La Piel Que Habito (2011)

Hier vond ik wel een goede recensie: La Piel Que Habito (bios) - schokkendnieuws.nl

Thanks, Jessica. Hoe beknopt deze recensie ook is, ik vind er toch mijn (hierboven beschreven) gevoel in terug. Kernachtig uitgedrukt: "LA PIEL QUE HABITO wringt dus niet alleen als shocker, maar ook als Almodóvar-drama", waarbij "wringen" de betekenis heeft van "niet echt werken".

Doet denken aan Yeux Sans Visage en The Awful dr. Orloff.

Bij de recensie van zijn voorlaatste film "Los Abrazos Rotos" schreef ik dit:

Neen, tot nu toe heb ik 10 films van Aldomóvar gezien met een gemiddelde van 1,9*. Conclusie; films van deze regisseur zijn duidelijk niet aan mij besteed en ik heb mij daarom ook voorgenomen nooit meer een film van deze regisseur te bekijken

Heb ik dus toch weer gedaan. Vanavond zijn 11e film gezien en weer kan ik er niet enthousiast over zijn hoewel ik hem wel stukken beter vind dan zijn voorlaatste film "Los Abrazos Rotos". Visueel vind ik zijn films nog steeds te kitscherig en de hoofdrolspelers kunnen mij opnieuw niet bekoren. Origineel vind ik het verhaal in deze film wel hoewel ik het wel allemaal erg ver gezocht vind. Maar goed, ik heb deze film uit kunnen kijken zonder op mijn horloge hoeven te kijken, want als saai ervaarde ik de film niet. Ik wilde toch wel weten hoe die Vera in de gedaante was geworden zoals wij die in het begin van de film zagen.

3,0*

Originele, nogal bizarre film van Almodovar.

Vond alleen dat Elena Anaya nou niet echt acteerde als een tot vrouw omgevormde man. Je ziet en hoort gewoon een mooie vrouw. Maar dat kan ook aan het vakwerk van de chirurg liggen natuurlijk..

Gotische horror a la Almodóvar.

Wat betekend dat het er stilistisch nauwelijks uit ziet als een gotische horrorfilm, al is het wel grappig dat Ledgards hypermoderne labaratorium zich bevond in een ouderwetse kelder, om toch nog een beetje dat ouderwetse effect te geven. Voor de rest ziet de film er weer gewoon uit als een Almodóvarfilm, met warme kleuren vol rood en oranje en gestileerde omgevingen. Het gevoel dat Frankenstein of Vincent Price ieder moment om de hoek kan stappen overheerst hier niet. Toch is dit een in essentie ouderwets gekke-professor-griezelverhaal, maar dan wel met een twist die je vroeger niet snel zou tegenkomen en tegenwoordig ook niet. Een verhaal als Frankenstein speelt toch in op het gruwelijke idee van experimenteren met lichaamsdelen. Almodóvar brengt het allemaal een stukje verder en dat valt niet bij iedereen goed. Toen ik als zaalwacht werkte bij de Amsterdam Film Week werd deze film vertoond. Na afloop liep er een man uit die vooral tegen mij wilde vertellen dat hij het allemaal veel te ziek vond. Hij was niet de enige.

Persoonlijk moet ik toegeven totaal niet geshockeerd te zijn door de film. Sowieso blijven de gruwelijke details buiten beeld. Toen ik de plotbeschrijving las vermoedde ik vooral veel scènes waarin er in vlees gesneden zou worden of shots van verminkte lichamen, maar bijna alles op dat gebiedt wordt buiten beeld gelaten, alsof Almodóvar daar net iets teveel smaak voor heeft (visueel gezien dan). Maar de inhoud is op zijn zachtst gezegd ongewoon, maar dat vond ik nou net het meest fantastische aan de film, hoe ver Almodóvar het allemaal laat gaan. Wraakthriller waarbij een verkrachters penis eraf gehakt wordt zijn er meer en is niet bepaald origineel. Maar als de wreker een plastisch chirurg blijkt die gespecialiseerd is in geslachtsveranderingen wordt het een ander verhaal. Vooral als de chirurg het idee krijgt om verder te gaan dan de standaard behandeling. Het is wat vergezocht allemaal, maar het concept is te leuk om me daar aan te storen en Almodóvar haalt er veel uit. En wees eerlijk: het past toch in het straatje van gotische horror, nietwaar?

