoogmoed, wraakzucht en verdriet is een giftige en gedoemde cocktail.

Doordat iemand deze film had genomineerd voor de horror-KO, de film dan ook gekeken. Afgezien van verwijzingen naar films als 'Frankenstein' en 'Les Yeux Sans Visage', is dit echter verre van een horrorfilm. Maar daar was het de regisseur volgens mij ook niet om te doen, even zeer dat hij ook niet uit was op een shock-element of schokkende climax. Relaties en overleven ondanks een verschrikking waren meer de thema's Opgenomen op een erg afstandelijkheid manier. De film is verder stijlvol zeg maar gerust; hypergestileerd, wat het geheel een wat kitscherig aangezicht geeft, de camera zelf beweegt nauwelijks. Echter lukt het de film toch om aardig spannend te zijn en de slimme opbouw van het verhaal houdt de spanning ook redelijk vast. Daarnaast zijn er sterke vertolkingen van de cast. Antonio Banderas keerde met deze film weer terug naar de Europese film voordat hij een bekende naam werd in Hollywood. En zet hier subtiel een meer tragische dan angstaanjagende boeman neer. Maar het is de beeldschone Elena Anaya die de rol van Vera speelt, een jonge vrouw die geneest van een ingrijpende huidoperatie, die een ware lust voor het oog is. Niet slecht om eens te kijken maar ik miste toch een wat schokkender element. Nu kabbelde het de gehele film maar een beetje door tot aan het einde.

De film La Piel Que Habito is een bijzondere film van Almodovar geworden waarbij enige aanvaarding en openheid van de kijker vereist wordt. Huidtransplantaties en wetenschappelijk chirurgisch onderzoek staan centraal, maar wat men bereikt in de film is heden slechts een utopie. Het is niet interessant om stil te staan bij het feit of de film realistisch is of niet, wél is het des te boeiender zich te verdiepen in het plot en hoe het zich ontplooit. Alleen al de plotontwikkeling die traag verloopt, laagje per laagje wordt onthuld is meesterlijk. Almodovar zorgt voor een opbouwende mysterieuze spanning. Alles valt uiteindelijk in zijn plooi en qua genre balanceert het tussen een arthouse en een mainstream thriller.

Wie is de mysterieuze bloedmooie vrouw die opgesloten leeft in de prachtige villa? Wat zijn de drijfveren van Ledgard? Welke rol speelt het verleden? De kijker moet geduld oefenen om het verhaal te ontwarren, maar nodeloos gecompliceerd maakt hij het niet. Verrassend, dat zeker, misschien ook wel wat vergezocht, maar zeker niet oninteressant. Ik heb steeds het gevoel gehad tijdens de film dat Almodovar zeer goed wist waarmee hij bezig was en waar hij naartoe wou (iets wat niet altijd makkelijk is voor sommige regisseurs). Cinematografisch top zoals we gewend zijn, mooie krachtige beelden en een uitstekende Anaya en Banderas.

De subplot van El Tigre was overbodig, maar de film zet je ook aan het denken hoe ver ethische biologie mag gaan. Het lichaam en bij uitbreiding het gezicht bepaalt de identiteit van een individu. Wanneer wordt welke grens overschreden? Mooi!

Wat een slaapverwekkende vertoning was me dit, er zat echt gene schwung in. Vreemd met momenten, ja dat zeker, maar niet op een boeiende manier.

De bruid van Frankenstein

Wanneer je op zoek bent naar een bizarre film met een fucked-up verhaal, dan ben je bij deze Spaanse productie aan het juiste adres. Het kan even duren voor je als kijker alle plotlijnen helemaal ontward hebt. Het verhaal is gemakkelijk te volgen, maar het is soms goed opletten geblazen omdat je gemakkelijk bepaalde details kan missen die relevant zijn om de beweegredenen van het personage van Antonio Banderas te kunnen begrijpen. Wat je vervolgens ook van de ontknoping vindt; al dan niet vergezocht of onrealistisch, dit staat volledig los van het feit dat dit een origineel werkje is.

Hoe langer ik erover na begon te denken hoe meer ik de originaliteit kan waarderen. Het verhaal is volstrekt onvoorspelbaar, bevat veel spanning en mysterie, en heeft daarnaast veel diepgang, terwijl het vrij gemakkelijk te volgen blijft. Los van de pluspunten stoorde de ver gezochtheid en het feit dat het verhaal soms wel erg onrealistisch was, mij wel, maar het zijn irritatiepunten die ik voor lief neem wanneer ik naar het totaalplaatje kijk.

4,0*

Het einde heeft me even in de hoek gesmeten.. wat een film

Sterk.