Het scenario is geniaal opgebouwd. Het eerste deel is vooral mysterieus, misschien af en toe tot op het punt dat het wat vervelend wordt, doordat er een aaneenschakeling is van handelingen waarvan je de context niet kent. Maar Almodóvar redt zich hier fantastisch uit. Je gaat hoe dan ook alvast een scenario in je hoofd creëren van hoe de situatie in elkaar zit en je interpreteert situaties aan de hand van de informatie die je hebt. Persoonlijk duurde het bij mij best lang voordat ik in de gaten had dat Robert Vincente in Vera ging veranderen; eigenlijk pas vanaf het moment dat Vicente net klaar was met 'dildobehandeling van zijn vagina' (wat een vreemde beschrijving) en Robert zei dat hij nog lang niet klaar was. Maar toen de klik kwam werd ook meteen de eerste helft van de film ineens een stuk interessanter. Vooral de vreemde verleiding die Vera toepast en de weigering van Robert, plus het feit dat Vera lijkt op Roberts overleden vrouw krijgen gewoon een heel nieuwe betekenis. Er zijn wel meer films die een plottwist hebben die al het voorgaande in een ander licht zetten, maar ik heb er zelden een gezien die het zo sterk doet. Je kunt bijna iedere scène opnieuw nagaan en er een compleet nieuwe context aan geven. Daar kan bijvoorbeeld The Sixth Sense nog een puntje aan zuigen. Neem bijvoorbeeld zo'n scène al die waarin Robert op dat grote scherm naar een naakte Eva staart. Aanvankelijk lijkt dit gewoon een erotische gluurdersscène, maar later besef je je ineens wat een verwarrende emoties er achter zitten.

En aan emoties is er sowieso nooit gebrek bij Almodóvar. Hier is het wat minder sentimenteel en vooral wat minder emotioneel geacteerd, maar uiteindelijk wordt er toch weer veel aandacht besteed aan hoe de karakters zich voelen. Het was knap hoe Almodóvar bij mij zowel sympathie wist op te roepen voor Robert als voor Vera, door beide perspectieven te tonen. Beiden zijn nou niet echt goede mensen en Robert is gewoon gestoord, maar ze worden wel begrijpelijk gemaakt. Dat geeft toch altijd wat meer diminesie aan zo'n film. Het acteerwerk is zoals gewoonlijk weer uiterst verzorgd, al moet ik toegeven dat ik Roberts dochter niet bijzonder goed gespeeld vond worden. Daar staat Elena Ayana tegenover, een bijzonder mooie vrouw en ook een erg goede actrice.

Uiteindelijk is het best moeilijk er een genre op te plakken. Persoonlijk zag ik het als een wraakdrama, met thriller en horrorelemten, maar toch ook vooral als een soort komedie, alleen niet een van het hilarische soort. Toch vond ik het allemaal behoorlijk geestig, maar tegelijkertijd was het goed spannend tegen het einde en zelfs een tikkeltje emotioneel. Op een bepaalde manier vond ik de laatste scène, waarin Vera terugkeert bij haar moeder, erg krachtig. Het is het type scène dat vaak maar weggelaten wordt, omdat het verhaal al afgelopen is en het een complexe scène kan opleveren die pas na de climax komt, maar Almodóvar neemt er nu toch de tijd voor. Daar kun je zo een nieuwe film uithalen: hoe nu verder voor Vera? En het maakt nu compleet duidelijk de hoofdvraag van de film kenbaar: in hoeverre bepaald het uiterlijk hoe we tegen iemand aankijken en hoe die persoon zichzelf gedraagt? Zulke vragen kennen geen antwoorden, maar Almodóvars antwoord is in ieder geval fascinerender dan vermoedelijk bij de meeste regisseurs. Het levert in ieder geval een uiterst vermakelijke film op en waarschijnlijk samen met Antichrist een van de weinige Europese horrorfilms die geen Amerikaanse remake zal krijgen.
4,5* Één van de hoogtepunten van 2011. Had ik niet verwacht na de onbegrijpelijk lauwe recensies.

Niet heel erg geslaagd ideetje van Almodovar, verhaaltechnisch gezien. Begrijp ook niet echt helemaal wat nu precies de bedoeling was.

Maar kan er toch geen onvoldoende voor geven omdat het er wel weer schitterend vormgegeven Almodovar uitziet.

En Anaya is wel een heel fijne actrice altijd.

Het ziet er vooral allemaal zo nice uit: De kleding, de locaties, inrichtingen, de vrouwen. En dan de muziek. Allemaal heerlijk verzorgt. Het concept wordt op een bijzondere manier en eigenlijk erg smaakvol uitgewerkt - ook mooi die link naar het werk van Louise Bourgeois - wat maakt dat dit zeker mijn favoriete Almodóvar blijkt.

Leuke film, maar toch had ik meer verwacht van de nieuwe Almodovar. La piel que habito heeft even tijd nodig om in de plooi te vallen, en dan ontspint zich een bizar verhaal, ik denk het meest bizarre wat Almodovar al op het witte scherm bracht. Een man in een tijgerpak die een tot vrouw omgebouwde man onder een groot naakt-schilderij verkracht en dit voortzet onder de ogen (via camera's) van zijn moeder, om vervolgens nog in dezelfde scene dood te worden geschoten door zijn broer, tsja, zoiets zie je toch niet heel vaak. Doordat het allemaal behoorlijk complex is ligt de nadruk van de film erg op het verhaal, en zoals kos al aangeeft blijft de bedoeling onduidelijk. Vooral de teleurstellende slotscene maakt het verhaal van La piel que habito tot een weliswaar onderhoudende maar wat pointloze exercitie. Daar zat meer in. Gelukkig weet Almodovar halverwege tijd te vinden voor enkele fraaie muziekscenes, en de decors blijven fijn, zoals te doen gebruikelijk. Ik hem me dan ook goed vermaakt. Los abrazos rotos, de vorige van Almodovar, vond ik echter beter.

Ik zit volledig op dezelfde golflengte als eRCee. Er zat gewoon meer in.

Helemaal mee eens, alleen de geloofwaardigheid is 'ver' te zoeken voor de neutrale kijker. Maar dat maakt het niet veel minder op. 4*

Ach, klein detail.

Nee, hier kon ik inhoudelijk echt helemaal niks mee. Weet niet of je dit pretentieus kan noemen, daar is het denk ik net wat te simplistisch voor, maar ik vraag me net als sommige mensen hierboven nog steeds af wat Almodóvar hier nu mee wilde. Hoe dan ook, het geheel was erg mooi geschoten en vormgegeven en verdient daardoor toch wel een aardig stukje meer dan de minimale score:

2-2.5 *

deze wil ik zien

Het duurt een tijdje voordat je als kijker lekker in het verhaal zit, vooral door de aanvankelijk wat rare vertelstructuur, maar ongeveer halverwege begint de film toch wel te boeien en te intrigeren. Het dik aangezette melodrama (en de alom aanwezige, opdringerige score) zal niet iedereen kunnen bekoren, mij ook niet, maar toch heeft de film uiteindelijk wel wat. Almodovar zal nooit mijn favoriete regisseur worden, zijn stijl is me vaak te dik aangezet, maar hij levert toch best vaak interessant werk af. Nu ook weer.

Een soort van Hitchcockachtig Frankenstein-horrorverhaal en ik heb nog niet eerder een meer beklemmend, pessimistisch en ziektekundig werk van Almodóvar gezien. De vermetele, verbijsterende, verheven, bizarre, mysterieuze, symbolische en noodlottige vertelkunst en het ironische, tragikomische, melodramatische, voyeuristische grondconcept van deze regisseur werken echter als vanouds. De tijdsprongen zijn knap in elkaar geschoven en de cast (vooral Antonio Banderas, terug op het oude nest) is indrukwekkend.

is dit de remake van abre los ajos?

Deze film staat nog op mijn verlanglijstje, maar het antwoord is nee.

Nee dat is Vanilla Sky.

Ik ben niet echt een Almodóvar-kenner, maar dit vond ik toch wel een knap gemaakte film. Zijn visuele flair tekent weer present, met mooie decors en kleuren. Ook de subtiele acteerprestaties waren wat mij betreft prima. Denk zelfs niet dat ik Banderas ooit al beter zag dan hier en Elena Anaya blijft echt een prachtvrouw. Het bizarre verhaal vond ik eigenlijk ook nog interessant om te volgen en ik hou er wel van als Pedro de boel lekker ingetogen houdt.