Eerste Almodóvar voor mij, maar het is dan ook meteen een rake. Als regisseur erg bekend, maar het heeft (te) lang geduurd voordat ik er eindelijk eentje voor mijn neus kreeg. Ik moet nog een aantal andere films van hem zien, maar tot nu toe is de indruk goed. The Skin I Live In is er eentje om niet snel te vergeten.

Het voornaamste voordeel is dat het een boeiend geheel is. Alles boeit gewoon. Niet omdat de sfeer zo mysterieus is, maar de regie van Almodóvar is strak en intrigerend. De sfeer die de film uitademt is goed en de dialogen zijn scherp genoeg. Daarnaast weet het personage van Banderas, in een zeer aparte rol, ook voor genoeg gefronste wenkbrauwen te zorgen.

Verhaaltje zit leuk in elkaar. Het mysterie ontrafelt zich op een uitstekende manier en zeker in het laatste halfuur neemt het een bizarre vorm aan die het als geheel sterk naar voren weet te helpen. Daarvoor bouwt het aardig op. Er worden vrijwel geen regiefouten gemaakt en het tempo zit er sterk in. Soms denk je dat het even mis zal gaan vanwege wat niet-subtiele vormen van humor, maar dit krenkt de film als geheel eigenlijk bijna niet.

Verder ziet de film er visueel boeiend genoeg uit, wat ik al in de tweede alinea zei. De montage is strak, de details kloppen en het camerawerk is ook goed genoeg om de film niet in te laten storten. Misschien wat klassiek, maar de beelden zelf weten een hoop te redden. Verder zit het qua timing ook wel goed, en de genres worden sterk met elkaar afgewisseld, want de film poogt meerdere genres uit te diepen.

Het jammere is dat het acteerwerk wel serieus slecht is. Enkel Banderas zet een sterk personage neer. Anaya was te ernstig voor woorden. Past totaal niet in de film en zet een compleet oninteressant personage neer, die juist heel interessant had moeten zijn. Ook Paredes is niet bepaald sterk en verder wordt er regelmatig onnodig theatraal geacteerd. Niet nodig.

Gelukkig is de regie sterk en dat weet de film te redden. Het verhaal is fucked up, maar echt expliciet worden de beelden van geweld of psychologie niet neergezet, en dat was ook niet nodig want de film weet uitstekend te werken. Goed geheel, nu ben ik wel iets meer geïnteresseerd in de overige films van Almodóvar.

Zoals ik al bij andere Almodovar-films heb gezegd. Grote herontdekking voor mij. Ook deze stijlvolle psychologische horror met een uitbundig verhaal in een ingetogener jasje is weer heel fijn. Duurt even voordat de boel op gang komt, maar vooral de tweede helft is geweldig. Ook leuk om Banderas weer terug te zien bij de regisseur bij wie hij de leukste rollen speelde en de rollen van Vincente en Vera zijn heel knap op elkaar ingespeeld. Heerlijke film.

Na Volver pas mijn tweede film van Almodóvar; deze film beviel me wat beter, al zijn er wat overeenkomsten wat negatieve punten betreft: Ook deze film had wat moeite om op gang te komen. En ook deze film vond ik qua beelden niet geweldig; Almodóvar registreert voornamelijk en creëert weinig.

Dat is jammer, want wat meer aandacht voor de beelden had deze film naar hogere hoogten kunnen stuwen, want het plot is werkelijk briljant. Een bizar verhaal over bizarre mensen, wat natuurlijk volkomen onrealistisch is, maar binnen het universum van de film wel volledig geloofwaardig aanvoelt. Dat is niet vanzelfsprekend, een onrealistische wereld neer te zetten en toch de kijker (of althans mij) mee te krijgen. De ideeën van deze film zijn creatief, en interessant. Ik zou nooit op gedachten komen om wraak te nemen op iemand zoals in deze film gebeurt. Tenslotte mag de soundtrack van Alberto Iglesias genoemd worden, die is bijzonder fraai.

3,5*.

Ik ben rond 2005 echt films gaan kijken en deze titel is er zo'n een die altijd al bij me bekend was, dacht ik. Maar blijkbaar komt deze pas uit 2011. Bijzondere film wel die zich ook blijft ontwikkelen en blijft boeien. Soms wel erg gek, als er ineens iemand totaal serieus met een tijdgerpak rondloopt. Dat zijn wel momenten dat de film wel schuurt langs de grenzen van hetgeen ik nog waardeer (en soms gaat de film erover). De zeer ingetogen Banderas overtuigt het meest, de overige acteurs zijn oké. Visueel aardig maar niet heel bijzonder en richting het einde raakt de film wat spankracht kwijt als alle paaltjes geslagen zijn en de finale niet echt weet te spetteren. 3,5*.