Niets wereldschokkends, maar wel een vakkundig gemaakte prent: 3,5*.

Niet mijn favoriete Almodóvar film. Maar dat zegt niet zoveel want ik ben een Almodóvar aficionado. Het verhaal is best in orde en het ziet er fraai uit en de film bevat ook enkele interessante dialogen maar ik vind het een vrij sobere vertelling. Op de gevoelens en overwegingen van de karakters wordt niet of nauwelijks ingezoomd. Acteerwerk van Banderas is uitstekend te noemen en het is prettig kijken naar Elena Anaya. Op een Amerikaanse website las ik reacties van gechoqueerde kijkers, dat vind ik eigenlijk een groot compliment voor de heer Almodóvar.

Weer een topfilm van Pedro Almodóvar, vond ik. Ik vond het verhaal erg verrassend.

Gewoon gaan kijken, als het nog kan, zou ik zeggen.

De eerste twee Almodóvars die ik zag bevielen niet echt. Toch sprak dit verhaal me wel erg aan, en wilde ik Almodóvar toch nog een kans geven. En gelukkig maar, want deze film beviel uiteindelijk een stuk beter.

Ik had in het begin wel wat moeite om in de film te komen. Het eerste gedeelte oogde soms wat rommelig en onsamenhangend. Op een gegeven moment begint het allemaal echter beter te lopen en wordt duidelijk dat het scenario voor deze film goed in elkaar zit. Ik had lang niet door dat Vincente veranderd werd in Vera, maar toen ik dat eenmaal door had, vielen de puzzelstukjes langzaam maar zeker op zijn plaats. Het tweede gedeelte van de film was daardoor erg boeiend en tegelijkertijd heel verhelderend t.o.v. het eerste gedeelte van de film.

Hoewel ik het in eerste instantie een nogal ongewone rol vond voor Banderas, brengt hij het er prima van af als lugubere arts. Hij geeft zijn personage body en uitstraling mee en ook het mysterieuze sfeertje dat Almodóvar rondom de arts bouw, draagt Banderas op een overtuigende wijze naar voren. De muziek is overigens vrij chaotisch en op sommige momenten wel iets te nadrukkelijk aanwezig.

Uiteindelijk heb ik me goed kunnen vermaken met deze film. De film vermaakte prima en zit, ondanks dat ik niet alles even goed vond, uiteindelijk qua scenario erg sterk in elkaar.

3,5*

Mooi geacteerd, mooi in beeld gebracht, maar het verhaal is een volslagen miskleun wat mij betreft. Niet eerder zag ik een film van Almodóvar die me daar zo bij in het verkeerde keelgat schiet. Het is niet dat het verhaal voorspelbaar wordt - geenszins - maar wel dat het me vanaf grofweg een derde van de speelduur al geen moer meer interesseert hoe het afloopt.

Jammer, met een klein beetje meer aandacht voor het verhaal en de karakterontwikkeling had het een topper kunnen zijn. Nu is het een miskleun.

Ik denk dat ik op ongeveer dezelfde golflengte zit als blurp194...

miskleun? er zat meer in? wat zat er nog meer in dan? ik vond t een geniaal verhaal en de slotscene briljant. ondanks alles was hij nog gewoon vicente.
mensen moeten niet voor regisseur gaan spelen als ze er totaal geen verstand van hebben. alles klopt. true, t lijkt ver gezocht, maar is niet pak m beet elke bewuste moord ver gezocht? psychopaten hebben nu eenmaal iets irrationeels. dat maakt ze zo intrigerend. en dat geeft kunstenaars weer alle vrijheid om er films zoals deze omheen te bouwen. hulde.

Psychologische uitwerking. Diepgang die de glitter en de onwaarschijnlijkheid compenseert...

Wat een twist, liet me in vertwijfeling achter!!!

Hilarische film! Vooral het moment waarop mevrouw/meneer voor het eerst haar nieuw-verworven kutje bewondert, waarna Antonio nog even wat dildo's komt bezorgen.

Wel erg voorspelbaar. Op het moment dat Antionio mevrouw/meneer ontvoerde, was het duidelijk wat er ging gebeuren.

L'art pour l'art kunstenaar Almodóvar schiet zijn doel, eens te meer, voorbij. En voor enge dokters gaan wij toch liever bij meneer Irons op bezoek.;)

3* omdat we er zo om hebben kunnen lachen.